θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, January 11, 2020

Ο ΑΠΟΣΤΑΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ

 
 

Ο ΑΠΟΣΤΑΤΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΛΟΓΙΟΣ~
 
Ο Χριστόδουλος Παμπλέκης γεννήθηκε στο Ξηρόμερο της Ακαρνανίας το 1733. Ήταν γιος του Ευστάθιου Παμπλέκη που συμμετείχε στην Κλεφτουριά του Ολύμπου και που οι Τούρκοι τον έγδαραν ζωντανό και τον κομμάτιασαν. Ορφανός κι απο μητέρα κι από πατέρα, στα είκοσί του πηγαίνει στο Άγιον Όρος όπου θα θητεύσει, μαζί με τον Κοσμά τον Αιτωλό, στην Αθωνιάδα Σχολή και θα λάβει το μοναχικό σχήμα.
Μετά από έξι χρόνια εγκλεισμού, θα πετάξει τα ράσα και θα φύγει αηδιασμένος με την ανελευθερία, τις έριδες αλλά και την ακόλαστη ομοφυλοφιλία, την "πουστικὴν τέχνην" [φράση του ιδίου], που ανθούσε στο Άγιον Όρος. Θα μεταβεί στη Δυτική Ευρώπη (Βιέννη, Παρίσι, Λειψία) όπου θα έρθει σε επαφή με "Ἕλληνες ἑταίρους" και θα σπουδάσει, και μετέπειτα θα διδάξει, θετικές επιστήμες και φιλοσοφία.
Το 1786 εξέδωσε, "πρὸς ὠφέλειαν τῶν ὁμογενῶν φιλελλήνων", το σύγγραμμά του "Περὶ Φιλοσόφου" όπου συγχρονίζεται με το κίνημα του Διαφωτισμού και εκφράζεται καταδικαστικά απέναντι στις εκκλησίες ως ανθρώπινα κατασκευάσματα και φορείς σκοταδισμού και υποτέλειας στην εξουσία, χωρίς όμως να αρνείται την ύπαρξη του θείου, κινούμενος στα πλαίσια ενός πανθεϊστικού ντεισμού. Ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Σάθας θα γράψει για το βιβλίο του αυτό το 1894: "Ἐπιτιθέμενος κατὰ τοῦ βυζαντινισμοῦ...ἐδώρησεν εἰς τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος πλῆρες καὶ εὔληπτον φιλοσοφικὸν σύστημα, ἐκθέτων τας φιλοσοφικὰς ἀρχὰς τῶν Ἑλλήνων, μέχρι τῆς νεωτάτης αὐτῶν ἐν Γαλλίᾳ καὶ Γερμανίᾳ ἀναπτύξεως".
Ἡ Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δεν έχει ξεχάσει τον ἀποστάτη και παραδίδει στο πυρ το σύγγραμμά του. Το 1793 ο παλιός συμμαθητής του στην Αθωνιάδα και νυν επίσκοπος Πλαταμώνος Διονύσιος ("μισθωτὸς λιβελλογράφος" κατὰ Σάθα) κυκλοφορεί τὴν "Ἀκολουθία Ἑτεροφθάλμου καὶ Ἀντιχρίστου Χριστοδούλου τοῦ ἐξ Ἀκαρνανίας".
Ο εκκλησιαστικός άνδρας λοιδορεί τον Παμπλέκη για την αναπηρία του (είχε χάσει σε ηλικία πέντε ετών το αριστερό του μάτι από επιπλοκή ευλογιάς) και τον αποκαλεί "μονόφθαλμο Κύκλωπα" και "τυφλό Χοιρόδουλο". Συκοφαντεί μάλιστα τον ήρωα πατέρα του ώς "ἅρπαγα καὶ λῃστὴν"! Μεταξύ τῶν "βδελυρῶν συκοφαντιῶν" (κατά Σάθα) είναι και τα κοσμητικά επίθετα "παρανομώτατος", "ἀσεβέστατος", "κυνόμορφος", "ἑτερόφθαλμος Παραβάτης" και "ὑπὸ τοῦ Διαβόλου σεσημειωμένος".
Προς απάντηση θα συγγράψει το "Περι Θεοκρατίας" που, λόγω του ξαφνικού θανάτου του, θα αναλάβουν να το κυκλοφορήσουν οι μαθητές του (υβριζόμενοι κι αυτοί ως "μονοφθαλμῖται").
Σ' αυτό το έργο δεν αρκείται να επιτεθεί στην Εκκλησία ως θεσμό αλλά ξιφουλκεί και ενάντια στο Χριστιανισμό ως θρησκεία, αρνούμενος τα δόγματά της και τη θεοπνευστία της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Καταφέρεται ενάντια στον κλήρο, στο "πονηρώτατον καὶ ἀθεώτατον γένος τῶν μαυροφόρων", τους οποίους εγκαλεί για το κλείσιμο "ἅπαντος θείου εἴδους σχολής και Ἀκαδημίας" και την προδοσία τους ενάντια στο έθνος "τοῖς ὀθωμανοῖς ἅπαν τὸ γένος ἡμῶν παραδόντες, ἀνελεύθερον ἀνδράποδον καταστήσαντες τοῦτο".
Απευθυνόμενος στην Ελλάδα, της λέγει σχετικά με τον εκκλησιαστικό ζυγό: "Τίνα ἐχθρὸν ἤδη μείζονα καὶ χείρονα τούτου δύνασαι νὰ ἔχῃς;", ενώ δεν ξεχνά να θυμίσει στον παλιό του συμμαθητη ροζ ιστορίες από τη θητεία τους στον Άγιον Όρος, " βλέποντες δὲ ὑμᾶς οἱ καλόγεροι ἐφώναζον, καὶ σᾶς ὠνόμαζον πουτάνας τοῦ σχολείου".
Ο Παμπλέκης είναι ο πρώτος Έλληνας που θα τολμήσει, μετά από 1400 χρόνια επιβεβλημένης λήθης και σκότους, να μνημονεύσει την Υπατία και να κατηγορήσει ως ηθικό αυτουργό τον Άγιο Κύριλλο! (Τίς εἰς τέτταρα μέρη διέῤῥηξε καὶ διεσπάραξε τὴν φιλόσοφον Ὑπατίαν; οὐχί Κύριλλος, ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας; ἀλλ' οὐδ' οὗτος ἰδίᾳ χειρί, φθόνῳ ὄμως καὶ ἐπιταγῇ τῇ αὐτοῦ ὁ ταύτης φόνος εἴργασται).
Ἀπαντώντας στην κατηγορία του "Παραβάτη" που του προσήψε ο επίσκοπος, θα υπερασπιστεί τον Ιουλιανό, αποκαλώντας τον "σοφόν καὶ μέγαν". Βλέπουμε έναν ειλικρινή θαυμαστή της αρχαίας φιλοσοφίας με γνώση των αγώνων των Ελλήνων της ύστερης αρχαιότητας (μνημονεύει και τον Λιβάνιο). Προκρίνει την "θείαν, ἱεράν φιλοσοφίαν" έναντι της "μωρᾶς θεοκρατίας καὶ δεισιδαιμονίας" και δεν διστάζει ακόμη και να επικαλεστεί τοὺς θεούς ("οὐχί μὰ Δία").
Τρεις μήνες μετά το θάνατό του, ο Πατριάρχης Νέας Ρώμης και αρχηγός του Rum Millet, θα συντάξει το Νοέμβριο του 1793 τον αφορισμό αυτού του σπουδαίου Έλληνα. Του καταλογίζει οφειλές στον "Ἀναξίμανδρον τον Μιλήσιον, τὸν παλαιὸν Ὀρφέαν καὶ τὸν νεώτερον Σπινόζα". Στέλνει στο πύρ το εξώτερον όχι μόνο τον Παμπλέκη και τους μαθητές του, όχι μόνο όποιον τυχόν διαβάσει το βιβλίο αντί να το κάψει ("ἐκρίναμεν δίκαιον καὶ ἀφορίσαι πάντας ἁπλῶς τοὺς ἔχοντας τοῦτο τὸ ἀσεβὲς βιβλιαρίδιον, καὶ μὴ κατακαίοντας"), αλλά ακόμα και τον παπά που έψαλε τη νεκρώσιμη ακολουθία του στη Λειψία!
 
Ο Σάθας, θεμελιωτής των μεσαιωνικών σπουδών στην Ελλάδα και εισηγητής της θεωρίας της υπόγειας συνέχισης του Ελληνικού Εθνισμού κατά τους χριστιανικούς αιώνες, θα μας δώσει την σημαντικότατη πληροφορία ότι "τελευτήσας το 1793 ἐν Λειψιᾳ, ἐτάφη ὑπὸ μ υ σ τ η ρ ι ω δ ῶ ν
 ἑ τ α ί ρ ω ν ἐν τῶ δάσει τοῦ Rosenthal, ἔνθα μέχρι σήμερον σώζεται τὸ μνημεῖον του μετὰ τῆς ἑλληνικῆς ἐπιγραφῆς «Ἐνθάδε κεῖται ὁ φιλοσοφικῇ σπουδῇ καὶ τῇ τῶν ὄντων θεωρίᾳ τὸν ἑαυτοῦ βίον ἀφοσιώσας λογιώτατος Εύσταθίου ὁ ἐξ Ἀκαρνανίας [το Χριστόδουλος το προσπέρασαν...]»".
Διακόσια χρόνια μετά την (ανολοκλήρωτη) Εθνεγερσία, ο Σάθας είναι άγνωστος, (το ρωμέικο κρατίδιο, τρομαγμένο από τα αποκαλυπτικά του πραγματικού Ελληνισμού γραφόμενά του, του έκοψε την χρηματοδότηση των ερευνών στις βιβλιοθήκες της Ιταλίας και της Γαλλίας και τον άφησε να πεθάνει πάμφτωχος στο Παρίσι), ο Παμπλέκης -το ριζοσπαστικότερο τέκνο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, που σύμφωνα με τον διδάκτορα Φιλοσοφίας Ν. Σινιόσογλου προικονόμησε το κατ' εξοχήν επαναστατικό μανιφέστο "Ελληνική Νομαρχία" το 1806 - επίσης λησμονημένος. Αντιθέτως, το Φανάρι που αφόριζε αγωνιστές και έκαιγε έργα λογίων θεωρείται έδρα του αρχηγούτουγένουςμας και επι διακόσια είκοσι (220) χρόνια, μέχρι το 2013, το έργο του Παμπλέκη παρέμενε ανέκδοτο! Ολοταχώς για το 2021 να μηρυκάσουμε τα ίδια μυθεύματα για να είμαστε όλοι χαρούμενοι.
 ~Ἡ Ἐπιστροφὴ τοῦ Μύθου
__________________
Τα του Σάθα στο έργο του "Μεσαιωνική Βιβλιοθηκη", τόμος Ζ', σσ. 236-239, Εν Παρισίοις, 1894