θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, May 03, 2019

Η πραγματική προέλευση της αποκαλούμενης «χριστιανικής» εορτής του Πάσχα.

 
 
Cybele  Ancient relief of Mother Cybele and her son Attis at the Museo Archeologico in Venice. Attis wears the Phrygian Liberty Cap

Η πραγματική προέλευση της αποκαλούμενης «χριστιανικής» εορτής του Πάσχα.

Ένα πεύκο [το χριστουγεννιάτικο δέντρο της Σεμίραμις. Που κάποτε απαγορεύθηκε από τον Ιερεμία] λέγεται πως αντιπροσωπεύει το θάνατο του θεού. Οι προσήλυτοι και οι μυημένοι προχωρούν στον Ναό της Κυβέλης με το ιερό πεύκο που φέρει το ομοίωμα του θεού στα κλαδιά του (ο θεός είναι κρεμασμένος στο δέντρο). Το δέντρο τοποθετείται για να μείνει εκεί στο ναό της Κυβέλης. Η επόμενη ημέρα ήταν μια «μέρα ή πένθους» και θρήνου. Οι Salli (οι οποίοι ήταν χορευτές ιερείς του Άρη) πήγαιναν σε πομπή παίζοντας τις τρομπέτες τους και κτυπώντας τις ασπίδες τους.
Το ιερό πεύκο και το ομοίωμα του Άττη θάβετο σε έναν τάφο και ακολουθούσε μια ημέρα πένθους, νηστείας, σεξουαλικής αποχής, αυτοπεριορισμού και αυτο-ακρωτηριασμού για τη θλίψη της Μητέρας. Οι πιστοί θα χτυπούσαν το στήθος τους με κουκουνάρια και θα έκοβαν τα χέρια και τους ώμους τους με μαχαίρια. [1] Ο Αρχιερέας παίζει τον ρόλο του Άττη, αντλεί αίμα από το χέρι του και το προσφέρει ως υποκατάστατο μιας ανθρώπινης θυσίας. [2]
Εκείνη τη νύχτα ο τάφος φωτίζεται έντονα αλλά είναι άδειος. Ο θεός αναστήθηκε την τρίτη ημέρα.
Οι μυημένοι αρχίζουν να εισέρχονται στα Μυστήρια, να βαφτίζονται στο αίμα του ταύρου, στο Ταυροβόλιο, για να ξεπλύνουν τις αμαρτίες τους, οπότε "γεννιούνται και πάλι" αφού πλυθούν στο αίμα. [Η Γνωστική χριστιανική μύηση!] Τότε γίνονται εκστατικοί και με φρενίτιδα προσλαμβάνουν την ιεροσύνη και ευνουχίζονται κατά μίμηση του θεού. Αυτό πραγματοποιείται με σπασμένα κεραμικά, αιχμηρά πετρώματα και γυαλί (αργότερα αφαιρούντο μόνο οι όρχεις)
Στη συνέχεια, οι μυημένοι έμεναν στο ναό κατά τη διάρκεια της νύχτας. Σε πολλές περιπτώσεις έβλεπαν οράματα που έστελνε η Θεά, επιβεβαιώνοντας την μύησή τους [όπως έκανε και ο Ιγνάτιος Λογιόλα και πολλοί Καθολικοί πριν και από τότε. Αυτή η εμπειρία είναι ένα βασικό σημάδι της βλασφημίας καθώς είναι και η δαιμονική εκδήλωση που ονομάζεται «Στίγματα» - και υπάρχουν και πολλά άλλα].

Στο τέλος της 24ης Μαρτίου, οι ιερείς αφαιρούσαν με ευλάβεια το ιερό ομοίωμα από το δέντρο και το έβαζαν στον τάφο. Οι παλιότεροι καθώς και οι νεοσύλλεκτοι μυημένοι που ήταν τώρα χωρίς φύλο,  παρακολουθούσαν και νηστεύανε όλη τη νύχτα μέχρι την αυγή της 25ης Μαρτίου.
Τότε ανοίγετο ο τάφος και από τους συγκεντρωμένους λατρευτές βγαίνει μια μεγάλη κραυγή χαράς: Ο τάφος ήταν άδειος. Ο θεός δεν ήταν εκεί. Είχε βγεί από τον τάφο, είχε αναστηθεί και πέρασε στην αιώνια ζωή.
Η ανάσταση του Άττη και η έναρξη της άνοιξης γιορτάζεται με ένα ιερό γεύμα και με μια ημέρα χαράς και πανηγυρισμού. Με την ανάσταση, οι άνθρωποι παρέδωσαν τον εαυτό τους σε μια απεριόριστη Saturnalia χαρά, της ευθυμίας και της σεξουαλικής αποχαλίνωσης.
Πορείες πένθιμων θρηνητών, που πάνω στο στήθος τους μεταφέρουν εικόνες, ακολουθώντας το άγαλμα της θεάς μέσα από τους δρόμους, που οδηγούντο στο υψηλότερο στάδιο φρενίτιδας από την άγρια και χωρίς αρμονία μουσική των φλάουτων, των κυμβάλων, των ταμπουρίνων και των κουταλιών, φώναζαν, στροβιλίζοντο και πηδούσαν σαν μαινάδες και κόβονταν με μαχαίρια και με σπαθιά.
Η γιορτή τελείωνε με μια πομπή που μετέφερε την ιερή μαύρη πέτρα [μετεωρίτη] στον ποταμό Almo, όπου την έπλυναν  και την καθάριζαν. Μετά την επέστρεφαν εν μέσω τραγουδιών και χαράς στο ιερό της χώρο μέσα στον ναό. Εκείνοι που ευνουχίζοντο γίνονταν Galli  - Γάλλοι – δηλαδή κόκορες. Στη συνέχεια ντυμένοι με γυναικεία ρούχα αλείφονταν με  αρωματικά έλαια.

26 Μαρτίου: - Μια ήσυχη μέρα ξεκούρασης και ανάκαμψης.

27 Μαρτίου: Ζητούσαν από τη θεά να επιστρέψει στη Ρώμη. Πραγματοποιείτο μια πομπή με το είδωλο της Κυβέλης κατά μήκος της Αππίας Οδού, μέχρι να φτάσουν στον ποταμό Almo. Τότε το είδωλο θα βυθιστεί στον ποταμό, θα τριφτεί με τέφρα και στη συνέχεια θα πλυθεί. Η κατάληξη της γιορτής θα γίνει με μια πομπή στην οποία το άγαλμα της θεάς με τον μετεωρίτη ενσωματωμένο στο φρύδι της (το σύμβολο του Κύκλωπα και ή το τρίτο μάτι – κουκουνάρι που δείχνει «φωτισμό») μεταφέρεται μεγαλοπρεπώς στο ναό της και ακολουθούν μια σειρά από θρησκευτικά δράματα και ψυχαγωγία. Στην αρχαιότητα κατασκευάζονταν πήλινα αγάλματα των θεών ακριβώς όπως τα αγάλματα τα καθολικών αγίων που πωλούνται σήμερα στα καθολικά ιερά.

Goddess Kybele sitting with panther on lap, Hermes Kadmilos and Hekate on the pillars - at the Pergamon Museum, Berlin

Η Προηγουμένη για τις Παρελάσεις της Εορτής:

Ένας περαιτέρω ερεθιστικός παράγοντας ήταν οι Γάλλοι που συμμετείχαν με την υπερβολική τους εμφάνιση. Την ημέρα του αίματος (dies sanguinis) πετούσαν για πάντα την ανδρική του ενδυμασία όπως αναφέρθηκε προηγουμένως και από εκείνη την εποχή φορούσαν ένα μακρύ ένδυμα (stola), ως επί το πλείστον κίτρινο ή πολύχρωμο με μακριά μανίκια και ζώνη. Στο κεφάλι τους, οι ιερείς αυτοί φορούσαν μία μίτρα, ένα είδος τουρμπάνι ή μια τιάρα, έναν σκούφο με μακριά πτερύγια για τα αυτιά που θα μπορούσαν να δεθούν κάτω από το πηγούνι (Ο Φρυγικός σκούφος της Γαλλικής Τρομοκρατίας). Το στήθος ήταν διακοσμημένο με στολίδια και μερικές φορές φορούσαν διακοσμητικά ανάγλυφα, μενταγιόν, σκουλαρίκια και δακτυλίδια. Είχαν επίσης, τα μαλλιά τους μακρυά, όπως οι Μεροβίγκιοι οι Δανίτες και οι Βενιαμίτες, οι οποίοι κέρδισαν γι' αυτούς το επίθετο "μακρυμάλληδες".  Μερικές φορές αφιέρωναν στη θεά μια κοτσίδα από τα μαλλιά τους.
Κατά προτίμηση είχαν τα μαλλιά τους λευκασμένα [όπως η Madonna ή η Lady Gaga]. Την ημέρα του πένθους για τον Άττη έτρεχαν άγρια με ανακατωμένα μαλλιά, τις άλλες όμως ημέρες είχαν τα μαλλιά τους χτενισμένα που κυμάτιζαν σαν τις γυναίκες. Μερικές φορές ήταν έντονα βαμμένοι, με τα πρόσωπά τους να μοιάζουν με λευκούς βαμμένους τοίχους [π.χ. όπως η μπάντα του heavy metal: Kiss]. Οι Γάλλοι ήταν επίσης πολύ έντονοι [εκκεντρικοί] όταν εμφανίζονταν στην πόλη έξω από το περίβολο του ναού. Περιπλανιόντουσαν για επαιτεία με μια πομπή ενθουσιωδών οπαδών. Σε αντάλλαγμα για τα ελεημοσύνη ήταν πρόθυμοι να πουν την τύχη των ανθρώπων (vaticinari).  Χόρευαν και τραγουδούσαν με τη μουσική των αυλών και το βαρύ κτύπημα των τυμπάνων. Όταν η θεότητα εισήρχετο μέσα τους και κατοικούντο από τη θεϊκή δύναμη, μαστίγωναν τους εαυτούς τους μέχρι να ματώσουν [ακριβώς ότι συμβαίνει στους Σιΐτες στην Ασούρα, ή κάποιες υποομάδες του Ιησουίτικου Opus Dei cultus] "

Από: το βιβλίο του Verbeeren «Cybele & Attis», σελ. 97-99

________________________________________


[1] Το κουκουνάρι του πεύκου παραμένει ένα σημαντικό σύμβολο στις εικόνες των Μασόνων και των Ιλουμινάτι.

[2] Σύμφωνα με τον Άλιστερ Κρόουλι, αυτή είναι η υψηλότερη μορφή του Ερμητικής Μαγείας μαζί με την ολοκλήρωση των σεξουαλικών τελετών, ο αρχιερέας προσφέρει το δικό του αίμα, όπως υποτίθεται ότι έκανε ο Ιησούς, επιδιώκοντας τη δαιμονική εύνοια και τη διανομή της εξουσίας. - oz.


A bust of Attis, the love interest of Cybele.