θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, December 09, 2018

Ο Πυθαγόρας, η ψυχή και οι πέντε μετεμψυχώσεις του.

 
 
Ο Πυθαγόρας, η ψυχή και οι πέντε μετεμψυχώσεις του.

Ο Πυθαγόρας από την Σάμο, ο γιός του Μνησάρχου είχε ως
μεγαλύτερους αδελφούς , τον Εύνομο και τον Τυρρηνό.
Παρακολούθησε την διδασκαλία του Φερεκύδη του Σύριου. (από το νησί της Σύρου).
Νέος καθώς ήταν και φιλομαθής, ταξίδεψε σε πολλούς τόπους και εμυήθη σ' ολα τα μυστήρια και τις τελετουργίες.
Ο Πυθαγόρας έλεγε για τον εαυτό του ότι κάποτε έζησε ώς Αιθαλίδης, υιός του θεού Ερμή. Ο Ερμής του είπε να του ζητήσει ό,τι θέλει, εκτός από την αθανασία. Ζήτησε λοιπόν και ζωντανός και πεθαμένος να διατηρεί την μνήμη των εμπειριών του. Έτσι έλαβε το χάρισμα ζωντανός να θυμάται το κάθε τι, πεθαμένος δε να διατηρεί την ίδια μνήμη.
Αργότερα (κατά τον Τρωικό πόλεμο) έζησε ώς Εύφορβος που τον σκότωσε ο Μενέλαος (Ιλιάς Ρ΄ ραψ. 59 στιχ.). Ο Εύφορβος πάλι έλεγε πως υπήρξε κάποτε ώς Αιθαλίδης και ότι από τον Ερμή πήρε το δώρο αυτό. Επίσης διηγείτο τις περιπλανήσεις της ψυχής του και ανέφερε τα φυτά και τα ζώα που μπήκε καθώς και όσα η ψυχή του υπόφερε στον Άδη και υποφέρουν οι άλλες ψυχές.
Σαν πέθανε ο Εύφορβος, η ψυχή του πήγε στον Ερμότιμο, ο οποίος θέλοντας κι αυτός να αποδείξει την αλήθεια του πράγματος πήγε στο ιερό του Απόλλωνος στους Βραγχίδες και έδειξε την ασπίδα που είχε αφιερώσει ο Μενέλαος, γιατί του είχε πει γυρίζοντας από την Τροία να την αφιερώσει στον Απόλλωνα.
Καθώς πέθανε ο Ερμότιμος, ο Πυθαγόρας έγινε ο Πύρρος, ο ψαράς από τη Δήλο και πάλι θυμόταν τα πάντα, πως δηλαδή υπήρξε πρωτύτερα ώς Αιθαλίδης, ύστερα ώς Εύφορβος, κάποτε ώς Ερμότιμος και μετά ώς Πύρρος. Σαν πέθανε κι ο Πύρρος έγινε τέλος ο Πυθαγόρας (στο πρόσωπο του η ψυχή είχε υποστεί την πέμπτη μετεμψύχωση). Θυμόταν μάλιστα όλα όσα προηγουμένως αναφέραμε.

Είναι βέβαιο ότι ο Πυθαγόρας έγραψε τρία συγγράμματα : 1) Παιδευτικόν 2) Πολιτικόν 3) Φυσικόν. Ο Πυθαγόρειος Φιλόλαος τα δημοσίευσε και ο Πλάτων τα αγόρασε δίνοντας το ποσό των 100 μνών. (τεράστιο ποσό για την εποχή).

Όσο αφορά το περιεχόμενο των προαναφερθέντων τριών συγγραμμάτων του, μερικά από αυτά που διατύπωσε ο Πυθαγόρας είναι τα εξής : Δεν επέτρεπε στους φίλους του να εύχονται χρόνια πολλά γιατί δεν μπορείς να ξέρεις αν σε συμφέρει να ζήσεις πολλά χρόνια. (λόγω της μετεμψυχώσεως). Την μέθη την ονομάζει με μία λέξη βλάβη και αποδοκιμάζει κάθε υπερβολή, λέγοντας πως ούτε στα πιοτά ούτε στα φαγητά δεν πρέπει να ξεπερνούμε το μέτρο.

Διαιρούσε την ανθρώπινη ζωή σε τέσσερα τμήματα : Είκοσι χρόνια παιδί, είκοσι χρόνια έφηβος, είκοσι χρόνια νέος, είκοσι χρόνια γέρος. Και οι τέσσερις αυτές περίοδοι αντιστοιχούν στις τέσσερις εποχές του έτους : το παιδί αντιστοιχεί με την άνοιξη, ο έφηβος με το καλοκαίρι, ο νέος με το φθινόπωρο κι ο γέρος με το χειμώνα.

Ο Ηρακλείδης του Σαραπίωνος αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας έγραψε ακόμα και τα εξής ακόλουθα έργα :
1) Περί του όλου 2) Ιερός λόγος 3) Περί ψυχής 4) Περί ευσέβειας 5) Ηλοθαλής πατήρ 6) Κρότων και άλλα.

Ο Πυθαγόρας ασχολήθηκε με την αριθμητική πλευρά της Γεωμετρίας, βρήκε δε και τα μουσικά διαστήματα επί μονοχόρδου. Δεν παραμέλησε ούτε την ιατρική. Επί πλέον κατά τον Απολλόδωρο τον λογιστικό, προσέφερε μεγάλη θυσία όταν ανακάλυψε ότι το τετράγωνο της υποτεινούσης ορθογωνίου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο άλλων πλευρών. (Το περίφημο Πυθαγόρειο θεώρημα).

Πρώτος αυτός λένε απεφάνθη ότι η ψυχή, κάνοντας αναγκαστικά έναν προδιαγεγραμμένο γύρο περνά πότε σε τούτη και πότε σε κείνη την ύπαρξη. Την δε ψυχή του ανθρώπου την διαιρεί σε τρία μέρη : σε νού, λογικό, και πάθος.
Νού και Πάθος έχουν και τα άλλα όντα, λογικό όμως μόνο στον άνθρωπο υπάρχει.
Η έδρα της ψυχής εκτείνεται (υπάρχει) από την καρδιά ώς τον εγκέφαλο.
Το λογικό μέρος είναι αθάνατο, τα άλλα όμως είναι θνητά.
Ο Ερμής είναι ο επιστάτης, ο συνοδός των ψυχών, γι' αυτό και πομπαίον τον λένε και πυλαίον και Χθόνιον. Διότι αυτός πηγαίνει τις μεν καθαρές ψυχές στην υψηλότερη περιοχή, τις δε ακάθαρτες δεν τις αφήνει να ζυγώνουν ούτε τις καθαρές, ούτε μεταξύ τους αλλά δένονται με άρρηκτα δεσμά από τις Ερινύες.
Το πιο βαρυσήμαντο πράγμα στη ζωή του ανθρώπου είναι το αν η ψυχή του θα τραπεί προς το καλό ή προς το κακό.  Οι άνθρωποι ευδαιμονούν
όταν αποκτούν αγαθή ψυχή.
Έλεγε πως τα ζωντανά δημιουργήματα αναπαράγονται το ένα από το άλλο από σπέρμα. Αυτόματη γέννηση από τη γη είναι αδύνατο να υπάρξει. Είναι το σπέρμα σταγόνα από τον εγκέφαλο που περιέχει θερμό ατμό. Όταν αυτή εισαχθεί στη μήτρα από μεν τον εγκέφαλο έχουν την προέλευση τους ο ορρός το υγρό και το αίμα, από τα οποία σχηματίζονται οι σάρκες, τα νεύρα, τα οστά, οι τρίχες και όλο το σώμα.
Ο Πυθαγόρας θεωρούσε αρχή όλων των πραγμάτων την μονάδα. Εκ της μονάδας εγίνετο η αόριστος δυάς δια της εκδηλώσεως της μονάδας και ως ύλης.
Εκ της μονάδας και της αορίστου δυάδος γίνονται οι αριθμοί. Εκ δε των αριθμών τα σημεία και εκ τούτων οι γραμμές. Εκ των οποίων γίνονται τα επίπεδα σχήματα, εκ των οποίων προέρχονται τα στερεά σχήματα και από αυτά τα αισθητά σώματα των οποίων τα στοιχεία είναι τέσσερα : πυρ, ύδωρ, αήρ, γη. Τα οποία μεταβάλλονται και δια της αλλοιώσεως όλων αυτών γίνεται ο κόσμος, έμψυχος, νοερός, σφαιροειδής, περιέχων είς το μέσο την γη, και αυτήν σφαιροειδή και περιοικουμένη.
Επίσης υποστηρίζει ο Πυθαγόρας, ότι από όλες τις μορφές (σχήματα) η ωραιότερη είναι η σφαίρα μεταξύ των στερεών και ο κύκλος μεταξύ των επιπέδων.
Λέγεται ότι συμβούλευε τους μαθητές του κάθε φορά που εισέρχοντο στο σπίτι τους να κάνουν τον ακόλουθο αυτοέλεγχο : Τί κακό έκανα; Τί καλό έκανα; Τί έπρεπε να κάνω και δεν το έκανα;
Επίσης συνιστούσε με ωδές με τη λύρα και με ύμνους να δείχνουμε την οφειλομένη είς τους θεούς και τους καλούς ανθρώπους ευγνωμοσύνη.
Έδινε σημασία στους οιωνούς. (πέταγμα και κραυγές πουλιών).
Συνιστούσε να μη ορκίζονται στους θεούς, διότι θα έπρεπε να είναι αξιόπιστοι ώστε να μη χρειάζεται όρκος.
Έλεγε πως τους θεούς μπορούμε να τους τιμούμε κάθε στιγμή, με σεβάσμια σιγή, ασπροντυμένοι και με αγνότητα, ενώ τους ήρωες μόνο το απόγευμα.
Δίδασκε ότι πρέπει να τιμώνται οι θεοί περισσότερο από τους ημίθεους, οι ήρωες περισσότερο από τους ανθρώπους, από τους ανθρώπους δε περισσότερο να τιμώνται οι γονείς.
Και να συμπεριφερόμαστε έτσι αναμεταξύ μας ώστε τους φίλους να μη τους κάνουμε εχθρούς, τους δε εχθρούς να τους μεταστρέψουμε σε φίλους.
Να μη θεωρούμε τίποτε αποκλειστικά δικό μας. Να υποστηρίζουμε το νόμο, να πολεμούμε την ανομία. Να μην κόβουμε ούτε να βλάπτουμε ήμερο δέντρο αλλά ούτε και ζώο που δεν κάνει ζημιά στον άνθρωπο.
Εστραμμένος προς τον ήλιο μην κάνεις τίποτε το οχληρό.
Να μην ακολουθάς τις γνώμες των πολλών και αδαών αλλά των επαϊόντων.
Να μην έχεις εικόνα θεού επάνω στο δαχτυλίδι σου.
Να μην τρως καρδιά = να μην βασανίζεις την καρδιά σου με ανίες και λύπες.
Έλεγε επίσης ότι "μη είναι προς πάντας πάντα ρητά" ότι δηλαδή δεν προορίζονταν για όλους όλες οι διδασκαλίες.
Ο Πυθαγόρας συμβούλευε αποχή από τα κουκιά είτε γιατί είναι όμοια με τις πύλες του Άδη, είτε γιατί έχουν μορφή όμοια με το σύμπαν, είτε γιατί ανήκουν στην πολιτική, αφού μ' αυτά γίνονταν οι κληρώσεις στα πολιτεύματα.
Ο ίδιος αρκούνταν σε μέλι και ψωμί, κρασί δεν έπινε την ημέρα. Το φαΐ του συνίστατο κυρίως από λαχανικά ωμά ή βραστά και σπάνια έτρωγε θαλασσινά. Η ενδυμασία του ήταν λευκή, (πίστευε ότι το λευκό παριστά την φύση του αγαθού - καλού, το δε μαύρο του κακού), καθαρή, και τα κλινοσκεπάσματα του
λευκά μάλλινα.
Δεν τον είδαν ποτέ λαίμαργο, ούτε αφροδισιάζοντα, ούτε μεθυσμένο.
Δεν υπήρξε ποτέ χυδαίος και ούτε τιμώρησε ποτέ κανέναν ακόμα και όταν ήταν θυμωμένος.
Είχε εγκράτεια και μέτρο στην συμπεριφορά του.
Ο Πυθαγόρας πέθανε κατά τον ακόλουθο τρόπο : Μια ημέρα που ο φιλόσοφος βρισκόταν με τους μαθητές του στο σπίτι του Μίλωνος, κάποιος για εκδίκηση επειδή δεν τον είχαν δεχτεί στο Ομακοείον (την σχολή του Πυθαγόρα) έβαλε φωτιά στο σπίτι.
Μερικοί όμως λένε πως αυτό το έκαναν οι ίδιοι οι Κροτωνιάτες γιατί φοβήθηκαν μήπως τους επιβληθεί από τους Πυθαγόρειους, τυραννίδα.
 (λόγω της μεγάλης φήμης όπου είχαν αποκτήσει).
Τον Πυθαγόρα τον έπιασαν ενώ προσπαθούσε να φύγει και δολοφονήθηκε από τους διώκτας του.
Καθώς και οι περισσότεροι από τους μαθητές του που ήταν γύρω στους σαράντα. Λίγοι διέφυγαν μεταξύ των οποίων ο Άρχιππος ο Ταραντίνος κι ο Λύσις, ο διδάσκαλος του Επαμεινώνδα και του Φιλίππου, του πατρός του Αλεξάνδρου.
 
ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΧΟΪΛΟΥΣ