θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, January 18, 2014

Ηγησίας ο Πεισιθάνατος

     

Ηγησίας ο Πεισιθάνατος

Ω! ευτυχισμένη Σχολή της Κυρηναϊκής !
Με τους διδασκάλους σου και τους μαθητές σου , και τις συχνές εκδρομές σου , όταν η ζέστη της πόλης γινόταν ανυπόφορη !   
Ήταν πια συνήθεια για την Σχολή , στα μέσα του καλοκαιριού να εγκαταβιεί σε θερινή εγκατάσταση κοντά στην πόλη Βερενίκη , μια περιοχή τόσο πλούσια σε βλάστηση και καρπούς εξωτικούς , που πολλοί θεωρούσαν πως ήταν ο Κήπος των Εσπερίδων .
Σ’ αυτήν την περιοχή κυλούσε ο ποταμός που ονομαζόταν Λήθη , που σε κάποιο σημείο του εξαφανιζόταν μέσα στην γη , έβγαινε όμως ξανά , πιο μεγάλος λίγο πιο κάτω στην Βερενίκη και χυνόταν στην Μεσόγειο , κοντά στην Μεγάλη Σύρτη . Γι’ αυτό και κάποιοι νόμιζαν πως εκεί υπήρχε κι άλλος δρόμος που οδηγούσε στον Άδη .
Αυτός ο άλλος ο Ηγησίας , ο Κυρηναϊκός φιλόσοφος , που έζησε στις αρχές του 3ου αιώνος ένας από τους κυριότερους αντιπροσώπους της Κυρηναϊκής Σχολής , μαθητής του Παραβάτου . Άκμαζε στην Αλεξάνδρεια , την εποχή του Πτολεμαίου του Λαγού .
Αυτός ο Ηγησίας ανάμεσα σε τραπέζια γεμάτα εδέσματα , κρασιά και υπό τους ήχους θεσπέσιων αυλητρίδων ισχυριζόταν πως η ευδαιμονία είναι κάτι φανταστικό , που εκφεύγει των προσπαθειών μας , κάτι αδύνατο και ανύπαρκτο .
Τα κακά υπερτερούν των αγαθών και τα αγαθά , οι σπάνιες δηλ. απολαύσεις που δοκιμάζουμε , δεν έχουν τίποτε το πραγματικό , αφού η συνήθεια και η κοινωνία μπορούν να μας τα αφαιρέσουν .
Για τον Ηγησία μόνον ο παράφρων θεωρεί την ζωή αγαθό , ενώ ο σώφρων αισθάνεται αδιαφορία προς αυτήν και επιθυμεί τον θάνατο .
Όλες οι αρετές , οι απολαύσεις της ψυχής ως και τα πλεονεκτήματα του σώματος εδράζονται στην αδιαφορία και την επιθυμία του θανάτου . Ήταν τόσο ικανός να περιγράφει την ζωή με τα μελανότερα χρώματα , ώστε επονομάστηκε πεισιθάνατος , γιατί έπειθε τους ανθρώπους να πεθάνουν .   
Συνέγραψε μάλιστα κι ένα βιβλίο που του έδωσε τον "Αποκαρτερών" , το οποίο κάποιοι αόριστα λένε πως χάθηκε , άλλοι όμως πιστεύουν πως για την τύχη του ευθύνεται ο Ηγήσιππος ο Ταραντινός , μάγειρος από τον Τάραντα της Μεγάλης Ελλάδος που τον καλούσαν τα καλοκαίρια εκεί στις όχθες του ποταμού της Λήθης .
Ο μάγειρος αυτός είχε γράψει κι έναν οδηγό μαγειρικής με τίτλο "Οψαρτυτικά"  όπου περιέχονταν μεταξύ άλλων και συνταγές για γλυκά και φαγητά που λεγόνταν Κάνδαωλος και αντιστοιχούσε στο σημερινό σουβλάκι .

Υλικά του , κρέας ψητό , πίτα , τυρί , άνηθος και ζωμός .
Αυτός ο μάγειρος λοιπόν βλέποντας το πλήθος των μαθητών της Σχολής να μειώνεται , εξαιτίας της τόσο πειστικής διδασκαλίας του Πεισιθάνατου , φοβούμενος μήπως μείνει χωρίς δουλειά , πήρε μια μέρα το βιβλίο του Ηγησία "Αποκαρτερών" και το πέταξε στην φωτιά με τα σουβλάκια .


Δυστυχώς όμως για τον μάγειρο , δεν κατάφερε να διατηρήσει , την θέση εργασίας του , αφού ο Πτολεμαίος , εξαιτίας της ολέθριας επίδρασης των διδαγμάτων επί των μαθητών του , αναγκάστηκε να κλείσει την Σχολή κι όταν κάποτε τον είδε στην Αλεξάνδρεια τον έδιωξε κι από εκεί .
Λέγεται πως ο Ηγήσιππος επισκέφθηκε κάποτε την Πανόπολη της Άνω Αιγύπτου , για να συναντήσει τον Ζώσιμο τον Πανοπολίτη και να αγοράσει ένα απόσπασμα από το βιβλίο του "Χειρόκμητα" , το οποίο τιτλοφορείτο "Περί ζύθων ποιήσεως" , δηλαδή περιελάμβανε την περιγραφή της με προσοχή τις θεωρίες του Ηγησία , και συνήθιζε να λέει : «Έναν δρόμο ξέρω που οδηγεί έθνη , πόλεις και πολίτες στον Άδη , τον Ηγησία τον Πεισιθάνατο».