θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Thursday, September 20, 2012

Η συκοφαντία είν’ ένα αεράκι (La calunnia è un venticello)


Il Barbiere di Siviglia


Η πασίγνωστη άρια από τον «Κουρέα της Σεβίλλης» του Ροσσίνι, έχει ενδιαφέροντες στίχους που μας βάζουν σε σκέψεις για το πόσο εύκολο είναι να συκοφαντήσει κανείς τον διπλανό του, να αρχίζει να βγάζει στη φόρα ανύπαρκτα άπλυτά του, κατασκευασμένα, όπως γίνεται συχνά με την τακτική του κουτσομπολιού σε προσωπικό επίπεδο ή ακόμα και με την οργανωμένη προπαγάνδα σε κρατικό επίπεδο (ας θυμηθούμε διάφορα απολυταρχικά καθεστώτα). Είναι ωραία τα λόγια από το λιμπρέττο του Τσέζαρε Στερμπίνι, που βασίστηκαν στην κωμωδία του Μπωμαρσέ και φυσικά είναι πολύ ωραία και ταιριαστή η μουσική του σπουδαίου Ροσσίνι που τα συνοδεύει και φτάνει σ’ένα απίστευτο κρεσέντο αντάξιο της δύναμης της συκοφαντίας που μπορεί να εξοντώσει οποιονδήποτε πέσει θύμα της.

ARIA


Basilio

La calunnia è un venticello,
un' auretta assai gentile
che insensibile, sottile,
leggermente, dolcemente,
incomincia a sussurrar.
Piano piano, terra terra,
sottovoce, sibilando,
va scorrendo, va ronzando;
nelle orccchie della gente
s'introduce dcstramente,
e le teste ed i cervelli
fa stordire e fa gonfiar.
Dalla bocca fuori uscendo
lo schiamazzo va crescendo,
prende forza
a poco a poco,
vola gia di loco in loco;
sembra il tuono, la tempesta
che nel sen della foresta
va fischiando, brontolando
e ti fa d'orror gelar.
Alla fin trabocca e scoppia,
si propaga, si raddoppia
e produce un'esplosione
come un colpo di cannone,
un tremuoto, un temporale,
un tumulto generale,
che fa l'aria rimbombar.
E il meschino calunniato,
avvilito, calpestato,
sotto il pubblico flagello
per gran sorte va a crepar.
    Η συκοφαντία   ARIA

Basilio

Η συκοφαντία είν’ένα αεράκι

Μια αύρα τόσο ελαφριά
Που ανεπαίσθητα, διακριτικά
Απαλά και γλυκά
Αρχίζει τον ψίθυρό της.
Σιγά σιγά, χαμηλά χαμηλά
Ψιθυρίζει και σφυρίζει
Γλιστράει, βουίζει
Μες στ’αυτιά του κόσμου
Επιδέξια εισχωρεί
Και κάνει τα κεφάλια, τα μυαλά
Να ζαλίζονται, να φουσκώνουν.
Βγαίνοντας από το στόμα
Η βουή όλο μεγαλώνει
Δυναμώνει λίγο λίγο
Ρέει από’δω κι εκεί
Μοιάζει κεραυνός ή καταιγίδα
Που μες στην καρδιά του δάσους
Σφυρίζει και μουγκρίζει
Και σε κάνει απ’τον τρόμο να παγώνεις.
Στο τέλος ξεχειλίζει και ξεσπά
Διαδίδεται και γίνεται διπλάσια
Εκρήγνυται
Σαν κανονιά
Σαν σεισμός, σαν καταιγίδα
Γενική αναταραχή
Που κάνει τον αέρα ν’αντιλαλεί.
Κι ο καϋμένος ο συκοφαντημένος
Ταπεινωμένος, ποδοπατημένος
Κάτω απ’το δημόσιο μαστίγωμα
Αν είναι τυχερός πάει κάπου να πεθάνει.

Τη μετάφραση έκανε η Λητώ Σεϊζάνη. Για το κείμενο στα  ιταλικά πατήστε  εδώ