θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, April 23, 2011

H ΠΡΟΔΟΣΙΑ και ο προδότης.



ΠΡΟΔΟΣΙΑ (ΑΡΧ.)


προδότης (ό), θηλ. —δότις, —ιδος' ό άθετών τάς προς ασφάλειαν τής πατρίδος υποχρεώσεις του.

προδοσία (ή)' ή ενέργεια του προδίδειν, αθέτησις τών προς ασφάλειαν της πατρίδος υποχρεώσεων.

— /Αρχ.] Καλείται ούτω πάσα εκ προθέσεως και ιδιοτέλειας ενέργεια
— α) κατά του κοινού συμφέροντος, οπωσδήποτε νοουμένου,
— β') κατά τών νενομισμένων, τών θεσφάτων, των εθίμων και των ηθών,
— γ') κατά της καθεστηκυίας πολιτικής τάξεως τών πραγμάτων (τό καταλύειν το πολίτευμα και ίδρύειν τυραννίδα, εν δημοκρατίαις δέ τό καταλύειν τήν δύναμιν του πλήθους δι' επιβολής μονοκρατορίας ή ολιγαρχίας),
— δ') κατά των διατεταγμένων καί των δημοσίων καθηκόντων,
— ε') προς μυστικήν συνεννόηση - προς πολεμίους ή καί απλώς ξένους, επί σκοπώ παραδόσεως εις ούτους των έμπεπιστευμένων δημοσίων πραγμάτων, δηλαδή στρατού, στόλου, φρουρίου, αποθήκης, εγγράφων, διαταγών,
— στ') προς καταπάτησιν των διατεταγμένων δια την γενικήν άσφάλειαν,
— ζ') προς εγκατάλειψη ορισμένης θέσεως οπουδήποτε, οπωσδήποτε και οποτεδήποτε.



Έν ταις αρχαίαις Αθήναις ή προδοσία ήτο έγκλημα πολιτικόν, ούτω δ' έχαρακτηρίζετο και ή έξαπάτησις του δήμου διά ψευδών ειδήσεων, συμβουλών, υποσχέσεων ή παράβασις ειδικού ψηφίσματος* ή άθέτησις του εφηβικού όρκου πάσα αποδεδειγμένη μισοδημία* ή πρότασις νόμων αντικείμενων προς τό πολίτευμα, διό και οί προτείνοντες τους ούτω χαρακτηριζόμενους νόμους είσήγοντο εις δίκην επί αποπείρα καταλύσειος τής πολιτείας. Ή περί τής προδοσίας αυθαίρετος ερμηνεία τών δικαστών εδημιούργησεν έν ταις αρχαίαις Αθήναις μεγίστην εύκολίαν προς έμφάνισιν τοιούτων κατηγοριών ύπό τών πολιτικών και τών ρητόρων, ιδία δ' έν καιρούς έξάψεως τών πολιτικών αντιγνωμιών και παθών, οτε είσήγοντο εις δίκην και οί άριστοι τών πολιτών επί προδοσία, ήτις συνέκειτο εις άπλήν εκφρασιν πολιτικής γνώμης αντιθέτου προς τήν του κρατούντος. Ό επί προδοσία κατηγορούμενος είσήγετο εις δίκην ή διά τής λεγομένης εισαγγελίας, δηλαδή τής καταμηνύσεως εις τον δήμον, όστις ούτως ανελάμβανε τήν δίκην ώς κατήγορος, ή διά γραφής, δηλαδή εγγράφου κατηγορίας προς τους θεσμοθέτας, άρχαιότερον δέ προς τον εκ τών αρχόντων όνομαζόμενον βασιλέα, μή τηρουμένων συχνότατα τών ύπό τών νόμων καθωρισμέναν σχετικών δικονομικών τύπων, τους όποιους ούδένα λόγον είχε νά σεβασθή ούδ' αυτός ό Άρειος Πάγος, εάν ποτέ κατείχε προδότην, ώς συνέβη κατά του Αντιφώντος, του πειραθέντος, μεθ' υπόσχεσιν προς Φίλιππον Β' τής Μακεδονίας, νά πυρπόληση τά νεώρια τών Αθηνών.
Ή εκκλησία του δήμου έν Αθήναις ήδύνατο νά ψήφιση έκτακτους διατάξεις και κατά παντός υπόπτου διά προδοσίαν, άμα δέ και νά ελάττωση τήν θανατικήν ποινήν προδότου, ό δέ λαός και έκαστος πολίτης έδικαιοΰτο νά θανάτωση άποινεί οιονδήποτε χαρακτηριζόμενον προδότην. Τό τίμημα, δηλαδή ή ποινή του προδότου, δεν ήτο μόνον ο θάνατος, άλλα και ή δήμευσις τής περιουσίας του, ή κατεδάφισις τής οικίας του, ή αμετάκλητος άπαγόρευσις ταφής του έν Αττική, ή στηλίτευσις του ονόματος του εσαεί, κληρόδοτουμένης τής ατιμίας του και εις τους απογόνους του. "Αν τις, νεκρός πλέον, άπεδεικνύετο μετά τον θάνατον του ότι ύπήρξεν έν τή ζωή του προδότης, είσήγετο εις δίκην, μετά τήν έκδοση δέ τής άποφάσεως άνωρύσσετο ό τάφος του, τά δέ οστά του έρίπτοντο εκτός τών ορίων τής χώρας. Αν τις είχε φονεύσει τον τοιούτον προδότην, άπηλλάσσετο τής κατηγορίας, τής καταδίκης, τής φυλακίσεως, άνεγνωρίζετο δέ και πολίτης τών Αθηνών εάν δεν ήτο. Αν τις είχεν υποστηρίξει επί δικαστηρίου τον ούτως άποδεικνυόμενον προδότην, κατεδικάζετο νυν εις θάνατον.

Τήν εκτεθείσα περί τής προδοσίας άντίληψιν τών Άθηναίων είχαν και πάντες οί άλλοι Ελληνες και οί Ρωμαίοι. Έν Ρώμη ή εσχάτη προδοσία ήτο τό μέγα φόβητρον τών αρχόντων, μήπως ήθελε καταλογισθή αύτοίς τό crimen maiestatis ή perduellionis. Ρωμαϊκοί νόμοι, περιέχοντες και διατάξεις περί προδοσίας, ήσαν οί Βαλέριοι του 508 π. Χ., ό Ίκίλιος του 456, ό του Γαΐου Γράγχου τω 123, οί Ιούλιοι του 47 π. Χ., ώς και οί Σακράται νόμοι και ό Πετρήϊος, ό Κλωδιος και ό Σκαντίνιος. Προς τήν τών παλαιοτέρων χρόνων τής δημοκρατίας λέξιν perduellio ήτο ταυτόσημος ή μετέπειτα maiestas, τό δe έγκλημα τής προδοσία έχαρακτηρίζετο ίσοδύναμον προς κήρυξιν πολέμου κατά τής ρωμαϊκής πολιτείας. Οί δικασταί τών ούτω κατηγορουμένου ν ώνομάζοντο duumviri perduellionis, οιτινες, κατά τους αιώνας τής βασιλείας, ήσαν οί αυτοί προς τους δικαστάς τών φόνων , διοριζόμενους ύπό του βασιλέως, κατά δέ τήν δημοκρατίαν έν αρχή μέν ύπό τής φρατρικής εκκλησίας, είτα δ' ύπό τής λοχίτιδος τή προτάσει τών υπάτων, άπαξ δέ τών πραιτώρων. Οί άποδεικνυόμενοι ένοχοι και μετ' έκκλησίν των προς τον λαόν κατ' αρχάς και είτα προς τήν λοχίτιδα εκκλησίαν, ή κατερρίπτοντο άπό τής Ταρπηΐας πέτρας ή έκρεμώντο από του ατυχούς δένδρου (ARBOR INFELIX).

Ν. ΛΙΒΑΔΑΣ