θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Monday, April 25, 2011

«ΔΗΤΕ: Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΗ ΕΓΚΥΟΣ...»


«ΔΗΤΕ: Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΗ ΕΓΚΥΟΣ...»


Οί έβδομήκοντα Δύο (ΟΒ') με τα φραστές διέπραξαν μία ύπουλη, μόνιμη και σκόπιμη πλαστογράφηση του κειμένου της Π. Διαθήκης. Ή πλαστογράφηση βρίσκεται στην λανθασμένη μετάφραση της υποτιθέμενης «προφητείας» του Ησαΐα, που βρίσκεται στο ομώνυμο βιβλίο (Ζ' 14). Ή απάτη αύτη είχε καταστροφικές και μοιραίες συνέπειες για τον Χριστιανισμό και την ανθρωπότητα. Ή παρούσα αποκάλυ ψη θα κλονίση άμεσα μια ψευδή πίστη πού στηρίχτηκε πάνω στην απάτη αυτή.
Το ιε ρα τείο πού κα τε σκεύ α σε το «Ευαγ γέ λιο τοϋ Ματ θαί ου» είχε στα χέ ρια του τήν λαν θα σμέ νη αυτή με τά φρα ση των Έβδο μή κον τα, βι βλί ο τοϋ Ησα ΐ α, όπου ό μΰθος τής Μα ριάμ, ή οποί α συ ναν τά τον άγ γε λο Γα βρι ήλ. Δι α βά ζου με λοι πόν στον Ησα ΐ α (Ζ' 14): «Αψε, ή Παρ θέ νος θα μεί νη έγ κυ ος καϊ θα γεν νή ση γιό καϊ θα κα λέ ση το δνο μά του Εμ μα νου ήλ». Το ίδιο γρά φε ται και στον Ματ θαίο (Α' 23).
Όμως το πραγ μα τι κό εβραϊκό κεί με νο του Ησαΐα γράφει: ««Hinneh ha-almah harah ve-yeldeth ben vekarath shem-o immanuel»,», το όποιο λαν θα σμέ να με τα φρά στη κε άπό τήν γρα φί δα των με τα φρα στών, όπως ανα φέ ρα με ανω τέ ρω: Ή εβρα ϊ κή λέ ξη ha-almah ση μαί νει απλώς τήν νε α ρή γυ ναίκα. Ή λέ ξη harah είναι ό εβρα ϊ κός πα ρελ θον τι κός τύπος, που ση μαί νει «συ νέ λα βε», ό όποιος στα Ελ λη νι κά αν τι προ σω πεύ ει μί α παρελθούσα και ώλοκληρωμέ νη πράξη. Ή ορθή μετάφραση τών στίχων αυτών είναι: «Αψε, ή νεαρή γυναίκα έχει συλλάβει (έχει παιδί) και θα γεννήση γιό και θα καλέση το όνομά του Εμμανουήλ».
Όπως είπα με, Almah ση μαί νει απλώς τή νε α ρή γυ ναίκα που βρί σκε ται σε ηλι κί α γάμου παν τρε μέ νη ή όχι, παρθένα ή όχι, με ευρεία γενική έννοια, όπως ή αρχαία ελληνική λέξη «παρθένος», που δεν αναφέρεται στην παρθενία, που στα Εβραϊκά εκφράζεται με τή λέξη bethulah. Ό Λατίνος "άγιος" Ιερώνυμος λανθασμένα χρησιμοποίησε τήν λατινική λέξη virgo. Αυτοί που γνώριζαν τήν εβραϊκή γλώσσα είναι πιθανόν να προειδοποίησαν για το κρίσιμο αυτό λάθος όμως ή Εκκλησία απέφυγε να το διορθώση και για 15 αιώνες επιμένει σ’ αυτό.
Ή από δει ξη ότι είναι συ νει δη τό αυτό το λά θος απο κα λύ πτε ται άπό μί α πα ρα δοχή τοϋ Ιε ρώ νυ μου, που έκα νε τήν δι ά ση μη με τά φρα ση γνω στή ώς «Vulgata» άπό τα Εβρα ϊ κά στα Λατινικά. Στις επι κρί σεις πολ λών για τήν πλα στο γρά φη ση αυτή ό Ιε ρώ νυ μος άπαν τα ετσι: «Γνω ρί ζω πώς οι Εβραίοι συ νη θί ζουν να άν τι δροΰν λέγον τας πώς ή εβρα ϊ κή λέ ξη alham δεν ση μαί νει τήν παρ θέ νο άλ λα τή νε α ρή γυναίκα. Και για να πώ τήν αλή θεια, ή παρ θέ νος σω στά ονο μά ζε ται bethulah και νε α ρή γυ ναίκα ή κο ρί τσι, δεν είναι alham άλ λα Naarah (Jérôme, «Adv. Javianum» I, 32. Ν&ΡΝΡ, vi, 379).
Τό σο έν το νη ήταν ή κρι τι κή, ώστε ό Ιε ρώ νυ μος αναγ κά στη κε να γρά ψη ένα βι βλί ο τής ιστο ρί ας τής πα τρό τη τας τοϋ Αγί ου Πνεύ μα τος: «Αι ό τι ποι ός τήν επο χή εκεί νη θα πί στευ ε στα λό για τής παρ θέ νου, πώς συ νέ λα βε άπό το Άγιο Πνεύμα και πώς ό άγ γελος Γα βριήλ ήλ θε νά άναγ γεί λη τήν πρό θε ση του Θεού; Αέν θά εξέ φρα ζαν όλοι τή γνώμη πώς τήν θεωρούν δι ε φθαρ μέ νη, όπως τήν Σουζάνα; Αι ό τι σή με ρα, που ολό κλη ρος ό κό σμος εν στερ νί στη κε τήν πί στη, οι Εβραίοι Ισχυ ρί ζον ται πώς, όταν ό Ησαΐας λέει: «Δήτε ή παρθένος θά μείνη έγκυος και θα γεννήση γιό», η εβραϊκή λέξη μιλά για νεαρή γυναίκα, όχι για μία παρθένα, δηλαδή πώς η λέξη είναι almah και όχι bethulah .» (Jérôme, «Ή Διαρκής Παρθενία της Ευλογημένης Μαρίας» Ι, 336).
Ἔτσι ὁ ἑλληνομαθὴς αὐτὸς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τοποθέτησε τὴν «παρθενικὴ γέννηση» στὸ χειρόγραφο τοῦ «Ματθαίου», χρησιμοποίησε, ἴσως καὶ χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζῃ, τὴν λανθασμένη μετάφραση τῶν Ο΄ τοῦ Ἡσαΐα, Ζ΄ 14, ποὺ ὁ Λατῖνος χριστιανὸς Ἱερώνυμος σκοπίμως χρησιμοποίησε καὶ αὐτός, ὡς ἕνα «ευσεβές ψέμα για την δόξα του Θεοϋ».
Ἡ «Καθολική» καὶ ἡ «Μετάφραση του Βασιλέως Ίακώβου» διατηροῦν σκοπίμως τὴν ἴδια λανθασμένη ἀπόδοση. Ἡ ἀναθεωρημένη ἔκδοση κάνει μία τίμια κίνηση, ποὺ ἀπὸ μόνη της ὅμως εἶναι μία ἀπάτη, ἀφοῦ μεταφράζει τὰ «παρθένος» καὶ «θὰ γεννήσῃ» μὲ τὰ «κόρη» καὶ «ἔχει παιδί», ὅπου οὔτε ἕνας στοὺς χίλιους θὰ ἔβλεπαν ἢ θὰ κατανοοῦ-σαν τὴν σημασία του.
Ἔτσι δὲν ἔχουμε μία ἀπροσδιόριστη παρθένο ποὺ 750 χρόνια μετὰ «θὰ συλλάβῃ» καὶ «θὰ γεννήσῃ» ἕνα γιὸ ποὺ θὰ ὀνομάσῃ «Ἐμμανουήλ», ἀλλὰ κάποια γνωστὴ καὶ συγκεκριμένη νέα γυναῖκα, παντρεμένη ἢ ἀνύπαντρη, ὄχι ὅμως «παρθένα», ποὺ ἦταν ἤδη ἔγκυος καὶ ποὺ θὰ γεννοῦσε ἕνα παιδὶ ποὺ θὰ ὠνόμαζε Ἐμμανουήλ. Εἶναι ἕνα «σημάδι» ποὺ ὁ «Κύριός μου» θὰ δώσῃ στὸν Ἀχάζ, ὅσον ἀφορᾷ στὴν προφητεία τοῦ Ἡσαΐα γιὰ τὸν πόλεμο μεταξὺ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῆς Συρίας καὶ τὸ ὁποῖο ἔχει ὁλοκληρωτικὰ πλαστογραφηθῆ, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ «Β΄ Παραλειπομένων», ΚΗ΄.
Τὸ ἀλάθητο ὅμως τοῦ Πάπα δήλωσε πὼς «δεν θά είναι ποτέ νόμιμο νά θεωρήσουμε... πώς οι ιερές γραφές θά μποροϋσαν νά κάνουν λάθος.» (Πάπας Λέων XIII, «Encyc. Provid. Deus», CE. ii, 543). Ἡ ἀπάτη ὅμως ἤδη εἶχε γίνει γνωστὴ καὶ ἐκτέθηκε στὴν περιφρόνηση τοῦ κόσμου, γι’ αὐτὸ καὶ «Ἡ σύγχρονη θεολογία δὲν ἀποδίδει στὸν Ἡσαΐα, Ζ΄ 14, μιὰ πραγματικὴ προφητεία, ποὺ πραγματοποιήθηκε μὲ τὴν παρθενογένεση τοῦ Ἰησοῦ· πρέπει λοιπὸν νὰ ποῦμε πὼς ὁ Ματθαῖος παρανόησε τὸ ἀπόσπασμα, ὅταν εἶπε «Όλα δέ αυτά έγιναν γιά νά έκπληρωθή εκείνο που είπε ό Ίεχωβάς, ό όποιος είπε μέσω του προφήτη του”. Δήτε! Ή παρθένος θά μείνη έγκυος και θά γεννήση γιό και θά καλέσουν το όνομά του Εμμανουήλ» (CE XV 451).
Εἶναι προφανὲς λοιπὸν καὶ ἔχει ἀποδειχθῆ γιὰ τὸ παρὸν ζήτημα ἡ ἀναξιοπιστία τοῦ «Ματθαίου» καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι πλαστογράφησαν τὸ κείμενο τοῦ Ἡσαΐα, γιὰ νὰ δημιουργήσουν τὴν προφητεία τῆς «παρθενογενέσεως του Ίησού». Ἔτσι ἐπέμειναν νὰ διατηρήσουν τὸ ψεῦδος αὐτὸ στὴν Βίβλο ὡς τὴν βάση μιᾶς ψευδοῦς θεολογίας ποὺ ἔφθασε μέχρι τὶς μέρες μας.
Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει πλήρως τὸ ψεῦδος αὐτὸ καὶ προστατεύει τὴν «παρθενογένεση» μὲ τὶς γνωστὲς συνέπειες. Ἔτσι ἀποδέχεται τὶς κατηγορίες γιὰ ψευδολογία. ∆ὲν εἶναι βέβαια μόνο αὐτὸ τὸ ψεῦδος ποὺ ὑπάρχει στὶς «ιερές γραφές».

Στὸ βιβλίο μου «Δεκαπέντε Εσταυρωμένοι και Αναστημένοι Σωτήρες», ἐκδόσεις «Δαδούχος», ὅπως καὶ στὰ ἄλλα μου βιβλία («Το βιβλίο που ή Εκκλησία σου δέν θέλει νά διαβάσης» και «Βίοι Αγίων, Πρότυπα προς Αποφυγήν») παρουσιάζω σωρεία σκόπιμων παρανοήσεων, ψευδολογιῶν καὶ πλαστογραφιῶν.

Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης