θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, March 26, 2010

Νικόλαος Πλαστήρας

Νικόλαος Πλαστήρας


Στο Αρχείο της Π. Δέλτα έχουμε μια πλήρη εξιστόρηση του ίδιου του Ν. Πλαστήρα για τους λόγους που τον οδήγησαν στην απόφαση για κίνημα. Αφού κάνει μια αναδρομή στη μικρασιατική εκστρατεία, τις κρίσεις έκτοτε μέχρι το 1933 και την κατ' επανάληψη απόρριψη προτάσεων που του εγίνοντο για δικτατορία, θα τονίσει (σ. 61-63):

«Συνησθανόμην ότι ο ελληνικός λαός με το 50% των απατηθέντων εκ δελεαστικών και κακοηθών υποσχέσεων δεν ήτο άξιος να υποστή τας συνεπείας μιας αναρχουμένης κυβερνήσεως. Δεν είναι δυνατόν να χωρέση εις την λογικήν ότι αι ψήφοι 500 Αθηναίων ήσαν αρκετοί διά να προκα­λέσουν σεβαστόν κριτήριον μιας πραγματικής ετυμηγορί­ας του ελληνικού λαού. Θα μου προβληθή: Με ποίον δι­καίωμα ετόλμησα να προβώ εις ένα πραξικόπημα (...) Έχομεν το δικαίωμα αυτό διότι όταν αυτοί εστασίαζον εις το εσωτερικόν διά να εμποδίσουν την χώραν να βαδίση προς τα πεπρωμένα της, ημείς διεξηγάγομεν εις το μέτωπον τους αιματηρότερους και ενδοξότερους αγώνας, τους αγώνας εκείνους οι οποίοι από την Μακεδονίαν και τας στέππας της Ουκρανίας μέχρι των εσχατιών της Μικρός Ασίας θα αποτελούν το κορύφωμα της ελληνικής αλκής, της ελληνικής ορμής, της ελληνικής αυτοθυσίας, του ελλη­νικού μεγαλείου.
Έχομεν το δικαίωμα αυτό και το διακηρύσσομεν υπερηφάνως, διότι είμεθα από τα περισωθέντα λείψανα της ενδόξου πάλαι ποτέ μεγάλης Στρατιάς της Μικρός Ασίας, οι οποίοι μετά τας τραγικός εκείνος ημέρας της καταστρο­φής, όταν αυτοί εν απογνώσει διέλυον τα πάντα, δεν εκάμφθημεν, αλλά με την πατριωτικήν μας ψυχήν χαλυβδωμένην από δεκαετείς συνεχείς αγώνας ανεδείχθημεν δημι­ουργοί και εμψυχωταί μιας νέας, ισχυράς και αποφασιστι­κής Στρατιάς εις την οποίαν οφείλει η σημερινή Ελλάς τα τελευταία όρια της. Έχομεν το δικαίωμα αυτό διότι κανείς δεν θα μας αρνηθή ότι τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μας τα διήλθομεν εις τα ακραία ελληνικά σημεία, εν μέσω σκληρότατων αγώνων, καθ' ον χρόνον αυτοί διήγον εις τας πόλεις βίον εν μέσω χλιδής και διασκεδάσεων. (λέτε να υπάρχουν και σήμερον τέτοιοι;)
Και έχουν λοιπόν το δικαίωμα αυτοί, χάρις εις τας 500 ψήφους των Αθηνών, ύστερα από τοιούτον παρελθόν, να κυβερνήσουν εκ νέου την χώραν, διά να την καταστήσουν εστίαν δολοφονιών, αποσυνθέσεως και αναρχίας (τι μου θυμίζει;) και δεν έχομεν ημείς το δικαίωμα να υπερασπίσωμεν την χώραν και τον ελληνικόν λαόν έστω και τον κατά 50% πλανώμενον, όταν ούτος απογοητευμένος από τον κοινοβουλευτισμόν δεν ψηφίζει αλλά καταψηφίζει, π.χ. εκλογαί 1920, 1928,1933;
Εις όλα αυτά θα μας αντιτάξουν οι σοφολογιώτατοι -περιφρονητικώς ίσως- τα συντάγματα, τους θεσμούς, τας λαϊκάς ελευθερίας και τόσα άλλα που εν αφθονία πεοιλαμβάνονται εις κάθε σχετικόν σύγγραμμα με τα πολιτι­κά συοτήματα. (Πού τους έχω δεί όλους αυτούς;) Όλα αυτά είνε καλά και άγια όταν λειτουργούν καλώς. Και διά να λειτουργήσουν καλώς χρειά­ζονται ομαλός περιστάσεις, απαιτούν πολιτικήν σταθε­ρότητα ομαλότητα πολιτικού βίου, ώστε τα κόμματα τα αλληλοδιαδόχως ανερχόμενα εις την εξουσίαν να εξακολουθούν προάγοντα το έργον της προηγουμένης και όχι να έρχονται διά να ανατρέψουν, ό, τι με θυσίας του λαού κατόρθωσε να δημιουργήση η άλλη. Σήμερον δεν υφίσταται η περίπτωσις αυτή. Δεν υπάρχει από πολλού η σχετική ομαλότης εις τον πολιτικόν βίον μας. Και δεν θα μεταβληθή ποτέ η καταστρεπτική διά την χώραν αύτη κατάστασις εάν δεν μεσολάβηση μία άλλη - όχι τρίτη - κατάστασις, αλλ' ειδική κατάστασις η οποία θα στηριχθή επί άλλων βάσεων, παραμερίζουσα κάθε τι παλαιόν και άχρηστον.
Έχομεν το δικαίωμα αυτό ακόμη, διότι δεν δύνανται να μας κατηγορήσουν ότι επεδιώξαμεν την 6ην Μαρτίου να στερήσωμεν τον ελληνικόν λαόν των ελευθεριών του, αφού είνε γνωστόν ότι άλλοτε πανίσχυροι κατήχομεν την Αρχήν και υπό περιστάσεις τραγικώς δύσκολους, και όχι μόνον τας ελευθερίας του δεν εστερήσαμεν τον λαόν, αλλά και με χρηστότητα τον εκυβερνήσαμεν και τέλος οικειοθελώς παρεδώκαμεν την εξουσίαν εις τους αντιπροσώ­πους του.
Αλλά πώς είναι δυνατόν λογικός άνθρωπος να φαντασθή ότι και εγώ και οι συνεργάται μου, τέκνα του λαού, διελθόντα ολόκληρα έτη της ζωής μας εν μέσω απελευθερω­τικών αγώνων θα έχωμεν την ανίερον πρόθεσιν να τον στε­ρήσωμεν της ελευθερίας του; Όχι! Τρεις φορές όχι! Εις ημάς το αίσθημα της ελευθερίας είνε περισσότερον ανεπτυγμένον, είναι αίσθημα πραγματικόν, κυκλοφορούν μέσα εις το αίμα μας, διότι ελευθερίαν ημείς εννοούμεν την τάξιν, δικαιοσύνην, ασφάλειαν, πειθαρχίαν, αλληλοσεβασμόν και όχι ασυδοσίαν, αναρχίαν, εκμετάλλενσιν, αδικίαν, καταπίεσιν, ισοδυναμούσαν με την χειρότεραν τυραννίδα.
Εις τας κακώς εννοούμενος αυτάς ελευθερίας στηρίζο­νται τα άνευ ηθικών αρχών κόμματα, τα οποία στερούμενα κύρους, ικανότητος και πρό παντός ιθύνοντος νου, ως συμβαίνει και εις το Λαϊκόν κόμμα, εκμεταλλεύονται τον λαόν εν ονόματι αυτών των δήθεν ελευθεριών, ενώ πραγματικώς τον καταρρίπτουν εις το επίπεδον του απελεύθερου, αφού μόνον οι ολίγοι επιτήδειοι του κόμματος καρπούνται ωφελημάτων εις βάρος των άλλων αφελών. Αν αυτά είναι αι λαϊκαί ελευθερίαι, ερρέτωσαν αι ελευθερίαι!
Δεν επεχειρήσαμεν λοιπόν ημείς την 6ην Μαρτίου διά να προξενήσωμεν βλάβην εις τα συμφέροντα του λαού, ού­τε να του στερήσωμεν τας ελευθερίας του αλλά ετολμήσαμεν εν γνώσει των κινδύνων που παρουσιάζει μία τοιαύτη εντελώς απαράσκευος επιχείρησις, προς το συμφέρον του λαού, διά να τον απαλλάξωμεν από τα κακά μιας κυβερνητικής αναρχίας, ουδόλως διαφερούσης μιας τυραννίδος. Βεβαίως διά την πράξιν μας αυτήν δεν ήτο δυνατόν να έχωμεν εκ των προτέρων την λαϊκήν έγκρισιν. Αλλά μήπως είχομεν αυτήν και το 1922; Ο λαός εκ των υστέρων μας επεδοκίμασεν και τότε.
Εξ άλλου ημείς οι στρατιωτικοί έχομεν διάφορον νοοτροπίαν. Τας πράξεις μας τας διέπει περισσότερον η λογι­κή της καρδίας και της σκοπιμότητος και ολιγώτερον η λο­γική των θεωριών. Ημείς εξετάζομεν αν η πράξις δεν είνε ανήθικος και αν εξυπηρετή το ελληνικόν συμφέρον και αδιαφορούμεν αν συμβιβάζεται ή όχι με το σύνταγμα και τους κείμενους νόμους. Διότι φρονούμεν ότι ένα καλόν προσγενόμενον οπωσδήποτε ευκόλως και ευπροσδέκτως νομιμοποιείται, ενώ ένα κακόν και επί αρίστου νόμου βασιζόμενον είνε πάντα κακόν.
Τα μεγαλύτερα και σπουδαιότερα έργα δεν στηρίζο­νται πάντα επί της νομιμότητος, αλλ' επί της ηθικής, το ύφος της οποίας δεν δύναται να φθάση πάντοτε ο νόμος. Υπάρχουν περιστάσεις κατά τας οποίας διά να επιτευχθή το ωφέλιμον επιβάλλεται η παραβίασις του νόμου, οπότε το παραβιάζειν καλώς τον νόμον είναι ασυγκρίτως προτιμότερον του απλώς εφαρμόζειν αυτόν».



Διάγγελμα

«Δύο εν συνεχεία εντός πέντε μηνών εκλογαί απέδειξαν εκείνον το οποίον παρ' όλων επιστεύετο, ότι το κοινοβουλευτικόν πολίτευμα, εκτός των άλλων βαθέων ελαττωμά­των, διά τα οποία υποκύπτει ολοέν εις περισσοτέρας Χώ­ρας, έχει επιπλέον το θανάσιμον διά την Χώραν μειονέ­κτημα να μη δύναται, με κανέν εκλογικόν σύστημα, να αποδώσει Κυβέρνησιν βιώσιμον.
Αιχμάλωτον της δημαγωγίας από φύσεως το κοινοβουλευτικόν πολίτευμα επέφερεν εδώ, όχι μόνον κυβερνητικήν αδυναμίαν, αλλά και ενίσχυσιν του κομμουνι­σμού, τόσω μάλλον επίφοβον, καθ' όσον συμπίπτει ακρι­βώς με την αδυναμίαν αναδείξεως ισχυρός κυβερνήσε­ως. Παρά πάσαν προσπάθειάν μου, το ολέθρων αποτέ­λεσμα, εγκολπούν βέβαιους κινδύνους ακυβερνησίας και οικονομικής συμφοράς διά την Χώραν, δεν έγινε δυνατόν να αποτροπή και την νύχτα σήμερον η απειλή της διασαλεύσεως της τάξεως και της αδελφοκτόνου αναρχίας εξεδηλώθη ωμή.
Κατόπιν τούτων ηναγκάσθην να παρέμβω. Εν πλήρει μετά πολυτίμων συνεργατών συμφωνία, με πίστιν βαθείαν εις τον Θεόν και τας δυνάμεις της Φυλής, δυνατός εκ της ενισχύσεως του Λαού και της αμέριστου υποστηρίξεως των ενόπλων δυνάμεων του Έθνους, αναλαμβάνω την εξουσίαν. Εντός της σήμερον Κυβέρνησις εγγυωμένη την γαλήνην, την ησυχίαν, την οικονομικήν περισυλλογήν και την κοινωνικήν κατοχύρωσιν, θα δώση τον όρκον. Παρέχω περί των άνω την υπόσχεσίν μου.
Αι διατάξεις του Συντάγματος αναστέλλονται. Οι χρη­στοί και τίμιοι πολίται οφείλουν να ίδουν εις το μέτρον τούτο μόνον την απόφασίν μου ν' ασφαλίσω την γαλήνην και μίαν Κυβέρνησιν στερεάν δι' όλων των μέσων.
Με τον Θεόν, με τον Λαόν και την ένοπλον εκδήλωσίν τον και με τας αμυντικάς δυνάμεις της Χώρας, εμπρός διά την πατρίδα και τα ανώτερα συμφέροντα της. Ζήτω η Ελλάς.

Εν Αθήναις τη 6η Μαρτίου 1933

Ν. Πλαστήρας».