θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, June 07, 2009

Ιστορίης επίσκεψις


Παραλείψεις, λάθη, παρανοήσεις, διαστρεβλώσεις στην Ιστορία

Του ΚΩΝ. Ι. ΠΑΝΝΟΥΛΗ Φιλόλογου-Συγγρσφέα

ο τίτλος, βεβαίως, παρα­πέμπει στον «Πατέρα της Ιστορίας» Ηρόδοτο.
Πρόκειται για μελέτη-δοκίμιο, που περιλαμβάνει: παραλείψεις, λάθη, παρανοήσεις, διαστρεβλώ­σεις, παραχαράξεις, ανακρίβειες, κ. τ. λ. Η καταγραφή έγινε από τα φοιτητικά χρόνια και, φυσικά,συνεχίστηκε κατά την 25άχρονη θητεία μου στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Πηγές: βιβλία (επι­στημονικά κ. ά. ), τόμοι «Ιστο­ρίας» διαφόρων συγγραφέων,
εγκυκλοπαίδειες,λεξικά... Ακόμη: εκπομπές Κ/Τν, εφημερί­δες, περιοδικά, έντυπα, ομιλίες, «πανηγυρικοί λόγοι»...

Σήμερα θα σταθούμε σε μερικά παραδείγματα αρχίζοντας από τις ρίζες μας.
(Α) Αρχή της ελληνικής ιστο­ρίας: επί σειρά ετών χιλιάδες μα­θητών πήραν απολυτήριο πιστεύ­οντας ότι η ιστορία μας αρχίζει το... 776 π. χ. (τότε που άρχισαν να αναγράφουν τους Ολυμπιονί­κες) ! Δεν θα αναλύσουμε εδώ αυτό τον παραλογισμό. Ενα μόνο θα αναφέρουμε: στο Μουσείο του Αργούς υπάρχει πήλινο μικρό γυμνό άγαλμα γυναίκας, που χρο­νολογείται από το 6. 000 π. Χ, ! Βρέθηκε στο χώρο της Λέρνας ( «Λερναία Υδρα»...), κοντά στην Κοινότητα Μύλοι - Αργούς. Αλλοι ερευνητές, ξένοι κυρίως,
με βάση ανασκαφές, έρευνες, με­λέτες, μετατοπίζουν την αρχή της ελληνικής ιστορίας μέχρι το 12. 000 π. Χ.! Πολύ συνέβαλε & αυτό και η ανάγνωση της «γραμμικής γραφής Β». Αν, μάλιστα, απο­κρυπτογραφηθεί και η «γραμμική γραφή Α», ίσως βρεθούμε προ εκπλήξεων.

Αρα η «Κάθοδος των Δωριέ­ων», η «Κάθοδος των Αχαιών», και πριν απ' αυτές οι «Πελασγοί», είναι μεταγενέστερα κεφάλαια της ιστορίας μας, που είχε αρχίσει χιλιάδες χρόνια πριν.

(Β) ΟΜΗΡΟΣ: ο πρώτος μέγι­στος επικός ποιητής μας. θεωρεί­ται ο μεγαλύτερος του κόσμου. Επί δεκαετίες, πανεπιστημιακά και σχολικά βιβλία ανέγραφαν ανακρίβειες πολλές γύρω από το πρόσωπο του και το αθάνατο έργο του. Επιγραμματικά στεκό­μαστε στις κυριότερες:
β) Δεν ήταν τυφλός. Θυμηθείτε την περιγραφή της σπηλιάς της Καλυψώς (Οδύσσεια) και τις λε­πτομερειακές περιγραφές μαχών (Ιλιάδα). β) Ο Τρωικός Πόλεμος έγινε (δεν είναι «παραμύθι»... ), αλλά όχι για την Ελένη... γ) Τελικά ο Πάρις δεν-απήναγε την Ελένη, αλλά μια... σωσία της! δ) Ο Ομηρος έζησε -και έγραψε -την εποχή που έγινε ο πόλεμος (γύρω στο 1180 π. Χ.) και όχι τον 8ο αιώνα όπως ακόμη και σήμερα γρά­φουν μερικά βιβλία.
Εδώ αξίζει να αναφέρουμε μια πολύ σοφή άποψη του Αντρέ Σοα-ρές: «Ισως στην Ιστορία των λαών ένας πόλεμος δεν είναι ποτέ κερ­δισμένος, αν δεν γεννηθεί ο μεγά­λος ποιητής που θα τον τραγουδή­σει». -

Τέλος, πρέπει να θυμηθούμε, ότι ο Τρωικός Πόλεμος έπαψε να είναι «παραμυθάκι» από τη στιγμή που άρχισε τις ανασκαφές στην Τροία ένας ερασιτέχνης αρ­χαιολόγος: ο Ερρίκος Σλίμαν. Ετσι, μαζί με τον Ομηρο, τον Τρωικό Πόλεμο, τον Αγαμέ­μνονα, τον Οδυσσέα κ.λπ., πέ­ρασε και ο Σλίμαν στην ΙΣΤΟ­ΡΙΑ.
Να τονίσουμε ακόμη ότι σε όλες τις πόλεις-κράτη της αρχαίας Ελλάδας τα δύο βιβλία του Ομή­ρου αποτελούσαν το βασικό σχο­λικό εγχειρίδιο. Μ' αυτό μάθαι­ναν: Ιστορία -Μυθολογία -θεο­λογία -Γεωγραφία -Ανάγνωση -Γραφή - «Χρηστομάθεια» (από τους ήρωες), κ.λπ.
Πρέπει ακόμη να σημειώσουμε κάτι που δεν είναι πολύ γνωστό: σι μισές από τις βασικές λέξεις του Ομήρου μιλιούνται σήμερα αυτούσιες (ύστερα από 3. 200 χρόνια!). Το 1/4 μιλιούνται λίγο αλλαγμένες και μόνο 1/4 έχουν «σιγήσει».

(Γ)-ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ: θεμελιω­τής της επιστημονικής Ιστορίας (απαλλαγμένος από «παραμυθάκια», θρύλους, παραδόσεις, υπερ­βολές -που αφθονούν στον Ηρό­δοτο Ισως λίγοι θα θυμούνται ότι η «ξυγγραφή» του οφείλεται στο ότι τον εξόρισαν οι Αθηναίοι διότι, «στρατηγός ων», δεν περισυνέλεξε τα ναυάγια έπειτα από κάποια άτυχη ναυμαχία. Ετσι, εγκαταστάθηκε σ' ένα αγρόκτημα που είχε στην τοποθεσία «Σκαπτή ύλη» της Θράκης, όπου με αντι­κειμενικότητα, ακρίβεια, αμερο­ληψία, περιέγραψε τον εμφύλιο πόλεμο Αθηναίων -Λακεδαιμο­νίων, που κράτησε 27 χρόνια! (431-404 π. Χ).
Στον πρόλογο του, με αξιοθαύ­μαστη διαίσθηση, με συναίσθηση ευθύνης γράφει ότι το έργο του πιστεύει ότι θα μείνει «κτήμα ες αεί» ( απόκτημα για πάντα). Και δεν διεψεύσθη. Από τότε, όποιος θέλει να γράψει υπεύθυνη Ιστο­ρία διαβάζει Θουκυδίδη. Η μέθο­δος του, ο τρόπος γραφής, η πυκνότητα των νοημάτων, η λακωνικότητα, η ευθυκρισία, ο αντι­κειμενικός επιμερισμός ευθυνών στους αντιπάλους, αποτελούν στοιχεία απαραίτητα για τον ιστο­ρικό συγγραφέα. Οσο υπάρχουν άνθρωποι -άρα και Ιστορία - ο Θουκυδίδης θα εξακολουθεί να είναι υπόδειγμα αξεπέραστο.
Πριν από λίγα χρόνια στήθηκε η προτομή του οτον Αλιμο (παρα­λιακή λεωφόρο), γιατί εκεί γεννή­θηκε και μεγάλωσε (Θουκυδίδης Ολόρου Αλιμούσιος).
Τη μεγάλη αξία του Θουκυδίδη τη βλέπουμε αν τον συγκρίνουμε με τον «αριστοκρατικό» Ξενοφώ­ντα, που έγραψε τα τελευταία κε­φάλαια γιατί ο Θουκυδίδης έφυγε από τη ζωή και δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το έργο του. Η με­ροληψία π. χ. του Ξενοφώντα προς την Αθήνα είναι προφανής -εκτός των άλλων πολλών διαφο­ρών από το γίγαντα Θουκυδίδη.
θα συνεχίσουμε μιαν άλλη φορά.