θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, November 03, 2007

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

Αριστοτέλης Ίλαρίδης: "Οί Διεθνείς κατά τής Ελλάδος Συνωμοσίες"

Τό τι είδους γείτονες είχε ή Ελλάδα, αποδείχθηκε κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Δεν υπήρξε ούτε μία γειτονική χώρα πού να μήν προσπάθησε να αφαιρέσει εδάφη ελληνικά, προσεταιριζόμενη πότε τις δυνάμεις τού "Αξονα και πότε των Αγγλογάλλων, όχι μόνο πριν άπό τον πόλεμο, άλλα και κατά τήν διάρκεια του και ακόμη και μετά τήν λήξη του. Από όλους τους γείτονες της, εκείνη ή χώρα πού ενεργούσε με­θοδικά, ύπουλα και με εγκληματική βαρβαρότητα, ήταν ή Τουρκία. Είναι αλήθεια πώς ούτε οι "Ελληνες ούτε οι Τούρκοι πίστεψαν ποτέ στην ελληνοτουρκική φιλία, πού συμφώνησαν οι Έλ. Βενιζέλος και Κεμάλ.
Τήν εποχή εκείνη, τό 30%, σχεδόν, τού πληθυσμού τής Κωνσταντινούπολης ήσαν "Ελληνες, ένώ πλέον τού μισού πληθυσμού, πού πλησίαζε τό εκατομμύριο, ήσαν ελληνόφωνοι αλλοεθνείς, άλλα και Τούρκοι εργαζόμενοι στις ελληνικές έπιχειρήσεις. Κατά τήν διάρκεια τής γερμανικής κατοχής, πού τό ελληνικό κράτος ήταν ανύπαρκτο, οι Τούρκοι αποφάσισαν τήν πρώτη οργανωμένη τους επιδρομή κατά τού ελληνικού στοι­χείου, παρά τήν περίφημη συμφωνία Βενιζέλου-Κεμάλ. Ή μέ­θοδος εξόντωσης των Ελλήνων είχε τήν ονομασία «Βαρλίκι» και θά εφαρμοζόταν σε μιά εποχή, κατά τήν όποια ό ευρω­παϊκός εμφύλιος πόλεμος δεν άφηνε περιθώρια νά ασχολη­θούν οι μεγάλες δυνάμεις με «μικρολεπτομέρειες» μιας μικρής γενοκτονίας, στά βάθη τής Ανατολής, 250.000 περίπου Ελλή­νων, έκ των όποιων οι πλείστοι ήσαν τουρκικής υπηκοότητας, καθώς και των άλλων αλλοδαπών, πού πλουσιοπάροχα δια­βιούσαν στην Τουρκία. Από μιά εμπεριστατωμένη έρευνα τοΰ κ. Γεωργίου Παπανικολάου, στον Οικονομικό Ταχυδρόμο50 τής 7/11/96, πληροφορούμεθα ότι «τον Νοέμβριο τον 1942, ώς κορύφωμα των επιθέσεων τον τουρκικού κράτονς εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών, επιβλήθηκε ό νόμος 4305/1942, πού επέβαλε έκτακτο φόρο έπί τής περιουσίας και ονομάσθηκε "Βαρλίκι"» ( ).
Σύμφωνα με τον νόμο αυτό, σε κάθε νομό τής Τουρκίας συστήθηκε μιά επιτροπή άπό δημοσίους υπαλλήλους, ύπό τήν προεδρία τού νομάρχη, πού καθόριζε τό καταβλητέο ποσό (φόρο) γιά κάθε φορολογούμενο. Ό φόρος αυτός αντιστοιχούσε στο πολλαπλάσιο τής περιουσίας ή, τουλάχιστον, στο δεκα­πλάσιο τού εισοδήματος ενός μισθοσυντήρητου.
Ό νόμος αυτός έδινε δικαίωμα στους εφόρους νά προ­βαίνουν σε κατάσχεση κάθε κινητής και ακίνητης περιουσίας τού φορολογούμενου, αν σε διάστημα μόλις 15 ήμερων δεν είχε πληρώσει τό ποσόν πού τού είχε επιβληθεί. Οί συγκάτοικοι του, σύζυγος και συγγενείς του, θεωρούνταν συνυπεύθυνοι, ένώ αργοπορία ενός μηνός στην πληρωμή σήμαινε εκτόπιση σέ ειδικά στρατόπεδα, στην περιοχή Ασκαλέ, τήν επονομαζόμενη «Σιβηρία τής Τουρκίας». Έκεί, οί φορολογούμενοι έσκαβαν δρόμους έως τήν εξόφληση τού χρέους τους, πού σέ ορισμένες περιπτώσεις, γιά νά τον αποπληρώσουν, θά έπρεπε νά εργάζο­νται 250 χρόνια!
Σύμφωνα με έρευνα τού κ. Ν. Ατζέμογλου, επτά χρόνια μετά τήν κατάργηση τού νόμου αυτού, ό εκτελεστής και πρώην οικονομικός έφορος τού νομού τής Κωνσταντινούπολης,

50. Όλόκληρο τό άρθρο του Γ. Παπανικολάου παρατίθεται φωτοτυπημένο, γιά νά μήν ξεχνούν οί νέοι τής Ελλάδος τί είδους φίλους έχουν απέναντι τους.
αποκάλυψε ότι οι φορολογούμενοι χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες: των ξένων υπηκόων (Ε) και των προσηλυτισμέ­νων στην μουσουλμανική θρησκεία Εβραίων (ϋ). Οι τελευ­ταίοι πλήρωναν, τουλάχιστον, τα διπλά άπό τους «γνήσιους» μουσουλμάνους, ένώ οι μή μουσουλμάνοι και δέκα φορές πε­ρισσότερα. "Εγινε, δηλαδή, φανερό ότι ό φόρος ήταν προϊόν φυλετικού διαχωρισμού* καθοριστικό στοιχείο στην εκτίμηση τού φορολογητέου κεφαλαίου ήταν το θρήσκευμα και ή εθνό­τητα τού φορολογούμενου.
Σε έρευνα πού πραγματοποιήθηκε τήν εποχή εκείνη άπό "Αγγλους επιχειρηματίες, εκτιμήθηκε ότι στις 100 άπό τις με­γαλύτερες επιχειρήσεις της Κωνσταντινούπολης, φορολογήθη­καν οι αρμενικές επιχειρήσεις, κατά μέσο όρο, έως 232% της αξίας τους, οι εβραϊκές κατά 18,4%, οι ελληνικές κατά 159% και οι μουσουλμανικές μόνο κατά 4,9%!
Στόχος ήταν ή συγκέντρωση, άπό τήν περιοχή της Κων­σταντινούπολης, τριακοσίων σαράντα τεσσάρων (344), άπό τήν Σμύρνη είκοσι επτά (27) και άπό τήν "Αγκυρα δέκα έξη (16) εκατομμυρίων λιρών.
"Οπως σημειώνει ό κ. Άτζέμογλου στην ερευνά του, συνο­λικά συγκεντρώθηκαν το 52% τού συνολικού ποσοστού άπό μή μουσουλμάνους, το 29% άπό μουσουλμάνους και το 19% άπό άλλους ξένους υπηκόους. Αξίζει νά σημειωθεί ότι, τήν εποχή εκείνη, ό συνολικός πληθυσμός της Τουρκίας ήταν 16 εκατομ­μύρια, άπό τους οποίους οι μή μουσουλμάνοι ήσαν μόνο 300.000. "Ετσι, σέ 2.563 μή μουσουλμάνους επιβλήθηκε φόρος 189.969.980 λιρών, ποσό πού αντιπροσώπευε το 27% τού συ­νολικού σέ κυκλοφορία χρήματος στην Τουρκία!
"Οπως γίνεται αντιληπτό, ή εκποίηση τών περιουσιών γι­νόταν συνήθως σέ εξευτελιστικές τιμές, πού δέν επαρκούσαν γιά τήν εξόφληση τού φόρου, ένώ οι περιουσίες κατακυρώνονταν κατά προτίμηση σέ Τούρκους, έτσι ώστε ένας μεγάλος αριθμός ελληνικών περιουσιών πέρασε σέ τουρκικά χέρια.
Πέραν αυτού, όμως, όσοι δέν είχαν πληρώσει εκτοπίσθη­καν στά στρατόπεδα τού Άσκαλέ. Το 1943 1.869 επιχειρηματίες άπό τις μειονότητες εκτοπίσθηκαν, αφού πρώτα δημεύτη­καν οι περιουσίες τους. 'Από αυτούς πολλοί πέθαναν άπό τις κακουχίες, μεταξύ τους και 11 "Ελληνες.
Τελικά, στις 15 Μαρτίου 1944 έπαυσε νά ισχύει ό νόμος αυτός, αφού είχαν εισπραχθεί 315.000.000 λίρες, άπό τις όποιες οί μειονότητες είχαν καταβάλει 280.000.000.
Χαρακτηριστική όσο και επίκαιρη είναι ή επισήμανση ότι, παρ' όλο πού οί "Αγγλοι παραδέχονται ότι ό φόρος «ήταν μιά άγρια επίθεση εναντίον της ελληνικής μειονότητας, στο σύνολο της και ύπεκινεϊτο άπό πολιτικά και όχι οικονο­μικά κίνητρα», έν τούτοις, οί πρεσβευτές τόσο της Αγγλίας, όσο και της Αμερικής στην "Αγκυρα, ανησυχούσαν ότι ή άσκη­ση πίεσης στην τουρκική κυβέρνηση γιά «ένα καθαρά εσωτε­ρικό ζήτημα», θά οδηγούσε τήν Τουρκία «στην αγκαλιά της Γερμανίας»!!