θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, April 01, 2007

5. ΠΡΟΜΗΘΕΑ: ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Φυλάκιση και θάνατος του Καΐρη.

Φυλάκιση και θάνατος του Καΐρη.
Κατηγορήθηκε ο Καΐρης ότι διδάσκει και εισηγείται γαλλικο-επαναστατικό-αντιβασιλικό κίνημα (ιδού η συμμαχία θρησκευομένων και βασιλικών). Η Ιερά Σύνοδος τον κατηγόρησε επίσης ως άθεον και ζήτησε στον Καΐρη να εμφανισθή ενώπιόν της και να απολογηθή. Αρνήθηκε τις κατηγορίες, τις οποίες χαρακτήρισε κακόβουλες και υποβολιμαίες, που σκοπό είχαν την εξόντωσιν του ίδίου και την καταστροφή του έργου του.
Μετά την απολογία του αυτή, συνελήφθη και εφυλακίσθη. Το 1839 καθαιρέθηκε από αρχιμανδρίτης και μάλιστα πανηγυρικά. Οι στρατοχωροφύλακες τον πέταξαν σε ένα κελί στην Σύρο και του απαγόρευσαν κάθε επίσκεψη. Το παλαιό τραύμα στο πόδι του μολύνθηκε. Χωρίς νοσηλευτική φροντίδα απέθανε από σηψαιμία θάνατο αργό και οδυνηρό. Δεν επετράπη στους συγγενείς του να τον ενταφιάσουν. Τα οστά του τα έρριξαν στον ασβέστη για να εξαφανιστούν. Όσον αφορά το Ορφανοτροφείο, αυτό έκλεισε αμέσως και τα ορφανά των αγωνιστών του Έθνους βρέθηκαν στους δρόμους. Ιδού ένας άλλος άθλος του χριστιανικού σκοταδισμού μέσα σε τόσους άλλους.
Η συνεργασία της Ρωσίας με τον κλήρο δια την εξόντωση του Θεοφίλου (Θωμά) Καΐρη.
Η εφημερίδα «Αθηνά» 28 Οκτωβρίου 1839 κατήγγειλε ότι το φιλορωσικό κατεστημένο και ο κλήρος επιχειρούν να καταστρέψουν την παιδεία στην Ελλάδα. Το δημοσίευμά της είναι άκρως αποκαλυπτικό. «Μέχρι τούδε δεν εδημοσιεύθη η κατά του Διδασκάλου Θεοφίλου Καΐρου απόφασις της Ιεράς Συνόδου. Η φυλακή του όμως εξακολουθεί εις το πλοίον, το οποίον τον περιφέρει τήδε κακείσε, επειδή φαίνεται ότι ο κύριος Γλαράκης, ως ιατρός, θέλει να τον διασκεδάζη (εις τα αμπάρια του τα σκοτεινά, χωρίς φαγητό ούτε θέρμανση) με τα ταξείδια, ως ωφέλιμα μάλιστα και εις την πάσχουσαν ήδη υγείαν του. Χθές μάλιστα, επανήλθε το πλοίον εις τον Πειραιά δια να λάβη ίσως τας περί Καΐρου τελευταίας της Γραμματείας διαταγάς».
Και σε άλλο σχόλιό της η ίδια η εφημερίδα καταγγέλλει ευθέως τις μυστικές διαβουλεύσεις μεταξύ του υπουργού Γλαράκη και των Συνοδικών για την παύση κάθε ουσιαστικής παιδείας στην Ελλάδα. «Αν ο σκοπός των Ανύτων και Μελήτων, καθώς και του Γραμματέως μας, δεν ήτον η καταδρομή της παιδείας, διατί να ζητήσουν να παραλύσουν αμέσως το Ορφανοτροφείον της Άνδρου; Διατί, αφού εσήκωσαν τον Θεόφιλον Καΐρην, δεν εφρόντισαν καν να στείλουν άλλους διδασκάλους, δια να εξακολουθήσουν την εκπαίδευσιν των ορφανών και των άλλων μαθητών αυτού; Χάρις εις την διαγωγήν των κυρίων τούτων, ήτις δεν μας αφήνει τουλάχιστον τον παραμικρόν δισταγμόν ως προς τους σκοπούς και τα σχέδιά των».
Η ιερά Σύνοδος ελεγχόμενη κατά το πλείστον από τους Ρωμιούς και τους Ρωσόφιλους συνεδρίασε με άκρα μυστικότητα στις 23 Οκτωβρίου και αποφάσισε την καθαίρεση του Καΐρη από το εκκλησιαστικό σχήμα. Όταν τελικά διέρρευσε στον Τύπο, η «Αθηνά» έγραψε περί αναβίωσης της ιεράς εξέτασης και έθεσε το ερώτημα τι απέγιναν οι θυσίες και τα ιδανικά της Επανάστασης με αυτά τα λόγια : «Έμελλεν άρα ο κατά του Καΐρη αφορισμός ν’ ανανεώση παρ’ ημίν κατά τα μέσα του ΙΘ΄ αιώνος τας θρησκευτικάς έριδας και να αναγεννηθή εις την Ελλάδα μετά την πολιτικήν αποκατάστασίν της η ανάκρισις της συνειδήσεως, δηλ. τα ιεροδικαστήρια της Ισπανίας και της Ρώμης, τα οποία μόνον εξιχνιάζουν κατά τον μεσαίωνα την ανεξιχνίαστον του ανθρώπου συνείδησιν, κατεδίωκον, εδίκαζον επ’ αυτής και κατεδίκαζον τους ανθρώπους. Δεν μας μένει λοιπόν πλέον άλλο ει μη να ετοιμάσωμεν και τας πυράς, αφού μάλιστα έχομεν και αγίους ετοίμους δια να καίουν τους ενόχους κατά την συνείδησιν».
Στις 28 Οκτωβρίου 1839 ο Όθωνας εκδίδει βασιλικό διάταγμα, με το οποίον δίνεται εντολή για τον εγκλεισμό του φιλοσόφου Καΐρη στην μονή Ευαγγελιστρίας της Σκιάθου, ένα από τα πιο αναχρονιστικά μοναστήρια στην Ελλάδα. Ο άσπλαχνος ηγούμενος Φλαβιανός διέταξε τους καλόγερους δεσμοφύλακες του Καΐρη να του φερθούν όσο πιο σκληρά γινόταν μέχρι ο Καΐρης να αποκηρύξη τις πεποιθήσεις του. Το κελί του ήταν υπόγειο, κάθυγρο και ανήλιαγο. «Γέρος και άρρωστος ο Καΐρης, τρέμοντας από το κρύο και την υγρασία, χωρίς ρούχα για να προφυλαχθή ή σκεπάσματα για να ζεσταθή τις παγωμένες νύχτες, περνούσε μαρτυρικές ώρες στο κελί της μονής Φανερωμένης. Αλλά δεν λύγισε ούτε στιγμή και υπέφερε περήφανα το μαρύριό του, προτιμώντας την τρομερή καταδίκη από την εγκατάλειψη και την προδοσία των αρχών του». (Τάσος Βουρνάς «Θεόφιλος Καΐρης», σειρά «Οι αφορισμένοι από το Κατεστημένο» σελ. 122 εκδ. «Κώστας Μπούζας», Αθήνα 1979).
Η εφημερίδα «Αθηνά» με άρθρο της (14 Νοεμβρίου 1839), που φέρει τον τίτλον «Ο διωγμός του Καΐρου είναι κατά της παιδείας και όχι υπέρ της θρησκείας» επιτίθεται κατά των σκοταδιστών και προσωπικά κατά του Γλαράκη, καταγγέλοντάς τον ως φωτοσβέστη που ακολουθεί διατεταγμένη αποστολή, εφ’ όσον κλείνει σχολεία σε όλη την Ελλάδα. Θα παρουσιάσω το εν λόγω δημοσίευμα που αποτελεί σημαντικώτατο ντοκουμέντο, διότι δείχνει την μεθοδευμένη και υπό του Πατριαρχείου υποδεικνυόμεν γραμμή, ότι τα σχολεία των διαφωτιστών έπρεπε να εκλείψουν.
Ο Καΐρης ήτο μεν το κραυγαλέο γεγονός εξαιτίας της πανελλήνια εμβέλειάς του, ωστόσο η εφημερίδα «Αθηνά» μαρτυρεί ότι σε όλη την Ελλάδα εκείνη την περίοδο έκλειναν σχολεία, διώκονταν δάσκαλοι και χτυπιόταν με κάθε μέσον η Ελληνική Παιδεία. Η δε συνωμοσία της «Φιλορθοδόξου Εταιρείας» δεν είχε ακόμη αποκαλυφθή.
Γράφει η «Αθηνά» με άρθρο της (14 Νοεμβρίου 1839), που φέρει τον τίτλον «Ο διωγμός του Καΐρου είναι κατά της παιδείας και όχι υπέρ της θρησκείας» : «Δεν ηξεύρομεν αν παίζοντες ή σπουδάζοντες θέλουν να μας πείσουν οι διώκται της παιδείας, ότι η καταδρομή του Καΐρου έχει σκοπόν άλλον, παρά την καταδρομήν της παιδείας αυτής. Ημείς τουλάχιστον, εξετάζοντες τα πράγματα, τα μόνα μέσα επί των οποίων πρέπει να στηρίζεται πας άνθρωπος, οδηγούμενος και από αυτόν τον κοινόν νουν, ευρίσκομεν ότι αυτά ταύτα προδίδουν τον σκοπόν των αυτόν και όπου τα πράγματα φωνάζουσιν, οι λόγοι είναι περιττοί. Ο Καΐρης λέγουν εδίδασκε θεοσέβειαν, και να σέβεται τις τον Θεόν, τον ποιητήν του ουρανού και της γης, είναι κατ’ αυτούς ασέβημα ή και αδίκημα εσχάτης προδοσίας, δεδόσθω. Αλλ’ ερωτώμεν, και αν υποτεθή ότι ο Καΐρης είναι θεοσεβής, έπρεπε να εξαλειφθή από το πρόσωπον της γης; Το εκπαιδευτικόν ή κοινοβιακόν κατάστημα, το Ορφανοτροφείον της Άνδρου, τι πταίει κατά τούτο; Αν η Ιερά Σύνοδος ή μάλλον ο επί της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως και επί των Εκκλησιαστικών Γραμματεύς δεν ήτο όργανον της καταδρομής της παιδείας, δεν ήθελε φροντίσει άρα γε, ώστε σηκώνων απ’ εκεί τον θεοσεβή Καΐρην να τον αντικαταστήση από άλλον μη θεοσεβή ή θεοβλαβή Χριστιανόν, δια να εξακολουθήση την εκπαίδευσιν της εκεί νεολαίας, και τοιουτοτρόπως όχι μόνον να μας κλείσουν το στόμα, αλλά και την παιδείαν να ικανοποιήσουν, και συγχρόνως να δείξουν και εις τον έξω κόσμον, ότι είναι μεν Ζηλωταί της Χριστιανικής Θρησκείας, αλλά και της Παιδείας αυτής, της αχωρίστου από την λογικήν του Χριστού λατρείαν, την λατρείαν του Πατρός των Φώτων; Αλλ’ όχι! Καταδιώκεται ο Καΐρης, και μόλις σηκώνεται από την Άνδρον, και αμέσως διαλύεται το σχολείον, και μένουν τόσοι μαθηται και ορφανά εγκαταλελειμένα και απορστάτευτα. Και το περιεργότερον ακόμη, ο κύριος Διοικητής Τήνου και Άνδρου σχολάζει και αυτούς τους κτίστας και λειτουργούς και ουδέ συγχωρεί τους επιστάτας του καταστήματος να εξακολουθήσουν την τόσον προχωρημένην επισκευήν ή εποικοδομήν αυτού, αλλ’ ουδέ να το σκεπάσουν κατά μέρος, δια να προφυλαχθή καν από τας βροχάς και τας κακοκαιρίας του χειμώνος. Τιουτοτρόπως λοιπόν, δια να διαλυθή έν σχολείον, εν εκπαιδευτικόν κατάστημα, αρκεί να σφάλη, κατ’ αυτούς, εις διδάσκαλος, και όχι μόνον αυτό το ηθικόν πρόσωπον, αλλά και το οικοδόμημα πρέπει να κατεδαφισθή. Ιδού οι φίλοι της Παιδείας, του Έθνους, ιδού οι σκοποί και τα φρονήματά των».
Μετά η εφημερίδα αρχίζει να περιγράφη πως η «συμμορία» όπως αποκαλεί, αυτή, τους ρωμιο-ρωσόφιλους, έκλεισε τα ελληνικά σχολεία όπου μπορούσε : «Αλλ’ η κατά της παιδείας συμμορία … εφρόντιζε και φροντίζει καθ’ εκάστην, ώστε και αυτά τα παρά της Κυβερνήσεως συσταθέντα σχολεία και Γυμνάσια να παραλύη και μάλιστα, όπου ευρίσκει αναισθήτους απειροκάλους πολίτας, και όπου οι Διοικηταί και Δήμαρχοι, οδηγούνται από το πνεύμα της καταδιωκτικής ταύτης συμμορίας».
Πρώτο θύμα των Ρωμιών ήταν το Γυμνάσιο του Ναυπλίου. Οι καθηγητές του, Θεοδόσιος Περγαμηνός φιλόλογος, Βερνάρδος μαθηματικός, Ψύχας ψυσικοχημικός, Φαβρίκιος λατινικής φιλολογίας και άλλοι εκδιώχτηκαν κακήν κακώς : «Επί της κεφαλής του Γυμνασίου τούτου είχε διορισθή δι΄ έλλειψιν διδασκάλων, ο σχολαστικός Λεόντιος. Ο άνθρωπος ούτος, οδηγούμενος από το πνεύμα του τάγματος … εφρόντισεν, ώστε κανείς αληθώς πεπαιδευμένος να μη μείνη εις το Γυμνάσιο τούτο. Μυρίους τρόπους εμηχανεύθη … εωσού να μεταθέση τον ενάρετον και αρκετά πεπαιδευμένον, ως προς την Ελλ. Φιλολογίαν μάλιστα, Θεοδόσιον Περγαμηνόν, και να τον αντικαταστήση με την εσχάτην αλογίαν και αμάθειαν. Αφού δ’εκατόρθωσεν \, ως ομολογούν ομοφώνως όλοι οι καθηγηταί, τον σκοπόν του τούτον, εκίνησε πάντα λίθον δια να τους φέρη εις τοιαύτας δυσαρεσκείας, ώστε να βιασθούν να ζητήσουν ή την απαλλαγήν του Γυμνασίου από τον ευσυνείδητον Γραμματιστήν τούτον ή να ζητήσουν την παραίτησίν των. Αλλά μήπως ευρήκε καμμίαν δυσκολίαν ο κ. Γλαράκης δια να απομακρύνη και από την Ελλάδα αυτόν ακόμη τον χρηστόν και σπάνιον εις το έθνος μας μαθηματικόν Βαρνάρδον, και να απολύση τον φυσικοχημικόν Ψύχαν ομού με τον Λατινοδιδάσκαλον Φαβρίκιον και άλλους; Τοιουτοτρόπως λοιπόν κατήντησε το Γυμνάσιον σήμερον της Ναυπλίας αληθινόν σχολαστήριον ή μάλλον κολαστήριον».
Εν τω μεταξύ οι τοπικές αρχές του Ναυπλίου, διορισμένες από τον Γλαράκη, έκαναν τα πάντα για να πειθαρχούν στις υποδείξεις του υπουργού. Και αν κανείς αναρωτιέται πως ήταν δυνατόν όλοι αυτοί οι κυβερνητικοί λειτουργοί να σαμποτάρουν την παιδεία, σας υπενθυμίσω ότι τότε κυριαρχούσε η άποψη της Εκκλησίας, πως η μόρφωση και η ενασχόληση με τις θετικές επιστήμες οδηγούν στην αθεΐα. Για να σώσουν λοιπόν τις ψυχές των Ελλήνων έκλειναν ή απαξίωναν τα σχολεία!
Σωστά λοιπόν αναφέρει η εφημερίδα «Αθηνά» : «… η εντολή την οποία του επιβάλλει, του κυρίου Γλαράκη, η συμμορία του είναι το να σκοτίση και όχι να φωτίση τους Έλληνες».
Θύματα των Ρωμιών είναι στην σειρά τα σχολεία της Πελοποννήσου, τα Δημοδιδασκαλεία, αλλά και τα σχολεία εις την Στερεάν Ελλάδα. «δια δε τον διοργανισμόν και τας προόδους αυτών, αφήνομεν τους ιδίους κατοίκους της Ελλάδος να ομολογήσουν. Ώστε εξ απάντων τούτων ημπορούμεν να είπωμεν, ότι η παιδεία την οποίαν οποσούν εμψύχωσαν οι προκάτοχοι του κυρίου Γλαράκη (προκάτοχοι διαφωτιστές), βαθμηδόν παραλύεται παντού εις τας ημέρας τούτου και η κοινωνία μας προετοιμάζεται να γίνη κοινωνία Μουζίκων και Τσαράνων και όχι κοινωνία λογικών ανθρώπων … ».
Και εν κατακλείδι του άρθρου της η εφημερίδα «Αθηνά», επιστρέφει στην δίωξη του Καΐρη, που στάθηκε αφορμή για το εν λόγω δημοσίευμά της και γράφει : «Δεν κατεδιώχθη λοιπόν ο Καΐρης διότι προσέβαλε την Χριστιανικήν θρησκείαν, διότι οι διώκται του τόσον σέβας έχουν προς την θρησκείαν τούτην, όσον ο πρακτικός των βίος είναι όλως διόλου αντιχριστιανικός. Κατεδιώχθη διότι εφώτιζε την νεολαίαν, και διότι απαρνήθη τον εαυτόν του, και αφιερώθη όλως διόλου εις την λογικήν των Ελλήνων ανάπτυξιν. Αυτοί είναι οι κύριοι λόγοι της καταδιώξεώς του. Πλήν ημπορούμεν να βεβαιώσωμεν τους επιτετραμμένους τον διωγμόν της παιδείας μας, ότι προς κέντρα λακτίζουν και ότι άλλο δεν κατορθώνουν με τας ενεργείας των, ειμί να διεγείρουν επί πλέον την όρεξιν των Ελλήνων προς την παιδείαν αυτήν».
Ας υπενθυμίσω εδώ πως οι Βαυαροί αντιβασιλείς του ανήλικου Όθωνα απρόθυμοι να δαπανήσουν χρήματα από το δημόσιο ταμείο για την Παιδεία του Ελληνικού λαού, ανέθεσαν στην Εκκλησία την χρηματοδότηση και την παιδεία. Έτσι η Εκκλησία λαμβάνει τον έλεγχο του περιεχομένου της διδασκαλίας. Βέβαια, η βαυαρική αντιβασιλεία είχε κάθε λόγο να συμμαχική με την Εκκλησία και να της παραχωρήσει τον πλήρη έλεγχο της εκπαίδευσης των Ελληνοπαίδων, διότι έτσι «κλείδωνε» την ασφαλή διαιώνιση του καθεστώτος της «ελέω Θεού» μοναρχίας. Διότι ένας μονάρχης που κυβερνά «ελέω Θεού» χρειάζεται και ένα εκπαιδευτικό σύστημα, το οποίο να πείθει από νωρίς τους υπηκόους του για την θεόθεν εξουσία του. Και η Εκκλησία, που στα προεπαναστατικά χρόνια στήριζε «ισχύσαν βασιλείαν των Οθωμανών», επιστρατεύτηκε να υπηρέτηση κατ’ αναλογία την ξενόφερτη βασιλεία των Βαυαρών.
Τον Δεκέμβριο του 1839 αποκαλύπτεται η συνωμοτική δράση της «Φιλορθοδόξου Εταιρείας» της παρακρατικής οργάνωσης υπεύθυνης για την διάλυση της Παιδείας, και την δίωξη του Καΐρη. Το ξεσκέπασμα της συνωμοσίας έδωσε αφορμή στους φοιτητές της Αθήνας να εκφράσουν την δυσαρέσκειά τους προς τον Γλαράκη. Την νύχτα της 30ης Δεκεμβρίου οι φοιτητές περικύκλωσαν το σπίτι του υπουργού, άναψαν ολόγυρα φωτιές και φώναζαν συνθήματα εναντίον του και υπέρ του Συντάγματος. Ο Στρατηγός Μακρυγιάννης στα «Απομνημονεύματά» δίνει την εξής μαρτυρία : «Το 1839 Δεκέμβριος μήνα ξεσκέπασαν μίαν εταιρειών ολεθρίαν δια την πατρίδα και τον Βασιλέα. Δούλευε εδώ - μέσα εις το κράτος κιχ έξω εις την Τουρκία - κι εδώ είς την πρωτεύουσα ήταν οι αρχηγοί της … Η εταιρεία εκείνη ονομάζεται Φιλορθόδοξος … Στο μυστικόν ήταν κι ο υπουργός Γλαράκης, ο Οικονόμος …».
Επειδή δε το φιλοκαϊρικό κλίμα γινόταν όλο και πιο έντονο, η κυβέρνηση αποφάσισε να τον βγάλη από το κολαστήριο της Σκιάθου και να τον μεταφέρη σε άλλη μονή, όπου οι συνθήκες διαβίωσής του θα ήταν καλύτερες. Τον Μάρτιο του 1840 βάλθηκε μία κανονιοφόρος του βασιλικού ναυτικού να τον μεταφέρη στην νέα του φυλακή σε μονή της Σαντορίνης. Το πλοίο λόγω παλίρροιας αναγκάστηκε να αγκυροβολήση για λίγο στην Χαλκίδα, και γράφει η εφημερίς «Αθηνά» φύλο 769/1840 «αμέσως συνέρευσαν εκεί οι κάτοικοι της Χαλκίδος, κατέλαβαν την γέφυραν και τας παραλίους όχθας του πορθμού, και εχαιρετούσαν τον διδάσκαλον, τον στρατιώτην του αγώνα μας, τον βουλευτήν, τον πρόεδρον των προκαταρκτικών συνελεύσεων των εκλεξασών τα μέλη του Εκτελεστικού της Γ΄ περιόδου, τον ένθερμον της ελευθερίας μας υπερασπιστήν, τον εθνικόν ρήτορα, τον απόστολον της ιεράς φιλοσοφίας και των υπέρ πατρίδος πεσόντων ορφανών προστάτην, τον εχαιρετούσαν λέγομεν, με τας πλέον ειλικρινείς και εγκαρδίους ευχάς».
Παρά την αγάπη του λαού, του απλού λαού, η υγεία του φιλοσόφου είχε διαταραχθή επικίνδυνα εξαιτίας της φυλάκισίς του στην Σκιάθο. Δεν άκουε, δεν έβλεπε καλά και η μια του πλευρά είχε σχεδόν παραλύσει. Βασιλικό διάταγμα τον Οκτώβριο του 1841 του επιτρέπει να φύγη έξω από τα σύνορα της Ελλάδος. Πήγε στην Λυών του Παρισίου. (;)
Γράφει η εφημερίδα της Κωνσταντινουπόλεως η «Εφημερίς» 1η Μαΐου 1894 «Μετά τους Τούρκους έρχονται οι Έλληνες οίτινες ανέλαβον… την πρώτην θέσιν ήν είχον άλλοτε,… κατακρατούσιν εις χείρας των μετά των Αρμενίων το εμπόριο και τον κινητόν πλούτον». Μπροστά λοιπόν στον κίνδυνο του εξελληνι-σμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο που ήλεγχε όλα τα ορθόδοξα σχολεία, ως ιδανικό μέσον για την απώλεια της Ελληνικής Γλώσσας και κάθε ελληνικής ανάμνησης, εξέδωσε το 1894 ειδική εγκύκλιο «περί υποχρεωτικής διδασκαλίας της Τουρκικής Γλώσσας» σε όλα τα σχολεία των ορθοδόξων εις βάρος της ήδη διδασκόμενης Ελληνικής Γλώσσας. Ας θυμηθούμε πως η Εκκλησία ήταν επικεφαλής όλων των σχολείων από το 1832 όταν ο Όθωνας έγινε βασιλιάς της Ελλάδος.
Η έλευση του ανηλίκου Όθωνα και των Βαυαρών αντιβασιλέων συνοδών του, στην Ελλάδα το 1832 εγκαινίασε μία νέα περίοδο ξενοκρατίας, την Βαυαρική, την οποία το Ελληνικό Έθνος αντιμετώπιζε στην συντριπτική του πλειοψηφία ως συνέχεια της τουρκικής κατοχής. Οι Βαυαροί αντιβασιλείς απρόθυμοι να δαπανήσουν χρήματα από το δημόσιο ταμείο για την παιδεία του Ελληνικού λαού, αποφάσισαν να αναθέσουν στην Εκκλησία την χρηματοδότηση.
Η εφημερίδα «Αθηνά», 16 Μαΐου 1836 γράφει τα εξής για αυτό το Βαυαρικό διάταγμα : «Ας ενθυμηθώμεν τι ήσαν επί της τουρκικής τυραννίας οι αρχιερείς μας. Εάν εξαιρέσωμεν ολίγους τινάς, όλοι οι άλλοι ήσαν δεσπόται, τύραννοι των χριστιανών. Εψηφίζοντο αρχιερείς όχι κατ’ εκλογήν αρετής και παιδείας, αλλά με κολακείας ανδραποδώδεις και με παχείας προσφοράς χρημάτων, αρπάζοντες δε ούτως την ποιμαντορικήν ράβδον εφορολογούσαν ασπλάγχνως τα δυστυχή των ποίμνια, επωλούσαν καπηλικώς την ιεροδιακονίαν και ιερωσύνην, τους εγκαινιασμούς, τους αγιασμούς, τας λειτουργίας και όλας τας υπέρ των χριστιανών γινομένας τελετάς. Εξέδιδαν με βαρείαν χρηματικήν τιμήν τους σκληρούς εκείνους απανθρώπους αφορισμούς, επεριφρόνουν την Παιδείαν και κατέτρεχαν τους πεπαιδευμένους».
Η δυάδα Όθωνας-Κωλέτης, και ο υπό Κωλέτην κ. Παπαρηγόπουλος εισάγουν λίγο πρίν από το 1850 την «Μεγάλη Ιδέα», ένα πολιτικοπνευματικό κατεστημένο των Αθηνών το οποίο ενσωματώνει ορμητικά την ανθελληνική ιστορία του Βυζαντίου με την ιστορία του Ελληνισμού δίνοντας ισότιμη θέση στην Βυζαντινή αυτοκρατορία με την Κλασσική Ελλάδα και εισάγει την βυζαντινή τυραννία στην νεοελληνική συνείδηση σαν κυρίαρχο ευεργετικό στοιχείο της επίσημης ελληνικής ιδεολογίας.
Αυτό το ψέυδος, αυτή η αντιεπιστημονική και κατά βάθος ανθελληνική επιχείρηση στρατεύθυκε διανοούμενους που ζούσαν κάτω από την εύνοια της Βαυαρικής Αυλής ώστε να πλαστή «επιστημονική» και «ιστορική» εδραίωση της «Μεγάλης Ιδέας». Πλαστογραφία δηλαδή της ιστορίας.
Την ουσιαστική ηγεσία της πολεμικής κατά του Αυτοκεφάλου, εναντίον του Ελληνικού Έθνους, ανέλαβεν ένας πρώην διαφωτιστής, ο Κ. Οικονόμου, η «Ευαγγελική Σάλπιξ» του Ιερομονάχου Γερμανού, και ο «Αιών» του Ι. Φιλήμονος. Ο Οικονόμου έμμισθος συνταξιούχος της Ρωσικής κυβέρνησης μαζί με τον Αρχιμανδρίτη Ανατόλιο ανέλαβαν την οργάνωση των Ρωσόφιλων λαϊκών και κληρικών. (Ιωάννης Α. Πετρόπουλος «Πολιτική και Συγκρότηση Κράτους στον Ελληνικό Βασίλειο (1833-1843», σελ. 328, εκδ. Μ.Ι.Ε.Τ. Αθήνα Ι985).
Στην Αθήνα ο Οικονόμου θα φροντίση να οργανώση τους ομοϊδεάτες του, πηγαίνοντας σε συχνά ταξίδια στην Κωνσταντινούπολη για να «παίρνει γραμμή» από το Φανάρι. : «Η κάθοδος λοιπόν, του Κ. Οικονόμου από τη Ρωσία ενίσχυσε το κλίμα της μεταστροφής από τον αστικό φιλελευθερισμό του Α. Κοραή στην απόλυτη θρησκευτική πολιτική και κοινωνική Ορθοδοξία. Δημοσιογραφώντας σε φίλα προσκείμενες εφημερίδες (Ευαγγελική Σάλπιξ εφημερίδα, εκδότης της ο φανατικός ιερομόναχος Γερμανός) μαζί με άλλους, μεγέθυνε ακόμη και την παραμικρή αρνητική συγκυρία. Η επίθεση αυτή του συντηρισμού ήταν πολυμέτωπος και μακροχρόνια. Οι εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο και η αλλαγή του φιλελληνικού κλίματος στην Ευρώπη ενδυνάμωναν την εθνική εσωστρέφεια, καλλιεργούσαν το μίσος με την Δύση και έκτιζαν έναν άλλο μύθο, το μύθο το «Περιούσιου Λαού». Όμως κάθε λαός θέλει και την ιστορία του. Επειδή όμως η ιστορία διαμορφώνει συνειδήσεις πρέπει να ανταποκρίνεται στο επιδιωκόμενον». (Κώστας Π. Μανδηλάς «Ο Θεόφιλος Καΐρης και ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός», σελ. 60 - Αθήνα 2002 εκδ. «Ανοιχτή Πόλη»).
Έτσι λοιπόν οι Ρωμιοί δημιούργησαν το μύθο του «Ελληνοχριστιανισμού». Ήταν αναγκασμένοι να κρατήσουν το συνθετικό «Ελληνο-» στο ιδεολόγημα που κατασκεύαζαν, εφ’ όσον στις συνδέσεις του απελευθερωμένου Έθνους η έννοια του «Έλληνα» ήταν ταυτισμένη με εκείνη του επαναστάτη και του ελεύθερου, ενώ ρωμιός σήμαινε στην καλύτερη περίπτωση τον υπόδουλο χριστιανό στους Τούρκους.
Για να μπορέσουν όμως να θεμελιώσουν οι Ρωμιοί το ρωμαίϊκο Μεγαλοϊδεατισμό τους έπρεπε να τον ταυτίσουν με την Ελλάδα και τους Έλληνες. Έτσι, εντελώς ανιστόρητα, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ξαφνικά έγινε μεσαιωνική ελληνική αυτοκρατορία με το ανύπαρκτο ιστορικό όνομα Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Η δε οικουμενική ορθοδοξία έγινε ξαφνικά εθνική θρησκεία των Ελλήνων (παρότι ο εθνικισμός καταδικάσθηκε από τους χριστιανούς βυζαντινούς ως αίρεση εις ποινή θανάτου).
Ξαφνικά δε οι Έλληνες έγιναν ο περιούσιος λαός του Θεού (αυτοί οι Έλληνες που επί χρόνια πολλά γενοκτονούντο και οδηγούντο σε σφαγεία διότι ήταν και ήθελαν να παραμείνουν Έλληνες), ένα νέο τώρα Ισραήλ, το καλύτερο και ευγενέστερο ορθόδοξο χριστιανικό έθνος.
Η Ελλάδα έτσι ξαφνικά ταυτίζεται με τα τιμημένα άμφια (το θύμα ταυτίζεται με τον δήμιό του). Έτσι εφευρέθηκε ανύπαρκτη εθνική επέτειος με ανύπαρκτα γεγονότα, η ύψωση δηλαδή του λαβάρου στην Μονή της Αγίας Λαύρας την 25η Μαρτίου του 1821, που τόσο βολικά συμπίπτει με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Στο σημείο αυτό πρέπει να κάνουμε λόγο για το ψεύδος της υψώσεως του Λαβάρου της Αγίας Λαύρας από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό. Πρώτος ξεκαθάρισε το ζήτημα ο Σπ. Τρικούπης : «Ψευδής είναι η επικρατούσα εν Ελλάδι ιδέα, ότι εν τη Μονή της Αγίας Λαύρας ανυψώθη κατά πρώτον η σημαία της Ελληνικής Επαναστάσεως». («Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως», Τόμος Α΄ σελ. 229).
Ένας άλλος ιστορικός της Επαναστάσεως, ο Ι. Φιλήμων, ονομάζει την ιστορία αυτή «παχυλόν ψεύδος». («Δοκίμιον Ιστορικόν περί της Ελληνικής Επαναστάσεως», τόμος γ΄ κεφ. 21). Οι νεώτεροι ιστορικοί του 1821, όπως ο Δ. Φωτιάδης, δεν αναφέρονται στο γεγονός, «γιατί απλούστατα είναι παραμύθι». Ουδείς εκ των απομνημονευματογράφων το αναφέρει. Το αγνοούσε ακόμη και ο ίδιος ο Γερμανός αφού δεν το αναφέρει στα δικά του απομνημονεύματα.
Ο καλλιτέχνης ζωγράφος Γύζης που συνέβαλλε στην καθιέρωση του ιστορικού ψεύδους που είχε ολέθριες συνέπειες στην ιστορική ελληνική αυτοσυνειδησία σπούδαζε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Μονάχου με υποτροφία του «Ορθοδόξου Ιδρύματος της Τήνου». Αυτός επίσης ζωγράφισε το «Κρυφό Σχολειό». ανταποδίδοντας με τον τρόπον αυτόν την βοήθεια της Εκκλησίας. Άλλα έργα του είναι : «Κιβωτός του Νώε», «Ιωσήφ και Φαραώ», «Ιουδήθ και Ολοφέρνης» και «Θρίαμβος της Θρησκείας».
Ας επιστρέψουμε εις την δημιουργία του μυθολογικού Ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος. Ολόκληρες γενιές Ελλήνων ανατράφηκαν με τα εν λόγω ψεύδη, με παραμύθια που αποσκοπούσαν στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ρωμαίϊκου ιμπεριαλισμού, οδηγώντας την πατρίδα σε τραγωδίες που βάφτηκαν πολλάκις με το αίμα του Ελληνικού λαού. Ένας λαός υποχείριο της Μοναρχίας ή της δήθεν δημοκρατίας, των δεσποτάδων των ξένων συμφερόντων, ένας λαός που βαθιά μέσα του έψαχνε να βρη τρόπους να αντιδράση, αλλά, αγνοώντας την αλήθεια, και στερημένος ολοκληρωτικά από το Φως της Ελληνικής Φιλοσοφίας και Παιδείας γινόταν συνεχώς έρμαιο -ισμών και δημαγωγωγών.
Και δεν είναι μόνον οι λογιώτατοι διαφωτιστές που αμφισβητούσαν έντονα την προσπάθεια των Ρωμιών να δημιουργήσουν το ελληνοχριστιανικό ιδεολόγημα, αυτό το ψευδές ιδεολόγημα που θεμελίωσαν ως ταφόπλακα του Ελληνισμού ο Σπυρίδων Ζεμπέλιος και ο Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος κατά το 1860.
Διαπρεπείς θεολόγοι αναγκάστηκαν να παραδεχθούν δημοσίως το ανιστόρητο του ελληνοχριστιανικού ιδεολογήματος : «Ας μας συγχωρηθή η έκφρασις, αλλά νομίζω, ότι μόνον δια πνευματικής αλχημείας είναι δυνατόν να προέλθη η σύνθεσις και παράνομος, μάλλον δ΄ ειπείν αφύσικος, αυτή σύζευξις (Ελληνισμού συν Χριστιανισμού). Αν πλανώμεθα, ας διαφωτισθώμεν. Οι Πατέρες οσάκις βλέπουν την ελληνικήν εν αντιπαραβολή και συγκρίσει προς τον Χριστιανισμόν, δεν πλέκουσι δι’αυτήν στεφάνους αλλά μαστίγια, δεν ευρίσκουν εις αυτήν σοφίαν, αλλά μωρίαν και άνοιαν, δεν ετοιμάζουσι δι’ αυτήν θρόνους παρά ή έστω, υπό τον θρόνον του Χριστιανισμού (ως πράττομεν ημείς δια των ελληνοχριστιανικών συνθέσεων), αλλά βάραθρα … ». (Αρχιμανδρίτης Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος «Άρθρα, Μελέται, Επιστολαί» Τόμος Α΄, Αθήνα 1986. Μάριου Δημόπουλου «Ελληνισμός-Χριστιανισμός στο Βυζάντιο. Το Συνέδριο στη Φιλοσοφική Αθηνών», έκδ. «Ελεύθερη Σκέψις», σελ. 11 Αθήνα 1998).
Φορέας των σχεδίων για την έμμεση επιβολή της Ρωμαίϊκης συνείδησις στον λαό αντί της Ελληνικής υπό την μάσκα του Ελληνοχριστιανισμού ήταν η παρακρατική οργάνωση που ονομάστηκε «Φιλορθόδοξος Εταιρεία». Επί κεφαλής της ήταν οι κορυφαίοι των Ναπαίων όπως ό Νικήτας Σταματελόπουλος, ο Κωνσταντίνος Οικονόμου, ο αδελφός του δολοφονημένου Κυβερνήτη Αυγουστίνος Καποδίστριας (που επισήμως ηγούνταν και του Ρωσόφιλου κόμματος), ο Γλαράκης υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαίδευσης, ο πρέσβυς της Ρωσίας στην Ελλάδα Κατακάζης και η πλειοψηφία των δεσποτάδων της Συνόδου. Ιδρυθείσα το 1839 (Ιούνιο).
Μέσω των υπουργών Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως επαναφέρουν στα σχολεία την υποχρεωτική προσευχή, και φέρουν την Φυλλάδα, την Οκτώηχο και το Ψαλτήρι, ως «διδακτικά αναγνώσματα» όλα εκείνα δηλαδή τα όργανα του σκοταδισμού που είχαν πασχίσει να καταργήσουν οι διαφωτιστές του Γένους.
Το 1854 έγινε υποχρεωτική η ανάγνωση θρησκευτικών ακολουθιών στα σχολεία, όταν υπουργός των Εκκλησιαστικών ήταν ο Σταύρος Βλάχος. Δύο χρόνια πριν, 10 Ιουλίου 1839 ο Θεόφιλος Καΐρης κατηγορήται ως αιρετικός και καταδικάζεται σε θάνατο (1852).
Το 1848 ο καθηγητής του Βασιλικού Πανεπιστημίου Θ. Μαντούσης ύστερα από καταγγελίες κληρικού μέσα από τις στήλες της εφημερίδος «Αιών», παραιτείται από την έδρα του.
Το 1856 αφορίζεται ο συγγραφέας των «Μυστηρίων της Κεφαλονιάς», Α. Λασκαράτος.
Το 1857 γίνεται υποχρεωτικός ο εκκλησιασμός των μαθητών Κυριακές και αργίες.
Το 1866 αφορίζεται ο Εμμανουήλ Ροΐδης για το έργο του «Πάπισσα Ιωάννα».
Το 1870 εισάγεται νομοσχέδιο, βάσει του οποίου ο ιερεύς δύναται να είναι και δημοδιδάσκαλος.
Το 1874 αφαιρέθησαν οι προτομές του Αδαμάντιου Κοραή και του Ρήγα Φεραίου από την δημόσια θέα την ημέρα της Εθνικής Επετείου, από την αστυνομία. Ακολουθεί σειρά διώξεων για πολλαπλά χρόνια.
Η Ελληνική Παιδεία εξωρίστηκε και διώχθηκε μαζί με τους φορείς της και διαφωτιστές και στην θέση της επανέφεραν την στείρα διδασκαλία αποσπασμάτων αρχαίων κειμένων, που αποσκοπούσαν μόνον στη γραμματική και συντακτική εκμάθηση της γλώσσας και απαγόρευαν την επαφή των μαθητών με την ουσία των περιεχομένων τους. «Έτσι όχι μόνον ως Κλασσική Παιδεία καταντά «κενό γράμμα», αλλά επί πλέον αποσυνδέει την εκπαίδευση από την κοινωνική της αποστολή». (Μαρία Τζάνη «Το Ελληνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα - Ταυτόν και αλλοτριομορφοδίαιτον». σελ. 55 Αθήνα 1998).

Ημέραι Αργίας
Των Πατριαρχικών Γραφείων
Α. Κατά τας Εθνικάς Εορτάς
23 Απριλίου: Επέτειος της Εθνικής Κυριαρχίας.
19 Μαΐου: Εορτή της Νεολαίας και του Αθλητισμού.
30 Αυγούστου: Επέτειος την Νίκης του Αρχι-
Στρατήγου και Εορτής της Αεροπλοΐας.
29 Οκτωβρίου: Εορτή της Δημοκρατίας.
31 Δεκεμβρίου μ.μ.: 1 Ιανουαρίου: Πρώτη
του έτους.
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ
ΤΟΥ
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ
ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ
ΕΤΟΥΣ
2005



ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ - ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΗ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΝ
ΕΤΟΣ ΙΕ΄ ΕΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΙ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΑΡΙΘ. 25
Η Κ΄ ΕΠΕΤΗΡΙΣ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΘΡΟΝΟΝ ΑΝΑΡΡΗΣΕΩΣ
ΤΗΣ Α. Α. ΜΕΓΑΛΕΙΟΤΗΤΟΣ
ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝ
ΑΠΤΟΥΛ ΧΑΜΙΤ ΧΑΝ ΤΟΥ Β΄
«Χάρμα δ’ ουκ αλλότριον ευτυχίη πατέρας» (Π? Α΄ 115)
Χαίρετε και αγαλλιάσθε λαοί της αχανούς οθωμανικής αυτοκρατορίας! Χαίρε και συναγάλλου ορθόδοξον των Ρωμαίων έθνος! Ο καθήμενος επί του ενδόξου θρόνου των Οσμανιδών, ο μεγαλόφρων, μεγάθυμος και λαοφιλής Άναξ Σου, ο μεγαλεπήβουλος εν τη διακυβερνήσει της τιμαλφούς σταδιοδρομίας πάντων των υπό το φιλειρηνικόν και φιλόλαον σκήπτρον αυτού διαβιούντων λαών, ο ανεξάντλητος εν τη ευποιΐα και τη φιλανθρωπία άρχων και ηγεμών, ο θερμουργός μοχλός της προόδου και προαγωγής της χώρας εις τον εμπρέποντα του πολιτισμού βαθμόν, η Α.Α.Μ. ο Κραταιότατος και Γαληνότατος Μονάρχης Σουλτάν Απτούλ Χαμήτ Χαν ο Β΄ άγει σήμερον την εικοστήν επετηρίδα της εις τον περίκλυτον αυτοκρατορικόν των Οσμανιδών Θρόνον αισιωτάτης Αυτού αναρρήσεως. Χαίρετε πάντες επί τω ευσημωτάτω τούτω γεγονότι, διότι «χάρμα ουκ αλλότριον ευτυχίη πατέρος», θνητού μεν τη φύσει, αθανάτου δε τοις έργοις και τοις φιλανθρώποις αισθήμασιν αυτού γενομένου.
Πανηγύρισον πιστόν και αφωσιωμένον των Ρωμαίων έθνος επί τη παναισίω ταύτη εορτή του σεπτού άνακτός σου Σουλτάν Απτούλ Χαμήτ του Β΄ και χείρας ικέτιδας συν τη Μητρί σου Εκκλησία υψούν προς τον Ύψιστον δεήθητι όπως επί μήκιστον χαρίζηταί σοι τον μεγαλοφυά και περινούστατον Μονάρχην σου. Ου ευμενούς στοργής και ευνοίας δαψιλή και τρανά τεκμήρια απέλαυσας αείποτε, υγιά και ακλόνητον επί του τρισενδόξου Θρόνου Αυτού, αφ’ ού τηλικαύται ακτίνες φιλανθρώπων αισθημάτων και χαρίτων επί πάντας τους λαού εκπέμπονται και φώνησον εκ μυχίων ψυχής «Θεέ σώζε τον Άνακτα ημών Σουλτάν Απτούλ Χαμήτ Χαν τον Β΄ αυθέντην ημών».
ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΕΝ ΤΩ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΩ ΝΑΩ
Μεγαλοπρεπεστάτη και επιβάλλουσα είπερ ποτέ ετελέσθη σήμερον εν τω πανσέπτω πατριαρχικώ ναό η προαγγελθείσα δοξολογία επί των πανευφροσύνω γεγονότι της εικοστής αμφιετηρίδος της εις τον αυτοκρατορικόν θρόνον αναρρήσεως της Α.Α.Μ. του τρισεβάστου ημών άνακτος ημών Σουλτάν Απτούλ Χαμήτ Χαν του Β΄. Ολίγον προ της ορισθείσης ώρας προσήλθον εις τα Πατριαρχεία πάντες οι σεβασμιώτατοι άγιοι συνοδικοί, οι παρεπιδημούντες μητροπολίται, οι πανοσιολογιώτατοι αρχιμανδρίται αντιπρόσωποι των αγίων Τόπων, οι Σχολάρχαι της Θεολογ. και Μ. του Γ. Σχολής, φέροντες πάντες τα παράσημα αυτών, πάμπολλοι ομογενείς βαθμούχοι και λογάδες εν μεγάλη στολή και τα μέλη του Δ.Ε.Μ. Συμβουλίου. Οι προσερχόμενοι ωδηγούντο υπό επί τούτω διορισθέντων τελεταρχών εις την αίθουσαν του Μ. Συνοδικού, ένθα δεξιάν μεν της Α.Θ. Παναγιότητος παρεκάθησαν πάντες οι σεβασμιώτατοι αρχιερείς, αριστερά δε οι βαθμούχοι και λογάδες του Γένους.
Της ώρας επιστάσης η επίσημος συνοδία, ηγουμένου της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου Ανθίμου του Ζ΄ κατήλθεν εις τον πάνσεπτον ναόν, ός ήδη είναι υπέρπλεως εκκλησιάσματος και εν μέσω επιβαλλούσης εκκλησιαστικής ευπρεπείας ήρξατο η δοξολογία κατά το επόμενον πρόγραμμα.
Η δοξολογία
Ο Μ. Αρχιδ. Ευλόγησον Δέσποτα.
Ο Πατριάρχης, Ευλογητός ο Θεός …
Ο Δευτερεύων, Το Τρισάγιον.
Ο Πατριάρχης, Ότι Σου εστιν …
Ο Α΄ χορός, το απολυτίκιον του αγίου του Ναού.
Ο Β΄ χορός, Τη Θεοτόκω εκτενώς …
Ο Μ. Αρχιδιάκονος, Ελέησον ημάς ο Θεός.
Ο Δευτερεύων, Έτι δεόμεθα υπέρ των ευσεβών.
Ο Τρισεύων, Έτι δεόμεθα υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών,
Ο Διάκονος, Έτι δεόμεθα υπέρ των αγίων αρχιερέων.
Ο Πατριάρχης, Έτι δεόμεθα υπέρ του Γαληνοτάτου Κραταιοτάτου και Ευχπλαγχνικωτάτου ημών Άνακτος Σουλτάν Απτούλ Χαμήτ Χαν, Αυθέντου ημών, Όν Κύριος ο Θεός κραταιοί επί του υψηλού και ενδόξου αυτοκρατορικού Αυτού θρόνου, αποστέλλων εξ αγίου αυτού κατοικητηρίου Άγγελον φύλακα της πολυτίμου Αυτού ζωής, και ενισχύει εν παντί έργω αγαθώ υπέρ των πιστών και αφωσιωμένων Αυτού υπηκόων, βίον ειρηνικόν, τρισόλβιον και μακροχρόνιον Αυτώ δωρούμενος.
Ότι ελεήμων και φιλάνθρωπος υπάρχεις Χριστέ ο Θεός ημών και Σοί την δόξαν αναπέμπομεν συν τω ανάρχω Σου Πατρί και τω παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ Σου Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Είτα η Α.Θ.Π. απήγγειλε την επομένην προσφώνησιν.
Η προσφώνησις
Αεί μεν, μάλιστα δε εν τη επισήμω ταύτη ημέρα, εύκαιρον επιτελέσαι το ιερόν και επιβεβλημένον ημίν τοις πιστοίς και αφωσιωμένοις υπηκόοις της Θεόθεν ταχθείσης εφ’ ημάς κραταιάς βασιλείας καθήκον του δέεσθαι προς τον Ύψιστον υπέρ του λαοφιλούς ημών Άνακτος. Διό, φόρον ευγνωμοσύνης προς σεπτόν Μονάρχην, αλλά δε και προς μέγαν ευεργέτην αποτίνοντες, αθρόοι συνήλθομεν εν τω οίκω τούτω του Κυρίου, δοξολογήσαντες τον Ύψιστον ότι εν τη αφάτω Αυτού ευσπλαγχνία και τη ακοιμήτω προνοία ηυδόκησε διαφυλάξαι και κατά το έτος τούτο ασινή από παντός ανιαρού, υγιά, κραταιόν, έντιμον και ένδοξον, τον φιλόλαον και λαοφιλή Άνακτα Σουλτάν Απτούλ Χαμίτ Χαν Αυθέντην ημών, ημάς δε αξιώσαι ίνα εν αγαλλιάσει πανηγυρίσωμεν και ταυτηνί την εικοστήν αμφιετηρίδα της εις τον περίδοξον Οσμανικόν θρόνον αισίας Αυτού αναρρήσεως. Λαοί, έθνη, γλώσσαι και φυλαί της αχανούς Αυτού Αυτοκρατορίας δικαίως αγάλλονται και ευφραίνονται σήμερον επί τω παναισίω τούτω γεγονότι. Και ημείς δε συν πάσι τούτοις φαιδρυνόμενοι, το μεν την ευγνωμοσύνην του ορθοδόξου ημών Γένους εκδηλούμεν, εφ’ οίς αείποτε η Αυτού Αυτοκρατορική Μεγαλειότης ο σεπτός ημών Άναξ επιβραβεύσατεο ημίν αγαθοίς, και την χαράν ημών εκφράζομεν ότι εις πλήθος εστίν η αγαθότης Αυτού και εις περίσσειαν η πρόνοια Αυτού, το δε χείρας ικέτιδας προς τον ουράνιον ημών Πατέρα υψούντες θερμάς αναπέμπομεν δεήσεις και ευχάς καθικευτεύοντες ίνα χαρίζηται τη Αυτού Μεγαλιότητι υγείαν αμετάπτωτον, ισχύν και δόξαν αμάραντον όπως επί πλείστας όσας ετών περιόδους κοσμή και λαμπρύνη τον περίοπτον Οσμανικόν Θρόνον και κατεργάζηται εν ειρήνη την πρόοδον και ευημερίαν των υπό το αγλαόν αυτού σκήπτρον λαών. Τοιούτων τοίνην αισθημάτων και ευχών πεπληρωμένοι την καρδίαν εκ βάθους ψυχής και εν ενότητι πνεύματος αναφωνήσωμεν : Ζήτω η Αυτού Αυτοκρατορική Μεγαλειότης ο Σουλτάνος ημών! Ζήτω!
Ο χορός, τον πολυχρονισμόν του Σουλτάνου
Ο Πατριάρχης, την απόλυσιν.
Ο χορός, Τον Δεσπότην και Αρχιερέα ….
Το τέλος της προσφωνήσεως της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου εκάλυψαν ζωηρόταται και επανειλημμέναι ζητωκραυγάσεις υπέρ του σεπτού Άνακτος και της Α.Θ.Παναγιότητος, αίτινες, της
Το δε ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών στηρίζει το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπό-λεως, το τουρκικό αυτό ίδρυμα, το οποίο, συνεχίζοντας την τουρκική και ανθελληνική (επί αιώνες) ιστορική και πολιτική του διαδρομή, ταυτίζεται και σήμερα με το τουρκικό κράτος ακόμη και σε ζητήματα που αντιπροσωπεύουν βαρέα ιστορικά κακουργήματα των Τούρκων εις βάρος των Ελλήνων, όπως η σφαγή και ο ξεριζωμός των αμμάχων συμπατριωτών μας της Μικράς Ασίας το 1922 από τον Κεμάλ Ατατούρκ.
Πώς το Ελληνικό Κράτος «στηρίζει» τους εορταστές της μεγαλύτερης συμφοράς του Ελληνισμού στην σύγχρονη ιστορία του; Η καθημερινή ειδησεογραφία μας πληροφορεί, ότι η στήριξη αυτή γίνεται μ’ όλους τους τρόπους και απ’ όλους τους φορείς της δημόσιας ζωής την Ρωμιοσύνης (πολιτικούς, διπλωματικούς, προπαγανδιστικούς, θρησκευτικούς κλπ.).
Σε έναν μόνο τομέα - τον οικονομικό - απουσιάζει η πληροφόρηση. Πουθενά δεν δημοσιεύθηκε είδηση που να αναφέρη με πόσα χρήματα το Ρωμαίϊκο κρατίδιο επιχορηγεί κάθε χρόνο τους δοξαστές του Κεμάλ (Το Πατριαρχείο). Χρήματα τα οποία εισπράττει από ανυποψίαστους φορολογούμενος μεταξύ των οποίων είναι και τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων που κατέσφαξε ο Κεμάλ, των Μικρασιατών Ελλήνων, εκείνων που ξερίζωσε από τις προαιώνιες πανάρχαιες εστίες τους και τους έστειλε ως κοινωνικά, οικονομικά και ψυχικά ναυάγια στην «Ελλάδα», για να δυστυχήσουν, για να ζήσουν επί δεκαετίες αβοήθητοι σε παράγκες, να αρχίσουν αστήριχτοι τον αγώνα επιβίωσης, ενώ το ίδιο το Ρωμαίϊκο κρατίδιο τους άφηνε στο χάλι τους, στέλνοντας τα δισεκατομμύρια του Δημόσιου Ελληνιού Ταμείου στους ολίγους του Φαναρίου, αυτοι οι λίγοι (του Οικουμενικού Πατριαρχείου) που επίσης εκμεταλ-λεύωνται τα τεράστια («χρυσορυχεία») του αποδήμου Ελληνισμού υπό την αιγίδα των Αρχιεπισκοπών όπως της Β. και Ν. Αμερικής, της Αυστραλίας κλπ., κλπ!
Πόσες δε είναι οι «δόσεις» (όχι δε σε επιταγές αλλά σε «ζωντανό χρήμα») που αποστέλλονται κάθε χρόνο στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως - το Τουρκικό Ίδρυμα - και πόσο είναι για τον Έλληνα φορολογούμενο το ετήσιο κόστος που πληρώνει για την συντήρηση της «πνευματικής και ιδεολογικής» σκλαβιάς του;
Ποία δε είναι η αληθής σχέση Πατριαρχείου και Τουρκίας; Θα παρουσιάσω εδώ μία φωτοτυπία της «Εκκλησιαστικής Αλήθειας» του επισήμου περιοδικού που εξεδίδετο από το Οικουμενικό Πατριαρχείο από την πρώτη (1η) Οκτωβρίου του 1880 μέχρι το 1923, να διαβάσετε μαζί μου πώς η «Μητέρα Εκκλησία» της Ελλάδος εξέφραζε επί παντός τις θέσεις της.
Στο πρώτο τεύχος «Εκκλησιαστική Αλήθεια» καταγράφεται η πληροφορία, ότι η Κωνσταντινούπολη παραδόθηκε ύστερα από συμφωνία (του κλήρου) με τους Τούρκους. Στο τεύχος αυτό, 1ης Οκτωβρίου 1880, στην στήλη : «Μνημείων Γραπτών Περισυναγωγή (Δωρητήριον του Οικουμενικού Πατριάρχου Ιερεμίου του Α΄ 1539)», αναφέρεται επίσης ότι επί πατριαρχείας του Ιωακείμ του Γ΄ εδόθη εντολή να γίνη συγκέντρωμα των ιστορικών γραπτών στοιχείων των μετά την άλωση της Πόλεως. Κατά την μελέτη αυτών των συγκεντρωθέντων στοιχείων βρέθηκε κι ένα «δωρητήριον» του Πατριάρχη Ιερεμία του Α΄ προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο με το οποίο διώριζε την ιδιόκτητη κατοικία του σε αυτό. Σημειώνει η «Εκκλησιαστική Αλήθεια» τούτο : «Επί πατριαρχείας του Ιερεμίου του Α΄ κλύδων δεινός εξηγέρθη κατά της Εκκλησίας Χριστού, απειληθείσης να απορφανισθή των απομεινάντων ευκτηρίων της, έτει δωδεκάτη της βασιλείας του Σουλτάν Σουλεϊμάνου Α΄ του Κιανσυνή, του Μεγαλοπρεπούς επωνυμουμένου … Και προστησάμενος (ο Ιερεμίας) δύο Μωαμεθανούς ηλικίας ετών 102, καταθέσαντας ενόρκων ότι άπασα η Κωνσταντινούπολις δεν εγένετο δορυάλωτος, καιτοι πολιορκηθείσα, αλλά το ήμισυ αυτής εκουσίως παρεδόθη εις τον πορθητήν μετά συμφωνιών, έλαβε δικαστικήν απόφασιν, εφ’ ής ο Σουλτάν Σουλεϊμάνης εξέδωσε διάταγμα, διακελεύον να τηρηθώσιν ανέπαφοι αι των Χριστιανών εν Κωνσταντινουπόλει εκκλησίαι». Ατταβύριος.
«Εκουσίως» λοιπόν το Πατριαρχείο μας παρέδωσε «το ήμισυ της Κωνσταντινουπόλεως», στο τότε Τουρκικό Κράτος, όπως το ίδιο επίσημα ομολογεί και καυχάται. Εκουσίως λοιπόν το Πατριαρχείο μας, παρέδωσε την Ελλάδα στον Τούρκο κατακτητή, και σχεδόν αφανίστηκαν οι Έλληνες και το Έθνος υπό τον ζυγό.
Φωτοτυπία του επισήμου απορρήτου εγγράφου-ντοκουμέντου του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδος προς το Γενικό Προξενείο Κωνσταντινουπόλεως.







ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ
Δ/ΣΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ Αθήναι, 5 Ιουλίου 2005
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΥΠΟΘΈΣΕΩΝ Α.Π. 9372.15/14/ΑΣ 376

ΠΡΟΣ; Γεν. Προξενίο Κων/πόλεως
ΘΕΜΑ: Οικονομική ενίσχυση Οικουμενικού Πατριαρχείου έτους 2005
Αποστέλλομε, συνημμένως, εντός δύο σφραγισμένων φακέλλων, ποσό τριών
εκατομμυρίων (3.000.000) ευρώ, σε χαρτονομίσματα, το οποίον αποτελεί την 2η δόση
της οικονομικής ενισχύσεως του έτους 2005, προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Παρακαλούμε όπως μας γνωρίσετε λήψη του αποστελλομένου ποσού, και προωθήσετε αυτό αρμοδίως.
Ο Διευθυντής
(υπογραφή)
Παναγιώτης Β. Καρακάσης
Πληρεξούσιος Υπουργός Α΄
Συνημμένως:
Δύο φάκελλοι με 3.000.000 ευρώ (περιέχουν έξη σφραγισμένες και καταμετρημένες
Από την Τράπεζα της Ελλάδος δεσμίδες των 500.000 €).

Η βαρβαρότης της Σύγχρονης - δήθεν Ελληνικής γλώσσης - της Ψευδο-διαλέκτου.
Γλωσσικό Πραξικόπημα - η νέα Άλωση του Ελληνισμού
Η εγκαθίδρυσι του μονοτονικού - αυτό το γλωσσικό πραξικόπημα είναι το πρώτο βήμα προς τον εκλατινισμό της Ελληνικής Γλώσσας. Αυτή η νέο-δημοτική κακοφωνία - έκτρωμα - έκφρασις εκπεσμού αποτελεί το κύριο μέσον για την πολιτιστική και πολιτισμική ισοπέδωση και το στραγγαλιστικό έλεγχο των συλλογικών μνημών του κοινωνικού σώματος όπου διακυβεύεται το νοείν και το σκέπτεσθαι.
Αυτή η βάναυσος μετατόπισις του τονισμού των λέξεων - ο παρατονισμός - αποσκοπεί εις την εκρίζωσιν της Ελληνικής Γλώσσας - το μόνον ακέραιο λείψανο του κατεστραμένου Ελληνικού Πολιτισμού - αποσκοπεί στην τελική εκρίζωσιν της Ελληνικής Καρδιάς. Ιδού λοιπόν ο κίνδυνος της Νέας Αλώσεως του Ελληνισμού - γλωσσική αφασία, παραλυτική αποβλάκωσι. Η επιβαλλόμενη δυσδιάλεκτος μονοτονική δεν είναι ούτε δημοτική, ούτε καθαρεύουσα. Είναι ψευδο-γλώσσα, κρατικό εργαλείο για την αλλοίωσι της Ελληνικής Ταυτότητας, και την ένταξη της Ελλάδας μας στον διεθνή θεαματικό καταμερισμό, και την ένταξη των Ελλήνων στο «Οικουμενικό Μαντρί».
Είναι επιτακτική βιωματική ανάγκη να «πολεμήσουμε» αυτήν την επιβαλλομένη γλωσσική νοητική νάρκωση. Ας θυμόμαστε ότι η γλώσσα είναι τρόπος εκαλύψεως της Αλήθειας, της αναδύσεως εκ της λήθης. Είναι ζωοδόχος πηγή προς αφουγκρασμό του «Είναι». Αν περιοριστεί η Ελληνική Γλώσσα δεσμεύεται ο Ελληνικός Λόγος. Όταν δε περιορίζεται ο Ελληνικός Λόγος ποίες είναι οι συνέπειες;
Βλέπουμε την φανερή πρόοδο των θετικών επιστημών ιδίως στις εφαρμογές των, που θάμπωσαν τους ανθρώπους, αλλά επίσης βλέπουμε την εγκατάλειψη, υπό των κυβερνήσεων των λαών, των ανθρωπιστικών κλασσικών (Ελληνική Γραμματεία) σπουδών. Δηλαδή έχουμε θαύματα τεχνολογίας από την μια μεριά και έλλειψη σταθερών αξιών από την άλλη. Θαύματα από την μια μεριά, αθλιότητες από την άλλη. Οι άνθρωποι της σημερινής εποχής είναι πολιτισμένοι και απολίτιστοι ταυτοχρόνως. Αυτό το παράλογο συμβαίνει επειδή ο Ελληνικός λόγος περιορίστηκε εις τον επιστημονικό χώρο. Βλέπουμε άλογες δηλαδή παραστρατήματα λογικά να κυριαρχούν στον χώρο της ηθικής και της κοινωνικής ζωής των λαών σήμερα. Βλέπουμε ωμό υλισμό και αγνωστικισμό από των οποίων την παρουσία τρέφεται ο μηδενισμός.
Πρέπει λοιπόν να δοθή το πρέπον βάρος στην μελέτη των μοναδικών, των Ελληνικών κλασσικών ανθρωπιστικών έργων, ώστε να ανθήση και πάλι η ηθική, και να επανέλθουν στην «λευκοίσιν φάρεσσι Αιδώς και Νέμεσις», ώστε να παύσουν πιά «ανθρώποις άλγεα λυγρά» όπως μας λέει ο Ισίοδος, που προκαλούν την καταβύθιση της ψυχής στον βόρβορο των διαστροφών.
Είναι εγκληματική η παράλειψη των αρχαίων Ελληνικών κειμένων των αρχαίων Ελλήνων. Μα επίσης το ίδιο πρέπει να θεωρείται και η παράλειψη τόνων στην Νέα Ελληνική γραφή. Μέσα στα βιβλία της σημερινής εποχής δεν υπάρχουν ούτε πρότυπα ούτε ιδανικά.
Εις την Ελλάδα, η εκπαίδευση αντί να οικοδομεί, γκρεμίζει. Ο Λόγος δεν είναι απλώς η Αττική αρχαία γλώσσα, αυτή που χρησιμοποιήθηκε όπως όπως για την γραφή των εβραιοχριστιανικών κειμένων, τα οποία αντικατέστησαν την δίδαξη της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στην πατρίδα.
Ο Λόγος είναι η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα όπως αυτή αναπτύχθηκε και τελειοποιήθηκε για την γραφή της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Αυτή και μόνον αυτή η Γλώσσα, η ζωτική πανάρχαια πηγή, μπορεί να ξεδιψάση την ανθρώπινη ψυχή και την ανθρώπινη διάνοια.
Και εις ποίαν κατάσταση οδηγείται η Πατρίδα μας, η μακρινή μητέρα Ελλάδα, ρόδο αμάραντο, αφού εκεί πιά δεν διδάσκεται ή «Ελληνική Παιδεία»;Η σημερινή κατάσταση στην πατρίδα είναι τραγική. Και αυτό διότι η Επανάσταση του 1821 προδόθηκε, γιατί το όνειρο των διαφωτιστών καταπατήθηκε, γιατί μετά την τυπική πια απελευθέρωση της Ελλάδας, η Ελλάδα δεν είναι των Ελλήνων δεν είναι ελεύθερη. Ουδέποτε ήταν ελεύθερη. Το σημερινό, δήθεν «ελληνικό» κρατίδιο ουδέποτε ανάπτυξε κάποιο επίπεδο δημόσιες εκπαίδευσις που θα άρμοζε στην ιστορία της Ελλάδας, που θα συνέδεε την προγονική κληρονομιά με τους νέους Έλληνες.
Η κυρίαρχη εκκλησιαστική ή μάλλον ελληνοχριστιανική ψευδοϊδεολογία και οι πανίσχυροι εκφραστές της [Κράτος-Εκκλησία] αποτελούν τον οδοστρωτήρα, όπου πάτησαν και έλυωσαν τις φωνές όλων όσων τόλμησαν να ζητήσουν «Παιδεία Ελληνική» από τα χρόνια της Εθνοεγερσίας έως σήμερα. Η σημερινή ολοκληρωτική εξαθλίωση της «Ρωμαίϊκης», σημειώνω! όχι Ελληνικής! εκπαίδευσις είναι απαγοητευτικά επικίνδυνη.
Και προσέξετε σας παρακαλώ! Οι νέες γενιές των Ελλήνων υφίστανται έναν ιδιότυπο και σκληρό εκβιασμό! : Όποιος επιθυμεί να μορφωθή ή να σπουδάση δεν έχει θέση στην Ελλάδα, πρέπει να μεταναστεύση. Και αν επιθυμή να σταδιοδρομήση αξιοπρεπώς, πρέπει να μείνη οριστικά μετανάστης. Χιλιάδες γηγενείς (Έλληνες) νέοι εγκαταλείπουν κάθε χρόνο την Ελλάδα και οι περισσότεροι από αυτούς δεν επιστρέφουν μονίμως ποτέ. Την ίδια στιγμή, δεκάδες χιλιάδες Βαλκάνιοι μεταναστεύουν Ελλάδα μας, και ομοίως, οι περισσότεροι από αυτούς δεν επιστρέφουν ποτέ στην πατρίδα τους.
Η εκπαίδευση της Ελλάδος λοιπόν αντί να οικοδομεί την Πατρίδα την ΓΚΡΕΜΙΖΕΙ και σκορπίζει τους Έλληνες στους πέντε ανέμους της Γης όπου αφομοιώνονται και χάνονται οριστικά, ενώ η πατρίδα γίνεται καφενείο των ξένων!
Τι κρύβεται πίσω από την κατάπτωση της Ελληνικής Παιδείας;
Η εξουδετέρωση του «ατίθασου» ελληνικού λαού είναι δυνατή μόνον δια αποκοπής αυτού από την παράδοσή του, είπε ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο εβραιογενής καθηγητής Henry Kissinger. «Μακριά οι Έλληνες από τους Αρχαίους Έλληνες. - Αρχαία Γραμματεία». Τι λοιπόν βλέπουμε να συμβαίνη στην πατρίδα; Βλέπουμε : Απεργίες δασκάλων, καταλήψεις σχολείων, καταστροφές σχολείων, όλα αυτά υποκινούμενα γεγονότα.
Βλέπουμε την διαμόρφωση μιάς καινούργιας γενιάς Ελλήνων χωρίς Ελληνική Συνείδηση. Αυτό είναι φανερό αν αναλογισθούμε τι έχει συμβή στην Παιδεία τα τελευταία είκοσι χρόνια - κατάργηση των Αρχαίων, αλλαγή στο σύστημα διδασκαλίας, αλλαγή και περιεχόμενον των διδασκομένων βιβλίων.
Μέσα εις την Παλαιά Διαθήκη, Καινή Διαθήκη, εις τα έργα των Πατέρων της Εκκλησίας και ειδικώτερα της Ορθοδοξίας, δηλαδή εις τους Κανόνας των Οικουμενικών Συνόδων, των λειτουργικών της βιβλίων και επίσημων κειμένων του Οικουμενικού Πατριαρχείου και Αρχιερέων της, Συναξαριστών της και Αγίων της, που γράφτηκαν επί Βυζαντινού Μεσαίωνα, επί Τουρκοκρατίας, κατά και μετά την Επανάσταση του 1821 και εξακολουθούν να γράφωνται έως σήμερα, γίνεται καταγραφή ενός ατελείωτου οχετού ύβρεων, συκοφαντιών, απειλών, στρεβλώσεων, επισήμων καταδικαστικών κειμένων αναθεματισμού, αφορισμού …. που ξεχειλίζουν από μίσος, άρνηση, απέχθεια και ολοκληρωτική απόρριψη παντός Ελληνικού. Είναι δηλαδή συλλογή δηλητηριωδών κειμένων που στρέφονται κατά των Ελλήνων ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΩΣ, δηλαδή των Ελλήνων ως φυλετική οντότητα, ως μεγάλων διανοητών, ως δημιουργών του Ελληνικού πολιτισμού, ως επίσης και εναντίον των ως πολιτιστικών επιστημονικών δημιουργών, ως και εναντίον των ιστορικών αγώνων τους για την εθνική τους ανεξαρτησία ως έθνους και πολιτικής ύπαρξης.
Οι Έλληνες ως Έθνος και ως Φυλή υπήρξε ο κύριος στόχος του Χριστιανισμού. Ο Χριστιανισμός εστράφη, πολέμησε και διέπραξε το ιστορικό έγκλημα της εξαφανίσεως του Ελληνισμού για δεξαέξι (16) αιώνες, ή πιο σωστά δια εικοσιδύο (22) αιώνες, εφ’ όσον ο χριστιανικός ανθελληνισμός διατηρεί την ισχύ του και την εχθρική έντασή του ακέραια ως σήμερα.
Ο χριστιανισμός - ο ασιατικός δογματισμός - η μήτρα του οποίου ήταν το Ισραήλ, επικράτησε και επικρατεί, χωρίς καμία εξέλιξη ή πολιτική πρόοδος να σταθούν ικανές να τον αμβλύνουν, να τον μετριάσουν ή να τον σταματήσουν.
Ο Ελληνισμός, δηλαδή ο τρόπος σκέψης και ζωής που δημιούργησαν οι Αρχαίοι Έλληνες πρόγονοί μας, υπήρξε το μοναδικό εμπόδιο για την επιβολή αυτού του ασιατικού δογματισμού - τον Χριστιανισμό - κατά την εμφάνισή του και την επικράτησή του.
Αυτός δε ο Ελληνισμός - ο Φωτοδότης Μέγας Πολιτισμός - αποτελεί και σήμερα τον μοναδικό κίνδυνο - που αν σταματήση ο διωγμός και η απαξίωσή του - μπορεί να ανασυγκροτηθή και να κλονίση, να κατεδαφίση το ασιατικό εβραϊκό δόγμα - Χριστιανισμό. Επομένως η επαγρύπνηση και η συνεχής πολεμική του Χριστιανισμού κατά του Ελληνισμού (του πανανθρώπινου πολιτισμού) αποτελούν ζωτικής σημασίας πολιτική του Χριστιανισμού δια την επιβίωσή του και την ολεθρική κυριαρχία του.
Ας σημειώσω όμως εδώ, ότι Έλλην - Ελλάδα σημαίνουν Φως=Πνεύμα, και το Πνεύμα ποτέ δεν νικήθηκε. Το Φως πάντα νικά!
Επίλογος
Στο όνομα του εβραϊκού θεού - αυτού του μεταφυσικού μορμολυκείου - διαπράχθηκε το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, η καταστροφή του Ελληνικού Πολιτισμού, η καταστροφή δηλαδή του πολυτιμότερου αγαθού που είχε κατακτήσει ο άνθρωπος, από τότε που είχε αρχίσει να βγαίνη από την κατάσταση του κτήνους. Επιστήμη, Φιλοσοφία, Φιλολογία, Τέχνη, Ιατρική, Θέατρο, Αθλητισμός και ότι άλλο διακρίνει τον πολιτισμένο άνθρωπο, τον προηγμένο άνθρωπο όχι μόνον χάθηκαν (με την βίαιη εισβολή του Χριστιανικού δόγματος (των Εβραίων προπατόρων αυτού) αλλά και συκοφαντήθηκαν, και διαβολοποιήθηκαν. Το χειρότερο είναι δε ότι αλλοιώθηκαν τόσο με τις πολλές δόσεις εκατοντάδων χρόνων μεταφυσικού παραλογισμού και αιματηρές δόλιες καταδιώξεις, έτσι, ώστε όταν κάποτε η ανθρωπότητα - κατά την περίοδο της Αναγέννησής της - αναγκάστηκε να ψάξη και να βρή τον χαμένο αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό - την οικουμενική κληρονομιά όλων των ανθρώπων -βρήκε τον εαυτό της να κινήται σε πνευματικά ναρκοθετημένο πεδίο, και να αγωνίζεται ανεπιτυχώς έστω και σήμερα να ξαναπροσεγγίση την φυσική, πνευματική και ιστορική πραγματικότητα που είχε δημιουργήσει ο προδογματικός «Έλληνας» δημιουργός άνθρωπος, με την καθαρή του, ελεύθερη και αδογμάτιστη ματιά.
Αυτή δε η πνευματική υπόσταση του σημερινού ανθρώπου παραμένει αιχμαλωτισμένη, και ούτε ο στοχασμός του, ούτε η οποιαδήποτε τέχνη του δύναται να φθάσουν σε δημιουργικότητα την τελειότητα στην οποία είχαν φθάσει οι προ-χριστιανικής εποχής Έλληνες.
Ο Ελληνικός Πολιτισμός θάφτηκε και εξαφανίσθηκε γιατί εναντίον του Ελληνισμού ως δημιουργού στράφηκε αποκλειστικά το μένος της εβραιογενούς θρησκείας, το μένος των εγκληματιών της Ιστορίας, και όχι εναντίον άλλων. Με αυτήν την «θεάρεστη βαναυσότητα» γράφτηκε η μαύρη βίβλος, η οποία και ακόμη κρατά όμηρον όλον τον κόσμο. Και τα μεγαλύτερα θύματα της καταστροφικής αγριότητάς της είμασταν, και είμαστε ακόμα, εμείς οι Έλληνες, που από πρωτοπόροι του πολιτισμού μας καταντήσανε πρωτοπόροι εθνικής και ηθικής εξαθλίωσης γιατί όχι μόνον δεν συνειδητοποιούμε την τραγική μας θέση της αποσυνθέσεως, αλλά γινόμαστε και συνεργοί των εγκληματιών των προγόνων μας, καθώς επιβραβεύουμε τους καταστροφείς του γένους μας, τους καταστροφείς του Ελληνικού Πολιτισμού μας, της Ελληνικής Ιστορίας μας και ταυτότητάς μας. Τραγικό πράγματι, είναι το χάλι ενός Έθνους (του Έθνους μας), που του άξιζε καλύτερη τύχη μεταξύ των πολιτισμένων λαών της Γης.
Σε εμάς που θέλουμε μια εξαληθευτική και αδογμάτιστη μόρφωση των Ελλήνων παίδων,
Σε εμάς που ενδιαφερόμαστε να επιβιώση η Ελλάδα σαν σκέψη, σαν επιστήμη, σαν γλώσσα και πολιτισμός,
Σε εμάς που αντιλαμβανόμαστε την υπέρτατη αξία της Αλήθειας,
Σε εμάς που καταλαβαίνουμε την αξία της ατομικότητας που τόσο συκοφαντείται, πολεμείται και περιφρονείται,
Σε εμάς που τόσο πολύ καταλαβαίνουμε την αξία της Ελευθερίας,
Σε εμάς λοιπόν, στην δική μας παλλότητα και αποφασιστικότητα εξαρτάται η ίαση της Ελλάδας, η οποία καταπνίγεται μέσα στο πέλαγος του μαζισμού, του εξουσιασμού, του δογματισμού, του ψεύδους και της αποσυνθέσεως. Γιατί η πατρίδα, ακριβοί μου Έλληνες, ελεύθερη δεν είναι!
Σε εμάς τους Έλληνες ανήκει η πάλη, γιατί όπως και παλαιά στις Θερμοπύλες, στις Πλαταιές, στον Μαραθώνα, στην Σαλαμίνα, οι πιο φοβεροί και αήττητοι μαχητές ήταν οι Έλληνες γιατί αυτοί ήθελαν πάντοτε να είναι «ελεύθεροι άνθρωποι», και οι «ελεύθεροι άνθρωποι» είναι οι πιο αήττητοι μαχητές. Ενώ οι δούλοι, αδιάφορο αν είναι δούλοι Θεού ή ανθρώπου, είναι καταδικασμένοι να παραμείνουν πάντα στην ίδια κατάσταση - δούλοι.
Ας ξαναπούμε μαζί, δυνατά τους αθάνατους στίχους, τον «Παιάνα των Ελλήνων» :
«Ω παίδες Ελλήνων, ίτε ελευθερούτε πατρίδα, ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, νέων τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων, νυν υπέρ πάντων αγών!». Αισχύλος «Πέρσες»
Βιβλιογραφικές Συλλογές : From the Library of Athens
Εκκλησιαστικά Κείμενα
1. «Πηδάλιον», Εν Ζακύνθω εκ του Τυπογραφείου Ο Παρνασσός Σεργίου Χ. Ραφτάνη.
2. «Μηναία», 12 Τόμοι. έκδ. της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.
3. «Υμνολόγιον το Χαρμόσυνον», έκδ. Μονής Σταυροβουνίου Κύπρος, 1996
4. «Δευτερονόμιον».
5α. «Πράξεις». 5β «Παλαιά Διαθήκη». 5γ «Καινή Διαθήκη».
6. «Πεντηκοστάριον».
7. «Δίπτυχα», έκδ. Αποστολικής Διακονίας 2005
8. «Ιωάννης Χρυσόστομος», - «Λόγοι κατά Ιουδαίων».
9. Κλήμης ο Αλεξανδρεύς : «Προτρεπτικός προς Έλληνας».
Ιστορικά Κείμενα
10. Μενέλαος Α. Χρόνης : «Ολυμπιακοί Αγώνες, 28 αιώνες ιστορία, αθλητισμός, πολιτισμός», έκδ. «Λαμπρόπουλος» Αθήνα 2002
11. Πλούταρχος «Περί της Ηροδότου κακοηθείας», «Plutarchi Moralia» LOEB CLASSICAL LIBRARY
12. Στίλπων Κυριακίδης : «Η εξαγωγή χειρογράφων εξ Αγίου Όρους» Μακεδονικά 1959-1960 Τόμος Δ΄
13. Ανωνύμου «Ελληνική Νομαρχία» : Βιβλιοπωλείον Βαγιωνάκη Ε.Γ. Ιταλία 1806
14. Voyage dans la Grθce ... Paris 1820 Πηγή : Κυριάκος Σιμόπουλος «Ξένοι Ταξιδιώτες στην Ελλάδα», έκδ. «Στάχυ» 9η έκδ. Αθήνα 1999
15. Παναγιωτόπουλος Ι. Μ. «Κωστής Παλαμάς» Εκδόσεις των Φίλων Αθήνα 1981
16. Κ. Τσάτσος «Κ. Παλαμάς» Βιβλ. Εστία, Αθήνα 1943
17. A. A. Vasiliev, «History of Byzantine Empire 324-1453» Wiscossin 1951
18. Νικολάου Β. Τωμαδάκη «Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν» Αθήναι 1956
19. «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» Εκδοτική Αθηνών
20. Γ. Γρηγορομιχελάκης «Βίοι Αγίων» Πρότυπα … έκδ «Δαδούχος» Θεσσαλονίκη 2004
21. Μ. Κορρέ. «Από την Πεντέλη στον Παρθενώνα» έκδ. «Μέλισσα» 1994
22. Εφημερίδα «Μάχιμο Βήμα». Ιανουάριος 2006
23. Βασιλείου Βέλλα «Εβραϊκοί Αρχαιολογία» έκδ. «Αποστολικής Διακονίας» 1996 Εκκλησιαστική έκδοση. Εκκλησιαστικό κείμενο.
24. Σέργιος Αλεξιάδης «Αναστάσιος Πολυζωίδης, 1802-1873» Λόγος Πανηγυρικός Δημοκράτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Κομοτηνή 1980
25. Πελαγία Γέσιου-Φαλτσή «Η δίκη του στρατηγού Κολοκοτρώνη» 1999
26. Ντίνος Κονόμος «Γεώργιος Τερτσέτης, Ανέκδοτοι Λόγοι», Διεθνή Βιβλία, 1969
27. Κ. Β. Χιώλος «Αναστάσιος Πολυζωίδης (Ο δικαστής, ο λόγιος, ο πολιτικός)». Αθήναι 1994
28. Προκόπιος : «Ανέκδοτα» Μετάφραση Αλόης Σιδέρη, έκδ. «Άγρα».
29. Πρόκλος «Περί της Κατά Πλάτωνα Θεολογίας» έκδ. Κάκτος
30. 230 :Βιβλιοθήκη Ιστορικών Μελετών. Ιστορία του Σουλίου και Πάργας του Χριστοφόρου Περραιβού Τόμος Α΄ Εν Αθήναις 1857 Βιβλιοπωλείο Διονυσίου Νότη Καραβία Αθήναι MCMCXCVII.
31. Κ. Σάθα : «Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη» έκδ. «Βασ. Ν. Γρηγοριάδης» Αθήναι 1972
32. Κ. Σάθα : «Τουρκοκρατούμενη Ελλάδα» έκδ. «Νέα Σύνορα» Αθήναι 1995
33. Κ. Σάθα : «Ελληνικά Ανέκδοτα» έκδ. Καραβία Αθήνα 1982
34. Κ. Σάθα : «Έλληνες στρατιώται εν τη Δύσει και αναγέννησις της Ελληνικής Τακτικής» εκδ. «Καραβία» Αθήνα 1986
35. Κ. Σάθα : «Ιστορική διατριβή» εκδ. «Καραβία» Αθήνα 1994
36. Κ. Σάθα : «Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη». Βενετία 1872
37. Κ. Σάθα : «Περί του θεάτρου και της Μουσικής των Βυζαντινών». Βενετία 1878
38. Έλλη Αλεξίου (Επιμέλεια) «Άπαντα Κολοκοτρώνη». Ιστορικές Εκδόσεις
Ευχαριστών ένθερμα τους επώνυμους και ανώνυμους συγγραφείς που έγραψαν παρουσίασαν και κατάγγειλαν πολλά από τα κείμενα που συμπεριελήφθησαν στην ομιλία μου, που δίδαξαν και διδάσκουν τους Έλληνες, τα διαχρονικά πάθη του Ελληνισμού! ώστε να μην ξεχάσουμε ποτέ την δαφνοστεφανωμένη Ιστορία των Ελλήνων προγόνων μας.
Αφιερώνω την ομιλία μου αυτή σε όλους τους Έλληνες, στην αθάνατη φλόγα της ψυχής τους, στους Έλληνες, την ψυχή της ψυχής μου. Είθε να συνεγείρω τους σκεπτόμενους ανθρώπους σε δράση ενημέρωσης και πληροφόρησης των υπνωτισμένων από την θρησκευτική νάρκωση Ελλήνων.
Προμηθέα Πυθία
Συγνώμη για τυχόν αβλεψίες κατά την αντιγραφή - Ακομινάτος - Λευκωσία - Μάρτιος 2007