θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Monday, January 15, 2007

Ανέκδοτα που ήλθαν από το... κρύο

ΤΟ ΒΗΜΑ 4.1.2007

Πώς οι Ανατολικογερμανοί διασκέδαζαν με το καθεστώς
Ν. Χειλάς
ΒΕΡΟΛΙΝΟ. «Γιατί δεν γίνονταν ληστείες στο κράτος της Ανατολικής Γερμανίας;», «Επειδή για να αγοράσεις ένα αυτοκίνητο Τράπαντ ώστε να φύγεις με τα λεφτά, έπρεπε να περιμένει 12 χρόνια στη λίστα αναμονής.».
Είναι ένα από τα αμέτρητα ανέκδοτα που κυκλο­φορούσαν μεταπολεμικά στο «πρώτο σοσιαλιστικό κράτος επί γερμανικού εδάφους» - την κομμουνι­στική πρώην Ανατολική Γερμανία.Μπορεί οι ηγέτες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, πρώτα ο Βάλτερ Ούλμπριχτ και ύστερα ο Εριχ Χόνεκερ, να ήταν στυγνοί δικτάτορες, μπορεί η Στάζι, η περιβόητη μυστική αστυνομία, να μην... αστειευ­όταν, όμως οι Ανατολικογερμανοί δεν έλεγαν να κλείσουν το στόμα τους. Μια ανθολογία με τέτοια ανέκδοτα κυκλοφόρησε πρόσφατα και έγινε μεγά­λη εκδοτική επιτυχία στην ενιαία πλέον Ομοσπον­διακή Γερμανία, δείχνοντας ότι οι Γερμανοί δεν ξεχνούν. Ιδού μερικά δείγματα:
Ο Εριχ Χόνεκερ στέκεται στο μπαλκόνι του σπιτι­ού του και βλέπει την ανατολή του ηλίου. Ακολουθούν διαχύσείς. Χόνεκερ: «Καλημέρα, αγαπητέ ήλιε..» Ηλιος: «Καλημέρα, αγαπητέ Εριχ...». Το μεσημέρι τα ίδια. Χόνεκερ: «Χαίρετε, αγαπητέ ήλιε...». Ηλιος: «Χαίρετε, αγαπητέ Εριχ...». Το δειλινό πάλι τα ίδια. Χόνεκερ: «Καλησπέρα, αγαπητέ ήλιε...». Αυτή τη φορά όμως ο ήλιος γυρίζει και του λέει: «Δε με χ... ς, ρε Χόνεκερ! Τώρα είμαι στη Δύση.'».

Ερώτηση: «Τι θα συμβεί αν η Σαχάρα γίνει σοσιαλιστική;». Απάντηση: «Τα δέκα πρώτα χρόνια τίποτα. Ύστερα, η άμμος θα λιγοστέψει..

«Ποιος έγραψε το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ρωτάει ο δάσκαλος στην τάξη αναφερόμενος στο περίφημο έργο των Μαρξ και Ενγκελς. Ο Φριτς δυσκολεύεται να απαντήσει και λέει φοβισμένος: «Κύριε, δεν το έγραψα εγώ Συγκλονισμένος από τέτοια αμάθεια διηγείται το συμβάν στη γυναίκα του. Του λέει εκείνη. «Μπορεί πραγματικά να μην το έγραψε ο Φριτς». Ακόμη πιο συγκλονισμένος πηγαίνει σε μια ταβέρνα, μεθάει και σε έναν άγνωστο θαμώνα. «Μη στεναχωριέσαι τον παρηγορεί ο τελευταίος. «Εγώ ειμαι της Στάζι . Θα τον πιάσουμε τον δράστη!». Δύο χρόνια αργότερα, οι δύο άντρες ξαναβρίσκονται στην ταβέρνα. «Το λύσαμε το μυστήριο!», λέει ο πράκτορας της Στάζι. «Πράγματι δεν το έγραψε ο Φριτς. Ο πατέρας του το έγραψε! Τον ομολόγησε...».