θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, October 12, 2019

Αυτό ίσως ακούγεται εξαιρετικό όταν κάποιος έχει να κάνει με άτομα με ειδικές ανάγκες.

 

Πλάνη Νο 22 - Ο Μαρξ και ο Ένγκελς ήταν τόσο απασχολημένοι να δυσφημίσουν τον καπιταλισμό που πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους με αυτό το συγκεκριμένο θέμα και ποτέ δεν μας
αποκάλυψαν το πλήρες σχέδιο για τον "πλήρη κομμουνισμό" που επρόκειτο να  αντικαταστήσει τον καπιταλισμό. Παρόλα αυτά, έχουμε επαρκείς πληροφορίες για να αποκαλύψουμε τις αδυναμίες του. Ένα από αυτά είναι το αξίωμα ότι "Κάθε ένας θα παράγει ανάλογα με τις δυνατότητές του. Κάθε ένας θα λαμβάνει σύμφωνα με τις ανάγκες του." ("Each will produce according to his ability; each will receive according to his need.")
Αυτό ίσως ακούγεται εξαιρετικό όταν κάποιος έχει να κάνει με άτομα με ειδικές ανάγκες, επειδή η κοινωνία είναι πρόθυμη να φροντίσει ένα προφανώς ανάπηρο άτομο που δεν μπορεί να κάνει και πολλά για τον εαυτό του. Αλλά τι συμβαίνει όταν αυτό εφαρμοστεί σε ολόκληρη την κοινωνία; Πρόσφατα ένας δάσκαλος ρώτησε τους μαθητές του τι σκέφτονταν για αυτό το κομμουνιστικό σύνθημα και όλοι φαινόταν να θεωρούν πως ήταν καλό. Ο δάσκαλος τότε είπε ότι θα τους κάνει μία μικρή περιγραφή για το τι θα συμβεί στο σχολείο εάν "Κάθε ένας θα παράγει ανάλογα με τις δυνατότητές του και κάθε ένας θα λαμβάνει σύμφωνα με τις ανάγκες του". Είπε:
"Για να πάρετε ένα βαθμό επιτυχίας σε αυτή την τάξη θα πρέπει λάβετε 75. Επομένως, εάν κάποιος από εσάς πάρει 95 θα πάρω 20 πόντους από αυτόν και τους δώσω σε έναν φοιτητή που παίρνει μόνο 55.
Αν ένας φοιτητής πάρει 90 θα κατεβάσω 15 πόντους και θα τους δώσω σε έναν  σπουδαστή που θα πάρει μόνο 60. Με αυτόν τον τρόπο όλοι θα περάσουν. "
Αμέσως υπήρξε μια καταιγίδα διαμαρτυριών από τους εξυπνότερους, σκληρά εργαζόμενους μαθητές στην τάξη, αλλά οι τεμπέληδες μαθητές ή οι λιγότερο μελετηροί σκέφτηκαν ότι αυτή ήταν μια ωραία ιδέα.
Τέλος ο δάσκαλος εξήγησε:
"Μακροπρόθεσμα δεν νομίζω ότι κάποιος από εσάς θα ήθελε αυτό σύστημα. Να τι θα συμβεί.
Πρώτον, οι εξαιρετικά εργατικοί μαθητές - και είναι πάντα μια μειοψηφία στο σχολείο όπως και στη ζωή - θα χάσουν σύντομα όλα τα κίνητρα για εργασία και μελέτη. Γιατί να προσπαθήσετε να πάρετε ένα υψηλό βαθμό εάν ένα μέρος του από αυτό που παίρνετε εσείς η «εξουσία» το δίνει σε κάποιον άλλο;
Δεύτερον, οι λιγότερο εργατικοί μαθητές - μια πλειοψηφία στο σχολείο όπως και αλλού - θα είχαν, για κάποιο διάστημα, απαλλαγεί από την ανάγκη της μελέτης ή της παραγωγής.
Αυτό θα συνεχιστεί μέχρι να βυθιστούν οι υψηλά παραγωγικοί ή να κατεβάσουν το επίπεδο τους στο επίπεδο των χαμηλά
παραγωγικών και ως εκ τούτου δεν θα παρείχαν καμία προσφορά τους συμμαθητές τους. Σε εκείνο το σημείο, για να μπορεί ο καθένας να επιβιώσει, η «εξουσία» δεν θα είχε άλλη εναλλακτική λύση παρά να ξεκινήσει ένα σύστημα υποχρεωτικής εργασίας και τιμωριών ακόμη και έναντι των χαμηλά παραγωγικών. Φυσικά, θα διαμαρτυρόταν τότε πικρά, αλλά χωρίς να κατανοούν  τι ακριβώς είχε συμβεί».   Με Κομμουνιστικούς όρους η ανάγκη για "εξουσία" θα σήμαινε απλώς την επιστροφή στη δικτατορία του προλεταριάτου για να αναγκάσει όλους τους εργαζόμενους να παράγουν περισσότερα για τις ανάγκες της ζωής. Αλλά η δικτατορία του προλεταριάτου αποτυγχάνει, ακόμα και με τη βία, να κάνει τους ανθρώπους να παράγουν ανάλογα με τις δυνατότητές τους. Όπως στο παράδειγμα που αναφέραμε με τον καθηγητή, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο κομμουνισμός σκόπιμα κατέστρεψε τα περισσότερα από τα κίνητρα για την εργασία. Ας απαριθμήσουμε τέσσερα από αυτά:
1. Αυξημένη ανταμοιβή για αυξημένη παραγωγικότητα.
2. Αύξηση της ανταμοιβής για την ανάπτυξη της εργασίας σε βελτιωμένα προϊόντα.
3. Αύξηση της ανταμοιβής για την παροχή εργασίας σε βελτιωμένες υπηρεσίες.
4. Το δικαίωμα του εργαζομένου να αγοράζει και να αυξάνει την ιδιοκτησία με τη συσσώρευση προηγούμενων ανταμοιβών (κερδών) και πέρα από τις ανάγκες της κατανάλωσης και κατ' αυτόν τον τρόπο
να βελτιώνει τις συνθήκες του ίδιου και της οικογένειάς του.
Οι κομμουνιστές ηγέτες φαίνεται να έχουν παρεξηγήσει το παγκόσμιο μάθημα της ζωής που μας λέει πως ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου είναι η αδράνεια και πως η δύναμη της δράσης για την καταπολέμηση της αδράνειας δεν είναι η βία, αλλά η ευκαιρία για αυτοβελτίωση.
Ο Μαρξ και ο Ένγκελς επέμειναν ότι μία  τέτοια στάση είναι εγωιστική και "μη κοινωνική", αλλά το απλό γεγονός είναι
ότι ένας εργαζόμενος δυσκολεύεται να εργαστεί σκληρότερα για να γεμίσει τα στομάχια της "κοινωνίας" όταν το προϊόν  της εργασία του δεν φροντίζει πρώτα τον ίδιο και την οικογένειά του.
Οι Κομμουνιστές σκέφτονταν ότι θα μπορούσαν να  εξαλείψουν αυτήν την "μη κοινωνική" στάση με τη βία, αλλά εδώ και τριάντα πέντε χρόνια η δικτατορία στη Ρωσία απέδειξε πως οι άνδρες δεν θα δουλεύουν ανάλογα με την ικανότητά τους εκτός και εάν αυτοί αντισταθμίζονται μισθολογικά ανάλογα με την ικανότητά τους. Ακόμα και οι κομμουνιστές ηγέτες γνωρίζουν ότι η βία απέτυχε. Παρά το μαστίγιο της δικτατορίας οι εργαζόμενοι παράγουν ελάχιστα που δεν είναι αρκετά για να επιβιώσουν. Οι κομμουνιστές ηγέτες λένε λοιπόν ότι η δικτατορία πρέπει να συνεχιστεί επ' άπειρον. Όσο οι εργαζόμενοι αδυνατούν να παραγάγουν σύμφωνα με την ικανότητά τους, σίγουρα δεν μπορεί να γίνει λόγος περί "πλήρους κομμουνισμού", όπου ο καθένας θα λαμβάνει  σύμφωνα με τις ανάγκες του.
 
The Naked Communist.
Exposing Communism and Restoring Freedom