θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Tuesday, September 17, 2019

«Δρυός πεσούσης πας άνήρ ξυλεύεται»

 
 
 
«Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται» (καί δωρικώς ξυλοχίσδεται = ξυλοχίζεται —
ξυλίζεται). (P. GR. σ. 36).
 
Παροιμία άντιστοιχούσα πρός τήν λαϊκήν «όταν πέση τό κλαρί καθένας τω κλαρίζει». Συναφής φράσις του Αισχύλου (’Αγαμέμνων», στίχ. 884-885) «....σύγγονον βροτοίσι τόν πεσόντα λακτίσαι πλέον» = είναι συνυφασμένον μέ τούς άνθρώπους να ποδοπατουν εκείνον πού θα πέση» (εννοείται ήθικώς, ή τόν άτυχήσαντα). «Πολλοί των ενδόξων, δυσπραγίαις περιπεσόντες, ύπ’ εύτελών εξουθενούνται». Έκ του Αίσωπείου μύθου, κατά τον όποιον ή άλώπηξ έχλεύαζεν αίχμαλωτισθέντα λέοντα.

’Αντίστροφον ήθικήν επιταγήν εύρίσκομεν εις τούς «Πέρσας» του Αισχύλου (851) «ου γάρ τα φίλτατ’ έν κακοίς προδώσομεν». Λόγοι τής Άτόσσης (μητρός του Ξέρξου). Δεν πρέπει να εγκαταλείπωμεν τα «φίλτατα» (εννοεί τον υιόν της, έπανερχόμενον έκ τής έν Έλλάδι πανωλεθρίας του — εις τήν Σαλαμίνα) κατά τάς στιγμάς τής πτώσεώς των (έν κακοίς), διότι τούτο είναι απιστία πρός το καθήκον του συμπάσχειν μετά των ατυχούντων.