θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, August 31, 2019

«Αυτοί» είναι οπαδοί του Μπαρούχ Σπινόζα - Baruch Spinosa. Είναι Σπινοζιστές.

 
 
«Αυτοί» είναι οπαδοί του Μπαρούχ Σπινόζα - Baruch Spinosa. Είναι Σπινοζιστές.

G. - Αυτή τη νύχτα πρέπει να τελειώσουμε. αλλά πριν να αποχωρήσουμε θα ήθελα να μάθω κάτι περισσότερο. Ας υποθέσουμε ότι όλα αυτά είναι αληθινά και όλα θα διεξαχθούν με πλήρη επιτυχία. "Αυτοί" θα υποβάλουν ορισμένους όρους. Μαντέψατε ποιοι  μπορεί να είναι;
R. - Αυτό δεν είναι δύσκολο να το υποθέσουμε. Η πρώτη προϋπόθεση θα είναι η λήξη των εκτελέσεων των κομμουνιστών, δηλαδή των τροτσκιστών, όπως τους αποκαλείτε. Στη συνέχεια, βεβαίως, θα απαιτήσουν τη δημιουργία πολλών ζωνών επιρροής, όπως είπα. Τα όρια θα πρέπει να χωρίζουν τον επίσημο κομμουνισμό από το πραγματικό. Αυτή είναι η πιο σημαντική προϋπόθεση. Θα υπάρξουν αμοιβαίες παραχωρήσεις για αμοιβαία βοήθεια για κάποιο χρονικό διάστημα, ενώ το σχέδιο θα διαρκέσει, θα διεξαχθεί. Θα δείτε για παράδειγμα το παράδοξο φαινόμενο που ένα πλήθος ανθρώπων, οι εχθροί του Στάλιν, θα τον βοηθήσουν, δεν θα είναι αναγκαστικά προλετάριοι, ούτε θα είναι επαγγελματίες κατάσκοποι. Θα εμφανιστούν άτομα με επιρροή σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας, ακόμη και πολύ ψηλά, που θα βοηθήσουν τον σταλινικό επίσημο κομμουνισμό όταν θα γίνει αν όχι πραγματικός, τότε τουλάχιστον αντικειμενικός κομμουνισμός. Με καταλάβατε;
G. Θα περιτυλίξετε τέτοια πράγματα σε μια τέτοια αδιαπέραστη περίπτωση.
R. - Αν είναι απαραίτητο να ολοκληρώσουμε, τότε μπορώ μόνο να εκφράσω τον εαυτό μου με αυτόν τον τρόπο. Ας δούμε αν δεν μπορώ ακόμα να σας βοηθήσω να καταλάβετε. Είναι γνωστό ότι ο μαρξισμός ονομάστηκε Χεγκελιανός. Έτσι, η ερώτηση αυτή ήταν χονδροειδής. Ο ιδεαλισμός του Χέγκελ είναι μια ευρέως διαδεδομένη προσαρμογή σε μια απλή αντίληψη στη Δύση, του φυσικού μυστικισμού του Μπαρούχ Σπινόζα - Baruch Spinosa. Οι «Αυτοί» είναι Σπινοζιστές: ίσως το θέμα είναι αντίστροφο, δηλαδή ότι ο Σπινοζισμός είναι «Αυτοί», στο βαθμό που είναι μόνο μια επαρκής έκδοση για την εποχή της «δικής τους» φιλοσοφίας, η οποία είναι πολύ πρωγενέστερη, και βρίσκεται σε ένα πολύ υψηλότερο επίπεδο. Εξ’ άλλου, ένας Χεγκελιανός και γι' αυτό και οπαδός του Σπινόζα, ήταν αφιερωμένος στην πίστη του, αλλά μόνο προσωρινά, σύμφωνα με την τακτική τους. Το θέμα δεν ισχύει, όπως ισχυρίζεται ο μαρξισμός, ότι ως αποτέλεσμα της εξάλειψης των αντιφάσεων προκύπτει η σύνθεση. Είναι αποτέλεσμα της αντιτιθέμενης αμοιβαίας σύντηξης, από την θέση και την αντι-θεση, που προκύπτει, ως σύνθεση, η πραγματικότητα, η αλήθεια, ως τελική αρμονία μεταξύ του υποκειμενικού και του αντικειμενικού. Δεν το βλέπετε ήδη; Στη Μόσχα υπάρχει ο κομμουνισμός: στην Νέα Υόρκη ο Καπιταλισμός. Είναι το ίδιο με την θέση και την αντι-θεση. Αναλύστε και τα δύο. Η Μόσχα είναι υποκειμενικός κομμουνισμός, αλλά αντικειμενικός καπιταλισμός - Ο Κρατικός Καπιταλισμός. Νέα Υόρκη: Ο υποκειμενικός καπιταλισμός, αλλά ο αντικειμενικός κομμουνισμός. Μια προσωπική σύνθεση, η αλήθεια: η Οικονομική Διεθνής, η Καπιταλιστική-Κομμουνιστική. "Αυτοί."

Red Symphony, by Dr. J. Landowsky; translated by George Knupffer - Peter Myers, December 31, 2003; update April 23, 2011.
 
 
 
 
 

Τι κάναμε για να τσακίσουμε τον «κλασσικό Αμερικανό»

 
 
Η χειραψία τους αποκαλύπτει.
 
Τι κάναμε για να τσακίσουμε τον «κλασσικό Αμερικανό».
 
C.G. Rakowsky (γνωστός και ως Chaim Rakeover) –
(...) Θυμηθείτε το πρωί της 24ης Οκτωβρίου του 1929. Θα έρθει η ώρα όταν αυτή η ημέρα θα είναι για την ιστορία της επανάστασης πιο σημαντική από τον Οκτώβριο του 1917. Την 24η Οκτωβρίου έγινε η κατάρρευση του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, που ήταν η  αρχή της αποκαλούμενης "κατάθλιψης", μια πραγματική επανάσταση. Τα τέσσερα χρόνια της κυβέρνησης του Χούβερ - είναι χρόνια επαναστατικής προόδου: 12 και 15 εκατομμύρια εργάτες πέρασαν σε απεργία. Τον Φεβρουάριο του 1933 γίνεται το τελευταίο κτύπημα της κρίσης με το κλείσιμο των τραπεζών. Είναι δύσκολο να κάνουμε περισσότερα από το κεφάλαιο για να τσακίσουμε τον «κλασσικό Αμερικανό», ο οποίος βρισκόταν ακόμα στις βιομηχανικές του βάσεις και στον οικονομικό σεβασμό που σκλαβώθηκε στην Wall Street. Είναι γνωστό ότι κάθε εξαθλίωση στην οικονομία, είτε σε σχέση με τις κοινωνίες των ανθρώπων, είτε στα ζώα, οδηγεί σε μια ακμή του παρασιτισμού και το κεφάλαιο είναι ένα μεγάλο παράσιτο. Αλλά αυτή η αμερικανική επανάσταση δεν επιδίωκε μόνο το μοναδικό στόχο της αύξησης της δύναμης του χρήματος για όσους είχαν το δικαίωμα να το χρησιμοποιήσουν, αλλά και περισσότερα. Αν και η δύναμη του χρήματος είναι πολιτική δύναμη, αλλά πριν από αυτό είχε χρησιμοποιηθεί μόνο έμμεσα, αλλά τώρα η δύναμη του χρήματος έπρεπε να μετατραπεί σε άμεση εξουσία. Ο άνθρωπος μέσω του οποίου χρησιμοποίησαν τέτοια δύναμη ήταν ο Φρανγκλίνος Ρούσβελντ - Franklin Roosevelt. Έχετε καταλάβει; Σημειώστε τα εξής: Σε αυτό το έτος 1929, το πρώτο έτος της αμερικανικής επανάστασης, τον Φεβρουάριο, ο Τρότσκι εγκαταλείπει τη Ρωσία. Η συντριβή πραγματοποιείται τον Οκτώβριο ... Η χρηματοδότηση του Χίτλερ συμφωνείται τον Ιούλιο του 1929. Νομίζετε ότι όλα αυτά ήταν τυχαία; Τα τέσσερα χρόνια της κυριαρχίας του Χούβερ χρησιμοποιήθηκαν για την προετοιμασία της κατάληψης της εξουσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην ΕΣΣΔ. Εκεί μέσω μιας οικονομικής επανάστασης και εδώ με τη βοήθεια του πολέμου και την ήττα που επρόκειτο να ακολουθήσει. Μπορεί κάποιο καλό μυθιστόρημα με μεγάλη φαντασία να γίνει πιο προφανές σε σας; Μπορείτε να καταλάβετε ότι η εκτέλεση του
{σελ. 50} σχεδίου σε μια τέτοια κλίμακα απαιτεί έναν ειδικό άνθρωπο, ο οποίος μπορεί να διευθύνει την εκτελεστική εξουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος έχει προκαθοριστεί ως η οργανωτική και αποφασιστική δύναμη. Αυτός ήταν ο Φράνκλιν και η Έλενορ Ρούσβελτ. Και επιτρέψτε μου να πω ότι αυτό το όν με τα δύο φύλα δεν είναι απλώς μία ειρωνεία. Έπρεπε να αποφύγει κάθε πιθανή Δαλιδά. (1)
Γ. - Είναι ο Ρούσβελντ ένας από τους "Αυτούς";
R. - Δεν ξέρω αν είναι ένας από αυτούς "ή" ή υπόκειται μόνο σε "Αυτούς". Τι άλλο θέλεις; Νομίζω ότι είχε συνειδητοποιήσει την αποστολή του, αλλά δεν μπορεί να διαβεβαιώσει αν υπάκουσε υπό την πίεση του εκβιασμού ή ήταν ένας από αυτούς που κυβερνούσαν. Είναι αλήθεια ότι πραγματοποίησε την αποστολή του, συνειδητοποίησε όλες τις ενέργειες που του είχαν ανατεθεί με ακρίβεια. Μη με ρωτάτε περισσότερα, καθώς δεν γνωρίζω περισσότερα.
 
(1) Άς θυμηθούμε τον Μακρόν και την Μπριζίτ.
 
Red Symphony, by Dr. J. Landowsky; translated by George Knupffer - Peter Myers, December 31, 2003; update April 23, 2011.

 

Δεν σε κατασκοπεύουν για να σταματήσουν την τρομοκρατία.

 
 
Δεν σε κατασκοπεύουν για να σταματήσουν την τρομοκρατία.
 Σας κατασκοπεύουν για να σας ελέγξουν.
"Αυτά τα προγράμματα δεν ήταν ποτέ για την τρομοκρατία: είναι για την οικονομική κατασκοπεία, τον κοινωνικό έλεγχο και την διπλωματική χειραγώγηση. Είναι για την εξουσία"
 
 18 Διευθυντές της nsa, 18 Διευθυντές της cia 18  γραμματείς άμυνας (SecDef)
22 γραμματείς του κράτους,
 είναι μέλη του Συμβουλίου για τις εξωτερικές σχέσεις (cfr)
 
Σε εκμεταλλεύονται προς όφελός σου, είναι το άλλοθι στο οποίο στηρίζεται πάντα η κυβέρνηση για να δικαιολογήσει τις πράξεις της. Εγώ βαρέθηκα με τα ψέμματα. Εσείς;
 
they aren't spying to stop terrorism they are spying to control you these programs were never about terrorism they're about economic spying social control and diplomatic manipulation they're about power edward snowden 18 nsa dirs 18 cia dirs 18 sec of def 22 sec of state are cfr members theye the council on foreign relations
 
 

Ο Μ. Λ. Κινγκ σε σχολείο κομμουνιστικής εκπαίδευσης.

 

Friday, August 30, 2019

Το ήξερες ότι ο Τούρκος Ali Kemal Bey είναι ο προπάπος του Μπόρις Τζόνσον;

 
 
 
 
 
 
Ο Ali Kemal Bey ήταν Τούρκος δημοσιογράφος, εκδότης εφημερίδων, ποιητής και πολιτικός ... Ο γιος του Μπόρις Τζόνσον, ο εγγονός του Κεμάλ, έγινε πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου στις 24 Ιουλίου 2019
 
Κεμάλ; Να πάει το μυαλό μου στο κακό;
 
Ali Kemal Bey was an Ottoman-born Turkish journalist, newspaper editor, poet and a politician .... His son Boris Johnson, Kemal's great-grandson, became the Prime Minister of the United Kingdom on 24 July 2019
 
 

Οι τρείς φιλενάδες που έγιναν πρωθυπουργοί.

 
 
 
Δεν το βρίσκετε κάπως περίεργο;
 
Μήπως υπάρχουν
εκκολαπτήρια πρωθυπουργών;
 

Θυμόσαστε που η κόρη του Γούντυ Άλεν ισχυρίστηκε πως την βίασε;

 
 
Ο Γούντυ Άλεν, η Katie Couric, η Chelsea Handler και ο Γιώργος Στεφανόπουλος, παρευρέθηκαν σε ένα πάρτι του Epstein στην τιμή του πρίγκημα Ανδρέα στις 2 Δεκεμβρίου 2010
 
Woody Allen Katie Couric, Chelsea Handler and George Stephanopolous attended an Epstein party in Prince Andrews honor in December 2, 2010
 
 

Λέτε ο Τράμπ να μην είναι ο πρόεδρός τους;

 
 
 

Κάποιοι προπαγανδίζουν πως στην αρχαιότητα δεν υπήρχε Δωδεκάθεο.

 
 
Κάποιοι προπαγανδίζουν πως στην αρχαιότητα δεν υπήρχε Δωδεκάθεο. 
 
Εμείς τους απαντούμε με ατράνταχτα τεκμήρια από την Ελληνική γραμματεία:
 

Πάνω στο Λεκτό, υπάρχει βωμός των δώδεκα Θεών και λένε ότι τον έχτισε ο Αγαμέμνων.
Στράβων Γεωγραφικά ΙΓ 48.
 
Η είσοδος του κόλπου έχει πλάτος ογδόντα στάδια. Μέσα στον κόλπο η Μύρινα, στα εξήντα στάδια. Είναι Αιολική πόλη με λιμάνι. Μετά ο λιμήν Αχαιών, όπου οι βωμοι των δώδεκα Θεών, μετά Πολίχνη των Μυριναίων, το Γρύνιο και το ιερό του Απόλλωνος και αρχαίο μαντείο και ναός πολυτελής από λευκό μάρμαρο.
Στράβων Γεωγραφικά ΙΓ 5.
 
Πολλοί απ'τους άσκησαν την εξουσία του ετήσιου άρχοντος των Αθηναίων και ιδιαίτερα ο Πεισίστρατος, υιός του τυράννου Ιππία, που είχε το όνομα του παππού του ο οποίος ως άρχων, αφιέρωσε στην Αγορά βωμό προς τους δώδεκα θεούς και άλλον στον Πύθιο Απόλλωνα.
Θουκυδίδης Ιστορία ΣΤ 54.
 
Έτσι τον ποταμό Αλφειό και τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου τους υπέρτατους τίμησε και τον ονόμασε Κρόνιο.
Πίνδαρος Ολυμπιόνικος Χ 49.
 
Αυτά συνεβούλευσαν οι Λακεδαιμόνιοι τους Πλαταιείς και αυτοί δεν απίστησαν. Έστειλαν μια πρεσβεία στους Αθηναίους, οι οποίοι έτυχε να ασχολούνται με τις θυσίες τους προς τιμήν των δώδεκα Θεών, τότε οι πρέσβεις κάθισαν στον βωμό ως ικέτες και παραδόθηκαν.
Ηρόδοτος Ερατώ 6-108.
 
Στο στόμιο από την Προποντίδα δεσπόζει η απόσταση ανάμεσα στην Καλχηδόνα και το Βυζάντιο, που είναι δεκατέσσερα στάδια και, από τον Εύξεινο Πόντο το λεγόμενο Ιερό, στον τόπο όπου λέγεται ότι προσέφερε για πρώτη φορά θυσία στους δώδεκα θεούς ο Ιάσονας, όταν επέστρεφε από τη χώρα των Κόλχων, το οποίον ευρίσκεται έναντι στην Ασία στο Σαραπιείο της Θράκης και απέχει από την Ευρώπη δώδεκα στάδια.
Πολύβιος Ιστοριών Δ 6
 
ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΧΟΪΛΟΥΣ
 
 

Thursday, August 29, 2019

Η απάντηση θα δοθεί από γεγονότα. Αυτή είναι η αμετάβλητη τακτική που προτιμούν.

 
 
Η απάντηση θα δοθεί από γεγονότα. Αυτή είναι η αμετάβλητη τακτική που προτιμούν.
 
R. - Θα σας ικανοποιήσω, αν και είμαι σίγουρος για το άχρηστο του πράγματος. Σας έχω πει ήδη ότι δεν ξέρω ποιος αποτελεί μέρος " Αυτών ", αλλά έχετε διαβεβαιώσεις από κάποιον που πρέπει να τους έχει γνωρίσει.
G. - Από ποιον;
R. - Από τον Τρότσκι. Από τον Τρότσκι γνωρίζω μόνο ότι ένας από αυτούς ήταν ο Ουώλτερ Ράθενάου - Walter Rathenau, ο οποίος ήταν γνωστός από το Rapallo και βλέπετε το τελευταίο από " Αυτούς " που κατείχε πολιτική και κοινωνική θέση, αφού αυτός έσπασε τον οικονομικό αποκλεισμό της ΕΣΣΔ. Παρά το γεγονός ότι ήταν ένας από τους μεγαλύτερους εκατομμυριούχους, φυσικά, όπως και ο Λάιονελ Ρότσιλντ - Lionel Rothschild, μπορώ με σιγουριά να αναφερθώ μόνο σε αυτά τα ονόματα, φυσικά μπορώ να αναφέρω ακόμα περισσότερους ανθρώπους, το έργο και την προσωπικότητα των οποίων θεωρώ ότι ανήκουν πλήρως σε "Αυτούς", αλλά δεν μπορώ να επιβεβαιώσω ποιους διατάζουν αυτοί οι άνθρωποι ή σε ποιους υπακούουν.
G. - Αναφέρετε μερικές από αυτές.
R. - Ως όργανα - η Τράπεζα Kuhn, η Loeb & Co., της Wall Street. Σε αυτή την τράπεζα ανήκουν οι οικογένειες Schiff, Warburg, Loeb και Kuhn. Λέω οικογένειες για να επισημάνω διάφορα ονόματα, αφού όλα συνδέονται μεταξύ τους με γάμους. Οι Baruch, Frankfurter, Altschul, Cohen, Benjamin, Strauss, Steinhardt, Blom, Rosenman, Lippmann, Lehman, Dreifus, Lamont, Rothschild, Lord Mandel, Morgenthau, Ezekiel, Lasky. Νομίζω ότι αυτά είναι αρκετά τα ονόματα. αν ήμουν να στραγγίγω τη μνήμη μου, τότε ίσως θα θυμόμουν λίγο περισσότερους, αλλά επαναλαμβάνω, ότι δεν ξέρω ποιος από αυτούς μπορεί να είναι ένας από " Αυτούς " και δεν μπορώ καν να ισχυριστώ, ότι ο καθένας αριθμείται σε   αυτούς . Θέλω να αποφύγω οποιαδήποτε ευθύνη. Αλλά σίγουρα πιστεύω ότι οποιοδήποτε από τα πρόσωπα που έχω απαριθμήσει, ακόμα και εκείνων που δεν ανήκουν σε " Αυτούς ", θα μπορούσε πάντα να οδηγήσει σε " Αυτούς " με οποιαδήποτε σημαντική πρόταση. Φυσικά, ανεξάρτητα από το αν αυτό ή το άλλο πρόσωπο ανήκει ή δεν ανήκει σε " Αυτούς ", δεν μπορεί κανείς να περιμένει μια άμεση απάντηση. Η απάντηση θα δοθεί από τα γεγονότα. Αυτή είναι η αμετάβλητη τακτική που προτιμούν και με την οποία αναγκάζουν κάποιον να υπολογίζει. Για παράδειγμα, εάν κινδυνεύετε να ξεκινήσετε διπλωματικές πρωτοβουλίες, τότε δεν θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσετε τη μέθοδο μιας προσωπικής προσέγγισης με "Αυτούς". Πρέπει να περιοριστούμε στην έκφραση των σκέψεων, την έκθεση κάποιας ορθολογικής υπόθεσης, η οποία εξαρτάται από άγνωστους καθορισμένους παράγοντες. Τότε μένει μόνο να περιμένουμε.
 
Red Symphony, by Dr. J. Landowsky; translated by George Knupffer - Peter Myers, December 31, 2003; update April 23, 2011.

Κόκκινη Συμφωνία, από τον Δρ J. Landowsky. μεταφρασμένο από τον George Knupffer - Peter Myers, 31 Δεκεμβρίου 2003. ενημέρωση 23 Απριλίου 2011.
 
 

Η αποστολή εξετελέσθη.

 
 
 

Wednesday, August 28, 2019

Ποιοι είναι «Αυτοί»;

 
 
Ποιοι είναι «Αυτοί»;
 
G. - Αλλά ας δούμε. Ας υποθέσουμε ότι το σχέδιό σας είναι αποδεκτό ... Αλλά πρέπει να έχουμε κάτι απτό, προσωπικό, για να μπορέσουμε να διεξαγάγουμε διαπραγματεύσεις.
R. - Για παράδειγμα;
G. - Κάποιο άτομο με πληρεξούσιο και εκπροσώπηση.
R. - Γιατί όμως; Ακριβώς για την ευχαρίστηση να τον γνωρίσεις; Για την ευχαρίστηση μιας ομιλίας; Λάβετε υπόψη ότι ο υποτιθέμενος, σε περίπτωση εμφάνισής του, δεν θα σας παρουσιάσει διαπιστευτήρια με σφραγίδες και εθνόσημα και δεν θα φορά διπλωματική στολή, τουλάχιστον έναν άνθρωπο από "Αυτούς". Εάν ήθελε να πει κάτι ή να υποσχεθεί, τότε δεν θα έχει νόμική εξουσία ή νόημα ως σύμφωνο ... Καταλάβετε πως "Αυτοί" δεν είναι κράτος. "Αυτοί" είναι εκείνοι που ήταν η Διεθνής πριν από το 1917, αυτό δεν είναι ακόμα τίποτα και ταυτόχρονα είναι όλα. Φανταστείτε εάν είναι πιθανό η ΕΣΣΔ να κάνει διαπραγματεύσεις με τη μασονία, με μια οργάνωση κατασκοπείας, με τους Μακεδόνες (Εννοεί τους Βουλγάρους) Κομιτατζήδες ή τους Κροάτες Ουστάσι. Θα εγράφετο κάποια νομική συμφωνία; ... Τέτοιες συμφωνίες όπως το σύμφωνο του Λένιν με το Γερμανικό Γενικό Επιτελείο, ή όπως το σύμφωνο του Τρότσκυ με "Αυτούς" - πραγματοποιούνται χωρίς γραπτά έγγραφα και χωρίς υπογραφές. Η μόνη εγγύηση για την εκτέλεσή τους έχει τις ρίζες της στο γεγονός ότι η υλοποίηση αυτού που έχει συμφωνηθεί είναι κερδοφόρα για τα συμβαλλόμενα μέρη στο σύμφωνο, αυτή η εγγύηση είναι η μοναδική πραγματικότητα του συμφώνου, όσο μεγάλη και εάν είναι η σημασία του.
 
Red Symphony, by Dr. J. Landowsky; translated by George Knupffer - Peter Myers, December 31, 2003; update April 23, 2011.

Κόκκινη Συμφωνία, από τον Δρ J. Landowsky. μεταφρασμένο από τον George Knupffer - Peter Myers, 31 Δεκεμβρίου 2003. ενημέρωση 23 Απριλίου 2011.
 

Tuesday, August 27, 2019

Monday, August 26, 2019

Ευσέβεια.

 
 
Ευσέβεια
 
Είς τούς «Νόμους» ό Πλάτων, καί είδικώτερον είς τον 10ον βιβλίον, καταπολεμεί τάς αθεϊστικάς διδασκαλίας, την εισαγωγήν λατρείας νέων θεοτήτων, τήν αντικατάστασιν τής δημοσίας λατρευτικής τελετουργίας διά ιδιωτικών τελετουργιών, εισάγει βαρυτάτας ποινάς διά τούς άσεβείς, έν τέλει δέ του 10ου βιβλίου (910 Ε) όμιλεί περί τής «άσεβείας δίκης».
Τό αδίκημα τής αθεΐας ίσοδυναμεί πρός έσχάτην προδοσίαν. Ή αυστηροτάτη ποινή του θανάτου θεωρείται δραστικόν μέτρον κατά τών «ασεβών».
 
 
  «Ευσέβεια». Σεβασμός πρός τό θειον. Θρησκευτική εύλάβεια. Σεβασμός πρός τούς γονείς. ’Αντίθετον τό «άσέβεια».

Έκ τών επτά σοφών.
Κλεόβουλος: «εύσέβειαν φυλάσσειν» = νά διαφυλάσσης (ώς κόρην οφθαλμού) τήν εύσέβειαν.
(Ε. Α.Ε.Σ. σελ. 132, παραπ. Συλλ. Δημ. Φαληρ. παρά Στοβ. Τόμ. Α' σελ. 109 § 79 α Th. Gaisford. Έκδοσις Oxonii 1863). (Βλ. καί Fragm. Vorsokr. Diels - Kranz I 63, 4).

Σόλων : «χρώ τοις θεοίς» = νά ζής μέ θεοσέβειαν, νά έχης φίλους τούς θεούς, «φίλους εύσέβει» = νά σέβεσαι τούς φίλους σου.
(Fragm. Vorsokr. Diels - Kranz I, 63, 21).

«Θεούς τίμα» = νά άποδίδης τάς δεούσας τιμάς πρός τούς θεούς. (Ε.Α.Ε.Σ. σελ. 258, παραπ. Διογ. Λαέρτ. Τόμ. Α' βιβλ. 2, § 60, Λειψ. 1833).

Πιττακός : «εύσέβειαν άσκεΐν» = νά μή παύης ποτέ νά είσαι εύσεβής.
(Ε.Α.Ε.Σ. σελ. 208, παραπ. Διογ. Λαέρτ. Τόμ. Α', βιβλ. 4, § 78, Λειψ. 1833). Του αύτου: «θεράπευε εύσέβειαν» = νά ύπηρετής, νά καλλιεργής τήν εύσέβειαν. (Fragm. Vorsokr. Diels - Kranz, I 64, 18).

Βίας : «περί θεών λέγε, ώς είσίν» = ώς πρός τούς θεούς νά λέγης ό,τι άρμόζει.
Του αύτου : «έξεις. . . φόβω εύσέβειαν» = θά άποκτήσης διά του φόβου τήν εύσέβειαν» 
(Fragm. Vorsokr. Diels - Kranz I, 65, 6 καί 12).

Εις τόν Βίαντα άποδίδεται καί τό έξής χαριτωμένον άνέκδοτον. Ταξιδεύων κάποτε διά πλοίου ομού μετ’ άνθρώπων άσεβών, τούτων δέ κατεχομένων ύπό φόβου έκ του ίσχυρού κλυδωνισμού του πλοίου λόγω τής σφοδράς θαλασσοταραχής καί έπικαλουμένων τήν βοήθειαν τών θεών, είπε πρός αύτούς, παύσατε νά έπικαλήσθε τούς θεούς, μήπως άντιληφθουν, ότι τα¬ξιδεύετε μέ τό πλοίον τούτο καί τότε (έξυπακούεται) άλλοίμονόν μας. (Βίας συμπλέων ποτέ άσεβέσι, χειμαζομένης τής νεώς, κάκείνων τούς θεούς επικαλουμένων, «σιγάτε» έφη, «μή αίσθωνται ύμας ένθάδε πλέοντας»).
Περίανδρος: «εύσεβείας έχου» = νά είσαι πάντοτε προσκεκολλημένος καί συνδεδεμένος μέ τήν εύσέβειαν.

(Ε.Α.Ε.Σ. σελ. 166, παραπ. Orellius I, σελ. 158 §7. Opuscula Graecorum Veterum Sententiosa. Έκδ. Λειψ. 1819).

'Όπως βλέπομεν, οί «σοφοί» τής άρχαίας Ελλάδος απέδιδον ιδιαιτέραν σημασίαν εις τήν εύσέβειαν καί τήν θεοσέβειαν, εξέφραζον δέ τάς απόψεις των διά τών βραχυτάτων μέν, άλλ’ έξόχως συμπεπυκνωμένων εις ήθικόν νόημα ρήσεων καί άποφθεγμάτων των.
Άκολουθουν αύτούς όλοι σχεδόν οί φιλόσοφοι, οί ποιηταί, οί συγγραφείς κ.λ.π.
Καί αύτοί ακόμη οί όποιοι δεν κατονομάζουν ρητώς τήν λέξιν εύσέβεια, διατυπώνουν άλληγορικώς τάς άπόψεις των, καθ’ ας ό άνθρωπος πρέπει νά σέβεται καί νά φοβήται τόν θείον νόμον καί τόν θειον λόγον, έκφραζόμενον ποικιλοτρόπως, ώς νέμεσις, θέμις, δικαιοσύνη, άνάγκη, ειμαρμένη μοίρα, πεπρωμένον, άδράστεια κ.λ. Τούτο δέ διότι όλοι σχεδόν, πλήν έλαχίστων, άκολουθούντων άθειστικάς σχολάς, έδέχοντο ότι ό κόσμος είναι όχι μόνον άναποσπάστως συνδεδεμένος μέ τήν έννοιαν του άνωτάτου όντος, δηλαδή του Θεού, άλλ’ ότι έπί πλέον διέπεται καί δεσπόζεται ύπό τών κανόνων καί τών νόμων τών ύπ’ αύτου καθωρισμένων, τών οποίων ή παράβασις, δηλαδή ή «άσέβεια» έπισύρει κολασμόν, ενώ, άντιθέτως, ή «εύσέβεια» έπιφυλάσσει δικαίωσιν.

 Ό Πλάτων, όπως θά ίδωμεν καί έν τοις έπομένοις, πηγήν παντός κακού θεωρεί την άσέβειαν. Κατ’ άντίστροφον δέ λόγον, θά ήδυνάμεθα άδιστάκτως νά τοποθετήσωμεν επί κεφαλής πασών των αρετών την «εύσέβειαν», διότι, όταν ό άνθρωπος συναισθανθή την μικρότητά του απέναντι του σύμπαντος κόσμου καί την άδυναμίαν του νά έναντιωθή πρός τό θειον καί ν’ άποφύγη την τιμωρόν, κατά τον νόμον τής θείας άρμονίας καί τής έξισορροπήσεως, δύναμιν, τότε, κατ’ άνάγκην, θά κοσμηθή δι’ όλων τών υψηλών αρετών* αγάπης πρός τον άνθρωπον, δικαιοσύνης, αλήθειας, ύψηλοφροσύνης, άκεραιότητος, καθήκοντος πρός τούς γονείς, τά τέκνα, τούς φίλους κ.λ.
Θά παραθέσωμεν καί άλλα τινά εκλεκτά άποσπάσματα καί γνωμικά, σχέσιν ή αναφοράν εχοντα πρός την έννοιαν τής εύσεβείας, θεοσεβείας, άσεβείας κ.λ.
Επίχαρμος : «έφόδιον θνατοίς μέγιστόν έστιν ευσεβής βίος» = τό έν εύσεβεία διάγειν είναι μέγιστον έφόδιον διά τούς άνθρώπους.
(Fragm. Vorsokr. Diels - Kranz I, 201, 15).
 
«Ευσεβής νόω πεφυκώς ού πάθοις κ’ ούδέν κακόν κατθανών» = όταν ό νους σου σέ καθοδηγή εις τό νά είσαι εύσεβής, ούδέν κακόν έχεις νά φοβηθής οτι θά πάθης, όταν θά άποθάνης. (Λύτ. I, 202, 4-5).
Θεόκριτος : «εύσεβέων παίδεσσι τά λώια, δυσσεβέων δ’ ου». (Θεοκρ. Είδυλ. «Λήναι ή Βάκχαι» XXVI 32). Εις τά τέκνα τών εύσεβών ανθρώπων (άνήκει) ή εύτυχία, εις δέ τά τών άσεβών όχι. (Λώια άνώμ. παραθ. του άγαθός, λωων, λώστος).

Φωκυλίδης (A.L. σελ. 331, στ. 8) : «πρώτα θεόν τίμα».
 
 Εις τά «Πυθαγόρου Χρυσά ΄Επη» εύρίσκομεν τόν πρώτον στίχον άφιερωμένον εις τό θειον «αθανάτους μέν πρώτα θεούς, νόμω ώς διάκειται, τίμα καί σέβου όρκον».
Έπί του στίχου τούτου, καί είδικώτερον έπί του «νόμω ώς διάκειται», παραθέτομεν άπόσπασμα έκ του ερμηνευτικού υπομνήματος Έμμ. Γ. Παντελάκη είς «Πυθαγόρου Χρυσά Έπη», έκδ. Παπύρου, βιβλ. άρ. 25, σελ. 49-50. = Επειδή πασών τών άρετών ήγεμών έστιν ή εύσέβεια, λέγει ό 'Ιεροκλής, εύλόγως καί τών έν τώ ποιήματι τούτω παραγγελμάτων τό περί τής εύσεβείας ηγείται παράγγελμα συνιστών τήν απονομήν τής όφειλομένης τιμής πρός τούς έν Όλύμπω αθανάτους θεούς καί τήν τήρησιν του πρός αύτούς όρκου, έπειτα δέ τόν σεβασμόν πρός τούς ένδοξους ήρωας (οίτινες μετά θάνατον λατρείας καί τιμών θείων υπό τών άνθρώπων άξιούμενοι καί συχνά ημίθεοι καλούμενοι έτάσσοντο μεταξύ θεών καί άνθρώπων), τρίτον δέ τόν πρός τούς καταχθονίους του Άδου θεούς.
Ή τιμή δέ καί ο σεβασμός πρός τούς θεούς καί  ήμιθέους δέν οφείλει νά προσφέρεται ύφ’ έκάστου αυθαιρέτως, αλλ’ ώς είναι διατεταγμένον, καθωρισμενον ύπό τής συνήθειας, ύπό τής παραδόσεως τών προγόνων. Ταύτην τήν άρχικήν σημασίαν έχει ένταύθα ή λέξις, ώς παρά Ξενοφώντι (Άπομν. Α', 3), όπου λέγεται ότι ή Πυθία τών Δελφών, έρωτωμένη πώς πρέπει νά προσφέρομεν θυσίας ή νά τιμώμεν τούς προγόνους καί τά τοιαύτα, άποκρίνεται «νόμω πόλεως», ήτοι κατά τό έθιμον τής πατρίδος. Καί κατω¬τέρω (Δ', 3) ο Σωκράτης πρός τόν Εύθύδημον, λέγοντα ότι τάς εύεργεσίας τών θεών ούδείς ποτε τών άνθρώπων θά δυνηθή δι’ άξίων χαρίτων να άνταμείψη, άπαντα λέγων ότι «ό έν Δελφοΐς θεός, όταν τις αύτόν έπερωτά:, πώς άν τοΐς θεοΐς χαρίζοιτο, άποκρίνεται «νόμω πόλεως». Νόμος δέ δήπου πανταχοΰ έστι κατά δύναμιν ίεροίς θεούς άρέσκεσθαι». Ταύτα δέ μεταφράζων ό Κικέρων (De Legibus II, 16) γρά¬φει «more maiorum», ήτοι κατά τό έθιμον τών προ¬γόνων. "Οθεν δέν ήτο μόνον Πυθαγόρειον παράγγελ¬μα, άλλ’ αύτού του ’Απόλλωνος τών Δελφών θειον εις τούς αρχαίους έπίταγμα τόν θεόν νά τιμώσι «νόμω πόλεως». («Νόμω ώς διάκειται»).
Πώς δέ τιμαται κατά τά πάτρια προσηκόντως ό Θεός ; «Τιμήσεις τόν θεόν άριστα, λέγει ό 'Ιεροκλής, ού διδούς τι αύτώ, άλλ’ άξιος του λαβεΐν τά παρ’ έκείνου γινόμενος. 'Ως γάρ φασιν οι Πυθαγόρειοι, τιμήσεις τόν θεόν άριστα, έάν τώ θεώ τήν διάνοιαν όμοιώσης». Κατά τόν Πορφύριον δέ «ή ομοίωσις αύτη έσται διά μόνης τής άρετής• μόνη γάρ άρετή τήν ψυχήν άνω έλκει καί πρός τό συγγενές. Καί μέγα ούδέν άλλο μετά θεόν ή άρετή, μείζων δέ άρετής θεός. Ούχ ή γλώσσα του σοφού τίμιον παρά θεώ, αλλά τά έργα σοφός γάρ άνήρ καί σιγών τόν θεόν τιμά, άνθρωπος δέ άμαθής καί εύχόμενος καί θύων μιαίνει τό θειον. .. . Ούτε δάκρυα καί ικετείαι θεόν έπιστρέφουσι (= έλκύουσι τήν προσοχήν του θεοΰ), ούτε θυηπολίαι (=θυσίαι) θεόν τιμώσιν, ούτε άναθημάτων πλήθος κοσμουσι θεόν, άλλά τό ένθεον φρόνημα συνάπτει θεώ. . . Εύχή δέ ή μέν μετά φαύλων έργων άκάθαρτος καί διά τούτο απρόσδεκτος ύπό του θεοΰ, ή δέ μετά καλών έργων καθαρά τε ομού καί εύπρόσδεκτος».
 
 
Παρόμοια δέ έδίδασκε καί ό πυθαγορικώτατος Πλάτων πέρί τής πρός τόν θεόν τιμής γράφων τά εξής: Τίς πραξις λοιπόν είναι φίλη καί ακόλουθος θεώ; Μία καί εις αρχαίαν στηριζομένη παράδοσιν, ότι πρός τό όμοιον ον μέτριον (= ένάρετον, δίκαιον) τό όμοιον δύναται νά είναι φίλον, τά δ’ άμετρα ούτε πρός άλληλα ούτε πρός τά έμμετρα δύνανται νά συνάψουν φιλίαν. Ό θεός λοιπόν πάντων τών πραγμάτων μάλιστα εις ήμας δύναται νά είναι μέτρον καί πολύ μάλλον ή οίοσδήποτε άνθρωπος, ώς λέγουν. 'Όστις λοιπόν θέλει νά γίνη προσφιλής εις τόν τοιουτον, άνάγκη πάσα τοιουτος όσον δυνατόν νά γίνη ούτος κακατά τούτον τον λόγον όστις έξ ημών είναι σώφρων είναι φίλος τω θεω, ο δέ μη σώφρων καί ό άδικος είναι άνόμιος πρός τον θεόν καί διάφορος. Σύμφωνος δέ πρός ταύτα είναι ό εξής λόγος, κάλλιστος καί αληθέστατος άπάντων των λόγων, ότι εις μέν τον άγαθόν άνθρωπον τό νά προσφέρη θυσίας καί να έπικοινωνή πάντοτε πρός τούς θεούς μέ εύχάς καί άναθήματα καί σύμπασαν την πρός τούς θεούς λατρείαν είναι κάλλιστον καί άριστόν καί συντελεστικώτατον πρός τον εύδαίμονα βίον καί δη καί έξόχως ευπρεπές, εις δέ τον κακόν άνθρωπον συμβαίνουν όλως τά έναντία. Διότι βεβαίως ό κακός είναι ακάθαρτος, καθαρός δέ ό άντίθετός του, παρά του μιαρού δέ οΰτε άγαθός άνθρωπος οΰτε θεός είναι ποτέ όρθόν νά δέχεται δώρα. Μάταιος λοιπόν είναι ο περί τούς θεούς πολύς κόπος τών ασεβών, τών δ’ εύσεβών πάντων έπικαιρότατος (έν Νόμοις 716) .
'Ο ’Αθηναίος πολιτικός καί λόγιος Κριτίας (5ος αί. π.Χ.) εις έμμετρον λόγον περιγράφοντα την «Λακεδαιμονίων Πολιτείαν» (Άθήναιος 432 D) αποκαλεί έν στίχω 22 την Σωφροσύνην «γείτονα Εύσεβίης».
(Fragm. Vorsokr. Diels - Kranz II, 379, 14).

Ό Πλάτων είς τον μύθον περί του άναστηθέντος μετά δωδεκαήμερον από του θανάτου του Ήρός, γράφει είς την «Πολιτείαν» του (615 C), ότι ό Ηρόδοτος (βλ. «χιλιασμός»), κατά την άφήγησίν του περί τών όσων είδε καί ήκουσεν ή ψυχή του είς τον ουρανόν κατά τό διάστημα του θανάτου του, είπε, μεταξύ τών άλλων, οτι αί ψυχαί κρίνονται υπό τών έπουρανίων δικαστών κατά τάς πράξεις τών άνθρώπων επί τής γής, οί δέ άσεβείς πρός τούς θεούς καί τούς γονείς τιμωρούνται μέ βαρυτέρας ποινάς. («...είς δέ θεούς ασεβείας τε. . .καί γονέας μείζους ετι τούς μισθούς διηγείτο»).

Καί είς τό «Συμπόσιον» ό Πλάτων όμιλεί περί εύσεβείας (193 Α-193 D). 'Όταν ό άνθρωπος είναι ευσεβής πρός τούς θεούς, ό έρως θά τον καταστήση εύδαίμονα.
Είς τούς «Νόμους» ό Πλάτων, καί είδικώτερον είς τον 10ον βιβλίον, καταπολεμεί τάς αθεϊστικάς διδασκαλίας, την εισαγωγήν λατρείας νέων θεοτήτων, τήν αντικατάστασιν τής δημοσίας λατρευτικής τελετουργίας διά ιδιωτικών τελετουργιών, εισάγει βαρυτάτας ποινάς διά τούς άσεβείς, έν τέλει δέ του 10ου βιβλίου (910 Ε) όμιλεί περί τής «άσεβείας δίκης». Τό αδίκημα τής αθεΐας ίσοδυναμεί πρός έσχάτην προδοσίαν. Ή αυστηροτάτη ποινή του θανάτου θεωρείται δραστικόν μέτρον κατά τών «ασεβών». Ό Πλάτων παραμένει προσκεκολλημένος είς τά πατροπαράδοτα θρησκευτικά νόμιμα, ή αύστηρότης δέ τών ποινών τών έπιβαλλομένων επί άδικημάτων άσεβείας καί αθεΐας δεικνύει τάς πεποιθήσεις αυτού, καθ’ άς η ασέβεια καί η ελλειψις θρησκευτικότητος γενικώς αποτελούν τήν γενεσιουργόν αιτίαν πάσης «ύβρεως», ακολασίας, βιαιοπραγίας, άδικίας, εκτροπής άπό του νομίμου καί του μέτρου καί τήν ρίζαν πάσης έν τή πολιτεία διαταραχής.
(Βλ. σχετ. Πλάτωνος «Νόμοι» 877 Ε, 890 Α, 910 G, 941Α, 967 C κ.ά.).
 
Δέον βεβαίως νά σημειωθή ότι ό Πλάτων ήτο έμπεποτισμένος καί από τήν «ήθικήν» του διδασκάλου του Σωκράτους, ό όποιος έπίσης έθεώρει ώς ύψίστην άρετήν τήν εύσέβειαν καί ώς άπαράβατον καθήκον τήν άπόδοσιν τών νενομισμένων τιμών πρός τό θείον.
(Βλ. άρθρ. «Ω Κρίτων...» καθώς καί είς άλλα σχετικά άρθρα του παρόντος βιβλίου).
Καί ό ’Αριστοτέλης είς τά «Πολιτικά» ομιλεί περί θεοσεβείας («υπό γάρ τών πολιτών πρέπει τιμάσθαι τούς θεούς» 1329 a 29), καθορίζει ότι ούτε οί γεωργοί, ούτε οί χειρώνακτες δύνανται νά λάβουν τό άξίωμα του «ίερέως» (1329 a 28), διότι «τό βάναυσον ού μετέχει τής πόλεως» (1329 a 20), ότι «πρέπει τήν θεραπείαν αποδιδόναι τοίς θεοίς» υπό τών καταλλήλων προσώπων (1329 a 32) κ.λ.π.
’Ισοκράτης («Πρός Δημόνικον») δ΄ 13 : «πρώτον μέν ουν εύσέβει τά πρός τούς θεούς μή μόνον θύων άλλά καί τοίς όρκοις έμμένων έκείνο μέν γάρ τής τών χρημάτων ευπορίας σημείον, τούτο δέ τής τών τρόπων καλοκαγαθίας τεκμήριον. Τίμα τό δαιμόνιον άεί μέν, μάλιστα δέ μετά τής πόλεως ούτω γάρ δόξεις άμα τε τοίς θεοίς θύειν καί τοίς όρκοις έμμένειν». (= κατά πρώτον νά σέβεσαι τούς θεούς, όχι μόνον θυσιάζων, άλλά καί μένων πιστός είς τούς όρκους σου διότι αί μέν πλούσιαι θυσίαι είναι άπόδειξις μεγάλης περιουσίας, ή δέ έμμονή είς τούς όρκους σημείον χρηστότητος τών ήθών. Νά τιμάς τούς θεούς πάντοτε μέν, άλλά προ πάντων από κοινού μέ τούς συμπολίτας σου1 ούτω θά δείξης τήν εύσέβειάν σου πρός τούς θεούς καί τήν υπακοήν σου είς τούς νόμους τής πατρίδος σου), δ'16 : «τούς μέν θεούς φοβού, τούς δέ γονείς τίμα, τούς δέ φίλους αισχύνου, τοίς δέ νόμοις πείθου». Έκ τών άποσπασμάτων Ίσοκράτους : «οί άνθρωποι τότε γίνονται βελτίους, όταν θεώ προσέρχωνται»
(Παπ. βιβλ. 263 σελ. 87, παραπ. Άντων. Μέλ. 53).

’Εκ τών τραγικών:
Ό Αισχύλος είς τάς «Εύμενίδας» (534) αποφθέγγεται ότι «δυσσεβίας μέν ύβρις τέκος» = τής άσεβείας καρπός είναι ή αυθάδης βία, ή αλαζονεία. Ή περιφρόνησις, δηλαδή, του θείου καί τών θείων νόμων γέννα τήν αυθάδειαν (ή οποία, κατά τό πλείστον, έκτρέπεται είς αδικίαν). (Δυσσεβία ποιητ. άντί δυσσέβεια = άσέβεια). Είς τον «Προμηθέα Δεσμώτην», έξ άλλου, ό Αισχύλος εμφανίζει τον Προμηθέα (βλ. λ.) σκληρώς τιμωρούμενον, διά τήν «άσέβειαν» τήν οποίαν επέδειξεν ούτος, διά τής κλοπής του πυρός άπό τούς θεούς καί τής παραδόσεως αύτου εις τούς άνθρώπους. Λέγει δε τό Κράτος (ή δύναμις) πρός τον ΄Ηφαιστον (στ. 61-62), ο όποιος διετάχθη να αλυσοδέσει τόν Προμηθέα είς τόν βράχον : «και  τήνδε νυν πόρπασον άσφαλώς, ινα μάθη σοφιστής ων Διός νωθέστερος», δέσε, δηλαδή, στερεά καί αύτήν τήν άλυσίδα, διά νά μάθη αύτός ο έξυπνος, ότι όσον και αν είναι ικανός (καπάτσος), δεν ημπορεί νά παραβληθή μέ τον Δία καί (έξυπακούεται) νά περιφρονήση άτιμωρητί τον θειον λόγον. (Πόρπασον, προστ. άορ. του πορπάω = συνάπτω, θηλυκώνω διά πόρπης  σοφιστής, ενταύθα μετά ειρωνικής σημασίας νωθέστερος, συγκρ. του έπιθ. νωθής -έος = ενταύθα άμβλύς τον νουν).
 
Είς τάς «'Ικέτιδας» (190) «κρείσσων δε πύργου βωμός, άρρηκτον σάκος» = καί άπό τον πύργον (δηλ. τό φρούριον) περισσότερον ισχυρός είναι ό ναός (ό τόπος λατρευτικών εκδηλώσεων πρός τό θείον), άθραυστος άσπίς. «Επτά έπί Θήβας» (596) «δεινός ος θεούς σέβει» = φοβερός γίνεται εκείνος, ό όποιος σέβεται τούς θεούς (αποκτά, δηλαδή, μεγάλην δύναμιν, γίνεται αήττητος).
Ό Σοφοκλής είς τήν «’Αντιγόνην» παρουσιάζει τήν τιμωρίαν τής θυγατρός του Οίδίποδος ’Αντιγόνης, διά τήν άσέβειαν καί τήν απείθειαν τήν όποίαν έπέδειξεν αύτη πρός τόν βασιλέα Κρέοντα, ό όποιος άπηγόρευσε τήν ταφήν του άδελφου της Πολυνείκους. Ή δε ’Αντιγόνη λέγει τό περίφημον (στ. 924) «τήν δυσσέβειαν εύσεβουσ’ έκτησάμην», δηλαδή, έχαρακτηρίσθην ως άσεβής καθ’ ον άκριβώς χρόνον, αψηφούσα τήν εκ θνητού απόφασιν καί έντολήν, τήν όποίαν, έξυπακούεται, έθεώρησα άσεβή, καί άδιαφορουσα διά τάς συνεπείας τής πράξεώς μου, συνεμορφώθην πρός τό έκ του σεβασμού πρός τό θειον πηγάζον καθήκον μου. Λόγω τής εύσεβείας μου έγινα άσεβής.
 
Ό Σοφοκλής, είς τό τέλος τής τραγωδίας του «’Αντιγόνη» (στ. 1349-1353), λέγει διά του στόματος του χορού, ώς έν συμπεράσματι, «χρή δέ τά γ’ είς θεούς μηδέν άσεπτείν», πρέπει, δηλαδή είναι άναγκαίον, έπιβεβλημένον, νά μή έπιδεικνύωμεν ούδέ τήν παραμικράν ασέβειαν ή περιφρόνησιν είς ό,τι άφορα τό θείον, διότι, συνεχίζει, ή μεγαλαυχία έπισύρει σκληράς τιμωρίας («μεγάλας πληγάς») κατά τών «ύπεραύχων». (Πρβλ. Χίλωνος - Διογ. Λαέρτ. Α' γ' 69 «τά μέν υψηλά ταπεινούν, τά δέ ταπεινά ύψούν εκ του οποίου αντιγράφη το εις τον Λουκά ΙΔ' 11 «πας ό υψών έαυτόν ταπεινωθήσεται καί ό ταπεινών έαυτόν ύψωθήσεται».
Είς τόν «Φιλοκτήτην» ο Σοφοκλής λέγει (1441): «εύσεβείν τά πρός θεούς» = νά είσαι εύσεβής είς ό,τι αφορά είς τό θειον. Καί περαιτέρω (1443-4) «ού γάρ εύσέβεια συνθνήσκει βροτοΐς καν ζώσι καν θάνωσι, ούκ απόλλυται» = δεν συναποθνήσκει ή εύσέβεια μαζί μέ τούς καλούς είς τήν ζωήν άνθρώπους, διότι, είτε ζουν είτε άποθάνουν, δεν εξαφανίζεται αυτή.
Ό Εύριπίδης είς τάς «'Ικέτιδας» (στ. 301-302) θέτει είς τό στόμα τής Αίθρας, απευθυνομένης πρός τόν υιόν της (ήρωα) Θησέα : «έγώ δέ σ’ ώ παί, πρώτα μέν τά τών θεών σκοπεΐν κελεύω μή σφαλής άτιμάσας», δηλαδή, εγώ, παιδί μου, σέ συμβουλεύω (τό κελεύω ένταΰθα κείται ίσως μεταξύ προτροπής καί προσταγής) νά προσέξης πολύ καί νά μή περιπέσης είς τό σφάλμα τής περιφρονήσεως τών θείων έντολών. Καί περαιτέρω (στ. 312-313) λέγει ή Αίθρα πρός τόν Θησέα, διά νά τόν πείση ότι πρέπει νά έκστρατεύση κατά τών Θηβών, διά νά παραλάβη τούς νεκρούς (τών επτά έπί Θήβας) πρός ταφήν, πρός έκπλήρωσιν τών νομίμων, «τό γάρ τοι συνέχον ανθρώπων πόλεις τουτ’  εσθ’, όταν τις τούς νόμους σώζη καλώς» = διότι, βεβαίως, αύτό άκριβώς είναι πού συγκρατεί τάς πόλεις τών άνθρώπων, δηλαδή, τό νά διαφυλάσση κανείς κατά τό πρέπον τούς καθιερωμένους νόμους (μεταξύ τών οποίων καί ή ταφή τών νεκρών, διότι ή παράβασις του νομίμου τούτου εθεωρείτο βαρυτάτη άσέβεια πρός τό θειον). Καί έν στίχ. 373 «καλόν δ’ άγαλμα πόλεσιν εύσεβής πόνος» = λαμπρόν κόσμημα διά τάς πόλεις είναι ό άγων ό θάλπων τήν εύσέβειαν.
'Η όλη, άλλωστε, τραγωδία «'Ικέτιδες» του Εύριπίδου αποτελεί, τρόπον τινά, ύμνον πρός την έννοιαν τής εύσεβείας καί του όφειλομένου σεβασμού πρός τούς πατροπαραδότους καί καθιερωμένους νόμους, μεταξύ των οποίων πρωτεύουσαν θέσιν κατείχε τό καθήκον πρός ταφήν των νεκρών. Είναι γνωστή δέ ή εις θάνατον καταδίκη, υπό των ’Αθηναίων, των νικητών ναυάρχων κατά την έν Άργινούσαις ναυμαχίαν (406 π.Χ., καθ’ ήν αί Άθήναι κατήγαγον περιφανή νίκην κατά του στόλου τής Σπάρτης), μέ την δικαιολογίαν οτι, μετά τήν λήξιν τής ναυμαχίας, δεν εφρόντισαν ούτοι διά τήν περισυλλογήν των νεκρών πρός ταφήν. Έπρόκειτο βεβαίως περί μηχανορραφίας, ή άπόφασις δέ τής καταδίκης τών νικητών ναυάρχων είς θάνατον προκαλεί άποτροπιασμόν ακόμη καί σήμερον καί εντύπωσιν διά τήν δύναμιν τών δημαγωγών, δεικνύει, έν τούτοις, τά παρ’ άρχαίοις κρατούντα, καθ’ ά ή μή ταφή τών νεκρών άπετέλει βαρύτατον παράπτωμα άσεβείας.
Καί είς άλλας τραγωδίας του ό Εύριπίδης έκθειάζει τήν ευσέβειαν, επαινεί τούς ευσεβείς άνθρώπους, καταδικάζει τήν ασέβειαν κ.λ.π. (Βλ. «'Ιππόλυτος» 1339-40, «’Ίων» 131-5, «Βάκχαι» 72-74, «Κύκλωψ» 310-12, «Ήρακλείδαι» 902-3 κ.άλ.).
’Από τήν «Ποικίλην 'Ιστορίαν» του Αιλιανού περί τής εύσεβείας του Αίνείου άντλοΰμεν τά εξής: Όταν ήλώθη ή Τροία, οί ’Αχαιοί, λυπηθέντες τούς νικημένους, επέτρεψαν νά παραλάβη έκαστος, φεύγων, εν μόνον πράγμα έκ τών άνηκόντων εις αύτόν. Ό Αινείας παρέλαβε μόνον τάς εικόνας ή τά ειδώλια τών θεών. Οί  Ελληνες εύχαριστηθέντες διά τήν εύσέβειαν του Αίνείου, επέτρεψαν νά λάβη καί δεύτερον πράγμα, ούτος δέ έλαβε επί τών ώμων του τόν γηραιόν πατέρα του. 'Υπερεκπλαγέντες (καταθαυμάσαντες) οί ’Αχαιοί διά τήν έξοχον συμπεριφοράν του Αίνείου, ο οποίος περιεφρόνησε ολον τόν άλλον κινητόν πλούτον του έναντι τής πρός τούς θεούς ευσεβείας καί του πρός τόν γεννήτορα καθήκοντος, επέτρεψαν είς αύτόν νά παραλάβη ολα τά πράγματά του, ομολογούντες ούτω, ότι πρός τούς εύσεβείς καί οί φυσικοί εχθροί διάκεινται εύμενώς. «'Ότε έάλω τό  Ίλιον, οίκτίραντες οί ’Αχαιοί τάς τών άλισκομένων τύχας, έκήρυξαν έκαστον τών έλευθέρων, έν ό,τι βούλεται τών οικείων κτημάτων άράμενον, άποφέρειν. 'Ο ούν Αινείας τούς πατρώους θεούς λαβών έφερεν, ύπεριδών τών άλλων. Ήσθέντες ούν έπί τή του άνδρός εύσεβεία οί Έλληνες καί δεύτερον αύτώ κτήμα συνεχώρησαν λαβείν. Ό δέ, τόν πατέρα πάνυ σφόδρα γεγηρακότα αναθέμενος τοις ώμοις, έφερεν. 'Υπερεκπλαγέντες ούν έπί τούτω οί ’Αχαιοί πάντα αύτώ τά οικεία κτήματα έπέτρεψαν λαβείν. Ώμολόγουν ούτω, ότι πρός τούς ευσεβείς τών άνθρώπων καί οί φύσει πολέμιοι ήμεροι γίγνονται».
(Ήσθέντες, άόρ. του ήδομαι = εύχαριστούμαι).
Σχετικόν άφήγημα πρός τήν πραξιν του Αίνείου νά διασώση τόν πατέρα του εύρίσκομεν είς τόν κατά Λεωκράτους λόγον του ρήτορος Λυκούργου (95-96). 'Όταν κάποτε έξερράγη τό ήφαίστειον τής Αίτνης καί έκινδύνευε νά κατακλυσθή ύπό τής λάβας μία πόλις, έτρεξαν όλοι νά διασωθούν, έγκαταλείποντες τά πάντα είς τήν τύχην των. Νέος τις, βλέπων ότι ο γηραιός πατήρ του δέν ήδύνατο νά τρέξη διά νά σωθή, τόν έλαβεν είς τάς χεΐρας του διά νά τόν μεταφέρη. Έκ του φορτίου, όμως, φαίνεται, δέν ήδυνήθη νά μετακινηθή είς χρόνον ταχύτερον τής λάβας καί έκινδύνευσε νά καή. ’Εδώ πρέπει νά έκτιμήσωμεν τό θειον, ότι πρός τούς άγαθούς άνδρας διάκειται εύμενώς, διότι λέγεται ότι ή λάβα, ώς έκ θαύματος, περιεκύκλωσε μέν, άλλά δέν έθιξε τόν νέον μετά του πατρός του. Ούτω δέ μόνον ούτοι διεσώθησαν, καί έκ τούτου τό μέρος αύτό ακόμη καί σήμερον προσαγορεύεται «χώρος τών εύσεβών». 'Όλοι δέ οί άλλοι, οί όποιοι έσπευσαν νά φύγουν έγκαταλείποντες τούς γονείς των είς τήν τύχην των, άπωλέσθησαν. («Λέγεται γουν έν Σικελείς  — εί γάρ καί μυθωδέστερόν έστιν, άλλ’ άρμόσει καί νυν άπασι τοις νεωτέροις ακούσαι — έκ τής Αίτνης ρύακα πυρός γενέσθαι τούτον δέ ρείν φασιν έπί τήν άλλην χώραν καί δή πρός πόλιν τινά τών έκεί κάτοικο υμένων, τούς μέν ούν άλλους ορμήσαι πρός φυγήν τήν αύτών σωτηρίαν ζητουντας, ένα δέ τινα τών νεωτέρων, ορώντα τόν πατέρα πρεσβύτερον οντα καί ούχί δυνάμενον άποχωρεΐν, άλλ’ έγκαταλαμβανόμενον, άράμενον φέρειν. φορτίου δ’, οίμαι, προσγενομένου καί αύτός έγκατελήφθη- όθεν δή καί άξιον θεωρήσαι τό θειον, οτι τοις άνδράσι τοις άγαθοΐς εύμενώς έχει. λέγεται γάρ κύκλω τόν τόπον έκείνον περιρρεύσαι τό πυρ καί σωθήναι τούτους μόνους, άφ’ ών καί τό χωρίον έτι καί νυν προσαγορεύεσθαι τών εύσεβών χώρον, τούς δέ ταχείαν τήν άποχώρησιν ποιησαμένους καί τούς εαυτών γονέας άπαντας έγκαταλιπόντας άπολέσθαι»).
Ό Στράβων (ΣΤ' 268) άναφέρει τούς δύο «εύσεβείς» Άμφίνομον καί Άναπίαν, οί οποίοι, κατά τόν θρύλον, όταν κάποτε εξερράγη τό ήφαίστειον τής Αίτνης,
έσήκωσαν καί μετέφεραν επί των ώμων των τούς γέροντας καί μή δυναμένους νά μετακινηθούν γονείς των καί τούς διέσωσαν έκ τής έπερχομένης λάβας, («...περί τούς ευσεβείς εκεί [δηλ. περί την Κατάνην] τεθρύληται τον Άμφίνομον καί τον Άναπίαν, οι τούς γονέας επί των ώμων αράμενοι διέσωσαν έπιφερομένου του κακού»). Περί του επεισοδίου τούτου γίνεται μνεία καί ύπό του Παυσανίου εις τα «Φωκικά» (I, 28, 4).
Ό Πλούταρχος είς τον βίον του Ποπλικόλα (κεφ. XIV) αφηγείται τά εξής διά την «ευσέβειαν» του υπάτου Όρατίου. Είς τον Όράτιον ανετέθη διά «ψηφίσματος» ή τελετή των εγκαινίων του ναού του Καπιτωλίου Διός εν Ρώμη, άντί του διεκδικουντος αυτήν, υπάτου επίσης, Ποπλικόλα. Τούτο δέ, διότι οί ισχυροί τής Ρώμης, έκ φθόνου καί ζηλοτυπίας πρός τον έξόχως τιμώμενον ως νομοθέτην καί στρατηγόν Ποπλικόλαν (μάλιστα τό όνομα Ποπλικόλας σημαίνει φίλος του λαού, λόγω των ευεργετικών ύπέρ του λαού νομοθετημάτων του), δεν έπεθύμουν νά λάβη ούτος καί την τιμήν τής καθιερώσεως του ναου.
Καθ’ ον χρόνον ό Όράτιος εξετέλει τά νενομισμένα θρησκευτικά καθήκοντα διά τά εγκαίνια του ναου, ό παρευρισκόμενος αδελφός του Ποπλικόλα, άπουσιάζοντος έν έκστρατεία (μάλιστα λέγουν ότι επίτηδες τον απεμάκρυναν έκ Ρώμης, διά νά μή δοθή ή ευκαιρία είς αυτόν νά έγκαινιάση τον ναόν), έφώναξε πρός τόν Όράτιον ότι ό υιός του ήσθένησε καί άπέθανεν είς τό στρατόπεδον.
'Όλοι τότε έταράχθησαν, εξαιρέσει του Όρατίου, ό όποιος, άφου άπήντησε «ρίψατε τό πτώμα του όπου θέλετε, εγώ δεν δέχομαι τό πένθος», συνέχισε τήν τελετουργίαν ψύχραιμος καί άτάραχος. Έθεώρησεν ώς άσέβειαν τήν διακοπήν τής τελετής, τό δέ άνατεθέν είς αύτόν ύψηλόν καθήκον τής καθιερώσεως του ναού ανώτερον παντός άλλου καθήκοντος ή συναισθήματος, μηδέ τής πρός τό τέκνον του αγάπης, έκ των ίσχυροτάτων άνθρωπίνων συναισθημάτων, έξαιρουμένης.
Σημειούμεν καί δύο παραδείγματα «άσεβείας» ή όποία έτιμωρήθη ταχύτατα καί άμειλίκτως ύπό του θείου (νόμου τής έξισορροπήσεως).
Τό εν άναφέρεται είς τήν τραγωδίαν του Αισχύλου «Έπτά επί Θήβας».
  Ό έκ των συνεκστρατευσάντων κατά των Θηβών έπτά στρατηγών ήρως Καπανεύς, φέρεται λέγων (422 κ.έ.), ότι θά πυρπολήση τήν πόλιν των Θηβών «θεού θέλοντος καί μή θέλοντος».
'Όταν άνερριχήθη διά κλίμακος είς τά τείχη τής πόλεως, κατεκεραυνώθη πάραυτα ύπό του Διός.
Τό έτερον παράδειγμα αναφέρεται είς την τραγω¬δίαν του Σοφοκλέους «Αίας», περί ου βλ. είς άρθρον «ώς εφ παρέστης».
Ο Πλούταρχος (1ος πρός 2ον αί. μ.Χ.) είς την «Περί εύθυμίας» πραγματείαν του θίγει κατ’ έπανάληψιν τό θέμα τής εύσεβείας καί τής θεοσεβείας, μνημονεύων μάλιστα καί τάς σχετικάς άπόψεις άλλων συγγραφέων.
’Αναφέρει λ.χ. τον Ξενοφώντα (465 Β), ο όποιος συνεβούλευε νά ενθυμούμεθα καί νά άποδίδωμεν τάς δεούσας τιμάς είς τούς θεούς, όταν πρό πάντων εύτυχουμεν, διά νά δυνάμεθα έλευθέρως καί μετά θάρρους νά έπικαλούμεθα τήν βοήθειάν των, όταν εύρεθώμεν είς άνάγκην, άφού θά είναι εύνοϊκοί πλέον καί φίλα διακείμενοι πρός ημάς («...ό Ξενοφών παρήνει των θεών εύτυχουντας μάλιστα μεμνήσθαι καί τιμάν, όπως, όταν έν χρεία γενώμεθα, θαρρούντες αύτούς παρακαλώμεν ώς ευμενείς όντας ήδη καί φίλους»). Επίσης άναφέρει διά τον ’Αριστοτέλη (472 Ε), ότι έγραφε πρός τον ’Αντίπατρον, ότι δεν αρμόζει μόνον είς τόν ’Αλέξανδρον νά ύπερηφανεύεται διότι εξουσιάζει πολλούς άνθρώπους, άλλά καί είς όσους γνωρίζουν ποίαν ιδέαν πρέπει νά εχωμεν διά τούς θεούς («ούκ Άλεξάνδρω μόνον προσήκει μέγα φρονεΐν, ότι κρατεί πολλών ανθρώπων, άλλ’ ούχ ήττον οίς ύπάρχει περί θεών ά δει δοξάζειν»).
'Ο Πλούταρχος μεταξύ των άλλων έκδηλώσεων καί δραστηριοτήτων του, λ.χ. ώς ιστορικού, φιλοσόφου καί συγγραφέως, διεκρίθη καί διά τήν θεοσέβειάν του. Άπόδειξις δέ τούτου είναι τό γεγονός ότι, έκτός των πολιτικών άξιωμάτων τά όποια του άνετέθησαν, έτιμήθη καί διά τής διαχειρίσεως άνωτάτων ίερατιτικών άξιωμάτων, τόσον έν τή γενετείρα του Χαιρωνεία, όσον καί έν Δελφοίς, ένθα διετέλεσεν άνώτατος 'Ιερεύς καί επόπτης του Μαντείου.
Τό όλον του συγγραφικόν έργον (Βίοι καί ’Ηθικά), καταπληκτικώς ογκώδες, διακρίνεται διά τήν γραμμήν διδασκαλίας «ήθικής» καί «άρετής».
 Εις πίστωσιν τής υψηλής εύσεβείας του Πλουτάρχου καί τής βαθυτάτης πίστεως αύτου περί τής ύπάρξεως θεού, άνευ τής συμπαραστάσεως του όποιου ούδέν δύναται νά σταθή καί νά εύδοκιμήση, παραθέτομεν άπόσπασμα εκ τής πρός «Κολώτην τον Έπικούρειον» έπιστολής XXXI, 4).
«Εύροις δ’ άν έπιών πόλεις ατείχιστους, αγραμμάτους, άβασιλεύτους, άοίκους, άχρημάτους, νομίσματος μή δεομένας, άπειρους θεάτρων καί γυμνασίων, άνιέρου δέ πόλεως καί άθέου, μή χρωμένης εύχαΐς μηδ’ δρκοις μηδέ μαντείαις μηδέ θυσίαις επ’ άγαθοΐς μηδ’ αποτροπαίς κακών ούδείς έστιν ούδ’ εσται γεγονώς θεατής, άλλά πόλις άν μοι δοκεΐ μάλλον εδάφους χωρίς ή πολιτεία τής περί θεών δόξης ύφαιρεθείσης παντάπασι σύστασιν λαβείν ή λαβουσα τηρήσαι» = θά ήδύνατο δέ νά συνάντησης πόλεις άνοχυρώτους, άγγραμμάτους, άνευ αρχηγού, άνευ κατοίκων, άνευ χρημάτων, μή έχούσας ανάγκην νομίσματος, άγνοούσας θέατρα καί σχολεία καί γυμναστήρια, πόλεως όμως άνευ θεών καί ιερών, στερουμένης πάσης θρησκευτικότητος καί γενικώς άνευ λατρευτικών εκδηλώσεων (εύχών, θυσιών, όρκων, μαντειών κ.λ.) ούδείς ύπάρχει ή θά ύπάρξη θεατής. Νομίζω δέ, ότι εύκολώτερον είναι νά συσταθή μία πολιτεία άνευ εδάφους παρά άνευ θεών, ή, καί άν ακόμη κατώρθωνε νά συσταθή, νά δυνηθή νά διατηρηθή. «Τούτο μέντοι τό συνεκτικόν άπάσης κοινωνίας καί νομοθεσίας έρεισμα καί βάθρον» (τούτο, δηλ. ή εύσέβεια, είναι πού συγκρατεί τήν κοινωνίαν καί την νομοθεσίαν, τών οποίων είναι στήριγμα καί θεμέλιον).
Άντί συμπεράσματος, τέλος, παραθέτομεν τούς περιφήμους στίχους του Σιμωνίδου του Κείου (A.L. σελ. 240, Άπόσπ. 44) : «ούτις άνευ θεών άρετάν λάβεν, ού πόλις, ού βροτός. Θεός ό πάμμητις» = ούδείς ασεβής κατώρθωσε νά καταστή ενάρετος, ούτε πόλις, ούτε άνθρωπος. Μόνον ο Θεός ο πάνσοφος.
Συγγραφέας: ΙΑΤΡΟΥ ΜΙΧΑΗΛ.
Τίτλος: Πόθεν και Διατί -
Ειδική Εγκυκλοπαίδεια "Των ζητουμένων πρόχειρος ευπορία και των αποριών λύσις".


 

Sunday, August 25, 2019

Μερικές φορές αυτό που σε κρατά είναι τόσο ασήμαντο!

 
 
 

Προσέχετε τα Ζόμπι των Σμάρτ-φον.

 
 
 

«Εκείνοι» χρηματοδότησαν την επανάσταση του Οκτωβρίου του 1917.

 
 
 Even more proof Jacob Schiff financed Bolshevism
 
 
«Εκείνοι» χρηματοδότησαν την επανάσταση του Οκτωβρίου.
 
 
R. - Ναι για μένα αυτό είναι απολύτως σαφές. Καταλάβετε ότι προσωπικά έλαβα μέρος σε όλα αυτά. Θα σας πω ακόμα περισσότερο: Ξέρετε ποιος χρηματοδότησε την επανάσταση του Οκτωβρίου; «Εκείνοι» την χρηματοδότησαν ιδίως μέσω των ίδιων τραπεζιτών που είχαν χρηματοδοτήσει την Ιαπωνία το 1905, δηλαδή τον Jacob Schiff και τους αδελφούς Warburg. Αυτό σημαίνει ότι μέσω του μεγάλου τραπεζικού αστερισμού, μέσω μιας από τις πέντε τράπεζες που είναι μέλη της Federal Reserve, μέσω της τράπεζας Kuhn, Loeb & Co., συμμετείχαν και άλλοι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι τραπεζίτες, όπως οι Guggenheim, οι Hanauer, οι Breitung, οι Aschberg, η  "Nya Banken" της Στοκχόλμης. Ήμουν εκεί στη Στοκχόλμη "τυχαία" και συμμετείχα στη διαβίβαση των κεφαλαίων. Μέχρι να φτάσει ο Τρότσκι ήμουν ο μόνος που ήταν μεσάζων από την επαναστατική πλευρά. Αλλά, επιτέλους, ήρθε ο Τρότσκι. Πρέπει να υπογραμμίσω ότι οι Σύμμαχοι τον είχαν εκδιώξει από τη Γαλλία ως ηττοπαθή. Και οι ίδιοι Σύμμαχοι τον απελευθέρωσαν έτσι ώστε να μπορεί να είναι ένας ηττοπαθής στη συμμαχική Ρωσία ... "Μια άλλη ευκαιρία." Ποιος το κανόνισε; Οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν αποφασίσει ο Λένιν να περάσει μέσω της Γερμανίας. Ναι, μπορούσαν να βγάλουν τον αντεπαναστατικό Τρότσκι από ένα καναδικό στρατόπεδο στην Αγγλία και να τον στείλουν στη Ρωσία, δίνοντάς του την ευκαιρία να περάσει ελεύθερα μέσα από όλους τους ελέγχους των συμμάχων. Άλλοι από  " Εκείνους" - ένας κάποιος Ράτενάου - Rathenau – βοήθησε να ολοκληρωθεί το ταξίδι του Λένιν μέσω της εχθρικής Γερμανίας. Εάν ξεκινήσετε τη μελέτη της ιστορίας της επανάστασης και του εμφυλίου πολέμου χωρίς προκαταλήψεις, και   χρησιμοποιήσετε όλες τις {p. 29} τις ικανότητες διερεύνησης που γνωρίζετε να εφαρμόζετε σε πράγματα πολύ λιγότερο σημαντικά και λιγότερο προφανή, τότε όταν μελετάτε τις πληροφορίες στο σύνολό τους και μελετάτε ξεχωριστές λεπτομέρειες μέχρι και ανεκδοτολογικά γεγονότα, θα συναντήσετε μια ολόκληρη σειρά «καταπληκτικών ευκαιριών" .
 
Ρ .-- Επιτρέψτε μου να ολοκληρώσω αυτή τη μικρή ιστορία και τότε θα καταλήξουμε και οι δύο στα συμπεράσματα. Από την εποχή της άφιξής του στην Πετρούπολη, ο Τρότσκι δέχθηκε ανοιχτά τον Λένιν. Όπως γνωρίζετε αρκετά καλά, κατά τη διάρκεια του διαστήματος μεταξύ των δύο επαναστάσεων υπήρξαν βαθιές διαφορές μεταξύ τους. Όλα ξεχάστηκαν και ο Τρότσκι αναδεικνύεται ως κύριος της υπόθεσης στο ζήτημα του θριάμβου της επανάστασης, είτε το θέλει είτε όχι ο Στάλιν. Γιατί; Αυτό το μυστικό είναι γνωστό στη σύζυγο του Λένιν – την Κρούπσκαγια - Krupskaya. Ξέρει ποιος είναι Τρότσκι στην πραγματικότητα και είναι αυτή που έπεισε τον Λένιν να δεχθεί τον Τρότσκι. Εάν δεν τον είχε δεχτεί, τότε ο Λένιν θα παρέμενε μπλοκαρισμένος στην Ελβετία. Αυτός ήταν μόνο γι' αυτόν ένας σοβαρός λόγος και επιπλέον γνώριζε ότι ο Τρότσκι παρείχε χρήματα και βοήθησε να πάρει μια κολοσσιαία διεθνή βοήθεια, μια απόδειξη γι' αυτό ήταν το σφραγισμένο τρένο. Επιπλέον, ήταν το αποτέλεσμα του έργου του Τρότσκι και όχι της σιδηράς αποφασιστικότητας του Λένιν που έγινε η ενοποίηση γύρω από το ασήμαντο κόμμα των μπολσεβίκων ολόκληρου του αριστερού επαναστατικού στρατοπέδου, των κοινωνικών επαναστατών και των αναρχικών. Ήταν το πραγματικό κόμμα του «μη κόμματος» Τρότσκι. Ήταν το αρχαίο «Bund» του εβραϊκού προλεταριάτου, από το οποίο προέκυψαν όλοι οι επαναστατικοί κλάδοι της Μόσχας και το οποίο έδωσε το 90% των ηγετών του. Όχι το επίσημο και γνωστό Bund, αλλά το μυστικό Bund που είχε διεισδύσει σε όλα τα σοσιαλιστικά κόμματα, οι ηγέτες των οποίων ήταν σχεδόν όλοι υπό τον έλεγχό του. Και Κερένσκυ επίσης.
 
Red Symphony, by Dr. J. Landowsky; translated by George Knupffer - Peter Myers, December 31, 2003; update April 23, 2011.
 
 

Ο κομμουνισμός οφείλει πολλά στον Κερένσκυ.

 
 
Ο κομμουνισμός οφείλει πολλά στον Κερένσκυ - Kerensky
 
R. - Δεν μπορείτε να καταλάβετε ... ειδικά εσείς; Με εκπλήσσει. Εάν ήσασταν κατάσκοπος και κρύβατε την ταυτότητά σας και έπρεπε να καταλάβετε τη θέση του διοικητή του φρουρίου του εχθρού, τότε δεν θα ανοίγατε τις πύλες στις επιτιθέμενες δυνάμεις στην υπηρεσία των οποίων είστε πραγματικά; Δεν θα είχατε γίνει φυλακισμένος που θα είχε βιώσει την ήττα; Δεν θα υπήρχε κίνδυνος να πεθάνετε κατά τη διάρκεια της επίθεσης στο φρούριο αν ένας από τους επιτιθέμενους, χωρίς να γνωρίζει ότι η στολή σας είναι μόνο μια μάσκα, θα σε θεωρούσε εχθρό; Πιστέψτε με: παρά τα αγάλματα και το μαυσωλείο - ο κομμουνισμός είναι χρεωμένος στον Κερένσκυ πολύ περισσότερο από τον Λένιν.
 
 Red Symphony, by Dr. J. Landowsky; translated by George Knupffer - Peter Myers, December 31, 2003; update April 23, 2011.
 
 
 

Tuesday, August 20, 2019

Επιχειρηματίας στο Άμστερνταμ βρήκε την περιουσία του κατειλημμένη .

 
 
 
Ένας επιχειρηματίας στο Άμστερνταμ επέστρεψε από διακοπές για να βρει την περιουσία του κατειλημμένη από 40 αιτούντες άσυλο που τους το αρνήθηκαν και του είπαν να φύγει.
 
 
 
 
 
A businessman in Amsterdam returned from vacation to find his property occupied by 40 refused asylum seekers who told him to leave.
 
 

Όντας αναλφάβητος σε όλες τις οικονομικές θεωρίες ανέλαβε τον άθικτο μηχανισμό πλαστογράφησης και τον έθεσε να λειτουργήσει προς όφελος του κράτους.

 
 
Όντας αναλφάβητος σε όλες τις οικονομικές θεωρίες ανέλαβε τον άθικτο μηχανισμό πλαστογράφησης και τον έθεσε να λειτουργήσει προς όφελος του κράτους.
 
R. - Ένα είναι αυτό που είχα ήδη αναφέρει. Ο Χίτλερ, αυτός ο αμόρφωτος και με στοιχειώδη μόρφωση άνθρωπος, έχει αποκαταστήσει χάρη στη φυσική του διαίσθηση και ακόμη και στην τεχνική άποψη του Σαχτ-Schacht, ενός οικονομικού συστήματος πολύ επικίνδυνου. Όντας αναλφάβητος σε όλες τις οικονομικές θεωρίες και καθοδηγούμενος μόνο από την αναγκαιότητα, αφαίρεσε, όπως είχαμε κάνει στην ΕΣΣΔ, το ιδιωτικό και διεθνές κεφάλαιο. Αυτό σημαίνει ότι ανέλαβε για τον εαυτό του το προνόμιο της παραγωγής χρημάτων, όχι μόνο των φυσικών χρημάτων, αλλά και των οικονομικών. Ανέλαβε την άθικτη μηχανή πλαστογράφησης και την έθεσε σε λειτουργία προς όφελος του κράτους. Μας ξεπέρασε, καθώς εμείς, έχοντας την καταργήσει στη Ρωσία, την αντικατέστησε απλώς από αυτή τον ακατέργαστο μηχανισμό που ονομάζεται κρατικός καπιταλισμός. Αυτός ήταν ένας πολύ ακριβός θρίαμβος εν όψει των αναγκών της προ-επαναστατικής δημαγωγίας ... Εδώ σας δίνω δύο πραγματικά γεγονότα για σύγκριση. Θα πω ακόμη ότι ο Χίτλερ ήταν τυχερός. Δεν είχε σχεδόν καθόλου χρυσό και γι' αυτό δεν μπήκε στον πειρασμό να δημιουργήσει ένα αποθεματικό χρυσού. Εφόσον είχε μόνο πλήρη νομισματική εγγύηση για τον τεχνικό εξοπλισμό και την κολοσσιαία δυναμικότητα των Γερμανών, το «παλαιό αποθεματικό» του ήταν τεχνική η ικανότητα τους και η εργασία ... κάτι τόσο εντελώς αντεπαναστατικό που, όπως ήδη βλέπεις, έχει τα μέσα της μαγείας ριζικά εξάλειψε την ανεργία μεταξύ περισσότερων από επτά εκατομμυρίων τεχνικών και εργαζομένων.
 
Ζ. - Χάρη στον αυξημένο επαν-εξοπλισμό.
 
R. - Τι σας δίνει ο επαν-εξοπλισμός; Αν ο Χίτλερ φτάσει σε αυτό παρά όλους τους αστικούς οικονομολόγους που τον περιβάλλουν, τότε ήταν ικανός, χωρίς τον κίνδυνο του πολέμου, να εφαρμόσει το σύστημά του και στην ειρηνική παραγωγή ... Είστε σε θέση να φανταστείτε τι θα είχε προκύψει από αυτό εάν είχε μολύνει αρκετές άλλες χώρες και δημιουργούσε μια περίοδο αυτάρκειας ... Για παράδειγμα, η Κοινοπολιτεία. Εάν μπορείτε, τότε φανταστείτε τις αντεπαναστατικές λειτουργίες του ... Ο κίνδυνος δεν είναι ακόμα αναπόφευκτος, καθώς είχαμε τύχη από το ότι ο Χίτλερ αποκατέστησε το σύστημά του όχι σύμφωνα με κάποια προηγούμενη θεωρία αλλά εμπειρικά και δεν έκανε καμία επιστημονική διατύπωση. * {Σημείωση} Αυτό σημαίνει ότι, στο βαθμό που δεν σκέφτηκε υπό το πρίσμα μιας διαδικασίας έκφρασης που βασίζεται στην ευφυΐα, δεν έχει επιστημονικούς όρους ή διατυπωμένο δόγμα. Αλλά υπάρχει ένας κρυμμένος κίνδυνος, καθώς σε κάθε στιγμή μπορεί να εμφανιστεί, ως συνέπεια της αφαίρεσης, μια συνταγή. Αυτό είναι πολύ σοβαρό. Πολύ περισσότερο σοβαρό, από όλους τους εξωτερικούς και σκληρούς παράγοντες του εθνικοσοσιαλισμού. Δεν το επιτιθέμεθα στην προπαγάνδα μας, καθώς θα μπορούσαμε να το προκαλέσουμε να συμβεί, μέσα από τη θεωρητική πολεμική, να διαμορφώσουμε και να συστηματοποιήσουμε αυτή την τόσο αποφασιστική οικονομική διδασκαλία. Υπάρχει μόνο μία λύση - πόλεμος.
 
{ Σημείωση } * Ο Ρακόφσκι κάνει λάθος, όπως αναφέρεται στο "Mein Kampf", ο Χίτλερ είχε διαβάσει τα έργα του Gottfried Feder - Μεταφραστής.
 
** Το πρόβλημα της επιστημονικής διατύπωσης αυτής της ερώτησης και η προώθηση ενός αντίστοιχου προγράμματος έχει εμπλακεί στην ενεργό συμμετοχή των εκδοτών αυτού του βιβλίου και των συνεργατών τους για μερικά χρόνια. Τα συμπεράσματά τους έχουν δημοσιευθεί. Στο βιβλίο του μεταφραστή "Ο αγώνας για την παγκόσμια δύναμη", δεύτερη έκδοση 1963, σελ. 79 η πλήρης λύση του νομισματικού προβλήματος καθορίζεται, και στην σελ. 237. Υπάρχει ένα πλήρες οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό πρόγραμμα. Αυτά τα συμπεράσματα μπορούν να ληφθούν στην πράξη. {Τέλος Σημείωσης}
 

Red Symphony, by Dr. J. Landowsky; translated by George Knupffer - Peter Myers, December 31, 2003; update April 23, 2011.