θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Tuesday, September 18, 2018

ΟΙ ΤΕΛΧΙΝΕΣ

 
 

 
Το πρόσεξα από την αρχή που το ανέφερες, ότι δηλαδή οι Τελχίνες είναι δύο ειδών αλλά ήθελα να κάνω μια μικρή έρευνα πρώτα. Γενικότερα σκέφθηκα πολύ πάνω στα όσα έγραψες, που ομολογουμένως είναι πολύ εύστοχα... 

 ἀπὸ την Μηλινόη 
 
Λοιπόν έχουμε δύο είδη Τελχίνων και δύο είδη επιμηκύνσεως στην κεφαλή, ο δολιχοκέφαλος και ο σχοινοκέφαλος. Στα ίδια γεωγρ. πλάτη όπου απαντώνται σχινοκέφαλοι (τώρα αναφέρομαι στον ευρωπαϊκό και μεσοανατολικό χώρο, τα πέραν του ατλαντικού μέρη τα αφήνω προς το παρόν) συναντάται και εκείνη η πεποίθηση περί ευγένειας κτλ του δολιχοκεφάλου, τα μακριά καλύμματα της κεφαλής, μεγάλο ενδιαφέρον των αρχόντων και ιερέων για την ευγονία και φυσικά μυθοι με συνευρέσεις των Θεών και των ευγενέστερων ανθρώπων, με αποτέλεσμα την γέννηση χαρισματικών τέκνων.
Επίσης έχουμε και δύο είδη καταστάσεων εντός των ιερατείων και της άρχουσας τάξεως των ευγενών: την αληθινή όπου υπάρχει θεϊκή σύνδεση και συναναστροφή με αποτέλεσμα άριστες γνώσεις, τέχνες, πολιτισμό και κοινωνική ωφέλεια κι εκείνη που είναι μόνον ανθρώπινο κατασκεύασμα και που δεν εμφανίζει τα χαρακτηριστικά της ισχύος, της διαύγειας, της υγείας κ.ο.κ.
Τώρα, για τους Τελχίνες οι πηγές είναι λίγες, και κάποιες προέρχονται από βυζαντινούς συγγραφείς, ώς ο Ευστάθιος που παραδίδει μεγάλη συλλογή σχολίων από τους ύστερους αλεξανδρινούς χρόνους και μετά, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να αξιολογηθούν. Δηλαδή μεταφέρει και ανακρίβειες και σωστά πράγματα, αλλά δεν ξέρουμε ποιά είναι ποιά.
ΤΕΛΧΙΝΕΣ
Προέρχονται από τον Πόντο και την Γαία ενώ αλλού αναφέρονται και ως τέκνα του Ποσειδώνος.
Σε αυτούς εμπιστεύεται η Ρέα τον Ποσειδώνα για να τον αναθρέψουν, όπως οι Κουρήτες αναθρέφουν τον Δία. Οι Τελχίνες φέρονται ως οι κατασκευαστές της Τρίαινάς του.
Είναι Δαίμονες της Ρόδου, που έφθασαν εκεί από την Κρήτη. Κατά άλλη όμως εκδοχή (Στράβων) έφθασαν από την Ρόδο στην Κρήτη και στην Βοιωτία. Πιο συγκεκριμένα όσοι ακολούθησαν την Ρέα προς την Κρήτη έγιναν οι Κουρήτες. Τον Ποσειδώνα αναθρέφουν μαζί με την κόρη του Ωκεανού Καφείρα (αντιπαραβ. με Καβείρους, Καβειρώ, Καβείρια κτλ)
Είναι εννέα τον αριθμό και θεωρούνται οι πρώτοι επινοήσαντες την χώνευση του χαλκού και του σιδήρου και οι πρώτοι κατασκευάσαντες την άρπη του Κρόνου. Τους αποδίδεται η ιδέα να σμιλεύονται τα αγάλματα των Θεών και θεωρούνται κατασκευαστές των πρώτων αγαλμάτων. Έχουν την δύναμη να φέρουν βροχή, χαλάζι και χιόνι και ως όλοι οι θαλάσσιοι δαίμονες, μπορούν να παίρνουν όποια μορφή θέλουν.
Έχουν μια αδελφή, την Αλία, που έσμιξε με τον Ποσειδώνα. Από την ένωση αυτή γεννήθησαν έξι υιοί και μια κόρη, η Ρόδος που έδωσε το όνομά της στο νησί. Οι κάτοικοι της Ρόδου καθιέρωσαν λατρεία της Αλίας με το όνομα Λευκοθέα. Η Ρόδος (που οι μυθογράφοι δεν διακρίνουν πάντα απο την Ρόδη, κόρη του Ποσειδώνος και της Αμφιτρίτης, που έγινε γυναίκα του Ηλίου) αποκαλείται επίσης Αφροδίτης παις για το καλλος της. Έσμιξε με τον Ήλιο και γέννησε τους επτά Ηλιάδες από τους οποίους ο Όχιμος βασιλευσε στην Ρόδο και απέκτησε τρεις γιους, τον Κάμιρο, τον Ιάλυσο και τον Λίνδο. που ίδρυσαν τις ομώνυμες πόλεις.
Θεοί που οι Τελχίνες λάτρευαν και που φέρουν το επίθετο Τελχίνιος και αντίστοιχα κέντρα λατρείας τους
Λίνδος: Απόλλων Τελχίνιος
Ιαλυσός και Κάμειρος: Ήρα Τελχινία
Τευμεσσός (Βοιωτία): Αθηνά Τελχινία
Τελχινία: παλαιότερη ονομασία της Κρήτης*
Τελχινίς: παλαιότερη ονομασία της Ρόδου*
*Σύμφωνα με τον Αν. Κωνσταντινίδη, Λεξικό Κυρίων Ονομάτων, Μυθολογικό, Ιστορικό, Γεωγραφικό, 1900.
Υπάρχουν και Νύμφες ονόματι Τελχινίαι.
Λίγο πριν τον κατακλυσμό, έχοντας το προαίσθημα της καταστροφής εγκατέλειψαν την Ρόδο, για να διασκορπισθούν ανά τον κόσμο. Ένας από αυτούς, ο Λύκος, πήγε στην Λυκία όπου έκτισε το ιερό του Λυκίου Απόλλωνος στις οχθες του ποταμού Ξάνθου. Ο Στράβων επίσης αναφέρει ότι έμιξαν ύδωρ της Στυγός με τους σπόρους του σίτου για να καταστήσουν την Ρόδο άγονη.
---------------------------------------------------------------------------------
Τα υπόλοιπα στοιχεία για τους Τελχίνες προέρχονται είτε από ποιητές της μεταγενέστερης ρωμαϊκης περιόδου, είτε από ανωνύμους σχολιαστές της ύστερης ελληνιστικής περιόδου, είτε από βυζαντινούς συγγραφείς που συγκέντρωσαν σχόλια από την ύστερη αλεξανδρινή περίοδο και μετά (+600 εως +1000 περίπου). Το αναφέρω διότι άλλο πράγμα είναι ο καθαυτός μύθος (θεολογία) και άλλο όταν ένας ποιητής τον διανθίζει με περαιτέρω στοιχεία ποιητικήι αδείαι (διανθισμός, φιοριτούρα) στα πλαίσια του καλλιτεχνικού του έργου.
Η Ρέα, ο Απόλλων και ο Ζεύς περιγράφονται επίσης ως εχθρικοί προς τους Τελχίνες (Schol. ad Apollon. Rhod. i. 1141). Ο Απόλλων λέγεται ότι μεταμορφωμένος σε λύκο κατέστρεψε τους Τελχίνες (Serv. ad Aen. iv. 377; comp. Eustath. ad Horn. p. 771), και ο Δίας θεωρείται ότι προκάλεσε την καταστροφή τους κεραυνοβολώντας τους και ρίχνοντάς τους στα βάθη της θαλάσσης (Ov. Met. vii. 367). Το βλέμμα και η όψη τους φερόταν ως τρομερό και βάσκανο (Ov. I.e.; Tzetz. GUI xii. 814).
 
Πιθανώς λόγω της ιστορίας της καταγωγής τους ο Ευστάθιος (ad Horn. p. 771) τους περιγράφει ως θαλάσσια όντα δίχως πόδια και με μεμβράνες στα χέρια τους αν και στην ίδια σελίδα παραθέτει επίσης ότι ήταν αρχικά οι κύνες του Ακταίονος που μεταμορφώθησαν σε ανθρώπους. Συχνά βέβαια οι θαλάσσιοι δαίμονες απεικονίζονται συμβολικά με ουρά όφεως στο κάτω μέρος του σώματός τους (π.χ. Νηρεύς) και ίσως από εκεί να προήλθαν οι μεταγενέστερες περιγραφές.
ΥΓ: Τελχίνες ---> Θελγίνες. Εκπληκτικό (και έσπαγα το κεφάλι μου να βρώ την ερμηνεία του ονόματος)...