θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Tuesday, September 04, 2018

Δεν είναι η Ιθάκη.

 
 
Δεν είναι η Ιθάκη.
 
(λαβὼν εὐῆρες ἐρετμόν)  Οδύσσεια λ΄ 121 (1)
 
 
(Σ. Αλκαίος Χ.  04.09.2018)

Τα λόγια του τα άκουσες
του μάντη Τειρεσία
που τον χρησμό ερμήνευσε
ο μέγας δάσκαλός μας; (2)
 
Δεν είναι η Ιθάκη σου
το τέλος της πορείας,
είναι μια στάση μοναχά
εις της ζωής το διάβα.
 
Πόσοι πολλοί πλανήθηκαν
σαν φτάσαν στην Ιθάκη
και το κουπί δεν έπιασαν
ν’ αρχίσουν ν’ ανεβαίνουν,
δρόμο μακρύ και δύσβατο
που αγγίζει τον αιθέρα,
στην υψηλή να φτάσουνε
εις την αρχήν την πρώτη.
 
Εκεί να συναντήσουνε
ανθρώπους που δεν είδαν
της θάλασσας τα κύματα,
τις νύμφες του πελάγους
και το κουπί στην πλάτη
σου τόχουν για λιχνιστήρι .
 
Τότε θα πεις πως άγγιξες
τον υψηλό τον στόχο
κι ανέβηκες κι ορθώθηκες
στων νοητών το κάλος,
όπως κάθε φιλόσοφος
και εραστής της γνώσης.
 
Κι αν ο καλός ο ποιητής
σε πήγε στην Ιθάκη,
είν’ ο Πλωτίνος που απ’ εκεί
ακόμη σ’ ανεβάζει.
 
 
(1). Σου λέω και το σημάδι ευδιάκριτο που δεν θα σου ξεφύγει :
Σαν σ’ ανταμώσει εκεί στο δρόμο σου κανένας οδοιπόρος
και λιχνιστήρι πει στον λαμπρό ώμο σου πως κουβαλάς,
στη γη τότε το καλόπιαστο να μπήξεις  το κουπί σου,
κι αφού θυσίες προσφέρεις στο άνακτα Ποσειδώνα,
αρνί και ταύρο και γουρούνων επιβήτορα κάπρο,
γύρισε πίσω στην πατρίδα σου, και πρόσφερε ιερές εκατόμβες
μεγάλες στους θεούς, που αθάνατοι τα ουράνια πλάτη ορίζουν,
σε όλους εφ’ εξής. Κι ο θάνατος σου έξω από την θάλασσα
πολύ γλυκός, γαλήνιος θα 'ρθει
να σε 'βρει, που θα σε πεθάνει
μες σε βαθιά καλά γεράματα᾿ κι ολόγυρα οι λαοί σου
θα ζουν ευδαίμονες. Τον άκουσες τον αψευδή μου λόγο!"
 
121 ἔρχεσθαι δὴ ἔπειτα λαβὼν ἐυῆρες ἐρετμόν,
εἰς ὅ κε τοὺς ἀφίκηαι οἳ οὐκ ἴσασι θάλασσαν
ἀνέρες, οὐδέ θ᾿ ἅλεσσι μεμιγμένον εἶδαρ ἔδουσιν:
οὐδ᾿ ἄρα τοί γ᾿ ἴσασι νέας φοινικοπαρῄους
125 οὐδ᾿ ἐυήρε᾿ ἐρετμά, τά τε πτερὰ νηυσὶ πέλονται.
σῆμα δέ τοι ἐρέω μάλ᾿ ἀριφραδές, οὐδέ σε λήσει:
ὁππότε κεν δή τοι συμβλήμενος ἄλλος ὁδίτης
φήῃ ἀθηρηλοιγὸν ἔχειν ἀνὰ φαιδίμῳ ὤμῳ,
καὶ τότε δὴ γαίῃ πήξας ἐυῆρες ἐρετμόν,
130 ῥέξας ἱερὰ καλὰ Ποσειδάωνι ἄνακτι,
ἀρνειὸν ταῦρόν τε συῶν τ᾿ ἐπιβήτορα κάπρον,
οἴκαδ᾿ ἀποστείχειν ἔρδειν θ᾿ ἱερᾶς ἑκατόμβας
ἀθανάτοισι θεοῖσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι,
πᾶσι μάλ᾿ ἑξείης. θάνατος δέ τοι ἐξ ἁλὸς αὐτῷ 
135 ἀβληχρὸς μάλα τοῖος ἐλεύσεται, ὅς κέ σε πέφνῃ
γήραι ὕπο λιπαρῷ ἀρημένον: ἀμφὶ δὲ λαοὶ
ὄλβιοι ἔσσονται. τὰ δέ τοι νημερτέα εἴρω.’

(2). Πλωτίνος Ι 3 . Περί διαλεκτικής 1.
 
Η πορεία είναι διττή για όλους, η ανάβαση και η ύψωση. Η μεν πρώτη οδηγεί από τα χαμηλά, η δεύτερη είναι για εκείνους που βρίσκονται ήδη στον Κόσμο των νοητών και που έχουν βάλει ίχνος εκεί, αλλά πρέπει να βαδίσουν ακόμη μέχρι να φτάσουν στα όρια του τόπου εκείνου, «στο τέλος της πορείας» όπως λέγει ο Σωκράτης στην πλατωνική «Πολιτεία, 532.e», όταν κανείς έχει φτάσει στην κορυφή του νοητού Κόσμου.