θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Tuesday, May 01, 2018

Ο δύτης της Θεσσαλονίκης.

 

 
Ο δύτης της Θεσσαλονίκης.
 
(Σ. ΑΛΚΑΙΟΣ Χ.)
 
του Όμηρου Ευστρατίου, Ιστορικού - Συγγραφέα του «Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΟΥ»
 

Δεκαετία του 1960. Τα δημοτικά σχολεία έχουν κλείσει. Μήνας Ιούνιος. Την εποχή εκείνη μετρούσαμε τα μπάνια και τα παγωτά που καταναλώσαμε.
Κυριακή πρωί και ξεκινά όλη η οικογένεια. Με κεφτεδάκια, ψωμιά, τυριά, μουστάρδες, σωσίβιο (αυτό με την κεφαλή του ίππου που όταν την πατάς βγάζει ήχο σφυρίχτρας), με μαγιώ βέβαια, παγούρια, καπέλα, ένα λινό ύφασμα για να στρώσουμε καταγής και μία μπάλα που φουσκώνει όπως το σωσίβιο). Προορισμός μας η προκυμαία δίπλα στον Πύργο που τον 16ο  αιώνα αποκαλείτο του Λέοντος και  αργότερα στον 18ο αιώνα ονομάστηκε Πύργος της Καλαμαρίας ενώ τον 19ο αιώνα είχε δύο ονομασίες, ανάλογα με τη χρήση του. Ήταν ο Πύργος των Γενίτσαρων ή ο Πύργος του Αίματος (Κανλί Κουλέ), όταν έγινε φυλακή και τόπος εκτέλεσης καταδίκων. Το 1883, με διαταγή του σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ Β΄, ο Πύργος ασπρίστηκε και μετονομάστηκε «Λευκός». Έτσι η ιστορία του σβήστηκε όπως σβήνουμε σήμερα με γομολάστιχα τα λάθη μας στο χαρτί. Οι ιστορικοί μας ξεπέρασαν ακόμη μία φορά την δύναμη του Διός που δεν μπορεί να αλλάξει την ιστορία.
Από τον Λευκό Πύργο ξεκινούσαν τα καραβάκια με προορισμό την Περαία , τον Μπαξέ και την Αγία Τριάδα.
Ανάμεσα στα άλλα, το Μακεδονία, το  Ελλήσποντος, η Νεράιδα, η Φανούλα, η Καμέλια, η Σοφία, ο Άγιος Νικόλας, η Μεταμόρφωση, ο Άγιος Βασίλειος, ο Ναυτίλος, η Λευκή,  η Ιουλία, η Ελπίδα, η Ευδοκία, ο Αλέκος, η Θεσσαλονίκη. Το καραβάκι όμως που το έλεγαν Άννα-Μαρία (προς τιμήν προφανώς της βασιλίσσης) μου δημιουργούσε πάντα απορίες. Άννα ή Μαρία αναρωτιόμουν. Μάλλον ο νουνός (1) της θα ήταν αναποφάσιστος.
Δυστυχώς τα νέα ήταν δυσάρεστα. Δεν θα πηγαίναμε στην Αγία Τριάδα αλλά στην Κρήνη. Ούτε καν στην οργανωμένη πλάζ της Κρήνης, αλλά λίγο πιο κάτω όπου τα πόδια δεν βυθίζονται σε άμμο, αλλά σε ένα γλοιώδες υπόστρωμα. Σε ένα γκρίζο βούρκο.
Με κατέλαβαν ο θυμός και η απογοήτευση. Έβαλα το κεφάλι κάτω και περπατούσα χωρίς να βλέπω μπροστά μου. Ξαφνικά μπαμ και ξαπλώνομαι κάτω. Είχα συγκρουστεί με ένα χαμηλό μπαλκονάκι τρία σπίτια πιο κάτω. Με πήραν τα αίματα. Γυρίσαμε πίσω, μου έβαλαν οινόπνευμα, ιώδιο και τσιρότο στο μέτωπο. Αποτέλεσμα; Η εκδρομή αναβάλλεται. Ούτε Αγία Τριάδα, ούτε Κρήνη. Τα μπάνια θα αρχίσω να τα μετράω από την επόμενη Κυριακή.
  
……………………………………………………………………………………..


Την Δευτέρα παρέλαβα το ταχυδρομείο. Ήταν το πρώτο καλοκαιρινό τεύχος του περιοδικού «Η Ζωή του παιδιού» που εξέδιδε «Η αδελφότης θεολόγων «Η Ζωή». Για το περιοδικό αυτό φρόντιζε η καλή μας η δασκάλα που μόνο το όνομά της θυμάμαι ακόμη. Την έλεγαν Ανθούσα και ήταν μία καλή εργάτις του ευαγγελίου. Ταυτόχρονα ήταν και φίλη της μητρός μου από τα κατηχητικά, του τρίτου τμήματος από το τρίπτυχο που κυριαρχούσε την περίοδο εκείνη: Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών.
Αυτή φρόντιζε να μας ενσταλάξει την ψυχοσωτήρια ιδεολογία του Χριστιανισμού πωλώντας μας το περιοδικό, αλλά και επιβάλλοντας την παρουσία μας σε υποχρεωτικούς εκκλησιασμούς και την παρακολούθηση του κατηχητικού, φροντίζοντας για την καταγραφή απουσιών από τον εκλεκτό της μαθητή, που ασφαλώς δεν ήμουν εγώ, καθόσον ο πατήρ μου αυτήν την συμπεριφορά δεν την ανεχόταν. «Τον ψυθιριστή» τον θεωρούσε μέγιστο λεκέ της κοινωνίας. Μου έλεγε μάλιστα πως ήταν το τελευταίο καταφύγιο του άχρηστου και του ανίκανου.
Εκείνη την ημέρα όμως ο εκλεκτός της μαθητής, επαναστάτησε και πρότεινε να κάνουμε σκασιαρχείο. Όλοι μας λοιπόν πήγαμε στο πάρκο και συζητήσαμε αυτά που απασχολούν τους αφελείς μαθητές του δημοτικού. Στην ντε προφούντις εξομολόγησή μας απεκαλύφθη κάτι που μας βασάνιζε όλους, κανείς όμως δεν τολμούσε να το βγάλει από το έρκος των οδόντων του.  Όλοι ήμασταν ερωτευμένοι με την ξανθούλα της τάξης. Την Αλέκα.

Το περιοδικό αποτέλεσε ένα χρυσοφόρο ορυχείο για τους εμπνευστές του. Εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν διάφορα περιοδικά ποικίλης ύλης, όπως το Ρομάντζο, το Φαντάζιο, ο Θησαυρός, το Ντομινό, οι Εικόνες, η Βεντέτα, τα Επίκαιρα. «Η Ζωή του παιδιού» όμως κυκλοφορούσε στα σχολεία με κρατική έγκριση. Με την απόφαση Γ2/2745/1991 του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ανανεώθηκε η άδεια διανομής του περιοδικού στα σχολεία Στοιχειώδους και Μέσης εκπαιδεύσεως. Παρόμοια άδεια εκδόθηκε και το 2005. (2)
Οι αρθρογράφοι του δεν αμείβοντο, η προώθηση, οι αποθήκες, η διανομή ήταν δωρεάν, ενώ δεν γνωρίζουμε εάν στο χαρτί υπήρχε ατέλεια. Είναι βέβαιον όμως πως τα έσοδα ήταν αφορολόγητα και πως την εποχή εκείνη δεν υπήρχε ΦΠΑ, εκ του οποίου αναμφιβόλως θα απαλλάσσετο σήμερα.
Κάποιοι έκτισαν περιουσίες, κατέλαβαν πανεπιστημιακές έδρες, αλλά και ακολούθησαν βουλευτικές σταδιοδρομίες.
Ο Χρήστος Γιανναράς  στο βιβλίο του «Καταφύγιο Ιδεών» περιγράφει τη ζωή του στις πρώτες δεκαετίες της ζωής του. Είναι το χρονικό μιας ολοκληρωτικής στράτευσης, στην οργάνωση- κοινόβιο της «Ζωής»:


«Το φανατισμένο μένος των ηγετών της καινούργιας Αδελφότητας «Ό Σωτήρ» δεν άργησε νά προχωρήσει σε μηνύσεις καί δικαστικούς αγώνες διεκδικώντας περιουσιακά στοιχεία από τη «Ζωή». Ό ίδιος ο Τρεμπέλας προσέφυγε στα ποινικά δικαστήρια κατηγορώντας τούς πρώην αδελφούς του για  κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας», επειδή δεν τού παραχωρούσαν τα συγγραφικά δικαιώματα πού απαιτούσε για τις εκδόσεις των βιβλίων».
Επίσης ο Τρεμπέλας κατήγγειλε πως «περιουσίαν 150.000 λιρών διαχειρίζονται 50. Άτομα και πως η ηγεσία της αδελφότητας απολαμβάνει πολυτελή ζωή με κούρσες, με βίλες και με εξοχές, ενώ οι κοινοβίτες εκχωρούν κάθε περιουσιακό τους στοιχείο και κάθε εισόδημα εφ’ όρου ζωής.»
 Έτσι δημιουργήθηκε «Ο Σωτήρ» και ακόμη ένα περιοδικό αυτού του είδους με τίτλο «Προς την Νίκην».
Με το «Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών» το καθεστώς άφησε έξω από τον Ελληνισμό, το σημαντικότερο και ενδοξότερο τμήμα του. Τους Έλληνες του Ομήρου, του Αισχύλου, του Ευκλείδη, του Δημόκριτου, του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Μαραθώνα, του Γρανικού, της Ισσού, των Επιγόνων και των Ελληνιστικών Βασιλείων.
Ήδη από την ίδρυσή του το νέο-Ελληνικό κράτος, ακολουθώντας τον κανόνα αυτό, απαγόρευσε τις αρχαιο-Ελληνικές εορτές, ακόμη και τα Ελευθέρια, γιορτή για την νίκη των Ελλήνων κατά των Περσών. Πόσο μάλλον τις θρησκευτικές εορτές των προγόνων μας.
Εθνικές εορτές το νέο-Ελληνικό κράτος έχει δύο. Την εθνεγερσία του 1821 και το έπος του 1940.
Πριν από το σημαδιακό έτος μηδέν, ο Ελληνισμός εμηδενίσθη και κατά συνέπεια δεν πρέπει να θυμόμαστε τίποτε πριν από το έτος αυτό.


……………………………………………………………………………………

Στην ηλικία μας δεν μπορούσαμε να κρίνουμε ούτε την επάρκεια, ούτε το ήθος των διδασκάλων μας. Κάποια επεισόδια όμως μας δίνουν ενδείξεις για την ποιότητά τους. Ένας διδάσκαλος μας στην 5η νομίζω τάξη του δημοτικού, που τον έλεγαν Αγαθάγγελο, (πόσο ειρωνικό) από την πρώτη κιόλας ημέρα, ξεσπάθωσε κατά της ευνοιοκρατίας και των αργυρώνητων μελών της κοινωνίας μας. Δεν άργησε όμως να εξασφαλίσει περίοπτον θέσιν και στις δύο αυτές ομάδες.
Στην πρώτη περίπτωση μας ώθησε να συμμετάσχουμε σε έναν διαγωνισμό χριστουγεννιάτικης κάρτας. Περισσότερα για τον διαγωνισμό αυτό δεν χρειάστηκε να γνωρίζουμε. Μας επέβαλε όμως τα χαρτονάκια πάνω στα οποία θα ζωγραφίζαμε, να τα αγοράσουμε από τον ίδιο, για να έχουν τάχα τις σωστές διαστάσεις. Όποια παιδιά δεν πειθάρχισαν τα έκοψε χωρίς καμία δικαιολογία.
Ένα από αυτά τα παιδιά ήταν και ο Βασίλης, που έτρεφα μεγάλο θαυμασμό, καθώς τον έβλεπα με ένα ταλαιπωρημένο μολύβι, να ζωγραφίζει αριστουργήματα σ’ εκείνα τα τετράδια που ονομάζαμε «Αντιγραφής» και κάθε σελίδα είχε στο επάνω μέρος ένα κενό για να ζωγραφίζουμε και στο κάτω γραμμές για να αντιγράφουμε ένα τμήμα του κειμένου από το αναγνωστικό της Ελληνικής γλώσσης.
Τον Βασίλη στο γυμνάσιο τον έχασα, έμαθα όμως αργότερα πως πήγε στην Αμερική για να σπουδάσει και με την την φαντασία μου τον έστειλα να εργάζεται στα στούντιο του Ντίσνεϋ.
Η δεύτερη περίπτωση αφορά την Δέσποινα, μία συμμαθήτρια που ενώ ήταν μέτρια, κάθε χρονιά αποφοιτούσε με ένα ολοστρόγκυλο δεκάρι. Ήταν ένα γεγονός που ενώ υποσυνείδητα μου προκαλούσε απορίες, δεν ανέβαινε όμως στην συνείδησή μου, ώσπου κάποια στιγμή ο δάσκαλος για άγνωστους λόγους ξεσπάθωσε κατά της διαφθοράς και της προσπάθειας να τον δωροδοκήσουν.
Μας απεκάλυψε πως ένας πατέρας μίας μαθήτριας που το επάγγελμά του ήταν ράπτης, τον επεσκεύθη στο γραφείο του και του πρότεινε να του ράψει ένα καλό κοστούμι ( ποιος θα πλήρωνε το ύφασμα δεν έγινε γνωστό), εάν η κόρη του τελείωνε με άριστα την χρονιά.
«Η ανώφελος ματαιοδοξία του ράπτου» θα ήταν ο τίτλος ενός εύθυμου διηγήματος, εάν το έγραφα ποτέ.  Στο διήγημα αυτό θα περιέγραφα και θα ανέλυα όλες τις ανοησίες που πράττουν οι μικροί άνθρωποι, που τους κοστίζουν σε χρήμα, χρόνο και αξιοπρέπεια, για να ικανοποιήσουν τις μωροφιλοδοξίες τους.
Μπράβο στον Αγαθάγγελο είπα, όταν τον άκουσα να κατακεραυνώνει τον ράπτη. Η εικόνα του όμως μεταβλήθηκε στο τέλος της χρονιάς. Η Δέσποινα αποφοίτησε και εκείνη την χρονιά με το ολοστρόγκυλο δεκάρι της, που μετά βεβαιότητος δεν το άξιζε.
Η συλλογή εικονογραφημένων περιοδικών ήταν μία από τις πλέον ευχάριστες ενασχολήσεις μας. Με διάφορα αγόρια της γειτονιάς ανταλλάσαμε τα περιοδικά μας. Ο Λεοντιάδης ή Λεοντίδης ήταν ένα από τα παιδιά αυτά που τον θυμάμαι ζωηρά αφού μου έκανε εντύπωση και το γεγονός ότι την χρονιά που πέρασε ήλθε μία ημέρα στο σχολείο ενθουσιασμένος να μας ανακοινώσει πως λίγο πιο κάτω από το σπίτι του στην οδό Λαγκαδά, στην περιοχή που σήμερα βρίσκονται οι 12όροφες πολυκατοικίες ανακαλύφθηκαν αρχαίοι σαρκοφάγοι (3). 
Το απόγευμα της ίδιας ημέρας παίξαμε για μία ακόμη φορά αυτό που ονομάζαμε «εξερεύνηση» . Τρία με τέσσερα αγόρια ριχτήκαμε στην αναζήτηση των αρχαίων τάφων. Εκεί στα θεμέλια των 12όροφων πολυκατοικιών είδαμε για πρώτη φορά μία από τις δύο σαρκοφάγους που σήμερα εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. 


Η παρουσία μου σε ανασκαφικές έρευνες ήταν πάντα ένα γεγονός που ανεξήγητα με συγκινούσε. Λίγο πριν εισέλθω στο πανεπιστήμιο έκανα χιλιόμετρα με το ποδήλατο για να φτάσω στον αρχαιολογικό χώρο στην Σίνδο και να παρακολουθήσω τις εκεί ανασκαφές.
Ο Λεοντιάδης λοιπόν – πρέπει να σημειώσω πως οι φίλοι που γνωρίζαμε στην γειτονιά, τους φωνάζαμε με τα μικρά τους ονόματα, ενώ τους συμμαθητές από το σχολείο, τα αγγλικά, το φροντιστήριο, τους καλούσαμε με τα επίθετά τους – μία ημέρα μου έδειξε κάποια αντικείμενα που βρήκε στις 12όροφες πολυκατοικίες και μου απεκάλυψε πως ήταν καλός δύτης και βουτούσε από την αγκυροβολημένη στην παραλία Άννα-Μαρία στην οποία δούλευε μηχανικός ο πατέρας του.
Δυστυχώς η περιοχή ανάμεσα στον Λευκό Πύργο και στο Λιμάνι δεν αξιοποιήθηκε από το θλιβερό νεοελληνικό κράτος. Τα κότερα, οι φρεγάτες και κάθε είδους πλοίο θα έπρεπε να είναι δεμένα έτσι που να θυμίζει το Σαν Τροπέ, το Μονακό ή την Νίκαια. Ο κακομοίρης όμως δήμος μας έστησε μία θλιβερή βάρκα με έναν άσπρο μουσαμά, μπροστά στον Λευκό Πύργο για……. τουριστικούς λόγους!
Ενώ ήμασταν μία παραθαλάσσια πόλη, το εκπαιδευτικό σύστημα δεν μας δίδαξε τίποτε για το ναυτικό μας παρελθόν και παρόν, ούτε να ξεχωρίζουμε μία φρεγάτα από μία γολέτα, πόσο μάλλον να μας μάθει τους ναυτικούς κόμπους και την υπόλοιπη ναυτική ορολογία. Ούτε να κολυμπάμε μας έμαθε, με αποτέλεσμα οι Έλληνες να πνίγονται το καλοκαίρι στα αβαθή, καταγέλαστοι από τα λεγόμενα  προηγμένα κράτη.
  
Κάποια ημέρα που επεσκεύθην τον Λεοντιάδη στο σπίτι του, μου διηγήθηκε την ιστορία της οικογένειάς του. Έβγαλε ένα κιτρινισμένο βιβλίο όχι πολύ μεγάλο μέσα από ένα μπαούλο και με έκπληξή μου διαπίστωσα πως ήταν χειρόγραφο και μου διάβασε: 
«Ενώ λοιπόν περνούσαμε τόσο δύσκολες ώρες, ο αρχηγός του στρατού των βαρβάρων θέλησε να γυρίσει γύρω γύρω ολάκερο το κάστρο, όσο το βρέχει η θάλασσα. Αυτός ήταν ένας άνθρωπος ωμός και πονηρή αλεπού, θεριό το ταιριαχτό του όνομα, όπως έδειξε η πράξη και καθόλου καλύτερος από κείνο, με τους βάρβαρους τρόπους του και τη φοβερή του παραφορά . Μια φορά τον έχεις μάθει κι εσύ ο ίδιος απ’ τ’ όνομά του, που έκαμε περιβόητη την κακία του, ώστε ποτέ κανένας απ’ αυτούς που ακούουνται σαν αθεόφοβοι να μην έχει φτάσει σ’ αυτόν το σαδισμό• τόσο αχόρταγος είναι, να μπορεί να βλέπει να χύνεται ανθρώπινο αίμα και τίποτ’ άλλο να μην προτιμάει παρά να σφάζει Χριστιανούς. Και το κάμνει αυτό, γιατί κι ο ίδιος ήτανε κάποτε χριστιανός και ξαναγεννήθηκε με το σωτήριο βάφτισμα κι ανθρώπεψε και τον δίδαξαν τη θρησκεία μας. Σαν έπεσε όμως στα χέρια των βαρβάρων, την ευλαβητική πίστη του την άλλαξε με την απιστία εκείνων και για τίποτε πια δεν ενδιαφέρεται να τους χαρίζει πάντοτε, παρά ν’ αποδείξει με έργα το κάλεσμα στη νέα πίστη και κάμνοντας κακουργήματα παραβάτη και ληστή να περηφανεύεται και να καμαρώνει γι’ αυτά.
Αυτός λοιπόν ο ανημέρευτος και παραβάτης Λέοντας γύριζε με το καράβι γύρω γύρω τη θάλασσα και κοίταζε το κάστρο και μελετούσε από πού να ορμήσει και θα το χτυπήσει αποτελεσματικά.»

Αυτός ο Λέων ο Τριπολίτης φίλε μου ήταν ο προ-προ-πάπος μου. Όπως θα παρατηρήσεις ο συγγραφέας αυτής της αφήγησης Ιωάννης Καμενιάτης ένας πλούσιος παπάς της μητρόπολης Θεσσαλονίκης ήταν απρόσεκτος και αποκάλυψε πως ο Λέων δεν γεννήθηκε χριστιανός, αλλά προσηλυτίστηκε καθώς όπως χαρακτηριστικά γράφει «τον δίδαξαν την θρησκεία μας».
Ο Λέων ήταν Έλληνας. Κατήγετο από γενιά πλούσια και υψηλή που διά της βίας εκχριστιανίστηκε. Υπέκυψε στους ανθελληνικούς νόμους του Θεοδοσίου και του Ιουστινιανού, δεν ξέχασε όμως ποτέ την καταγωγή της, ούτε την λατρεία των θεών είπε και μου εξήγησε τι σημαίνει η έκφραση «Κατεβάζει καντήλια».
Οι Έλληνες μου είπε πως μετά την επιβολήν του χριστιανισμού επιέσθησαν με κάθε τρόπο για να υποκύψουν και να προσηλυτιστούν στην νέα θρησκεία. Εκτός της μεθόδου του ξίφους, των διώξεων, της τρομοκρατίας, της νομοθεσίας, δέχθηκαν και την πίεση της πείνας, που αργότερα θα εφαρμόσουν με μεγάλην επιτυχίαν και άλλα τυραννικά συστήματα. Υπόλειμμα και αχνή ανάμνησις αυτής της μεθόδου είναι και η συνήθεια του «αντίδωρου» που υπάρχει σήμερα στις εκκλησίες. Το νέο καθεστώς κατάσχεσε όλα τα τρόφιμα και έτσι υποχρεώνοντο όλοι για να επιβιώσουν, να στριμώχνονται στις εκκλησίες, ώστε στο τέλος της λειτουργίας να λαμβάνουν το πενιχρόν σιτηρέσιον. Οι Έλληνες επειδή αρνούντο να υποκύψουν, διείσδυαν τα βράδια με μεγάλη προσοχή και εκτός των άλλων αφαιρούσαν και το λάδι από τα καντήλια. Στην διαδικασία αυτή καθύβριζαν τους αίτιους της δυστυχίας τους. Έτσι δημιουργήθηκε η έκφραση, «Κατεβάζει καντήλια».
Την εποχή των πρώτων διώξεων από τους χριστιανούς, ένας από τους προγόνους μου που ανήκε στην φιλοσοφική σχολή του Δαμάσκιου έφυγε στην εξορία το φθινόπωρο του 531 έφθασε με  άλλους πέντε φιλοσόφους (τον Σιμπλίκιο από την Κιλικία, τον Ευλάμιο από τη Φρυγία, τον Ερμεία και τον Διογένη από τη Φοινίκη και τον Ισίδωρο από τη Γάζα) στην αυλή του Πέρση βασιλέως Χοσρόη Α' (531-579).


Ο Καμενιάτης δεν ήταν παρά ένας υποκριτής. Απέδωσε την άλωση της Θεσσαλονίκης στους Άραβες, στις αμαρτίες των Θεσσαλονικέων. Μόνον εμμέσως απέδωσε την άλωση στο γεγονός πως η οχύρωση της πόλης ήταν παραμελημένη από τους Βυζαντινούς. Δεν είδε την κοινωνική αδικία που επέβαλλε το ιερατείο στους Έλληνες υπηκόους της να επηρεάζει την διάθεση των πολιτών να αμυνθούν. Δεν μας εξήγησε πως ένας μεγαλο-παπάς είχε μαζέψει έναν πακτωλό χρημάτων για να πληρώσει τα λύτρα και να απελευθερώσει τον ίδιο και τους συγγενείς του από την σκλαβιά. Ήταν πονηρός, αλλά οι γνώσεις του ήταν περιορισμένες. Δεν γνώριζε για παράδειγμα την τύχη της ηγεσίας της πόλης. Τι απέγινε ο μητροπολίτης, φρουρά του και οι συν αυτώ, η πολιτική και οικονομική εξουσία; Συνελήφθησαν από τους Άραβες; Βασανίσθηκαν; Σφαγιάσθηκαν;
Σήμερα γνωρίζουμε πως υπήρχε υπόγεια δίοδος που ξεκινούσε από τον ναό του Αγίου Ιωάννη δίπλα στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας και έβγαινε έξω από τα τείχη του επταπυργίου. Όλες οι πόλεις έχουν μυστικές διόδους. Το Παρίσι για παράδειγμα έχει ένα υπόγειο δίκτυο 280 χιλιομέτρων. Αυτό ο Καμενιάτης δεν το γνώριζε, γι’ αυτό και τον συνέλαβαν οι Άραβες. 
Κάθε ηγεσία σε κάθε καθεστώς έχει τις διόδους διαφυγής. Όταν το 2008 ξεκίνησε η «κρίση» στην Ελλάδα, έγινε γνωστό πως οι υπηρεσίες καθάρισαν τις υπόγειες διόδους που υπάρχουν κάτω από την βουλή που οδηγούν η μία σε ελικοδρόμιο και η άλλη στο Πειραιά για θαλάσσια διαφυγή.
Σήμερα στην Θεσσαλονίκη υπάρχουν διάφορες υπόγειες διαδρομές. Άλλες είναι μικρές που συνδέουν υπογείως πολυκατοικίες, ενώ άλλες είναι μεγάλες όπως το υπόγειο κανάλι του ΑΠΘ του γνωστού και ως «Αγιοδημήτριο» πανεπιστήμιο, στο οποίο θα εισέλθουν οι μεγαλο-καθηγητές, οι πολιτικοί και οι διοικητικοί όταν δεχθούν επίθεση και κινδυνεύσει η ζωή τους.

 Οι αιώνες των διώξεων ανάγκασαν την οικογένειά μου, συνέχισε την διήγησή του ο Λεοντιάδης, πότε να προσποιείται τους Χριστιανούς,  πότε τους Μουσουλμάνους. Ο Λέοντας λοιπόν ο Τριπολίτης, ο πρόγονός μου άλωσε την Θεσσαλονίκη και μάζεψε σωρούς θησαυρών, σαν να ήθελε να πάρει πίσω την περιουσία των προγόνων του που του είχαν κλέψει οι Χριστιανοί. Επειδή όμως δεν μπορούσε να τους πάρει μαζί του, τους έκλεισε μέσα στις σαρκοφάγους που είχαν ποντίσει οι χριστιανοί «υπερασπιστές» της Θεσσαλονίκης, όπως μας περιγράφει ο Καμενιάτης:
«Ξέροντας δηλαδή πως ολόκληρο το νότιο μέρος της πολιτείας το ζώνει γύρω γύρω η θάλασσα και πως, αν αρχίσει η μάχη ξαφνικά από κει, εύκολα θα μπορούν οι βάρβαροι να κάμουν ό,τι θέλουν στο σημείο αυτό, μια και δε θα τους εμπόδιζε κανένας ν’ ανεβούν πάνω απ’ το χτισμένο κάστρο. Επειδή θά ’ταν δίπλα στη στεριά και πάρα πολύ χαμηλό και τα καράβια θά ’ναι πολύ πιο ψηλότερα απ’ το μέρος της πρύμης κι από ψηλά θα μπορούν να πληγώνουν θανάσιμα, όσους θα είναι στις επάλξεις αποφάσισε να κρύψει μέσα στα νερά έναν φράχτη και μια καλοστημένη παγίδα, ώστε και την πολιτεία ν’ ασφαλίζει απ’ αυτήν τη μεριά και τους εχθρούς να εμποδίζει . Γιατί και στο ανατολικό και στο δυτικό μέρος της πολιτείας ήτανε πολλά πετρένια μονοκόμματα δουλεμένες σαρκοφάγοι  , που μέσα τους στα παλιά τα χρόνια έθαβαν τους νεκρούς τους οι Έλληνες της πολιτείας αυτής. Αυτές λοιπόν τις σαρκοφάγους - τις μάζευε και με κάποιο περίεργο τρόπο, που αυτός ο ίδιος σοφίστηκε, τις βούλιαζε στη θάλασσα και κρύβοντάς τες μέσα στα νερά στην σειρά, σε μικρή απόσταση την μία απ’ την άλλη, έχτιζε αληθινά ένα θαλασσινό κι ασυνήθιστο οχυρωματικό έργο, πιο στέρεο και πιο σίγουρο και απ’ το κάστρο, που υψώνονταν στη στεριά. Και θα το τελειώναμε κιολας και θ’ ασφάλιζε για καλά την πολιτεία, ώστε να μη μπορούν καθόλου να πλησιάσουν τα καράβια και να τη βλάψουν οι κουρσάροι, αν δεν το μπόδιζε κι αυτό η κακορίζικια μας, και δεν προχώρησε καθόλου. »

(Το σχέδιο αυτό ήτανε του στρατηγού Πετρωνά, που για να το κατασκευάσει μεταχειρίστηκε σαρκοφάγους και ταφόπετρες απ’ το δυτικό και το ανατολικό αρχαίο νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης. Πριν απ’ το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο συναντούσε κανείς ακόμα πολλά ίχνη τους μέσα στη θάλασσα στα νοτιοανατολικά του Λευκού Πύργου. Πολλοί όμως σαρκοφάγοι βρέθηκαν και στην παραλία, δυτικά του Λευκού Πύργου, όταν έκαμναν το δρόμο και διαμόρφωναν την παραλία). 
Αυτό είναι το μυστικό της οικογένειάς μας γι’ αυτό και πάντα βρίσκουμε μία πρόφαση είτε να κάνουμε τους ψαράδες, είτε τους Χριστιανούς , είτε τους μουσουλμάνους, τους Βογόμιλους, τους Καθαρούς, τους Γνωστικούς γι’ αυτό και ο Ρωμανός ο Μελωδός (493-560), γράφει «Χαίρε, τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα, Χαίρε, ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί, Χαίρε, ότι εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί, Χαίρε, των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα ... ». Εμείς ήμασταν πάντα «οι Αθηναίοι» που τους χαλούσαμε τα σχέδια.
Σήμερα βρισκόμαστε πάντα δίπλα στην παραλία και βουτάμε για να πάρουμε πίσω τον θησαυρό μας. Εάν παρατηρήσεις σε μία από τις δύο σαρκοφάγους στο Αρχαιολογικό Μουσείο υπάρχει μία τρύπα. Δουλειά των προγόνων μου είναι και αυτή.
Υπάρχουν και άλλες σαρκοφάγοι που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μιλούν για την ιστορία της γενιάς μου. Μία μάλιστα σου μιλά όταν περνάς «Χαίρε παρωδίτα» σου λέει δηλαδή, χαίρε διαβάτη και εσύ ίσως να του απαντάς «Χαίρε και εσύ ψυχή που φτερουγίζεις σαν πεταλούδα ανάμεσα στους τάφους».
Τότε μου ανέπτυξε αυτό που οι πρόγονοί του ονόμαζαν «Οι αρχαίες ψυχές». Μία θεωρία που ξεκινά από τους Ορφικούς και περνά από τον Πυθαγόρα, τον Πλάτωνα, τους Πλατωνικούς για να φτάσει στους Νέο-Πλατωνικούς, τον Πλωτίνο, τον Πρόκλο, τον Ολυμπιόδωρο,  τον Δαμάσκιο . Πως δηλαδή γύρω μας……….
Αλλά γι’ αυτά θα σου μιλήσω μιαν άλλη φορά.


Θύρες δι' επίθεσθαι βεβήλοις.


ΣΧΟΛΙΑ

(1) νουνός είναι ο «πνευματικός πατήρ» που χρησιμοποίησε η νέα θρησκεία για να επιβάλλει το νέο της δόγμα. Παρακολουθούσε τους Έλληνες που προσηλυτίζονταν, για να διαπιστώσουν εάν υποκρίνοντο τους χριστιανούς ενώ παρέμεναν Έλληνες.
 [11] Ιουστινιάνειος Κώδιξ 1.11.10, για την χριστιανική επιβολή:
«Θεσπίζουμε δε και νόμο, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα μικρά παιδιά πρέπει να δέχονται το σωτήριο βάπτισμα αμέσως και χωρίς καμία αναβολή, ώστε όπως και οι μεγαλύτεροι να μπορούν να εκκλησιάζονται και να κατηχούνται στις θείες γραφές και τους θείους κανόνες. Έτσι θα μπορούν να διαφυλάξουν την αληθινή πίστη των ορθοδόξων χριστιανών και δεν θα επιστρέψουν ξανά στην παλαιά πλάνη.
Και όσων έχουν κάποιο στρατιωτικό ή άλλο αξίωμα και περιουσία μεγάλη και για να κρατήσουν τα προσχήματα εβαπτίσθησαν οι ίδιοι ή πρόκειται να βαπτισθούν, αφήνοντας όμως τις συζύγους τους και τα τέκνα τους ή τα άλλα μέλη του οίκου τους μέσα στην Ελληνική πλάνη, διατάσσουμε να δημευθεί η περιουσία τους, να στερηθούν όλων των πολιτικών δικαιωμάτων τους και να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει, αφού είναι φανερό ότι έτυχαν του αγίου βαπτίσματος δίχως να έχουν πίστη, και τα ίδια δε θα υφίστανται οι αλιτήριοι Έλληνες και οι Μανιχαίοι, τμήμα των οποίων είναι οι Βορβορίτες.
Ανακοινώνουμε σε όλους εκείνους που έχουν γίνει Χριστιανοί και ήδη αξιωθεί το άγιο και σωτήριο βάπτισμα, ότι όποτε εντοπισθούν επιμένοντες στην πλάνη των Ελλήνων θα καταδικασθούν στην εσχάτη των ποινών. Όσοι όμως δεν έχουν αξιωθεί ακόμη το σεβαστό βάπτισμα, θα πρέπει να εμφανισθούν οικειοθελώς στην Βασιλεύουσα ή στις επαρχιακές πόλεις τους και να προσέλθουν στις αγιότατες εκκλησίες μαζί με τις συζύγους τους, τα τέκνα τους και όλα τα υπόλοιπα μέλη του οίκου τους και να κατηχηθούν στην αληθινή πίστη των χριστιανών.
Έτσι, αφού κατηχηθούν και αποβάλουν μια για πάντα την πλάνη που τους διακατείχε, θα πρέπει να δεχθούν το σωτήριο βάπτισμα, διαφορετικά δεν θα έχουν κανένα απολύτως πολιτικό δικαίωμα, ούτε θα τους επιτραπεί να είναι ιδιοκτήτες κινητής ή ακινήτου περιουσίας. Θα τους αφαιρεθούν τα πάντα και θα εγκαταλειφθούν οι οικογένειές τους στην εξαθλίωση και επιπλέον οι ίδιοι θα υποβληθούν σε διάφορες ποινές.
Απαγορεύουμε δε κάθε διδασκαλία των πασχόντων από την νόσο των ανοσίων Ελλήνων, ώστε να μην μπορούν να διαφθείρουν τις ψυχές των μαθητών τους με δήθεν αλήθειες. Οι περιουσίες αυτών των ανθρώπων θα δημευθούν και οι ίδιοι θα τιμωρηθούν με εξορία. Αν κάποιος στην επικράτειά μας κρύβεται, αλλά συλληφθεί θυσιάζων ή διαπράττων το αδίκημα της ειδωλολατρίας θα τιμωρηθεί με την εσχάτη των ποινών, με την οποία άλλωστε τιμωρούνται δικαίως και οι Μανιχαίοι και οι Βορβορίτες, γιατί κρίνουμε ότι όλοι αυτοί είναι εξίσου εγκληματίες».
 

(2) Η απόφαση  Γ2/2745/1991 του ΥΠ.Ε.Π.Θ. αναφέρει τα εξής:
Κυκλοφορία περιοδικών στα σχολεία
Σε συνέχεια της Γ2/716/27.2.91 εγκυκλίου μας με την οποία εγκρίθηκε η κυκλοφορία 7 (επτά) περιοδικών στα Σχολεία και έχοντας υπόψη τις 25/9.5.91 και 26/15.5.91 πράξεις της Επιτροπής κρίσεως περιοδικών και εντύπων που θα κυκλοφορούν στα Σχολεία Α/θμιας και Β/θμιας Εκπ/σης
Εγκρίνουμε
Επιπλέον των ανωτέρω και την κυκλοφορία των κατωτέρω περιοδικών, τα οποία η Επιτροπή κρίνει κατάλληλα, επειδή το περιεχόμενό τους είναι θρησκευτικό, επιστημονικό, εγκυκλοπαιδικό, μορφωτικό, λογοτεχνικό, ψυχαγωγικό ο χαρακτήρας τους παιδαγωγικός και ηθοπλαστικός και παρουσιάζουν ενημερωτικό, κοινωνικό, πολιτικό και ανθρωπιστικό ενδιαφέρον.
Τα περιοδικά αυτά είναι:
1) "UNICEF ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ" που εκδίδει η Ελληνική Επιτροπή συνεργασίας με τη "UNICEF" για τα Σχολεία Α/θμιας και Β/θμιας Εκπ/σης.
2) "ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ" που εκδίδει η Αδελφότης Θεολόγων "Ο ΣΩΤΗΡ" για τα Σχολεία Α/θμιας και Β/θμιας Εκπ/σης.
Η επιτροπή έχει το δικαίωμα ανάκλησης κυκλοφορίας περιοδικών εάν κάποιο δεν εκπληρώνει τους ορισμένους όρους κυκλοφορίας.
Η διάθεση των περιοδικών στα Σχολεία θα γίνεται με μέριμνα των εκδοτών και θα διακινούνται μεταξύ των μαθητών σε προαιρετική βάση.
Κάθε διάταξη προηγούμενης εγκυκλίου που αντίκειται στην παρούσα καταργείται.
Παρακαλούμε να ενημερώσετε σχετικά τα Σχολεία της αρμοδιότητάς σας.
Ο ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΣ


(3) Η λέξη «σαρκοφάγος» μπορεί να συσχετιστεί με τη φράση «σαρκοφάγον λίθον» που μαρτυρείται από συγγραφείς των Ελληνιστικών και Ρωμαϊκών χρόνων: επρόκειτο για λίθο που εξορυσσόταν κοντά στην Άσσο της Τρωάδος και είχε την ιδιότητα να αποσυνθέτει τη σάρκα των νεκρών που εγκλείονταν σε αυτόν.