θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Monday, January 08, 2018

Ο δήθεν 1ος νόμος του Νεύτωνα.

 
 

Νεύτωνας καὶ Καρτέσιος

Τὸ θέμα ποὺ θίγεται ἐδῶ, πιστεύω, ἀξίζει νὰ λάβῃ δημοσιότητα γιὰ χάρη τῆς ἀποκατάστασης τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας. Πρόκειται γιὰ τὸν λεγόμενο «Πρῶτο Νόμο τοῦ Νεύτωνος». Ὁ νόμος αὐτὸς διατυπώθηκε γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη κατὰ τρόπο σαφῆ καὶ μονοσήμαντο. Παραθέτω ἀτόφια τὰ σχετικὰ κείμενα,
ὅπου ἀποδεικνύεται τοῦ λόγου τὸ ἀληθές:

α) Ἀ πὸ τὸ βι βλί ο «Ἀριστοτέλης-Ἅπαντα», 42 Φυ σι κὴ Ἀ κρό α σις (Φυ σι κά), βι βλί ο
Δ, Ἐκ δό σεις Κά κτος, σελ. 136 καὶ 137:
Ἀρχαῖο κείμενο (γράφτηκε μεταξὺ 384 καὶ 322 π.Χ.):
«ἔτι οὐδεὶς ἂν ἔχοι εἰπεῖν διὰ τί κινηθὲν στήσεταί που· τί γὰρ μᾶλ λον ἐνταῦθα ἢ ἐν ταῦθα; ὥ στε
 
Μετάφραση:
«Κανεὶς ἄλλωστε, [ἀπὸ τοὺς ἐν λόγῳ ἐρευνητὲς] δὲν θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ πῇ, γιατί αὐτὸ ποὺ τέθηκε [σὲ μιὰ δεδομένη στιγμὴ] σὲ κίνηση, θὰ πρέπει νὰ σταθῇ κάπου
[καὶ νὰ μείνῃ ἀκίνητο], διότι τί [τὸ ὑποχρεώνει νὰ σταματᾷ] [σὲ αὐτὸν] ἐδῶ [τὸν τόπο] μᾶλλον παρὰ [σὲ ἐκεῖνον] ἐκεῖ [τὸν ἄλλον]; Ὥστε ἢ θὰ ἠρεμήσῃ ἢ θὰ πρέπει ἀναγκαῖα νὰ μετατοπίζεται ἐπ’ ἄπειρον, ἂν δὲν συμβῇ νὰ τὸ ἐμποδίσῃ κάτι τι τὸ ἰσχυρότερο.».

β) Ἀπὸ τὸ βιβλίο Albert Einstein - Leopold Infeld, «Ἡ ἐξέλιξη τῶν ἰδεῶν στὴ Φυσική», μετάφραση Εὐτυχίου Μπιτσάκη, ἐκδόσεις Δωδώνη 1978, σελ. 20 (γράφτηκε
γύρω στὰ 1937):
«Ἡ μεγάλη αὐθεντία τοῦ Ἀριστοτέλη σ’ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη ἦταν ἴσως ἡ κύρια αἰτία γιὰ τὴν ἐπίμονη πίστη ποὺ εἶχαν σ’ αὐτὴν τὴ διαισθητικὴ ἀντίληψη. Διαβάζουμε στὴ “Μηχανική”, ποὺ τοῦ ἀπόδιδαν ἐπὶ δύο χιλιάδες χρόνια:
»Τὸ κινούμενο σῶμα σταματᾷ, ὅταν ἡ δύναμη ποὺ τὸ σπρώχνῃ μπροστὰ δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ δράσῃ ἔτσι, ποὺ νὰ τὸ σπρώχνῃ.
»Τὸ συμπέρασμα τοῦ Γαλιλαίου, ποὺ εἶναι καὶ τὸ σωστό, διατυπώθηκε μία 
γενεὰ ἀργότερα ἀπὸ τὸν Νεύτωνα σὰν νόμος τῆς ἀδράνειας. Εἶναι συνήθως τὸ
πρῶτο πρᾶγμα γύρω ἀπὸ τὴ Φυσικὴ ποὺ ἀποστηθίζουμε στὸ σχολεῖο καὶ μερικοὶ
ἀνάμεσά μας τὸν θυμοῦνται ἀκόμα: “Κάθε σῶμα παραμένει σὲ κατάσταση ἠρεμίας
ἢ εὐθύγραμμης καὶ ὁμαλῆς κίνησης, ἐφ’ ὅσον ἡ κινητική του κατάσταση δὲν μεταβάλλεται ἀπὸ τὴν ἐπίδραση ἐξωτερικῶν δυνάμεων”.».

γ) Ἀπὸ τὸ βιβλίο Halliday-Resnick, «Φυσική», Μέρος Α, ἐκδόσεις Πνευματικός, 1976 (γράφτηκε τὸ 1966):
«Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ τοῦ Γαλιλαίου υἱοθετήθηκε ἀπὸ τὸν Newton σὰν πρῶτος ἀπὸ τοὺς τρεῖς νόμους του. Ὁ Newton διατύπωσε τὸν πρῶτο νόμο του ὡς ἑξῆς: “Κάθε
σῶμα διατηρεῖ τὴν κατάσταση ἠρεμίας ἢ ὁμαλῆς κινήσεώς του σὲ εὐθεῖα γραμμή, ἐκτὸς ἂν ἐξαναγκαστῇ νὰ μεταβάλῃ τὴν κατάσταση αὐτὴν ἀπὸ δυνάμεις ποὺ ἐξασκοῦνται πάνω του.”».

Ἐπειδὴ τὰ κείμενα μιλᾶνε μόνα τους, ἀποφεύγω νὰ κάνω ὁποιοδήποτε σχόλιο.

Σπῦρος Κουνάδης
Πολιτικὸς Μηχανικός
 
ΔΑΥΛΟΣ/275, Δεκέμβριος 2004