θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, March 19, 2017

Στο Ινστιτούτο Πληροφορικής της Πάτρας



Ο Τάσος Ανθουλιάς σπούδασε αρχικά Πολιτικός Μηχανικός και, στη συνέχεια, μετεκπαιδεύτηκε στην Αγγλία στη διδακτική των θετικών μαθημάτων.
Στο Ινστιτούτο Πληροφορικής της Πάτρας

Από το 1984 ως το 1986 είχα δημιουργήσει μια σειρά εκπαιδευτικών προγραμμάτων που έτρεχαν στο λειτουργικό σύστημα των υπολογιστών   Apple IIc, των πιο φτηνών και εξελιγμένων υπολογιστών εκείνης της εποχής. Οι υπολογιστές αυτοί είχαν αρχίσει να αγοράζονται από γονείς για τα παιδιά τους ακριβώς γιατί υπήρχαν αυτά τα εκπαιδευτικά προγράμματα, τα οποία ήταν για διάφορες ηλικίες.
Από πλευράς τεχνικής προγραμματισμού, εκείνα τα προγράμματα δεν ήταν ούτε ιδιαίτερα πολύπλοκα, ούτε μεγάλα σε μέγεθος, αφού έπρεπε να χωρούν στις δισκέτες της εποχής (με χωρητικότητα 128 Kb όλο κι όλο). Αλλά αξιοποιούσαν πλήρως δύο τομείς: τα γραφικά της Apple και τις εκπαιδευτικές μεθοδολογίες. Για παράδειγμα, υπήρχαν πλήρεις εξομοιώσεις πειραμάτων της φυσικής και οπτικά και χρονικά, με βάση δεδομένα που έβαζε από το πληκτρολόγιο ο μαθητής.
Είχα γνωρίσει τον Θανάση Χατζηλάκο, έναν αξιόλογο επιστήμονα που είχε υψηλή θέση στο Ινστιτούτο Πληροφορικής της Πάτρας. Το ινστιτούτο αυτό ήταν το χαϊδεμένο παιδί του Ανδρέα Παπανδρέου και είχε πολύ μεγάλη χρηματοδότηση.
Κάποια στιγμή, το 1986, ο Θανάσης με πήρε τηλέφωνο και μου είπε πως ένας συνάδελφός του στο ΜΙΤ ερχόταν σε λίγες μέρες στην Ελλάδα και με κάλεσε να πάω κι εγώ μαζί του στην Πάτρα, ώστε να παρουσιάσω στους εργαζόμενους εκεί τα εκπαιδευτικά μου προγράμματα και να δούμε μια πιθανότητα συνεργασίας για την ανάπτυξη ελληνικού εκπαιδευτικού λογισμικού.
Έτσι και έγινε. Με τον συνάδελφο από το ΜΙΤ ταξιδέψαμε μαζί στην Πάτρα, κουβεντιάζοντας στη διαδρομή το ζήτημα της ανάπτυξης εκπαιδευτικών προγραμμάτων.
Στο Ινστιτούτο Πληροφορικής, παρουσίασα σε πέντε μέλη του ινστιτούτου τα εκπαιδευτικά προγράμματα που είχα δημιουργήσει, εξηγώντας τους εκπαιδευτικούς στόχους των προγραμμάτων και τονίζοντας πως ο προγραμματισμός τους δεν είναι καθόλου δύσκολος – απλώς απαιτεί λογική. (Εξάλλου εγώ δεν είμαι επαγγελματίας προγραμματιστής – είμαι εκπαιδευτικός που χρησιμοποιεί την πληροφορική ως εκπαιδευτικό εργαλείο).
Την άλλη μέρα ο Θανάσης μου είπε: Δυστυχώς, δεν μπορούμε να συνεργαστούμε γιατί τα μέλη του ινστιτούτου δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε θέματα σαν κι αυτά που παρουσίασες. Δεν έχουν τις σχετικές γνώσεις, αλλά ασχολούνται μόνο με άλλα ζητήματα πληροφορικής.
Νομίζω πως μπορείτε να φαντασθείτε την έκπληξη και την απογοήτευσή μου…