θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, January 01, 2016

H αθεΐα για τον Έλληνα αποδείχτηκε τρομερή αρρώστια και κατάντια.

 

H αθεΐα για τον Έλληνα αποδείχτηκε τρομερή αρρώστια και κατάντια.

Περ. Τρίτο Μάτι Τ. 236 15 Δεκ. 2015

 - Ο άθεος σημερινός Έλληνας έχει αρνηθεί σε μεγάλο βαθμό την ελληνικότητά του.

 - Θεωρώ μάλιστα ότι ο όρος «άθεος Έλληνας» αποτελεί οξύμωρο σχήμα. Ο Έλληνας από τη φύση του δεν μπορεί να είναι άθεος. Γι’ αυτό και πιστεύω πως έχουν δίκιο αυτοί που υποστηρίζουν ότι η αθεΐα είναι ιδιαίτερη... θρησκεία, στην οποία έχουν προσηλυτιστεί οι συγκεκριμένοι Έλληνες!

 - Ο Επίκουρος, ήταν ευσεβής στο έπακρο και δήλωνε «θεοί μεν γαρ εισίν. Εναργής γαρ αυτών εστιν η γνώσις», δηλαδή: «κι όμως οι θεοί υπάρχουν, διότι η γνώση που έχουμε γι’ αυτούς είναι εναργής (ξεκάθαρη, ολοφάνερη)».

Απίστευτο κατάντημα για 'Ελληνες! Δε λέω για Γερμανούς ή Κινέζους, δε λέω για κάποιον άλλο λαό. Λέω «κατάντημα» επειδή αναφέρομαι σε Έλληνες. Γερμανός άθεος, Αμερικανός άθεος... ίσως είναι και αναμενόμενο. Αλλά Έλληνας άθεος;
Οι Έλληνες, από τα βάθη της Ιστορίας μας, είμαστε πιστός λαός. Πάντα προσβλέπουμε στο «επέκεινα». Και χρησιμοποιώ την έννοια «πίστη», γιατί αυτή ταιριάζει για το επέκεινα και το θείο, και αυτή εξηγεί καλύτερα εκείνη την «κίνηση» της καρδιάς, που λέγαμε.
— «Των μεν θείων τα πολλά απιστίη διαφυγγάνει μη γιγνώσκεσθαι» λέει ο, βαθύτατα θρησκευόμενος, κολοσσός της ανθρώπινης σκέψης,Έλληνας, Ηράκλειτος. Δηλαδή ότι, ένεκα της απιστίας των ανθρώπων, χάνεται η γνώση των θείων πραγμάτων, και οι άνθρωποι εξομοιώνονται με τα βιολογικά αδέλφια τους, τα ζώα...
Αλλά και όλοι οι κορυφαίοι 'Ελληνες σοφοί, από τον Πυθαγόρα μέχρι τον Επιμενίδη και από τον Παρμενίδη μέχρι τον Σωκράτη και τον Πλάτωνα, στο θείο και στο επέκεινα αναφέρονται. Και όχι μόνο οι κορυφές του Πνεύματος, όλος ο απλός ελληνικός λαός, σε όλες τις φάσεις της Ιστορίας του, καθόριζε την καθημερινότητα του αναφερόμενος στο θείο και στο επέκεινα - είτε με γιορτές, είτε με μυήσεις και μυστήρια. Γι’ αυτό λέω ότι ο άπιστος-άθεος σημερινός Έλληνας έχει αρνηθεί σε μεγάλο βαθμό την ελληνικότητά του.
Για την ελληνική κοσμοθέαση, λοιπόν, ο άνθρωπος ανέκαθεν ορίζεται ως το θρησκευόμενο ον! Τι είδους άνθρωποι είναι οι νέοι Έλληνες που δεν θρησκεύονται; Θα τολμούσα να πω ότι η αθεΐα είναι παρά φύσιν κατάσταση για τον Έλληνα, όπως αυτός διαμορφώθηκε εδώ και τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια. Αυτό νομίζω ότι ισχύει για κάθε άνθρωπο στη Γη - αλλά, εντάξει, ίσως υπάρχουν λαοί που η αθεΐα ή ο υλισμός ταιριάζουν κάπως με την κουλτούρα ή τη νοοτροπία τους. Με την ελληνική φύση, όμως, σαφώς όχι! H ίδια η ελληνική λέξη «θρησκεία», κατά πολλούς, στη Γλώσσα μας παράγεται από το θρώσκω = αναβαίνω, λέξη που συνδέεται άρρηκτα και με την ίδια την έννοια «άνθρωπος» ή, κατ’ άλλους, με το «θράσκειν» = θυμάμαι το θειον!
Ακόμα και αυτός ο Επίκουρος, που θα μπορούσε να εκληφθεί ως υλιστής, έζησε τη ζωή του ως ασκητής! Κηρύσσοντας το περίφημο «ζην ηδέως», εννοούσε κυρίως την επίτευξη του υψηλού επιπέδου της φιλοσοφικής απάθειας. Και, πάνω από όλα, αν και πράγματι πίστευε ότι με τον θάνατο τελειώνουν όλα, δεν ήταν άθεος! Αντίθετα, ήταν ευσεβής στο έπακρο και δήλωνε «θεοί μεν γαρ εισίν. Εναργής γαρ αυτών εστιν η γνώσις», δηλαδή: «κι όμως οι θεοί υπάρχουν, διότι η γνώση που έχουμε γι’ αυτούς είναι εναργής (ξεκάθαρη, ολοφάνερη)». Απορώ πώς ο Μαρξ, που θαύμαζε τον Επίκουρο, προσπέρασε αυτά τα λόγια του και τα ερμήνευσε όπως τον βόλευε.
Έχει τεράστια διαφορά να πιστεύεις ότι με τον θάνατο τελειώνει και η ψυχή και το σώμα, αλλά ταυτόχρονα να δέχεσαι την ύπαρξη του θείου, όπως ο Επίκουρος... από το να πιστεύεις το ίδιο, αλλά ταυτόχρονα να είσαι και άθεος, όπως διακήρυξε ο Μαρξ, αλλοτριώνοντας έκτοτε βαθύτατα τους οπαδούς του!
Θα συμφωνήσετε κι εσείς ότι ακόμα και ο Επίκουρος στην πραγματικότητα ήταν άνθρωπος που - με τον δικό του, ομολογουμένως, τρόπο- είχε στραμμένη άνω την καρδιά του!
Και μπορεί τους επόμενους αιώνες το θείο να αποκάλυψε στους Έλληνες διαφορετικό τρόπο προσέγγισής Του, αλλά η καρδιά μας έμεινε πάντα στραμμένη «άνω», με ίδια ή και περισσότερη δύναμη.  (….) Γιατί, όπως σε κάθε εποχή, όλος ο λαός ακολουθούσε, και έτσι μπόρεσε να παραμείνει 'Ελληνας (δηλαδή ο κατ’ εξοχήν Άνθρωπος = προσβλέπων άνω) σε όλες τις δοκιμασίες που του επεφύλασσε η Ιστορία.
Και τώρα τι βλέπουμε; Ένα πρωτοφανές είδος, τους Έλληνες(;) άθεους, να πληθαίνουν! ( ) Είτε λόγω της καταιγιστικής επέλασης της Αριστερής παιδείας, είτε επειδή υιοθετήσαμε Δυτικά καπιταλιστικά/καταναλωτικά πρότυπα ζωής. Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η πανάρχαιη και παραδοσιακή ελληνική θέαση της ζωής θεωρήθηκε αναχρονισμός και ντεμοντέ, ενώ η κοντόφθαλμη αθεϊστική θέασή της προπαγανδίστηκε ως προοδευτισμός και εξέλιξη.
  H αθεΐα της Αριστερός, αποδείχτηκε - για την ελληνική κοινωνία τουλάχιστον- τρομερή αρρώστια και κατάντημα.
Αυτό, δυστυχώς, δεν είναι κάποια στρατευμένη διαπίστωση. Είναι απλή επισήμανση των στατιστικών δεδομένων. Και τι λένε αυτά; Ότι ποτέ άλλοτε η ελληνική κοινωνία δεν είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό διάσπασης και πνευματικής νωθρότητας, σε όλους τους τομείς. Διαφωνεί κανείς;
Οπωσδήποτε, πολλές συγκυρίες συμβάλλουν σε αυτή την τραγική κατάσταση, που άλλωστε πλήττει όλους τους λαούς του πλανήτη. Αλλά νομίζω πως, για τους Έλληνες ειδικά, βασική αιτία είναι η διολίσθηση στην αθεΐα.
Ας το ομολογήσουμε, λοιπόν, αυτό που ήδη αναγνωρίζουμε μέσα μας: οι σημερινοί Έλληνες έχουμε ένα θλιβερό προνόμιο: αποτελούμε μία από τις χειρότερες γενιές Ελλήνων ολόκληρης της Ιστορίας  ίσως και τη χειρότερη... Συναγωνιζόμαστε εκείνους τους Έλληνες που έγραψαν στην Ακρόπολη γλείφοντας τον Σύλλα «ήλθες, είδες, ενίκησες» και οι Ρωμαίοι τους αποκάλεσαν «Γραικύλους». Οι μελλοντικές γενιές Ελλήνων θα μάθουν πώς θα ονομάσει η Ιστορία, τη δική μας, τη λεγόμενη «Γενιά του Πολυτεχνείου». (Αλήθεια έχετε δει τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύονται τελευταία, με θέμα το πώς ζουν σήμερα οι «κορυφαίοι του Πολυτεχνείου» και πώς “εξαργύρωσαν” τον ηρωισμό τους; Με υπουργεία, με βίλες, στην Ελβετία; Στην πραγματικότητα, το σύνθημα του Πολυτεχνείου


Παύλος Γ. Βουδούρης