NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, November 28, 2015

Π. Διαθήκη: Άν σου βιάσει την κόρη, ας σου δώσει 50 δίδραχμα.


jesus: Κατασφάξατε τους εχθρούς μου.


Τα μυστικά των πρώτων τριάδων στην Σιγκαπούρη: Μέρος 2


 
Τα μυστικά των πρώτων τριάδων στην Σιγκαπούρη: Μέρος 2
 
 
Ρίχνοντας φως στις μυστηριώδεις μυστικές εταιρείες της ιστορίας της Σιγκαπούρης.
 
Η ταραχώδης δεκαετία του 1850
 
Ήταν πριν από περισσότερο από μια δεκαετία από τότε που έφτασα ως sin kheh   (νέος μετανάστης) από  το Fujian και γνώρισα την Ah Kow. Στα μέσα της δεκαετίας του 1850 έπεσε φώς στις μυστικές εταιρείες καθώς οι αψιμαχίες και η οικονομική δυσαρέσκεια τους ώθησε να καταφύγουν στη βία.


Αντι-Καθολικές ταραχές (1851)
 
 
Φεβρουάριος 1851. Οι  τελευταίες 5 ημέρες χαρακτηρίστηκαν από αιματηρό χάος.
Για αρκετό καιρό τώρα, πολλά μέλη της μυστικής εταιρείας έχουν προσηλυτιστεί στον καθολικισμό, με αποτέλεσμα την σημαντικά μειωμένη συμμετοχή στα kongsis.
Το πιο δύσκολο χτύπημα ήταν το Ghee Hin Hoe (义兴会).  Οι ηγέτες τους ήταν έξω φρενών. Επιπλέον, υπήρχαν φήμες ότι οι Καθολικοί ιδιοκτήτες φυτειών έκαναν λαθρεμπόριο οπίου στις φυτείες τους - μια άμεση απειλή για τις επιχειρήσεις όπιου που λειτουργούσαν οι  μυστικές εταιρείες  .
Η δυσαρέσκεια οδήγησε σε μια σφαγή 5 - ημερών που σκότωσε 500 και ισοπεδώθηκαν 28 φυτείες πιπέριού και Gambier
Στο τέλος, χάρη στη διαμεσολάβηση, τα δύο μέρη συμφώνησαν σε ένα ποσό διακανονισμού 1.500$ και μερικοί εξεγερμένοι φυλακίστηκαν. 
  
 
 
Φυτεία Πιπεριού στα 1890

Οι ταραχές των Hokkien και των Teochew (1854)

 
Καθώς ο πληθυσμός των μεταναστών συνέχισε να διογκώνεται,  ομάδες με διάφορετική διάλεκτο (ειδικά η Hokkiens και η Teochews) στο Kongsi άρχισαν να διασπώνται σε διαφορετικές παρατάξεις. Η ένταση αυξήθηκε μεταξύ των δύο ομάδων, όπως κάθε είδε την άλλη ως άμεση οικονομική απειλή, ιδιαίτερα για τον έλεγχο των φυτειών πιπεριού και Gambier.
Μάιος 1854. Έπαιρνες το γεύμα σου στο δρόμο, όταν ξαφνικά μία φασαρία απέναντι στο δρόμο τράβηξε την προσοχή σας. Ένα χαμάλης Teochew μάλωνε με έναν έμπορο ρυζιού Hokkien για την τιμή αρκετών katis  (斤) ρυζιού.
Οι παρευρισκομένοι  γύρω άρχισαν να παίρνουν τις πλευρές των συμπατριωτών τους με την ίδια διάλεκτο και χωρίς προειδοποίηση, το ασήμαντο περιστατικό κλιμακώθηκε σε σωματικά χτυπήματα.
Δεν  πρόσεξες πως κάποιος έρχεται από πίσω σου με ένα μαχαίρι στο χέρι.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων 10 ημερών, περίπου 500 άνθρωποι σκοτώθηκαν και 300 σπίτια καταστράφηκαν.
 
Ο δρόμος για ένα σπασμένο κεφάλι είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.
Καθώς οι μυστικές εταιρείες δυφημίζοντο για τις εξεγέρσεις τους και τις αναταραχές, διορίστηκε ως   προστάτης των Κινέζων  (Chinese Protector) το 1877, ο William Pickering, με τις γνώσεις του για τα έθιμα και την γλώσσα της Κίνας. Ουσιαστικά, ο Pickering ήταν μια γέφυρα μεταξύ της βρετανικής κυβέρνησης και της κινεζικής κοινότητας των μεταναστών. Η καλή σχέση του με τους Κινέζους σήμαινε ότι τα προβλήματά τους τα έφεραν στην κυβέρνηση, αποφεύγοντας έτσι τα λουτρά αίματος που εμφανίστηκαν όταν οι μυστικές εταιρείες χειρίζεταν τα θέματα.
 
 
 
Ο William Pickering, προστάτης των Κινέζων  (Chinese Protector)
 
 
Επιπλέον, η δουλειά του Pickering περιελάμβανε την προστασία των νέων από το να γίνουν κούληδες – χαμάληδες, θύματα εμπορίας ανθρώπων, καθώς και την απελευθέρωση των πορνών από τους οίκους ανοχής. Αν και αυτό ήταν όλα καλό, οι ενέργειές του εξόργισαν αναπόφευκτα τις μυστικές εταιρείες που είδαν τις καλές του προθέσεις ως παρέμβαση στις επικερδείς επιχειρήσεις τους.
Το 1887, ένα μέλος τριάδας προσπάθησε να σκοτώσει τον Pickering   πετώντας ένα τσεκούρι στο κεφάλι του. Η απόπειρα δολοφονίας ήταν ανεπιτυχής, αλλά το 1888 τον ανάγκασε σε πρόωρη συνταξιοδότηση.

 
Μια μάχη για να μειωθούν οι μυστικές εταιρείες.
 
Η βίαιη φύση των μυστικών εταιρειών το 1800 ανησύχησε τη βρετανική κυβέρνηση. Σε μια προσπάθεια να τις ελέγξει, η κυβέρνηση θέσπισε αρκετούς νόμους που αργά αλλά σταθερά έφεραν θανατηφόρα χτυπήματα στις μυστικές εταιρείες.
Η Peace Preservation Act  Ο νόμος για την Διατήρηση της Ειρήνης (1867) έδωσε στην αποικιακή κυβέρνηση την εξουσία να φυλακίζει και να απελαύνει τους καταδικασθέντες Κινέζους μετανάστες. Ο φόβος της απέλασης ήταν ένα σημαντικό εργαλείο για τον περιορισμό των μελών των εταιρειών.
Το διάταγμα για την καταστολή των επικίνδυνων Εταιρειών “Ordinance for the Suppression of Dangerous Societies” (1869) κατέστησε υποχρεωτικό σε όλες τις εταιρείες με περισσότερα από 10 μέλη   να  εγγραφούν στον Αστυνομικό Επίτροπο, επιτρέποντας στην κυβέρνηση να τους παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς.
Το 1890,   τέθηκε σε ισχύ το διάταγμα Νόμου “Societies Ordinance”, θέτοντας εκτός νόμου όλες τις εταιρείες που ασκούσαν τελετουργικά τριάδων και ως εκ τούτου, ανάγκασαν τις μυστικές εταιρείες να περάσουν στην παρανομία. Μερικές διαλύθηκαν με τη διαδικασία αυτή, ενώ άλλες εξελίχθηκαν στο γύρισμα του αιώνα για να γίνουν οι σημερινές συμμορίες του δρόμου.
 
 
Νέος αιώνας με παλιά προβλήματα
 
Είναι 1940. Είσαι ένας Κινέζος μετανάστης από το Fujian της Κίνας και έχεις ένα μήνα από τότε που έφτασες στο Nanyang (ή τη Σιγκαπούρη, όπως οι άνθρωποι την αποκαλούν εδώ). Μέχρι στιγμής, η πραγματικότητα της Σιγκαπούρης, ο τροπικός παράδεισος, έχει γίνει μία τεράστια χωματερή στις προσδοκίες σας.
Το έργο είναι τρελά σκληρή, δεν υπάρχουν αρκετά για να φάς και  ζείς σε ένα δωμάτιο στο μέγεθος του ενός φερέτρου με άλλα 10 παιδιά. Για να πάρεις δύναμη, βράζεις τα υπολείμματα από οστά χοιρινού κρέατος σε ζωμό με πιπέρι.  Αρέσει το φαγητό στους σύντροφους στο δωματίο, αλλά αναρωτιέστε ποιος θα πληρώσει ποτέ για το αρωματισμένο νερό με τα οστά που έχουν απομείνει.
Ευτυχώς, συναντάς έναν παλιό γείτονα, τον Ah Huat, ο οποίος σε βάζει στην εταιρεία του. Η ζωή είναι ελάχιστα καλύτερη όταν είσαι σε μια εταιρεία. Η μηνιαία συνδρομή των 40 σεντ είναι λίγο απότομη, αλλά τουλάχιστον δεν σε απαγάγουν , δεν σε σκοτώνουν ή δεν σε πνίγουν.
Σε αντάλλαγμα για την ευημερία που σου παρέχεται από την εταιρεία, εργάζεστε σκληρά γι 'αυτούς. Πρόσφατα, σας ενημερώνουν ότι ο επικεφαλής (大哥) είναι ικανοποιημένος με το έργο σας και μια προαγωγή είναι πιθανόν στο δρόμο.

Τα βίτσια και οι Άνδρες
 
Για να το γιορτάσετε, ο Ah Huat αποφάσισε να σας βγάλει έξω, ως έκπληξη. Αυτός σας οδηγεί έξω στους πολυσύχναστους δρόμους της Gu Jia Zui (牛车水 - Chinatown) και γυρίζετε στη γωνία σε ένα σοκάκι  μπροστά από ένα σπίτι με σκούρες κόκκινες πόρτες.
Η γλυκιά, πικάντικη μυρωδιά σας χτυπά στο πρόσωπο, καθώς ο  Ah Huat ωθεί την πόρτα για να ανοίξει.
«Όπιο;», θα ρωτήσετε, λίγο αναστατωμένος στη θέα πολλών ζαλισμένων ανδρών ξαπλωμένων σε ξύλινους πάγκους, με σωλήνες μπαμπού στα χέρια τους.
 
 
 
 
 Τεκές Νοτιοανατολικής Ασίας
 
Μαθαίνετε   από τον Ah Huat ότι η αποικιακή κυβέρνηση για άλλη μια φορά απένειμε στην εταιρεία σας μια άδεια για την επεξεργασία και την πώληση   οπίου.
Το όπιο είναι μια πολύ προσοδοφόρα επιχείρηση και η βρετανική διοίκηση θέλει ένα κομμάτι από την πίτα του οπίου. Μονοπωλούν την πώληση του ανεπεξέργαστου οπίου με την εισαγωγή του και την πωλησή του σε δικαιοδόχους με την υψηλότερη προσφορά.
 
Με τη σειρά τους, οι δικαιοδόχοι το μεταποιούν σε Chandu (επεξεργασμένο όπιο) και το μεταπωλούν, στους τεκέδες τους. Οι επιχειρήσεις ή οι ενώσεις που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά την ακριβή άδεια οπίου συχνά καταφεύγουν στην αγορά του λαθραίου οπίου, το οποίο στη συνέχεια υφίσταται επεξεργασία και πωλείται σε πολύ φθηνότερη τιμή.
Η πρακτική της αδειοδότησης οπίου θα συνεχίσει μέχρι το 1943, όταν η κυβέρνηση το απαγόρευσε. Ακόμα και τότε, τα λαϊκά κρησφύγετα οπίου υπήρχαν μέχρι τη δεκαετία του 1970 σε τομείς όπως η Tanjong Pagar, Sungei Road, Beach Road και η Amoy Street.
 
 
 
 
Τεκές του 20ου αιώνα στη Σιγκαπούρη
 
"Έλα! απόλαυση μου! " Ο Ah Huat χαμογελά καθώς ο ίδιος περνά στα χέρια σας ένα σωλήνα. Θα ρίξετε μια ματιά στους απαθείς άνδρες στο λήθαργο τους, στη συνέχεια πίσω στο πρόσωπό του πρόθυμου Ah Huat .
ΕΝΤΆΞΕΙ. Εδώ ξεκινά. Η πρώτη τζούρα γεμίζει το στόμα σας με πυκνό γλυκό καπνό.  Μουρμουρίζετε μια μικρή προσευχή, καθώς  το περιβάλλον σας ξεθωριάζει σε μια ομίχλη ... καθώς και για τις ημέρες στη συνέχεια.
 
 
Οι άλλες επιχειρήσεις των τριάδων
 
 
 
Μαγαζί τυχερών παιχνιδιών του  19ου αιώνα στη Σιγκαπούρη

Η αποικιακή κυβέρνηση απένειμε επίσης άδειες για τη λειτουργία   κρησφύγετων τζόγου στις αρχές του 19ου αιώνα. Ωστόσο, το 1829, το Ανώτατο Δικαστήριο (Grand Jury ) απαγόρευσε όλες τις μορφές τυχερών παιχνιδιών, ως εκ τούτου, αναγκάζοντας τα τυχερά παιχνίδια να βρούν κρησφύγετα σε υπόγεια. Πολλά από τα κρησφύγετα τυχερών παιχνιδιών που λειτουργούν με μυστικές εταιρείες βρίσκονται στη σημερινή China Street η οποία πήρε το παρατσούκλι 赌 间 口 (κρησφύγετα τυχερών παιχνιδιών).
Οι Μυστικές εταιρείες επένδυσαν   σε οίκους ανοχής, σε τυχερά παιχνίδια και τεκέδες κρησφύγετα, επειδή ήταν πολύ προσοδοφόρος πηγή εισοδήματος που απευθύνοντο  κυρίως στους νέους και ανύπανδρους άνδρες μετανάστες.
Σε ένα πιο σκοτεινό σημείωμα, αυτές οι εξαιρετικά εθιστικές δραστηριότητες κρατούσαν τα μέλη των μυστικών εταιρειών σε αιχμαλωσία στις ενώσεις τους, εξασφαλίζοντας τον Kongsi να έχει μια σταθερή πηγή εργατικού δυναμικού.

 
Μυστικές εταιρείες και η εξέλιξη των συνδικάτων των εργαζομένων,
Οι πρώτες μορφές των εργατικών συνδικάτων στη Σιγκαπούρη ήταν στην πραγματικότητα μυστικές εταιρείες και ενώσεις φατριών. Αυτός είναι ο λόγος που τα μεγαλύτερα συνδικάτα στη Σιγκαπούρη έχουν μια πιο "κινέζικη" γεύση. Πολλά συνδικάτα προέρχονται από τις μυστικές εταιρείες / ενώσεις χωριών που στήθηκαν εδώ όταν μετανάστες εργάτες ήλθαν για πρώτη φορά στη Σιγκαπούρη.
Πριν η Σιγκαπούρη να αποκτήσει την ανεξαρτησία της, πολλοί Κινέζοι μετανάστες από έψαχναν να   επιστρέψουν στην πατρίδα τους την Κίνα πλουσιότεροι. Τα συνδικάτα τους ήταν "μορφωμένοι" από τους κανόνες και τις εξελίξεις στην Κίνα, η οποία την εποχή εκείνη ήταν στη μέση ενός εμφυλίου πολέμου μεταξύ του KMT και των κομμουνιστών.
Σε αυτές τις ενώσεις, η KMT θεωρήθηκε ως "κακές εκδηλώσεις  ακολασίας». Τα συνδικάτα ευθυγραμμίστηκαν με τους κομμουνιστές, οι οποίοι κατείχαν πολύ παρόμοια δομή,  διαδικασίες και  αποστολή στα συνδικάτα. Έτσι, πολλά  από τα προηγούμενα συνδικάτα είχε μια κομμουνιστική κλίση για το λόγο αυτό.
Τα συνδικάτα συγκεντρώθηκαν στο πλαίσιο της Trades Union Congress της Σιγκαπούρης (STUC) μέχρι το 1961, όπου η STUC χωρίστηκε στο ΡΑΡ- National Trades Union Congress (NTUC)  και το Barisan Socialis – στηριζόμενο από την Singapore Association of Trade Unions (SATU).
Το SATU κατέρρευσε το 1963, όταν οι ηγέτες του συνελήφθησαν κατά την επιχείρηση Coldstore Operation Coldstore (μια επιχείρηση όπου συνελήφθησαν οι αριστεροί ακτιβιστές). Το SATU   διαγράφεται από το μητρώο το 1963 και το NTUC έγινε στη συνέχεια η de facto ένωση στο κέντρο της Σιγκαπούρης.
Τα υπόλοιπα, όπως λένε, είναι ιστορία.
 
 

Λιάτσα Δήμ.: Οδυσσεύς, ένας ηλιακός ήρως.


Λιάτσα Δήμ.: Ομήρου Οδύσσεια. ραψωδία ξ΄ (1-16):

Οι αχλαδιές γύρω από το χοιροστάσιο.

 


 
 

Λιάτσα Δήμ.: Ομήρου Οδύσσεια. ραψωδία ξ΄ (17-32):

Οδυσσεύς, ένας ηλιακός ήρως.
 
 

 
 

Λιάτσα Δήμ.: Ομήρου Οδύσσεια. ραψωδία ξ΄ (33-75):

Ο Ζεύς να σου δώσει ότι μάλιστα εθέλεις.
 


 

Λιάτσα Δήμ.: Ομήρου Οδύσσεια. ραψωδία ξ΄ (76-152):

Η αμέτρητη περιουσία του Οδυσσέως.
 
 

ΧΟΙΛΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ: Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ


ΧΟΙΛΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ: Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ
 
 

Πρόκειται για πρόβα 3ου Παγκοσμίου πολέμου.


Καψάλας Δημ.: Τα προσχήματα χρειάζονται.  

Διάλεξη του Δημοσιογράφου Δημητρίου Καψάλα την Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015 για τις τελευταίες εξελίξεις στα Εθνικά θέματα. Οι διαλέξεις διενεργούνται στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ", ΕΡΜΟΥ 61, ΤΗΛ. 2310.282782, 282427
 
 


 
 
Καψάλας Δημ.: Πρόκειται για πρόβα 3ου Παγκοσμίου πολέμου.  

Διάλεξη του Δημοσιογράφου Δημητρίου Καψάλα την Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2015 για τις τελευταίες εξελίξεις στα Εθνικά θέματα. Οι διαλέξεις διενεργούνται στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ", ΕΡΜΟΥ 61, ΤΗΛ. 2310.282782, 282427

 

Friday, November 27, 2015

Η Μυστική Συνάντηση που άλλαξε την Rap μουσική και κατέστρεψε μία Γενιά.


Η Μυστική Συνάντηση που άλλαξε την Rap μουσική και κατέστρεψε μία Γενιά.
 
Παρακάτω είναι μια επιστολή που φέρεται πως γράφτηκε από ένα πρώην στέλεχος της μουσικής που λέει ότι συμμετείχε σε μια μυστική συνάντηση το 1991, όπου βιομηχανικό συγκρότημα των φυλακών ενθάρρυνε τη μουσική βιομηχανία να προωθεί καλλιτέχνες ραπ που δοξάζουν το έγκλημα με στόχο την ενθάρρυνση των ακροατών τους να πάνε   στη φυλακή , έτσι ώστε οι ιδιωτικές φυλακές θα μπορούσαν να βγάλουν περισσότερα χρήματα. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάγνωση, αλλά δεν υπάρχει κανένας τρόπος για να εξακριβωθεί κατά πόσον έλαβε χώρα ή όχι αυτή η συνάντηση. Πιστεύω ότι ένα τέτοιο σχέδιο τέθηκε σε κίνηση, αλλά αν ή όχι αυτός ο άνθρωπος ήταν ένα μέρος του σχεδίου αυτού δεν είναι σύμφωνο. Η επιστολή αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην HipHopisRead.com αφού ο διαχειριστής του έλαβε το email του ανώνυμα στις 24 Απριλίου, 2012. Η ορθογραφικά και τα γραμματικά λάθη έχουν μείνει όπως ήταν στην αρχική επιστολή και δεν έχουν διορθωθεί.



Χαίρετε,
Μετά από περισσότερα από 20 χρόνια, τελικά αποφάσισα να πώ στον κόσμο τι είδα, το 1991, το οποίο πιστεύω ότι ήταν μία από τις μεγαλύτερες καμπές στη λαϊκή μουσική, και τελικά στην αμερικανική κοινωνία. Έχω αγωνιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, έχω ζυγίσει τα υπέρ και τα κατά της κοινοποίησης αυτής της ιστορίας στο κοινό, όπως ήμουν απρόθυμος να εμπλέξω τα άτομα που ήταν παρόντα εκείνη την ημέρα. Έτσι,   απλά αποφάσισα να αφήσω έξω τα ονόματα και όλες τις λεπτομέρειες που μπορεί να διακινδυνεύσουν την προσωπική μου ευημερία και εκείνους που ήταν, όπως και εγώ, συρθεί σε κάτι που δεν ήταν έτοιμοι.

Ανάμεσα στα τέλη του '80 και αρχές του '90, ήμουν αυτό που θα μπορούσατε να ονομάσετε ένας «ιθύνων" σε μία από τις πιο καθιερωμένες εταιρείες στη μουσική βιομηχανία. Ήρθα από την Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του 80 και γρήγορα μπήκα      στην επιχείρηση. Η βιομηχανία ήταν διαφορετική τότε. Δεδομένου ότι η τεχνολογία και τα μέσα ενημέρωσης δεν ήταν προσβάσιμα στα άτομα, όπως είναι σήμερα, η βιομηχανία είχε περισσότερο έλεγχο του κοινού και είχε τα μέσα να το επηρεάσει όπως ήθελε. Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί στις αρχές του 1991, είχα προσκληθεί να παραστεί σε συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών με μια μικρή ομάδα από γνώστες της μουσικής των επιχειρήσεων για να συζητήσουν τη νέα κατεύθυνση της ραπ μουσικής. Δεν γνώριζα πως θα κληθώ να συμμετάσχω σε μία από τις πιο ανήθικες και καταστροφικές επιχειρηματικές πρακτικές που έχω δει ποτέ.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε σε μια ιδιωτική κατοικία στα περίχωρα του Λος Άντζελες. Θυμάμαι περίπου 25-30 ανθρώπους που είναι εκεί, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν γνώριμα πρόσωπα. Μιλώντας σε αυτούς που ήξερα,  αστειευτήκαμε για το θέμα της συνάντησης, όπως πολλοί από εμάς δεν νοιάζονταν για την ραπ μουσική και απέτυχαν να δουν το σκοπό να προσκληθούμε σε μια ιδιωτική συνάντηση για να συζητήσουμε το μέλλον της. Μεταξύ των παρευρισκόμενων ήταν μια μικρή ομάδα από άγνωστα πρόσωπα που έμειναν στον εαυτό τους και δεν έκανε καμία προσπάθεια να βγούν πέρα από τον κύκλο τους. Με βάση τη συμπεριφορά τους και το επίσημο ένδυμά τους, δεν φαίνεται να ήταν στον κλάδο μας. Η περιστασιακή φλυαρία μας διακόπηκε όταν μας ζητήθηκε να υπογράψουμε μία συμφωνία εμπιστευτικότητας που μας εμπόδιζε να συζήσουμε δημόσια τις πληροφορίες που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης. Περιττό να πω, πως αυτό κέντρισε το ενδιαφέρον μου και σε ορισμένες περιπτώσεις  τάραξε πολλούς από εμάς. Η συμφωνία ήταν μόνο μια σελίδα , αλλά ήταν πολύ σαφής σχετικά με το θέμα και τις συνέπειες που δήλωνε ότι όποιος παραβιάσει τους όρους θα οδηγήσει σε τερματισμό της δουλειά του. Ρωτήσαμε μερικούς ανθρώπους για το τι ήταν περίπου αυτή η συνάντηση και ποιος ο λόγος για τόση μυστικότητα, αλλά δεν μπορούσα να βρω κανέναν ο οποίος να είχε απαντήσεις. Μερικοί άνθρωποι αρνήθηκαν να υπογράψουν και αποχώρησαν. Κανείς δεν τους σταμάτησε. Μπήκα στον πειρασμό να ακολουθήσω, αλλά η περιέργεια με απέτρεψε. Ένας άνθρωπος που ήταν μέρος της "άγνωστης" ομάδας συνέλεξε τα συμφωνίες που υπογράψαμε.
Γρήγορα μετά από την έναρξη της συνάντησης, ένας από τους συναδέλφους μου της βιομηχανίας (ο οποίος παραμένει ανώνυμος, όπως και όλοι οι άλλοι), μας ευχαρίστησε για την παρουσία μας. Στη συνέχεια έδωσε το λόγο σε έναν άνθρωπο ο οποίος παρουσίασε τον εαυτό του μόνο με το μικρό του όνομα και δεν έδωσε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το προσωπικό του υπόβαθρο. Νομίζω ότι ήταν ο ιδιοκτήτης της κατοικίας, αλλά αυτό ποτέ δεν επιβεβαιώθηκε. Επαίνεσε εν συντομία όλους μας για την επιτυχία που είχε επιτευχθεί στη βιομηχανία μας και μας συνεχάρη για την επιλογή της ως μέρος αυτής της μικρής ομάδας των «ιθυνόντων». Στο σημείο αυτό άρχισα να αισθάνομαι άβολα ελαφρώς για την παραδοξότητα αυτής της συγκέντρωσης. Το θέμα γρήγορα άλλαξε καθώς ο ομιλητής άρχισε να  να μας λέει ότι οι αντίστοιχες εταιρείες που εκπροσωπούνται είχαν επενδύσει σε μια πολύ κερδοφόρα βιομηχανία που θα μπορούσε να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα με την ενεργό συμμετοχή μας. Εξήγησε ότι οι εταιρίες με τις οποίες συνεργαζόμαστε     είχαν επενδύσει εκατομμύρια σε ιδιόκτητες φυλακές και ότι οι θέσεις επιρροής μας στη μουσική βιομηχανία θα επηρεάσει ουσιαστικά την αποδοτικότητα των επενδύσεων αυτών. Θυμάμαι πολλούς από εμάς στην ομάδα αμέσως να κοιτάζουμε ο ένας τον άλλο γεμάτοι σύγχυση.


 Εκείνη την εποχή, δεν ήξερα τι ήταν μια ιδιωτική φυλακή, αλλά δεν ήμουν ο μόνος.  Κάποιος ρώτησε ποιες ήταν αυτές οι φυλακές και τι είχε να κάνει αυτό με εμάς. Μας είπαν ότι αυτές οι φυλακές χτίστηκαν από ιδιωτικές εταιρείες που έλαβαν χρηματοδότηση από την κυβέρνηση με βάση τον αριθμό των κρατουμένων. Όσο περισσότεροι οι κρατούμενοι, τόσο περισσότερα χρήματα η κυβέρνηση θα πληρώσει γι' αυτές τις φυλακές. Ήταν επίσης σαφές  ότι εφόσον οι φυλακές αυτές είναι ιδιόκτητες, θα καθίσταντο εισηγμένες στο χρηματιστήριο, θα ήμασταν σε θέση να αγοράσουμε μετοχές. Οι περισσότεροι από εμάς έδειξαν ενδιαφέρον γι' αυτό. Και πάλι, μερικοί άνθρωποι ρώτησαν τι είχε να κάνει με εμάς. Σε αυτό το σημείο, συνάδελφός μου στη βιομηχανία ο οποίος είχε ανοίξει  την συνεδρίαση πήρε ξανά το λόγο και απάντησε στις ερωτήσεις μας. Μας είπε ότι καθώς οι εργοδότες μας είχαν γίνει σιωπηλοί επενδυτές σε αυτήν την επιχείρηση-φυλακή, ήταν πλέον προς το συμφέρον τους να βεβαιωθούν ότι αυτές οι φυλακές θα παρέμεναν  γεμάτες. Η δουλειά μας θα ήταν να βοηθήσουμε να συμβεί αυτό από την προώθηση της μουσικής, που προωθεί την εγκληματική συμπεριφορά, και η ραπ είναι η μουσική που επέλεξαν.  Μας διαβεβαίωσε ότι αυτό θα είχε μεγάλο συμφέρον για μας, επειδή η ραπ μουσική γινόταν μια ολοένα και πιο κερδοφόρα αγορά για τις επιχειρήσεις μας, και ως υπάλληλος, θα ήμασταν επίσης  σε θέση να αγοράσουμε μετοχές σε αυτές τις φυλακές. Αμέσως, η σιωπή κάλυψε το δωμάτιο. Θα μπορούσαμε να ακούσουμε μια καρφίτσα αν έπεφτε. Θυμάμαι πως κοίταξα γύρω για να βεβαιωθώ πως δεν έβλεπα όνειρο και είδα το ήμισυ των ατόμων με πεσμένα τα σαγόνια. Η ζάλη μου διακόπηκε όταν κάποιος φώναξε, "Είναι αυτό ένα γ ****** αστείο;» Σε αυτό το σημείο τα πράγματα έγιναν χαοτικά. Δύο από τους άνδρες που ήταν μέρος της "άγνωστης" ομάδας άρπαξαν τον άνθρωπο που φώναξε και προσπάθησαν να τον απομακρύνουν από το σπίτι. Μερικοί από εμάς, συμπεριλαμβανομένου και εμού, προσπάθησαν να παρέμβουν. Ένας από αυτούς έβγαλε ένα όπλο και όλοι υπαναχώρησαν.  Μας χώρισαν από τους άλλους και οι τέσσερις μας συνόδευσαν έξω. Ο συνάδελφός μου στη βιομηχανία ο οποίος είχε ανοίξει τη συνάντηση νωρίτερα έσπευσε για να μας συναντήσει έξω και μας θύμισε ότι είχαμε υπογράψει τη συμφωνία και πως θα υποστούμε τις συνέπειες εάν μιλήσουμε γι 'αυτό δημοσίως ή ακόμη και με αυτούς που συμμετείχαν στη συνεδρίαση. Τον ρώτησα γιατί ασχολήθηκε με κάτι τόσο διεφθαρμένο και αυτός απάντησε ότι δεν ήταν μεγαλύτερο από το χώρο της μουσικής και κανείς δεν θα μπορούσε να το αμφισβητήσει χωρίς να διακινδυνεύσει τις συνέπειες. Όλοι διαμαρτυρήθηκαν και καθώς περπατούσε πίσω στο σπίτι θυμάμαι λέξη προς λέξη το τελευταίο πράγμα που είπε, "Είναι από τα χέρια μου τώρα. Θυμηθείτε ότι υπογράψατε τη συμφωνία.» Στη συνέχεια έκλεισε την πόρτα πίσω του. Οι άνδρες μας οδήγησαν στα αυτοκίνητά μας και μας παρακολούθησαν μέχρι που φύγαμε.
 


Ένα εκατομμύριο πράγματα πέρασαν από το μυαλό μου, καθώς εγώ οδηγούσα   μακριά και τελικά αποφάσισα να  παρκάρω σε έναν παράδρομο, προκειμένου να συλλέξω τις σκέψεις μου. Επαναλάμβανα τα πάντα στο μυαλό μου και όλα φαίνονταν πολύ σουρεαλιστικά για μένα. Ήμουν θυμωμένος με τον εαυτό μου που δεν είχα λάβει έναν πιο ενεργό ρόλο σε όσα είχαν μας είχαν παρουσιάσει . Θα ήθελα να πιστεύω πως το σοκ από όλα αυτά είχε αναστείλει τον χαρακτήρα μου. Μετά από αυτό που φαινόταν σαν μια αιωνιότητα, ήμουν σε θέση να ηρεμήσω  αρκετά για να επιστρέψω στο σπίτι. Δεν είχα μιλήσει ή  καλέσει κανέναν εκείνο το βράδυ. Την επόμενη μέρα  στο γραφείο, ήμουν εμφανώς αφηρημένος, αλλά το απέδωσα στις καιρικές συνθήκες. Κανείς άλλος στο τμήμα μου δεν είχε προσκληθεί στη συνάντηση και ένιωσα ένα αίσθημα ενοχής για να μην είμαι σε θέση να μοιραστώ ό, τι είχα δει. Σκέφτηκα να επικοινωνήσω με τους άλλους 3 που κλώτσησαν έξω από το σπίτι, αλλά εγώ δεν θυμάμαι τα ονόματά τους και σκέφτηκα ότι ο εντοπισμός τους θα έφερνε   πιθανότατα μία ανεπιθύμητη προσοχή. Θέλησα να μιλήσω δημοσίως με κίνδυνο να χάσω τη δουλειά μου, αλλά συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα  να θέσω σε κίνδυνο τη δουλειά μου και δεν ήμουν διατεθειμένος να διακινδυνεύσει σε τίποτα η οικογένειά μου. Σκέφτηκα  τους άνδρες με τα όπλα και αναρωτήθηκε ποιοι ήταν αυτοί; Μου είχαν πει ότι αυτό ήταν μεγαλύτερο από τη μουσική και το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να αφήσω τη φαντασία μου να τρέξει ελεύθερα. Δεν υπήρχαν απαντήσεις και κανείς για να μιλήσει. Προσπάθησα να κάνω ένα μικρό κομμάτι της έρευνας για τις ιδιωτικές φυλακές, αλλά δεν αποκάλυψε τίποτα σχετικά με τη συμμετοχή των επιχειρήσεων της μουσικής».  Ωστόσο, οι πληροφορίες που βρήκα επιβεβαίωσαν  πόσο επικίνδυνες πραγματικά ήταν ήταν αυτές οι επιχειρήσεις-φυλακές. Οι ημέρες έγιναν  εβδομάδες και οι εβδομάδες,  σε μήνες. Τελικά, ήταν σαν η συνάντηση να μην είχε πραγματοποιηθεί.
Όλα φαίνονταν σουρεαλιστικά.  Απομονώθηκα και σταμάτησα να πηγαίνω σε οποιαδήποτε γεγονότα της βιομηχανίας εκτός τις απαραίτητες επαγγελματικές υποχρεώσεις. Σε δύο περιπτώσεις, βρήκα τον εαυτό μου που παρακολουθεί την ίδια συμπεριφορά όπως ο πρώην συνάδελφός μου. Και τις δύο φορές, τα μάτια μας συναντήθηκαν, αλλά τίποτα περισσότερο δεν αντηλλάγη.
Με την πάροδο των μηνών, η ραπ μουσική είχε αλλάξει οριστικά την κατεύθυνση. Δεν ήμουν ποτέ οπαδός της, αλλά ακόμη και τότε μπορούσα να δω τη διαφορά. Οι πράξεις Rap που μιλούσαν για την πολιτική ή την αβλαβή διασκέδαση γρήγορα ξεθώριασαν, καθώς η γκάνγκστερ ραπ άρχισε να κυριαρχεί στα ερτζιανά κύμάτα. Μόνο λίγους μήνες είχαν περάσει από τη σύσκεψη, αλλά υποψιάζομαι ότι οι ιδέες που παρουσιάστηκαν εκείνη την ημέρα είχε εφαρμοστεί με επιτυχία. Ήταν σαν η εντολή να έχει δοθεί σε όλα τα σημαντικά στελέχη της επιχείρησης. Η μουσική   αναρριχείτο  στα charts και οι περισσότερες εταιρείες, ήταν περισσότερο από ευτυχείς καθώς επωφελούντο από αυτό. Κάθε μία έχει αναδεύσει  τις δικές της γκάνγκστερ ραπ πράξεις σαν σε μια γραμμή συναρμολόγησης.
 


Ο καθένας μπήκε σε αυτό, και συμπεριλαμβάνονται και οι καταναλωτές . Η βία και η χρήση ναρκωτικών έγινε κεντρικό θέμα στα περισσότερα τραγούδια της ραπ “μουσικής”. Μίλησα με μερικούς από τους συναδέλφους μου στη βιομηχανία για να δω τις απόψεις τους σχετικά με τη νέα τάση, αλλά είπαν επανειλημμένα ότι ήταν όλα   προσφορά και ζήτηση. Δυστυχώς πολλοί από αυτούς εξέφραζαν ότι η μουσική τους ενίσχυε τις προκαταλήψεις των μειονοτήτων.
Παραιτήθηκα επίσημα τη μουσική βιομηχανία το 1993, αλλά η καρδιά μου είχε ήδη φύγει μήνες πριν. Έσπασα τους δεσμούς με την πλειοψηφία των συνομηλίκων μου και να απομάκρυνα τον εαυτό μου από αυτό     που κάποτε είχα αγαπήσει. Πήρα άδεια, επέστρεψα στην Ευρώπη για λίγα χρόνια, απομακρύνθηκα από το κράτος, και έζησα μια «ήσυχη» ζωή μακριά από τον κόσμο της ψυχαγωγίας. Καθώς περνούσαν τα χρόνια,   κατάφερα να κρατήσω το μυστικό μου, φοβούμενος τα το μοιραστώ με το λάθος άτομο, αλλά και ντρεπόμουν που δεν είχα είχε τα κότσια να το αποκαλύψω. Αλλά, καθώς η ραπ είχε χειροτερέψει, η ενοχή μου μεγάλωσε. Ευτυχώς, στα τέλη της δεκαετίας του 90, χρησιμοποιώντας το Διαδίκτυο που δεν ήταν στη διάθεσή μου κατά τις πρώτες ημέρες, έκανε ευκολότερο για μένα να ερευνήσω για να καταλάβω τι είναι το βιομηχανικό συγκρότημα των φυλακών (prison industrial complex) . Τώρα που έχω μια καλύτερη κατανόηση για το πώς λειτουργούν οι ιδιωτικές φυλακές, τα πράγματα πολύ πιο λογικά  από ό, τι πριν.
Βλέπω πως η εγκληματοποίηση της μουσικής ραπ έπαιξε μεγάλο ρόλο στην προώθηση φυλετικών στερεότυπων και οδήγησε  τόσα πολλά ευαίσθητα νεαρά μυαλά στην υιοθέτηση αυτών των εγκληματικών συμπεριφορών που συχνά οδηγούν στην φυλακή. Είκοσι χρόνια της ενοχής είναι ένα βαρύ φορτίο για να το  μεταφέρω, αλλά το λιγότερο που μπορώ να κάνω τώρα είναι να μοιραστώ την ιστορία μου, ελπίζοντας ότι οι οπαδοί της μουσικής ραπ να συνειδητοποιήσουν πόσο έχουν χρησιμοποιηθεί τις τελευταίες 2 δεκαετίες. Αν και το σχέδιο για την διατήρησης της ανωνυμίας, για προφανείς λόγους, ο στόχος μου τώρα είναι να πάρουν αυτές τις πληροφορίες όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι. Παρακαλώ να με βοηθήσετε να εξαπλωθεί ο λόγος μου. Ας ελπίσουμε ότι οι άλλοι που συμετειχαν στη συνεδρίαση στα 1991, να εμπνευστούν από αυτό και να πουν τις δικές τους ιστορίες. Το πιο σημαντικό, αν μόνο μια ζωή έχει επηρεαστεί από την ιστορία μου, προσεύχομαι να κάνει το βάρος της ενοχής μου λίγο πιο ανεκτό.
Ευχαριστώ.

* Ανώνυμος Υποβολή *



Πηγή:

The Secret Meeting that Changed Rap Music and Destroyed a Generation

 
http://www.hiphopisread.com/2012/04/secret-meeting-that-changed-rap-music.html





Saturday, November 21, 2015

Η άγνωστη Γενοκτονία Του Ποντιακού Ελληνισμού για την οποία δεν μιλάει κανείς...


Η άγνωστη Γενοκτονία Tων Ποντίων

Εκτός από τη Γενοκτονία που διέπραξαν οι Τούρκοι κατά Του Ποντιακού Ελληνισμού υπάρχει και μία ακόμα για την οποία δεν μιλάει κανείς...

Του Α. Κρούστη

Περιοδικό Τρίτο Μάτι Τ. 235 /15.11.2015

Στον χάρτη αυτόν απεικονίζεται με βέλη η τραγική πορεία του Ποντιακού Ελληνισμού μετά τις διώξεις που υπέστη από τους Κεμαλιστές και τους Σταλινικούς.
Τα βέλη που ξεκινούν από τον Πόντο (μέσα σε κόκκινο κύκλο) και καταλήγουν σε Ελλάδα, Κύ¬προ και Καύκασο, αντιπροσωπεύουν την εκδίωξη των Ποντίων από τις εστίες τους κατά τη διάρκεια των διώξεων που διέπραξαν εις βάρος τους οι Τούρκοι (1914 - 1923) - τις οποίες ο κ. Φίλης αρνήθηκε να χαρακτηρίσει ως γενοκτονία, όπως τις έχει χαρακτηρίσει η Ελληνική Βουλή. Τα βέλη που ξεκινούν από τον Καύκασο προς τις ασιατικές περιοχές, αφορούν στους μεταγενέστερους εκτοπισμούς, που υπέστησαν οι Πόντιοι επί Στάλιν (1937 - 1949)

Η πρόσφατη -και εντελώς άκαιρη και αχρείαστη (;)- δήλωση του Υπουργού Παιδείας, κ. Ν. Φίλη, ότι ο διωγμός των Ποντίων από τους Τούρκους του Κεμάλ (μεταξύ των ετών 1914
- 1923) δεν ήταν γενοκτονία (παρά τα όσα έχει αποφανθεί η ίδια η Βουλή των Ελλήνων), δημιούργησε πολλές συζητήσεις και προβληματισμούς. Βέβαια η δήλωση του κου Φίλη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία... Προηγήθηκε, το καλοκαίρι που μας πέρασε, η αφαίρεση από το βιβλίο Ιστορίας της Γ’ Λυκείου ολόκληρο το κεφάλαιο περί της Γενοκτονίας των Ποντίων! Και απορεί κανείς πώς στις συζητήσεις που ξεσήκωσε η πρόσφατη δήλωση του Υπουργού Παιδείας δεν ακούστηκε τίποτα που να συνδυάζει τα δύο γεγονότα...
Ωστόσο, οι Έλληνες του Πόντου δεν έχουν υποστεί γενοκτονία μόνο από τους Τούρκους. Αντίστοιχου εύρους και τραγικότητας διωγμό έχουν υποστεί και από τον Στάλιν! Μόνο που αυτή η περίπτωση έχει παραμείνει άγνωστη...


Η σοβιετική γενοκτονία των Ποντίων


Τον Σεπτέμβριο του 1936, ένα τηλεγράφημα, με τις υπογραφές του Στάλιν και του Ζντάνοφ, προς τον Καγκανόβιτς και τον Μολότοφ, κατηγορούσε τη σοβιετική μυστική αστυνομία NKVD (μετέπειτα KGB) ότι είχε ήδη καθυστερήσει τέσσερα χρόνια στην εξαπόλυση μαζικών διωγμών κατά των Ελλήνων (μεταξύ άλλων εθνοτήτων) και προέτρεπε την άμεση αναπλήρωση του χαμένου χρόνου!



Συγκεκριμένα, η ντιρεκτίβα 50215 της NKVD , η οποία αποχαρακτηρίστηκε από «απόρρητο έγγραφο» το 2006, αναφέρει: «Με στόχο την καταστολή δράσης της ελληνικής κατασκοπείας στην ΕΣΣΔ διατάζουμε:
1. Τη 15η Δεκεμβρίου του παρόντος έτους, ταυτόχρονα σε όλες τις δημοκρατίες, περιοχές και περιφέρειες, να συλληφθούν όλοι οι Έλληνες, ύποπτοι για κατασκοπεία, σαμποτάζ, επαναστατική και εθνικιστική αντι-σοβιετική δραστηριότητα.
2. Να συλληφθούν όλοι οι Έλληνες (ελληνικής υπηκοότητας και πολίτες της ΕΣΣΔ) των ακόλουθων κατηγοριών:
(α) Όσοι βρίσκονται υπό επιτήρηση και παρακολουθούνται.
(β) Οι πρώην μεγαλέμποροι, κερδοσκόποι, λαθρέμποροι και λαθρέμποροι συναλλάγματος.
(γ) Οι Έλληνες που ασχολούνται με δραστήρια υπονομευτική δουλειά και ιδίως όσοι προέρχονται από τα στρώματα των αποκουλακοποιημένων καθώς και όσοι απόφυγαν την αποκουλακοποίηση.
(δ) Οι πολιτικοί πρόσφυγες από την Ελλάδα και όλοι οι Έλληνες που ήρθαν παράνομα στην ΕΣΣΔ, ανεξάρτητα από τη χώρα προέλευσης.
3. Κατά την εκτέλεση της επιχείρησης να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή για εξονυχιστική εκκαθάριση από τα παραπάνω άτομα, που εργάζονται:
- στις επιχειρήσεις και στα τμήματα μονάδων αμυντικού χαρακτήρα,
- στα εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής
ενέργειας και ηλεκτρικών εγκαταστάσεων,
- σε όλα τα μεταφορικά μέσα, ιδιαίτερα στα λιμάνια,
- στον Στρατό και στο Ναυτικό...».


- Στην πόλη Κρασναντάρ της Νότιας Ρωσίας βρίσκεται αυτό το μνημείο που ανήγειραν οι Έλληνες για να τιμήσουν και να θυμούνται τα θύματα των σταλινικών διώξεων. Όλα τα ονόματα του μνημείου ανήκουν σε Έλληνες που έχασαν τη ζωή τους στις διώξεις του 37 - 38 (μερικά χρόνια πριν το Άουσβιτς και το Νταχάου!)... Συνελήφθησαν 5.615. Από αυτούς εκτελέστηκαν οι 5.135. Στη φυλακή πέθαναν 64. εκτοπίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης 333, απελάθηκαν στην Ελλάδα 24 και απελευθερώθηκαν 19... Σαφώς και πρόκειται για γενοκτονία!

 Πράγματι, οι διώξεις κατά των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης ξεκινούν το 1937 και τερματίζονται το 1949, και περιλαμβάνουν τη μαζική και βίαιη μεταφορά της πλειονότητας των ελληνικών πληθυσμών του Καύκασού στην Κεντρική Ασία. Αποτελούν δε μια από τις πλέον άγνωστες όσο και τραγικές σελίδες της νεότερης ελληνικής Ιστορίας.
Πρέπει να τονιστεί ότι δεν επρόκειτο για μεμονωμένα περιστατικά δίωξης, αλλά για συστηματικό ξεριζωμό ολόκληρων πληθυσμών... Στην απογραφή του 1937 είχαν καταγραφεί 268.889 άτομα ελληνικής καταγωγής. Το πραγματικό όμως μέγεθος της ελληνικής μειονότητας ήταν πολύ μεγαλύτερο και πιθανότητα πλησίαζε τις 450.000. Από αυτούς το ένα τρίτο περίπου είχε την ελληνική υπηκοότητα.
Η μεταφορά του συνόλου των εκτοπισμένων εθνοτήτων της Κριμαίας και της νότιας Ρωσίας απαίτησε 40.000(!) βαγόνια που προορίζονταν για μεταφορά εμπορευμάτων. Όσοι δεν εκτελούνταν επί τόπου μεταφέρονταν με άθλιες συνθήκες σε άλλες περιοχές. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τις 31.000 οικογένειες που είχαν εκτοπιστεί στην Κιργιζία, μόνο οι 5.000 βρήκαν τελικά στέγη. Στην περιοχή Φρούνζε, σήμερα Μπισκέκ, αντιστοιχούσε ένα δωμάτιο σε πέντε οικογένειες. (3)
Πρέπει δε να τονιστεί ότι οι διώξεις κατά των Ελλήνων του Πόντου πραγματοποιήθηκαν με εθνικά κριτήρια. Μεγάλες περιοχές με συμπαγή ελληνικό πληθυσμό εκκαθαρίστηκαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν εξαιρέθηκαν από τις διώξεις ούτε τα μέλη του κόμματος! Χιλιάδες Έλληνες εκτελέστηκαν με την κατηγορία του «εχθρού του λαού» ή εξορίστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας.
Οι εκτελέσεις και οι εκτοπίσεις γίνονταν με την κατηγορία ότι οι Έλληνες εκείνοι υποστήριζαν πολιτικά το “τροτσκιστικο - μπουχαρινικό κέντρο” και ότι συμμετείχαν σε μυστικές οργανώσεις, με στόχο «την ανατροπή της σοβιετικής εξουσίας και την εγκαθίδρυση ελληνικής δημοκρατίας στα νότια παράλια της Ρωσίας»! Σύμφωνα δε με τις μαρτυρίες, οι ομολογίες αποσπάστηκαν με φρικτά βασανιστήρια... Το σύνολο σχεδόν της ελληνικής διανόησης, ακόμα και τα μέλη του κόμματος, εξοντώθηκαν. (4)
Με την έναρξη των διώξεων εκείνης της περιόδου, ολόκληρη η ελληνική ηγεσία και μαζί της και η πλειονότητα των ενηλίκων Ελλήνων συνελήφθη και εξοντώθηκε. Πραγματοποιήθηκαν τέσσερα διαδοχικά κύματα μαζικών διώξεων, τα οποία ξεκίνησαν στις παρακάτω ημερομηνίες: 30 Οκτωβρίου 1937, 8 Φεβρουάριου 1938, 29 Ιουλίου 1938 και 26 Φεβρουάριου 1939.
Στην πρώτη περίοδο των διώξεων οι μαζικές συλλήψεις των Ελλήνων κορυφώθηκαν στις 17 Δεκεμβρίου 1937 και συνεχίστηκαν έως το τέλος Φεβρουαρίου 1938. (5)
Παράλληλα, στη Μυστική Αστυνομία παραχωρήθηκε το απάνθρωπο δικαίωμα να συλλαμβάνει ως ομήρους τους συγγενείς των κατηγορουμένων. Συνήθως τα μέλη της οικογένειας ενός “προδότη της πατρίδας” εκτοπίζονταν για πέντε χρόνια και καταγράφονταν στα μητρώα ως TCH1R, με την ένδειξη «μέλος οικογένειας προδότη της πατρίδας». Δεν είχαν δικαίωμα να κατέχουν το εσωτερικό διαβατήριο και αντ’ αυτού είχαν ένα βιβλιάριο, στο οποίο αναγράφονταν οι ημερομηνίες ελέγχου τους από τα όργανα της μυστικής αστυνομίας, δύο φορές το μήνα.
Οι συνθήκες έγιναν ακόμα πιο απάνθρωπες όταν το 1937 εκδόθηκε διαταγή, η οποία επέτρεπε τη σύλληψη παιδιών ως 12 ετών και την καταδίκη τους, ακόμα και με τις βαρύτερες ποινές. Αυτή η διαταγή διευκόλυνε την εξόντωση των παιδιών των “εχθρών του λαού”... Τα παιδιά των συλληφθέντων οδηγούνταν σε ορφανοτροφεία. Αναγκάζονταν να αλλάξουν το όνομά τους, απαρνούμενα έτσι τους καταδίκους γονείς τους. Υπήρξαν μάλιστα περιπτώσεις που τα παιδιά δεν δέχθηκαν την αλλαγή του ονόματος τους και αντιμετώπισαν φρικτή συμπεριφορά. Ανήλικοι βασανίστηκαν σκληρά για υποτιθέμενη συμμετοχή τους σε συνωμοσίες. Υπήρχαν περιπτώσεις ανηλίκων, 16 - 17 χρόνων, που δικάστηκαν και εκτελέστηκαν! Ορισμένες φορές, ενώ η ποινή ήταν 2- 3 χρόνια φυλάκιση, τελικά παρέμειναν έγκλειστοι για 15-20 χρόνια. (6)
Τον Αύγουστο του 1938, δίχως να έχει προηγηθεί δημόσια ανακοίνωση, έκλεισαν όλα τα ελληνικά σχολεία, τα οποία ανέρχονταν σε 104. Με τον ίδιο τρόπο, σταμάτησε η έκδοση των ελληνικών εφημερίδων και περιοδικών, ενώ έκλεισαν και οι ελληνικοί εκδοτικοί Οίκοι. Τα τυπογραφεία καταστράφηκαν. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση καταστροφής του εκδοτικού οίκου “Κολεκτιβιστής”. Τα τυπογραφικά στοιχεία του πετάχτηκαν στην Αζοφική Θάλασσα συμβολικά, «ώστε να μην ξανατυπωθεί στην ΕΣΣΔ ελληνικό βιβλίο»!
Ταυτόχρονα έκλεισαν όλες οι ελληνικές θεατρικές σκηνές και καταστράφηκαν σκόπιμα τα περισσότερα στοιχεία της πολιτιστικής δράσης των Ελλήνων.

 
Συγκλονιστικές μαρτυρίες

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι μαρτυρίες όσων επέζησαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως τις παρουσιάζει ο διδάκτορας Σύγχρονης Ιστορίας του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Βλάσης Αγτζίδης (κάτω φωτό) στο βιβλίο του: «Ποντιακός Ελληνισμός - Από τη γενοκτονία και τον σταλινισμό στην περεστρόικα».




Ένας από τους Έλληνες του Πόντου που γνώρισαν τη σταλινική θηριωδία ήταν ο Γιάννης Καραμανίδης (πάνω). Διηγείται ο ίδιος: «Πρώτα συνέλαβαν τους 'Ελληνες Πόντιους κομμουνιστές. Τους έβαζαν τα χέρια στη μέγγενη και τους έλεγαν: εσείς κάνετε τους κομμουνιστές για να παραδίνετε μυστικά στην Ελλάδα... Εμένα μόλις με έπιασαν, με πήγαν στη φυλακή του Κρασνοντάρ. Μου ζητούσαν να υπογράψω ότι ανατίναξα το γεφύρι στο Ταγκανρόκ.
Εγώ δεν ήξερα ούτε πού βρισκόταν αυτό... Το πόσο ξύλο έφαγα να υπογράψω ότι χάλασα το γεφύρι δε λέγεται. Με έβαλαν γυμνό σε μια μικρή κάμαρα να στέκω όρθιος. Οι τοίχοι γύρω ήταν γεμάτοι καρφιά. Δεν μπορούσες να ακουμπήσεις πουθενά. Έριχναν κρύο νερό πάνω μου. Πρήστηκα. Με έβγαλαν έξω να υπογράψω. Εγώ δεν υπόγραφα. Τότε άρχιζε το ξύλο... Με χτύπαγε ο ένας και μετά με πέταγε στον άλλο. Τα ίδια και αυτός, μέχρι που σωριαζόμουνα κάτω...» (8)
Ο Γιάννης Καραμανίδης είναι ένας από τους ελάχιστους Έλληνες που επιβιώνει μετά δεκαετή κάθειρξη από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, της περιοχής Καλυμά. Στην ΕΣΣΔ είχε καταφύγει το 1923 αφού είχε πολεμήσει πέντε χρόνια συνεχώς για τη δημιουργία ελληνικής Δημοκρατίας στον Μικρασιατικό Πόντο. Συνελήφθη στις 17 Δεκεμβρίου 1937 στο Άντλερ (;) της Νότιας ΕΣΣΔ.»
Την περίοδο αυτή εξοντώθηκαν οι περισσότεροι από τους Ελλαδικούς κομμουνιστές, που είχαν καταφύγει για ιδεολογικούς λόγους στη Σοβιετική Ένωση.
Ένας Έλληνας γιατρός, ο Π. Αλεξανδρόπουλος, καταδικάστηκε με την κατηγορία ότι είχε αποκαλύψει στις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες ένα μικρό ψάρι, το οποίο χρησιμοποιούνταν για την εξάλειψη των κουνουπιών σε περιοχές με έλη. Αυτό που είχε συμβεί είναι ότι απλά είχε γράψει γι’ αυτό σε γράμμα που έστειλε στους συγγενείς του...
Όσοι καταδικάστηκαν σε καταναγκαστικά έργα, στάλθηκαν στη Σιβηρία, όπου οι κρατούμενοι ζούσαν σε άθλιες συνθήκες ζωής, αντιμετώπιζαν το υπερβολικό κρύο και τη βία των φυλάκων. Χρησιμοποιούνταν σαν δωρεάν εργατική δύναμη. Οι κρατούμενοι στα στρατόπεδα δούλευαν σκληρά, από 12 έως 16 ώρες, κάθε μέρα. Η έλλειψη ικανοποιητικής διατροφής τους αποδεκάτιζε. Οι κρατούμενοι που έχαναν το φως τους ή αρρώσταιναν βαριά, εκτελούνταν από τους φρουρούς. Τα περισσότερα στρατόπεδα βρίσκονταν στην Βορκουτά, στην Καμτσάτκα, στη Σαχαλίνη, στο Ιρκούτσκ και στο Μαγκαντάν της Κολιμά. Στην Κολιμά της Σιβηρίας οι περισσότεροι κρατούμενοι πέθαιναν από το ψύχος και την πείνα. Στην περιοχή Κολιμά της Σιβηρίας τα χιόνια δεν λειώνουν ποτέ. Τον χειμώνα η θερμοκρασία κυμαίνεται μεταξύ -50 και -60 βαθμών Κελσίου. Το καλοκαίρι η ανώτερη θερμοκρασία που έχει καταγραφεί στην περιοχή είναι μόλις 5 βαθμοί πάνω από το μηδέν. Εκεί σι πιο ανθεκτικοί επιζούσαν το πολύ τέσσερις μήνες. Σχεδόν κανείς δεν γύρισε από την «περιοχή του διαβόλου», όπως την αποκάλεσαν.
Η πλειοψηφία των Ελλήνων υπηκόων που κατοικούσαν στη νότια ΕΣΣΔ εκτοπίστηκε το 1941 - 1942, κυρίως στις περιοχές του σιβηρικού Καζακστάν, στη Σιβηρία, στο Βλαδιβοστόκ, Καζακστάν, Κιργισία, Ουζμπεκιστάν και σε πολλές διάσπαρτες πόλεις και χωριά της Κεντρικής Ασίας. Παραθέτουμε τρεις χαρακτηριστικές μαρτυρίες:
- Μαρτυρία 1η: «Ο Στάλιν έδωσε διαταγή το 1936 να φυλακίσουν όλους τους 'Ελληνες που ήταν πάνω από 18 ετών. Αυτό έγινε μόνο για τους 'Ελληνες. Είτε ήσουν κομμουνιστής είτε φασίστας, σε παίρνανε. Ήταν εντολή του Στάλιν να κλείσουν κάθε Έλληνα μεγαλύτερο των 18 ετών στις φυλακές, για να εξαλειφθεί το ελληνικό γένος. Αυτό ονομάζεται γενοκτονία».


- Μαρτυρία 2η: «Το 70% των Ελλήνων του Κουμπάν εκτελέστηκαν. Όπως μας κυνήγησε ο Τοπάλ Οσμάν στον Πόντο, έτσι μας κυνήγησαν και εκεί.
Μετά τους τουφεκισμούς πέθαιναν πολλά γυναικόπαιδα από πείνα. Γιατί όταν σκοτώνουν τον πατέρα που τρέφει την οικογένεια, είναι εύκολο να χαθεί κι η οικογένεια».


• Μαρτυρία 3η: «Το 1938 μας φόρτωσαν σε 90 βαγόνια, 25.000 άτομα και μας πήγαν 1.500 χιλιόμετρα από το Γκόρκι, στη Σιβηρία. Εκεί ήταν δάση. Μας έβγαλαν, ανοίξαμε δρόμο και φτάσαμε σε μια πεδιάδα. Εδώ θα μείνετε, μας είπαν. Μέσα στο δάσος, δίχως σπίτια, δίχως τίποτα, μέσα στο χιόνι. Εκεί δουλεύαμε. Κόβαμε ξύλα και τα στοιβάζαμε. Γύρω μας ήταν φαντάροι με αυτόματα. Έτσι, σε έξι μήνες, από 25.000 έμειναν 600. Ήθελαν να μας εξοντώσουν!» 


Την ίδια περίοδο εφευρέθηκε το “αδίκημα” της αλληλογραφίας με άτομα που ζούσαν σε καπιταλιστική χώρα! Αυτό οδήγησε πολλούς Έλληνες στο να απαγορεύσουν στην οικογένειά τους να στέλνει ή να δέχεται γράμματα από την Ελλάδα...
Ο ποινικός κώδικας του 1926 έκανε διάκριση μεταξύ των κοινών εγκλημάτων και των “αντεπαναστατικών”, και τα τελεταία τα τιμωρούσε πολύ αυστηρότερα: Είναι χαρακτηριστικό ότι αν είχες χαρακτηριστεί «αντεπαναστάτης», αν πέθαινες ή αν σε σκότωναν, δεν έδιναν λογαριασμό σε κανένα!
Διασώζονται μαρτυρίες επιζώντων που θυμούνται έντονα τις σκηνές των συλλήψεων και των πορειών των συλληφθέντων με τη συνοδεία έφιππων αστυνομικών. Οι Αρχές γύριζαν από σπίτι σε σπίτι στις ελληνικές κοινότητες και κατείσχαν τα πάντα, ελληνικά διαβατήρια, φωτογραφίες και γράμματα από την Ελλάδα. Οι Έλληνες κάτοικοι της περιφέρειας του Κρασνοντάρ, όπου έγιναν οι μεγαλύτερες συλλήψεις, εγκατέλειπαν τα σπίτια τους τρομοκρατημένοι και κατέφευγαν σε σπίτια ντόπιων για να σωθούν.
Οι συλληφθέντες βασανίζονταν για να ομολογήσουν τη συμμετοχή τους. Οι καταθέσεις που αποσπάστηκαν με βασανιστήρια ήταν ένα σύνολο ομολογιών και κατηγοριών κατά των άλλων συγκρατουμένων. Όλοι ομολόγησαν ότι με κάθε τρόπο προσπαθούσαν να σαμποτάρουν και να διαλύσουν το σοβιετικό κράτος και ότι επιθυμούσαν την ίδρυση ελληνικής δημοκρατίας στη νότια ΕΣΣΔ.
Με εντολή του γενικού εισαγγελέα της ΕΣΣΔ, Μ. Βισίνσκι, οι θανατικές καταδίκες συμπληρώνονταν με την υπόδειξη: «Με κατάσχεση όλων των περιουσιακών τους στοιχείων».Έτσι δημιουργήθηκαν πολλά κρατικά καταστήματα, στα οποία πωλούνταν τα υπάρχοντα των καταδικασμένων! Συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν ακόμα και επιστήμονες που ήταν αναγκαίοι στη στρατιωτική έρευνα, όπως ο Έλληνας Κ. Τσελπάν, ο οποίος είχε σχεδιάσει την περίφημη μηχανή του τανκ Τ-34.



Το «τρίτο κύμα»...

Το τρίτο κύμα διώξεων κατά των Ελλήνων, επήλθε το 1942, κατά την προέλαση των Γερμανών. Χιλιάδες Έλληνες -κυρίως της Κριμαίας- εκτοπίζονταν στα ανατολικά (Καζαχστάν), γιατί θεωρήθηκαν «μελλοντικοί πιθανοί συνεργάτες των Γερμανών».
Μετά την υποχώρηση των Γερμανών από τα σοβιετικά εδάφη (1944), άρχισαν νέες διώξεις κατά των Ελλήνων (και των υπολοίπων μη σλαβικών λαών) της Κριμαίας, για «συνεργασία με τους κατακτητές». Ακολούθως, σι Έλληνες οδηγήθηκαν στις άνυδρες στέπες του Ουζμπεκιστάν και του Καζαχστάν. Επίσης, με ειδικό διάταγμα της 20ης Οκτωβρίου 1944, άλλαξαν όλα τα ελληνικά τοπωνυμία στην Κριμαία, για να σβήσει για πάντα κάθε ανάμνηση της εκεί παρουσίας των Ελλήνων.


Έλληνες Πόντιοι, χαρακτηρισμένοι από το σταλινικό καθεστώς ως «εχθροί του λαού» εργάζονται σε ορυχείο της περιοχής Κολιμά, όπου η θερμοκρασία το καλοκαίρι φτάνει τους 5 βαθμούς Κελσίου και τον χειμώνα είναι -50 βαθμοί...
 

Το 1949, η Ελλάδα πλέον εντασσόταν οριστικά στο Δυτικό στρατόπεδο. Μετά την ήττα των κομμουνιστών στην Ελλάδα, οι Έλληνες της ΕΣΣΔ θεωρήθηκαν συλλήβδην «εν δυνάμει πράκτορες του εχθρού» και όσοι είχαν μείνει στις εστίες τους από τις προηγούμενες διώξεις (στις περιοχές του Καυκάσου), πήραν το δρόμο της εξορίας, κυρίως στο Καζαχστάν. Υπήρχαν πολλές πε
ριπτώσεις μεικτών γάμων, όπου εκτόπιζαν μόνο τον Έλληνα ή την Ελληνίδα σύζυγο, διαλύοντας έτσι την οικογένεια.
Ο ελληνικός πληθυσμός μεταφέρθηκε με κλειστά τρένα στους τόπους της εξορίας. Το ταξίδι διαρκούσε περίπου δεκαπέντε μέρες. Εκατοντάδες άτομα έχασαν τη ζωή τους στο ταξίδι της εξορίας. Στους τελικούς τόπους διαμονής πέθαναν τα περισσότερα μικρά παιδιά και οι γέροντες. Υπολογίζεται ότι το ποσοστό των θανάτων έφτανε το 20-25% των εκτοπισμένων, δηλαδή στα 40-50.000 άτομα. Τους εξόριστους θέριζε ο κοιλιακός τύφος, ο μελιταίος πυρετός, η ιλαρά και η φυματίωση. Οι Αρχές απαγόρευαν ακόμα και στους ασθενείς να απομακρυνθούν από τους τόπους εγκατάστασης και να νοσηλευτούν σε κάποιο νοσοκομείο.
Σύμφωνα με την «Επιτροπή για την Αποκατάσταση των Δικαιωμάτων των Ελλήνων της ΕΣΣΔ», που συστήθηκε στα χρόνια του Γκορμπατσόφ, ο συνολικός αριθμός των Ελλήνων που εκτοπίστηκε τη δεκαετία του ’40 είναι 350.000, ενώ τα θύματα περί τους 50.000!



ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

- Roza Tzarilgasinova, “Kareitsi”, περ. Novoe Vremia, Δεκέμβριος 1989, σ. 11 -12, Γκεόργκι Τραπέζνικσφ, “Εδαφικές ζώνες στην ΕΣΣΔ δικαιούται η ελληνική μειονότητα”, εφημ. Νέα της Μόσχας, αριθ. 12, Μαϊος 1989, σ. 22.
- Οι Έλληνες της Ρωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης», Θεσσαλονίκη, εκδ. University Studio Press, 1997, Βλάσης Αγτζίδης, Παρευξείνιος Αιασπορά. Οι ελληνικές εγκαταστάσεις στις βορειοανατολικές ακτές του Εύξεινου Πόντου, Θεσσαλονίκη, εκδ. Κυριακίδη, 1997
- Ν. Μ. Hvan, Materiali i Vsesoyiouznogo Grekof
SSSR, Γελεντζίκ, 29-31 Μαρτίου 1991, σ. 14 -15, Αρχείο Προφορικής Ιστορίας (ΑΠ1), φάκ. Τασκένδη, μαρτυρίαΈλια Κεν, 3-9-89.
4.1. Raefskayia, “Potomki Argonaftof”, εφημ. Kom- somolets Koumpani, 26 Αυγούστου 1989.
5. «F. Beck (pseud)- W. Gobin (pseud), Russian Purge and the Extraction of Confession, Νέα Υόρκη, 1951, σ. 139-140. Βόλια Μουρατίδου, Εκατόχρονη Οδύσσεια, Θεσσαλονίκη, 1992, σ. 86. Βασίλης Μάος, “Πληθυσμιακές εξελίξεις των Ελληνοποντίων στην πρώην Σοβιετική Ένωση και στην Ελλάδα”, Μετανάστες Πόντιοι από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Κοινωνική και Οικονομική τους ένταξη, επιμ. Κ. Καοιμότη, εκδ. Υπουργείο Εξωτερικών - Πάντειο Πανεπιστήμιο, Αθήνα 1992, σ. 90-91.
6. Πιερ Γιακίρ, Αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια. Από τις μεγάλες εκκαθαρίσεις του Στάλιν, Αθήνα, εκδ. Σύγχρονοι Ανεμοι, χ.χ., σ. 19, Ισαάκ Ντώυτσερ, ό.π., σ. 354, Λεβ Ραζγκόν, Χωρίς επινοήσεις, Αθήνα, εκδ. Γνώση, σ. 118-120.
4. Ένας ακόμα άγνωστος νεομάρτυρας, περ. Ποντιακή Εστία, τεύχ. 83 Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1990, σ. 368.
5. «Φάκελος Κουμπάν, μαρτυρία Γιάννη Καραμανίδη.



Το ΚΚΕ σε συνέδριό του αποκατέστησε επίσημα τον Στάλιν, αλλά δεν αποδοκίμασε, ως όφειλε, τη γενοκτονία των Ελλήνων στην ΕΣΣΔ. Το 1997 οι απανταχού Πόντιοι, στο Δ' Παγκόσμιο Συνέδριό τους, ανακήρυξαν την 13η Ιουνίου «Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Σταλινισμού». Ήταν εκείνη την ημέρα του 1949, που οι Σταλινικές Αρχές πραγματοποίησαν τη βίαιη εκτόπιση των Ποντιακών πληθυσμών από τον Καύκασο στην Κεντρική Ασία...
Μνημείο για τους Έλληνες που έχασαν τη ζωή τους στα γκούλαγκ της Σιβηρίας, την περίοδο 1937-1938, θα ανεγερθεί στο κέντρο του Μαγκαντάν, με πρωτοβουλία του προέδρου της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ρωσίας (ΑΓΟΟΡ), βουλευτή της Ρωσικής Δούμας, Ιβάν Σαββίδη.


 

Είναι ο τραπεζίτης ....σαύρα;

 
Αυτό μας λέει καλυμμένα ο σκιτσογράφος του  Γουόλντ Ντίσνεϊ

Θραύσμα από κατεστραμμένο ναό μας σε πάρκο της Θεσσαλονίκης.

Υπολείμματα από τις καταστροφές που προκάλεσε ο ανθέλληνας και σφαγέας άγιος και αυτοκράτωρ Θεοδόσιος, κατά των Θεσσαλονικέων που δεν θέλησαν να γίνουν Χριστιανοί.
 
 

Μας παίρνουν τα σπίτια, το αίμα, τα όργανα τώρα θέλουν και τα μαλλιά μας.

 
Μας θέλουν εθελοντές, υποταγμένους, ανόητους, πειθήνιους. Τι άλλο θα θελήσουν από εμάς;

Λιάτσα Δήμ.: Ομήρου Οδύσσεια. ραψωδία ν΄ (311-328): ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΝ.


Λιάτσα Δήμ.: Ομήρου Οδύσσεια. ραψωδία ν΄ (311-328):
ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΝ.
 
 
 
 

Λιάτσα Δήμ.: Ομήρου Οδύσσεια. ραψωδία ν΄ (329-360):
ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΙΣ ΝΥΜΦΕΣ.
 
 

 

Λιάτσα Δήμ.: Ομήρου Οδύσσεια. ραψωδία ν΄ (361-429):
ΣΤΗΝ ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ.
 
 
 
 
  

Λιάτσα Δήμ.: Ομήρου Οδύσσεια. ραψωδία ν΄ (430-ΤΕΛΟΣ):
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΣΕ ΕΠΑΙΤΗ.