θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, August 02, 2015

Παΐσιος: “Εύχομαι ο Θεός να αναστήσει Μακκαβαίους”



 Παΐσιος: “Εύχομαι ο Θεός να αναστήσει Μακκαβαίους”



Μακαβαίοι, H ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΟΥΔΑΙΑ και ο πανεπόπτης κύριος ο θεός του Ισραήλ!


 
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΟΥΔΑΙΑ  
          
Μετά την κατάκτηση της Παλαιστίνης από τον Μ. Αλέξανδρο επικράτησε η δυναστεία των Πτολεμαίων την οποία διαδέχθηκε η μακεδονική δυναστεία των Σελευκιδών οπότε ο ρόλος του ελληνισμού στην Ιουδαία γίνεται ολοένα σημαντικότερος, οπότε οι Εβραίοι, ελληνίζοντας (δηλαδή μιλώντας Ελληνικά) γνώρισαν και αγάπησαν τις αξίες  του Ελληνικού πολιτισμού. Του ελεύθερου ανθρώπου. Την κορυφή της γνώσης. Η κορυφή της γνώσης δεν ήταν ουρανοκατέβατη, την έφερε η Ελληνική Γραμματεία η οποία ως γνωστόν, κατασκεύασε τον ελεύθερο άνθρωπο, και η γνώση περνούσε από τους βασι­λείς και τα ιερατεία στα πλήθη, κάτι που αποτελεί ταυτόχρονα πορεία προς τον πο­λιτισμό και προς τη δημοκρατία.
Δεν προκαλεί λοιπόν έκπληξη ότι τα ανώτερα στρώματα, οι διανοούμενοι, οι ευγενείς,  και πολλοί άλλοι ένιωθαν περισσότερο κοσμοπολίτες  προσελκύονταν από τον ελληνικό πολιτισμό που ήταν φιλελεύθερος και ανεκτικός. Η ανεργία ήταν ανύπαρκτη, η Ιουδαία είχε αποκτήσει καινούργιους δρόμους, κτήρια, το διοικητικό σύστημα ήταν άψογο και ο λαός απολάμβανε τους καρπούς του μόχθου του και μπορούσε να έχει και ρεζέρβες, αποθέματα.
Κάθε μορφωμένος Εβραίος μπορούσε να διακρίνει ότι δεν χρειάζεται τυφλή, άβουλη υποταγή σε κάποιο αιμοδιψή Θεό, αλλά κατά το Ελληνικό πρότυπο, το οποίο είχε και την δύναμη –όπως είδαμε-να τους αφομοιώσει, ανθρώπους με παιδεία, χωρίς δεισιδαιμονίες και φόβο. Με άλλα λόγια οι Εβραίοι είχαν γίνει περισσότερο Έλληνες παρά Εβραίοι! Κυρίως στην Ιουδαία, Ιερουσαλήμ. Ο βασανισμένος από το δικό του ιερατείο εβραϊκός λαός πετούσε ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία του τα βάναυσα δεσμά ενός θεοκρατικού κατεστημένου, το οποίο επί αιώνες τον τυραννούσε!
 
Ο Σελευκίδης βασιλιάς Αντίοχος ο Δ´ ο Επιφανής
 
 Κατακτημένοι βέβαια, αλλά ευτυχισμένοι όπως όταν στόλιζε την Ιουδαία ο ναός του Διός, υπό την προστασία των Ελλήνων μέχρι ώσπου ο Ιούδας Μακαβαίος, ( Μακαβαίος :μαχαιροβλάλτης, από την λέξη Μακαβ=μαχαίρι)
Μια άλλη εξήγηση της προέλευσης του ονόματος είναι ότι προέρχεται από την Αραμαϊκή "makkaba", "σφυρί", σε αναγνώριση της θηριωδίας του Ιούδα στη μάχη.

τριτότοκος γιος του ιερέα Ματαθία (όχι οποιοσδήποτε  Ιουδαίος ο οποίος επιθυμούσε την απελευθέρωση, αλλά ένας του ιερατείου) τους «απελευθέρωσε» από τον Σελευκίδη βασιλιά Αντίοχο τον Δ´ τον Επιφανή* (166/160 π.Χ.) μετά από έξι χρόνια σκληρών αγώνων, αν και βέβαια δεν το είχαν και τόσο όρεξη...Ήταν τότε, που το εβραϊκό ιερατείο θυμήθηκε ότι η κοινωνία είναι θαυματοφάγος! Για να επανέλθει η Ιουδαϊκή πίστη στην θέση της έπρεπε να θαυματουργήσουν. Μετά την εισβολή στον ναό του Διός, τα κεριά έκαιγαν για οκτώ ολόκληρες ημέρες από μόνα τους! Ο Θεός των Εβραίων είχε κάνει πάλι το πυροτεχνικό θαύμα του... και ο ναός του Σολομώντος  κατάφερε να ξαναγίνει κεντρικό σημείο του Ιουδαϊσμού. Αυτό θαύμα έπρεπε να περάσει στην μνήμη του λαού και απαραιτήτως να εορτάζεται κάθε χρόνο. Όπερ και εγένετο: Ας το γιορτάσουμε και φέτος τον Δεκέμβριο, την εορτή Χανούκα...
 
*Επί της κυριαρχίας του Αντίοχου του Επιφανή, ο ιουδαϊσμός περιορίσθηκε θανάσιμα, συρρίκνωση την οποία οι Μακαβαίοι δεν συγχώρεσαν ποτέ. Ενδεικτικά για το ανθελληνικό μένος που έτρεφαν οι φανατικοί Ιουδαίοι, είναι τα βιβλία των Μακαβαίων. Το περιεχόμενό τους αναφέρεται στους πολέμους τους οποίους διεξήγαγαν οι εβραίοι κατά των Ελλήνων Αντιγόνων και αποτελούν μνημεία ανθελληνισμού.

Αξίζει να παρατεθεί το απόσπασμα που αναφέρεται στο θάνατο του Αντίοχου του Επιφανή, για του λόγου το αληθές: 
«Ο δε πανεπόπτης κύριος ο θεός του Ισραήλ, επάταξεν αυτόν ανιάτω και αοράτω πληγή, άρτι δε καταλήξαντος τον λόγον έλαβεν αυτόν ανήκεστος των σπλάχνων αλγηδών και πικραί των ένδον βάσανοι πάνυ δικαίως τον πολλαίς και ξενίζουσαις συμφοραίς ετέρων σπλάχνα βασανίζοντα».
Ισως όμως κάποια στιγμή να βρεθεί αντίδοτο για την «ανιάτω και αοράτω» πληγή που βασανίζει μέχρι σήμερα πολλούς...
 
Νίκος Σάμιος