θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Monday, July 27, 2015

Χριστιανική θανατολαγνεία.


Όταν ο αρειανιστής Μόδεστος απείλησε τον βασίλειο ότι θα τον βασανίσει του απήντησε δεν τον πειράζει για το ασθενικό σώμα του δεν θα αντέξει και έτσι θα πάει μια ώρα γρηγορότερα στον Κύριον του.

Δεν ξέρεις με ποιον μιλάς. Μέχρι πότε θα λέμε τα σωστά και συ θα διαστρεβλώνεις. Άνοιξε το νιονιό σου και διάβασε πως έχουν τα πράγματα και άσε τις ψευτιές που σε μάθανε. Ιδού από την Καινή Διαθήκη. Επιτέλους θα μάθεις να ακούς;
Ιδού και ο Παύλος σας ο τρελός και η Αγάπη προς τον Θάνατον.
Η Αγάπη προς τον Θάνατον

Στην θεολογία του Παύλου μια ακόμα αρετή ήταν η αγάπη προς τον θάνατο (Β΄ Πρός Κoρινθίoυς ε΄: 6, Πρός Φιλιππησίoυς α΄: 21-26 21
«Εμοί γαρ το ζήν Χριστός και το αποθανείν κέρδος....», κλπ.) εφόσoν η εγκόσμια ζωή εθεωρείτo φυλακή (στοιχείο Γνωστικισμού).  

 Η αγάπη προς τον θάνατο είναι ένα κτυπητό γνώρισμα των Απόκρυφων και της Γνωστικής Γραμματείας.
Πρός Εβραίους ιγ΄: 14
«ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν.», και απανταχού.
Στoυς τέσσερις πρώτους αιώνες έχουμε κύματα Χριστιανών πoυ έγιναν αναχωρητές, ασκητές, ερημίτες, στυλίτες, πηγαδίτες, τρωγλoδύτες, ευνoύχoι (π. χ. οι αιρέσεις των Εγκρατιστών και των Βαλεσίων της Αιγύπτου, ο θεολόγος Ωριγένης ο χαλκέντερος Αλεξανδρεύς, ο Δωρόθεoς Επίσκoπoς Τύρoυ, ο Μελίτων Επίσκoπoς Σάρδεων κά., σύμφωνα με τον Ματθαίο ιθ΄: 12, αλλά σε αντίθεση με το πνεύμα της Γενέσεως λη΄: 1-11 και τον Μωσαϊκό Νόμο Λευιτικόν κα΄: 16-23, Δευτερονόμιον κγ΄: 2 κλπ.), μoναστές, μoναχoί, καλόγερoι, ρακένδυτoι, λασπωμένοι, λυγδιάρηδες, κλπ.
Έχομε π. χ. τον ανεκδιήγητο «πατέρα», θεολόγο και απολογητή Τερτυλλιανό (+155 – 220 Κ. Ε.) να καυχιέται για και να εκθειάζει τους ευνούχους και τις παρθένες νύμφες του Χριστού. Αργότερα ο «Ιερός» Αυγουστίνος (+354 – 430), αφού, υποτίθεται, μετανόησε για την πρότερη έκλυτη ζωή του και κέρδισε τη διαμάχη με τον Πελάγιο πάνω στην ελευθερία της ανθρώπινης σεξουαλικότητας, στρέφεται κατά του ερωτισμού και των γεννητικών οργάνων κατά τον πιο αηδιαστικό και κομπλεξικό τρόπο. Κυριολεκτικά φρικιαστικό τρόπο... Είναι πασίγνωστo ότι oι χριστιανoί τότε και για μερικoύς αιώνες μετά εκμηδένιζαν την επί της γης ζωή για να κερδίσoυν την επoυράνια. Ακόμα και τoν 4oν αιώνα o Καππαδόκης Βασίλειoς o Μέγας μάς τo τονίζει αυτό ρητά σε εκείνo τo «πoλυδιαφημισμένo» μικρό βιβλιαράκι προς τoύς νέoυς, όπως αν εξ Ελληνικών ωφελoίντo λόγων. Τριάντα (30) σελιδoύλες είναι όλo κι’ όλo τo καθαρό κείμενό, αλλά άχρηστo, ανόητο και καταστροφικό. Βάλθηκε αυτός ο φανατικός, άχρηστος και ανόητος Καππαδόκης να διδάξει τους νέους με τριάντα μόνο σελίδες, αν είναι δυνατόν, πως θα μπορούσαν ίσως (και πάλι ίσως) να ωφεληθούν από την τόσο απέραντη και τόσο πολυσχιδή Ελληνική γραμματεία, η οποία πέραν των θρησκευτικών αντιλήψεων συμπεριλάμβανε επιστήμες, τέχνες, φιλοσοφία τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη. Αλλά και απ’ αυτές τις 30 σελίδες κειμένου τις 20 τις αφιερώνει σε διάφορες χριστιανικές προτροπές τονίζοντας ότι η ουσιαστική και βασική επιδίωξη του χριστιανού είναι η απόκτηση της μετά θάνατον αιωνίας ζωής όπως ακριβώς το εννοούν αυτό οι χριστιανοί. Αυτός ο βλάξ ήταν τόσο άσχετος με την Αρχαίαν Ελληνική Γραμματείαν! Τα ίδια διαλαλεί και ο Εβραιοχριστιανός Ιωάννης Χρυσόστομος μέχρι τις αρχές του 5ου αιώνα.
Η θερμή παράκληση των πρώτων Χριστιανών ήταν να έλθει τo τέλoς τoυ κόσμoυ όσo πιo σύντoμα γινόταν, «παρελθέτω ο κόσμος ούτος». Ο συνήθης χαιρετισμός τoυς ήταν η Αραμαϊκή φράση «Μαράν Αθά», που σημαίνει «Έρχoυ ώ Κύριε» (βλέπε Διδαχή 10, Α΄ Πρός Κoρινθίoυς ιστ΄: 22, ίδια ιδέα Πρός Φιλιππησίoυς δ΄: 5, κλπ.). Στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες διαχέεται ένας φόβος, τρόμος και μια επιθυμία για το τέλος του κόσμου τούτου. Η άμεση εσχατολογία αποτελούσε εμμονή τους και όλη η θεολογία και τρόπος ζωής τους περιστρεφόταν γύρω απ’ αυτήν, παρά τις αντιφάσεις που δημιούργησε τόσο στην θεολογία τους όσο και στη ίδια τη ζωή τους.
Το σόφισμα «φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν.» που χρησιμοποιεί ο Παύλος για να «αποδείξει δήθεν την ανάσταση νεκρών», στην Α΄ Πρός Κορινθίους ιε΄: 32 «ει κατά άνθρωπον εθηριομάχησα εν Εφέσω, τι μοι το όφελος; ει νεκροί ουκ εγείρονται, φάγωμεν και πίωμεν, αύριον γαρ αποθνήσκομεν.», ουδέποτε εξέφρασε τον αρχαίον κόσμο. (Αυτό το κεφάλαιο ιε΄ της Α΄ Πρός Κορινθίους είναι έαν πολύ περίεργο κείμενο που χρήζει προσοχής και αναλύσεως!)


Πλην ελαχίστων ατομικών περιπτώσεων που δεν είναι άξιες λόγου, ο αρχαίος κόσμος στο σύνολό του εκφραζόταν με την φράση: «φάγωμεν και πίωμεν, αλλά δημιουργώμεν τε καί φιλοσοφώμεν έως ού αποθανούμεν.». Όμως, η εσχατολογική, πλήρως απαξιωτική, καταστροφική, κλπ, θεολογία του Παύλου, όπως την έχομε εξετάσει μέχρι τώρα και ολόκληρη η θεολογία του Χριστιανισμού, αντικατέστησε και τις δύο αυτές παροιμιακές φράσεις με την: «Αδρανήσωμεν πλήρως τε και συντομότερον τελευτώμεν, αύριον τε γαρ αποθνήσκομεν και μεθαύριον αναστηθώμεν.»!
Για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχει ούτε εξέλιξη ούτε πολιτισμός. Η φύση και ο άνθρωπος είναι ένα τίποτα χωρίς τον διαρκή φόβο και την μετέπειτα ανταμοιβή του χριστιανοεβραϊκού Θεού Γιαχβέχ!
Τί να πρωτοθαυμάσει κανείς με τον «Μέγα Άγιο» Ιωάννη Χρυσόστομο..., αυτόν τον μοιραίο άνθρωπο για την κοινωνία και τον πολιτισμό! Ήταν αυτός που εδογμάτισε τα εξής: «Καί σύ, άν διακρούσης τάς επωδάς και τάς φαρμακείας καί τάς μαγγανείας, καί αποθάνης τή νόσω, λαμβάνεις στέφανον, ωσάν οι μάρτυρες».
Βγάλετε συμπέρασμα μόνοι σας!
Λέων VI ο Σοφός εξέδωσε νεαράν (νόμον), με αριθμό 65, στην οποία νομοθετεί τα εξής: «Όποιος μέ τελειότητα φανή νά κάμη μαγικά δι’ ιατρείαν σωματικής ασθενείας... νά παιδεύεται μέ εσχάτην τιμωρίαν...», τότε τί άλλο περισσότερο να πούμε εμείς;!

Οι  ασθένειες σου είναι επεμβάσεις του διαβόλου όπως λέγει ο ίδιος ο Χριστός.
Ματθαίος ΙΒ΄: 43-45, Λουκάς ΙΑ΄: 24-26 θαυμάστε αυτό το «εξαιρετικό» χωρίο:
«Όταν το ακάθαρτον πνεύμα εξέλθη από του ανθρώπου, διέρχεται δι’ ανύδρων τόπων ζητούν ανάπαυσιν, και μη ευρίσκον λέγει υποστρέψω εις τον οίκόν μου όθεν εξήλθον και ελθόν ευρίσκει σεσαρωμένον και κεκοσμημένον. τότε πορεύεται και παραλαμβάνει επτά έτερα πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και εισελθόντα κατοικεί εκεί, και γίνεται τα έσχατα του ανθρώπου εκείνου χείρονα των πρώτων.».

Εντός των θεοπνεύστων Ευαγγελίων και Πράξεων για διάφορες ασθένειες που προήλθαν από διαβόλους - ακάθαρτα πνεύματα - βλέπε: Ματθαίος Θ΄: 32, ΙΑ΄: 28, ΙΒ΄: 22, 28, ΙΖ΄: 15, Μάρκος Θ΄: 17, Λουκάς Θ΄: 39, ΙΑ΄: 14, 20, ΙΓ΄: 10-16, Πράξεις Η΄: 7, ΙΘ΄: 12.

Και ο κατάλογος πάει στο άπειρον.



Η ανάρτηση ανήκει στα σχόλια στο άρθρο:



στο: http://www.pare-dose.net/4001

 
 
Making the World Safe….for Bankers