θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Thursday, June 04, 2015

Αθανάσιος : Μέγας σε τι ; Άγιος γιατί ;





Ο Αόρατος επίσκοπος.

Αθανάσιος : Μέγας σε τι ; Άγιος γιατί ;

ΠΗΓΗ: ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΔΡΑΝΔΑΚΗ -ΠΥΡΣΟΣ-

Ο βίος του Αθανασίου ξεκινά με ένα μεγάλο ψέμα, το οποίο κρύβει μια τρομακτική αλήθεια . Ο Λατίνος εκκλησιαστικός συγγραφέας Ρουφίνος (410) γράφει ότι ο Αθανάσιος γεννήθηκε το 295 στην Αλεξάνδρεια. Και είναι άγνωστο εάν οι γονείς του ήταν χριστιανοί ή Έλληνες .
Διηγείται ότι όταν ο Αθανάσιος ήταν παιδί έπαιζε με τους συνομήλικους του και αυτός υποδυόταν (πολύ βολικά) τον επίσκοπο, ενώ τα άλλα παιδιά άλλοι τους πρεσβύτερους , άλλοι τους διακόνους και εβάπτιζε άλλους παίδες .
Έτυχε να διέρχεται (τι σύμπτωση κι αυτή) ο Επίσκοπος Αλεξανδρείας Αλέξανδρος, είδε τα γινόμενα και τόσο θαύμασε την ακριβή απομίμηση της τελέσεως του Μυστηρίου ώστε θεώρησε τα παιδιά που έλαβαν το βάπτισμα του Αθανασίου ως κανονικά βαπτισμένα, τον δε Αθανάσιο «ανέλαβε υπό την προστασία του και τον προόρισε για το εκκλησιαστικό αξίωμα».
Η απίθανη αυτή ιστορία του Ρουφίνου αποκαλύπτει μία μεγάλη αλήθεια: Ο Αθανάσιος ήταν προϊόν παιδομαζώματος, το οποίο διηύθυνε ο τότε Επίσκοπος Αλέξανδρος . Οι άνθρωποι του άρπαζαν ορφανά παιδιά από την Αλεξάνδρεια και τα οδηγούσαν στα πρώτα μοναστήρια που είχαν δημιουργηθεί στην έρημο. Εκεί τα εκπαίδευαν στον Χριστιανισμό .
Ο Γρηγόριος Ναζιανζινός λέει ότι ο Αθανάσιος ασχολήθηκε με την μελέτη των Αγίων Γραφών και της εκκλησιαστικής φιλολογίας , ομολογώντας εμμέσως ότι απήχε της Ελληνικής παιδείας .
Κατά την νεανική του ηλικία εκπαιδεύτηκε στην έρημο από τον Αντώνιο, ο οποίος θεωρείται ο μέγας ασκητής.
Από πολύ νωρίς ανέλαβε έργο δίπλα στον Πατριάρχη Αλέξανδρο, που όπως φαίνεται τον είχε υιοθετήσει . Στην Σύνοδο της Νικαίας, παρ όλο το ότι ήταν απλός διάκονος , περιέργως κατείχε την πρώτη θέση μεταξύ των συνελθόντων .
Η Σύνοδος της Νίκαιας έγινε στα 325 και μετά από τρία χρόνια στις 17 Νοεμβρίου του 328 (όπως φαίνεται η ημερομηνία αυτή είναι αποκρυφιστικώς σημαντική) κληρονόμησε την Πατριαρχική έδρα , παρά τον ψευδή ισχυρισμό του Γρηγορίου Ναζιανζινού πως ανεδείχθη με την ψήφο -όλου του λαού- . Ωστόσο ούτε ψηφοφορία αναφέρεται , ούτε κάποιος αντεκδικητής .
Ο Αθανάσιος σχετίζεται τώρα με τον Ασκητή Παχώμιο και στηρίζει τον Φρουμέντιο για τον εκχριστιανισμό της Αβυσσινίας .
Η πραξικοπιματική κατάληψη του Πατριαρχικού θρόνου βρήκε αντίσταση από τον Επίσκοπο Μελέτιο της Λυκοπόλεως στην Θηβαϊδα της Αιγύπτου. Αυτός συμμάχησε με τον Επίσκοπο Νικομηδείας Ευσέβιο και έτσι ξεκίνησε ένας συστηματικός αγώνας κατά του Αθανασίου .
Είναι πολύ χαρακτηριστικές που εκτοξεύθηκαν εναντίον του Αθανασίου . Θα τις αναφέρουμε επιγραμματικά :
Επέβαλε εκκλησιαστικό φόρο , τα έσοδα του οποίου έμπαιναν στις τσέπες του, χωρίς να το γνωρίζει η πολιτεία .
Επιβουλευόταν τον Αυτοκράτορα , γι αυτό και δωροδόκησε κάποιον αποστάτη , με «λάρνακα τινά, χρυσίου μεστήν» .
Κατ εντολήν του ο Πρεσβύτερος Μακάριος εισέβαλε στην εκκλησία την ώρα της λειτουργίας, επιτέθηκε εναντίον του Πρεσβύτερου Ισχύρα, τον χτύπησε ,ανέτρεψε την αγία τράπεζα συνέτριψε το άγιον ποτήριον και έκαψε τις ιερές βίβλους . Το γεγονός επιβεβαιώνει ο Αθανάσιος , λέγοντας πως τάχα έστειλε τον Μακάριο «προς εξέτασιν των πραγμάτων». (Ανάμεσα στα -πράγματα- ίσως να ήταν και το σπασμένο κεφάλι του Ισχύρα) .
Ο Ισχύρας κατέφυγε στον Επίσκοπο Ευσέβιο της Νικομήδειας και άρχισε να κατηγορεί τον Αθανάσιο. Δυστυχώς η ιερή Λογοκρισία δεν μας επέτρεψε να μάθουμε λεπτομέρειες για τα δήθεν ψεύδη που έλεγε κατά του Αθανασίου .
Ο Αυτοκράτωρ Κωσταντίνος αποφάσισε την σύγκληση συνόδου στην Καισάρεια της Παλαιστίνης , για να εξεταστούν οι κατηγορίες , αλλά ο Αθανάσιος , -νομιμόφρων- όπως πάντα , δεν προσήλε , επειδή δεν είχε την πλειοψηφία των συνοδικών .
Ο Κωσταντίνος μεταφέρει την σύνοδο στην Τύρο της Φοινίκης και απειλεί τον Αθανάσιο πως εάν δεν προσέλθει θα τον σύρει δια της βίας ενώπιον της συνόδου .
Τότε ο Αθανάσιος κατέφθασε με 49 δικούς του ανθρώπους κι εκεί αποκαλύφθηκε μία νέα κατηγορία : Τον κατηγόρησαν ότι δολοφόνησε έναν Επίσκοπο της Θηβαϊδας , τον Αρσένιο , του έκοψε το δεξί του χέρι και το μεταχειριζόταν για άσκηση μαγείας .
Στην σύνοδο παρουσιάστηκε μία γυναίκα η οποία κατηγόρησε τον Αθανάσιο ότι «παρθένος εβιάσθη και διεφθάρη υπό αυτού».
Οι κατήγοροί του στην σύνοδο καλώντας τον γόητα και μάγο ζητούσαν τον θάνατό του , τον φυγάδευσαν όμως οι αστυνομικοί του Αυτοκράτορος και τον έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη .
Εκεί ο Αυτοκράτωρ έμαθε ότι ο Αθανάσιος προσπαθούσε να παρεμποδίσει την αποστολή σίτου από την Αλεξάνδρεια προς την Κωνσταντινούπολη , προφανώς για να πλουτίσει από την άνοδο της τιμής του σίτου .
Ο Αυτοκράτωρ τον εξόρισε στην Γαλατική πόλη Αυγούστα Τρευήρων (Trever) . Μόλις πέθανε ο Κωνσταντίνος (21 Μαΐου 337) επανήλθε ο Αθανάσιος στην Αλεξάνδρεια . Οι εκκλησιαστικοί όμως εκεί δεν τον αναγνωρίζουν ως γνήσιο πατριάρχη , αφού όπως είδαμε δεν ανέλαβε τον πατριαρχικό θρόνο μετά από συνέδριο επισκόπων αλλά από μία δήθεν ψηφοφορία του λαού. Επίσης ήταν αίτιος ταραχών, στάσεων και φόνων .
Ο Αθανάσιος τότε συγκάλεσε στην Αλεξάνδρεια μία σύνοδο 100 δικών του επισκόπων , οι οποίοι , ω του θαύματος , τον απάλλαξαν από κάθε κατηγορία , και αποφάνθηκαν ότι δεν έφταιγε ο Αθανάσιος για ότι έγινε , αλλά οι εχθροί του .
Αυτοί συγκρότησαν σύνοδο στη Αντιόχεια , τον καθαίρεσαν και όρισαν επίσκοπο Αλεξάνδρειας τον Ευσέβιο τον Εμισηνόν , ο οποίος δεν αποδέχθηκε την εκλογή , γνωρίζοντας πως θα έμπαινε στο στόμα του λύκου , αφού , όπως λένε οι βιογράφοι του Αθανασίου «ο ορθόδοξος λαός (δηλαδή οι ροπαλοφόροι παραβολάνοι του Αθανασίου) λάτρευαν τον Αθανάσιο». Ο Ευσέβιος δεν έκανε λάθος που αρνήθηκε , αφού ενθρονίστηκε ο Γρηγόριος από την Καπαδοκία , που μολονότι εφυλάσσετο από τον Έπαρχο Φιλάγριο και στρατιωτική συνοδεία δεν αποφεύχθηκαν οι φρικαλαιότητες που προκάλεσαν οι παραβολάνοι του Αθανασίου .




Τότε κάηκε η εκκλησία που ονομαζόταν του Κυρίνου, προκλήθηκαν ταραχές , οιμωγές ολολυγές και θρήνοι . Παρθένες βιάστηκαν και εξευτελίστηκαν, οι ροπαλοφόροι μοναχοί του Αθανάσιου κατεπατούντο και απέθνησκον και επειδή τα εγκλήματα αυτά τα αναφέρει ο Αθανάσιος σε επιστολή του , προσέθεσε και ψεύδη κατά των Εβραίων και Εθνικών, πως τάχα θυσίαζαν όρνεα και σκαντζοχοίρους και γυρνούσαν γυμνοί .
Οι ταραχές δεν σταμάτησαν , αλλά ο Αθανάσιος συνέχισε την υποκίνησή τους σε όλες τις εκκλησίες . Ιερείς και λαϊκοί βασανίστηκαν και όταν ο Γρηγόριος , ο νέος Πατριάρχης εισήλθε σε μία εκκλησία , τότε του επιτέθηκε ο οργανωμένος όχλος του Αθανασίου για να εμποδίσει την είσοδό του .
Ο Αθανάσιος κρυπτόμενος απειλούσε τις αρχές λέγοντας πως «βίαιαι εγκαταστάσεις επισκόπων προκαλούν τον λαό σε ασέβεια». Γράφει μάλιστα εγκύκλιο επιστολή με την οποία υποκινεί και άλλους πατριάρχες λέγοντας «κινηθείτε λοιπόν κι εσείς σκεπτόμενοι ότι δεν αδικούμαι μόνον εγώ , αλλά και εσείς. Και η Εκκλησία να λάβει εκδίκηση».
Παρ όλα αυτά ο Αθανάσιος δεν κατάφερε να ανατρέψει τον Γρηγόριο , γι αυτό και κατέφυγε στην Ρώμη για τρία χρόνια και ετέθη υπό την προστασία της θείας του Αυτοκράτορος .
Εκεί «ευσεβείς άνδρες και ενάρετες γυναίκες» τον επισκέπτονταν , τρόμαξαν όμως βλέποντας δύο ακολούθους παραβολάνους που είχε μαζί του , για τα βρομερά τους ενδύματα και την σιχαμερή τους διατροφή . Τότε η Δύση κατάλαβε πόσο απεχθής είναι ο μοναχικός βίος , πόσο επικίνδυνος και δολοφονικός , τον οποίο άλλωστε περιφρονούσε και έσκωπτε .
Η μία σύνοδος διαδέχεται την άλλη , όπου όταν πλειοψηφούν οι οπαδοί του Αθανασίου τον κηρύσσουν νόμιμο επίσκοπο και όταν πλειοψηφούν οι αντίπαλοί του ανανεώνουν την καθαίρεσή του .
Έξι χρόνια βρίσκεται σε εξορία ο Αθανάσιος και επιστρέφει όταν ο Γρηγόριος πεθαίνει, το 345 . Έτσι επιβάλλεται ξανά ο Αθανάσιος με ενέργειες του Αυτοκράτορα .



Στα 350 δολοφονείται ο Αυτοκράτορας Κώνστας και μένει μονοκράτων ο Κωνστάντιος . Κατά συνέπειαν οι σύνοδοι της Αρελάτης (353) και των Μεδιολάνων (355) καταδικάζουν τον Αθανάσιο .
Ο στρατηλάτης Συριανός με πάνω από 5.000 στρατιώτες αναλαμβάνει να συλλάβει τον Αθανάσιο , τον οποίο φυγαδεύουν οι ομόφρονές του στην έρημο (δηλ. στα στρατόπεδα των ροπαλοφόρων μοναχών όπου μεγάλωσε) απ όπου και ενεργεί ως αόρατος επίσκοπος .
Τον νέο επίσκοπο Γεώργιο που ορίζουν ως Πατριάρχη Αλεξανδρείας , τον καθυβρίζει ο Γρηγόριος Ναζιανζινός , ο φίλος του , αποκαλώντας τον «τέρας Καππαδόκιον , πονηρόν τω γένος , πονηρότερον την διάνοιαν».
Ο Γεώργιος μετά από 20 μήνες ταραχών αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Αλεξάνδρεια, όταν όμως ζήτησε να επανέλθει , το οργανωμένο πλήθος του Αθανασίου τον δολοφόνησε .
Μετά τον θάνατο του Αυτοκράτορα Κωνστάντιου επανέρχεται ο Αθανάσιος και εκεί οι ροπαλοφόροι από την έρημο , και ο εγκληματικός όχλος πού τον -λάτρευε- τον υποδέχθηκαν θριαμβευτικά . Η περιγραφή της εισόδου του είναι σκηνοθετημένη να μοιάζει με την είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα , καθώς αυτός καθόταν - επί πώλου όνου- και ο όχλος τον ράντιζε με μύρα .
Ο Ιουλιανός πιθανόν να μην γνώριζε το ποιόν του Αθανασίου , γι αυτό και αποδέχθηκε την επιστροφή του στην Αλεξάνδρεια . Όταν βγήκε από το σκότος της άγνοιας , διέταξε τον –ανθρωπίσκο- (ανθρωπάριο) και –μιαρόν- Αθανάσιο όπως τον αποκαλούσε, να εγκαταλείψει την Αλεξάνδρεια. Τότε κατέφυγε ξανά στις φωλιές των εγκληματιών της ερήμου και στην Θηβαϊδα και μετά την δολοφονία του Ιουλιανού από τους ομοφρόνους του επανήλθε στην επισκοπική του έδρα .
Για πέμπτη φορά , επί Ουάλεντος αποπέμφθηκε από την Αλεξάνδρεια (γιατί άραγε;) κρυβόταν μέσα στους τάφους τόπο προσφιλή των Χριστιανών . Ο νέος αυτοκράτωρ φοβούμενος τους πολυπληθείς ροπαλοφόρους του, τον ανακαλεί από την εξορία , όπου και έμεινε μέχρι τον θάνατό του , στις 2 Μαΐου του 373 .

Συγγράμματα .
Ένας χριστιανός ηγέτης της εποχής εκείνης έπρεπε οπωσδήποτε να συγγράψει «Λόγο κατά Ελλήνων» στον οποίο εκτός από τις ακραίες ανθελληνικές του θέσεις, εκθέτει «το κενόν και ασύστατον του πολυθεϊσμού εν αντιθέσει προς την λογικότητα του χριστιανικού μονοθεϊσμού».
Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός πως σε κάθε συγγραφή αποδιδόμενη στον Αθανάσιο προβάλλονταν ενστάσεις για την γνησιότητά της. Προφανώς τα έργα που του αποδίδονται συγγράφηκαν από ανώνυμους μυστικούς χριστιανούς λογογράφους, και είχαν στόχο να τον παρουσιάσουν ως μορφωμένο και όχι ως μόνο αυτό που ήταν: μια φυσιογνωμία φαύλη, επιθετική και επικίνδυνη.
Ακόμη και οι αφοσιωμένοι σχολιαστές του αναγκάζονται να ομολογήσουν πως υπερβάλλει σε λεπτολογία, ενώ αλλού ομόφωνα γίνεται αποδεκτό ότι οι λόγοι του , σύμφωνα με νεώτερη κριτική , δεν θεωρούνται γνήσιοι .
Είναι αποκαλυπτικές οι ομολογίες του , όπου ομολογεί τις κατηγορίες . Για παράδειγμα , κατηγορείται ότι ραδιουργούσε κατά του Κωνστάντιου , ότι έγραψε στον Μαξέντιο κατά του Κώνσταντος , ότι έκανε εγκαίνια εκκλησίας χωρίς άδεια .
Στην απολογία -Περί της φυγής αυτού- δικαιολογεί την δειλία του όταν έφυγε από την Αλεξάνδρεια και φέρνει παραδείγματα και από άλλους δειλούς της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης όπως τον Ιακώβ , τον Μωϋσή , τον Δαυίδ , τον Ηλία, τον Παύλο, των Αποστόλων και του Ιησού .
Η άποψή του : «Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει αλόγους και ακαίρους κινδύνους διότι άλλως καθίσταται υπεύθυνος αυτοκτονίας».
Η -Επιστολή προς Μοναχούς- υποχρεώνει τους θαυμαστές του να ομολογήσουν πως εγράφη πιθανότατα «ουχί υπό του ιδίου, αλλά υπό φίλα προς αυτόν φρονούντας».
Η -Επιστολή προς Μαρκελλίνον- είναι πλαστή , όπως και το περίφημο έργο του -Βίος και η Πολιτεία του Οσίου Πατρός ημών Αντωνίου- , το οποίο παρέχει τον βίο του Αντωνίου και αποτέλεσε υπόδειγμα για τους μοναχούς και λένε πως αύξησε το έργο του προσηλυτισμού προς τον μοναχικό βίο .
Στην -Επιστολή προς Δρακόντιον-; γίνεται ιδιαίτερα αποκαλυπτικός για τους μοναχούς , τους οποίους παρουσιάζει όπως πραγματικά ήταν και όχι ως προϊόντα φανταστικά των συναξαρίων . Γράφει : «Γνωρίζουμε και επισκόπους νηστεύοντας και μοναχούς τρώγοντας , γνωρίζουμε και επισκόπους μη πίνοντας οίνον και μοναχούς πίνοντας .. Πολλοί δε των επισκόπων είναι άγαμοι , μοναχοί δε τινές είναι πατέρες τέκνων».
Οι γνωρίζοντες πρόσωπα και πράγματα περί του μοναχισμού μας έχουν αποκαλύψει περιπτώσεις γυναικών μοναχών οι οποίες (θαυματουργώς) έμειναν έγκυες . Τα παιδιά , αν ήταν κορίτσια έμεναν μαζί τους δια βίου στο μοναστήρι , ενώ αν ήταν αγόρια , απομακρύνονταν σε ανδρικές μονές . ( Ας μην ξεχνούμε και τον ήρωα της επαναστάσεως του 1821 , τον γυιό της Καλογριάς , τον Καραϊσκάκη)
Ο Αθανάσιος θα μπορούσε να θεωρηθεί ικανός παραμυθολόγος , αφού έγραψε και τον «Λόγο εις το Θαύμα το γεγονός εν Βηρυττώ» στον οποίο κάποια εικόνα εσταυρωμένου «διατρηθείσα εξήγεν αίμα και ύδωρ» .
Δυστυχώς για τους θαυμαστές του ο Αθανάσιος ούτε μέγας ήταν , ούτε συγγραφέας ούτε χαρακτηριζόταν από σαφήνεια , το ύφος του ήταν ταπεινό και τα συγγράμματά -του- είναι γεμάτα επαναλήψεις και πλατειασμούς .


 

ΒΛΕΠΕ ΚΑΙ ΤΟ:  http://www.greatlie.com/index.php/xristianismos/protoxristianikoi-xronoi/328-megas-athanasios-o-egklimatias-qagiosq-tis-18is-ianouariou