θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, December 06, 2014

Η Ζωοφιλία στην αρχαία Ελλάδα

 
Η Ζωοφιλία στην αρχαία Ελλάδα
 
Λάβαμε και με χαρά δημοσιεύουμε μια σειρά από άρθρα, γραμμένα από την συγγραφέα Δήμητρα Λιάτσα με θέμα τη ζωοφιλία στην αρχαία Ελλάδα. Θα δημοσιευτούν σε δύο Φάρμες και ελπίζουμε να έχουμε τη χαρά να δημοσιεύουμε σε μόνιμη βάση τα κείμενα της. Εδώ να σημειώσουμε ότι τυχόν λάθη στην  αντιγραφή από το χειρόγραφο «βαρύνουν» τη Φάρμα.
Εδώ να ευχαριστήσουμε για μια ακόμη φορά την κυρία Λιάτσα για τα κείμενα και τον χρόνο της.

    Λίγη ιστορία σχετικά με τους σκύλους. «Είναι πολλοί οι συγγραφείς της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας που καταγράφουν διάφορες διηγήσεις που αποδεικνύουν τα πολλαπλά προτερήματα του ζώου αυτού: Ο Γέλων, ο γιος του Δεινομένη, έγινε τύραννος των Συρακουσών το έτος 485 π.χ. και ευεργέτησε την πόλη του πολλαπλώς, με αποκορύφωμα την νίκη του εναντίον των Καρχηδονίων που είχαν αρχηγό τον Αμίλκα. Μετά τον θάνατό του τιμήθηκε ως ήρωας.
Ο Αιμιλιανός, στο έργο του «Ποικίλη Ιστορία» (Α 13), παραδίδει μια διήγηση γι αυτόν:

Είδε, λέει, στο όνειρό του ότι χτυπήθηκε από κεραυνό και γ’ αυτό έβγαλε φωνή δυνατή, επειδή τρομοκρατήθηκε. Ο σκύλος του, που κοιμόταν δίπλα του, ταράχθηκε από την κραυγή, στάθηκε δίπλα του και γαύγισε απειλητικά και δυνατά. Έτσι ο Γέλων ξύπνησε και απαλλάχθηκε από τον τρόμο.»
Λίγη ακόμα ιστορία !!! «Ο Πλούταρχος στον βίο του Αλκιβιάδου διηγείται μια ιστορία για τον σκύλο του που ήταν αξιοθαύμαστος τόσο για το μέγεθος του όσο και για το είδος του. Στ’ αλήθεια ένας Αλκιβιάδης δεν θα μπορούσε να έχει σκύλο κατώτερο από εκείνον, και μάλιστα είχε δώσει 70 μνες για να τον αποκτήσει, δηλαδή πάνω από ένα τάλαντο, ποσόν τεράστιο για την εποχή εκείνη. Μια ημέρα όμως του έκοψε την «πάγκαλον» την πανέμορφη ουρά του, κι όταν τον μάλωναν οι φίλοι του και του έλεγαν πως όλος ο κόσμος λυπήθηκε για το σκυλί του και τον λοιδορεί γι αυτό που έκανε, εκείνος γελούσε κι έλεγε: «Γίνεται λοιπόν ό,τι εγώ θέλω. Γιατί θέλησα να κάνω τους Αθηναίους να μιλούν μόνο γι αυτό το κακό και να μην λένε τίποτε χειρότερο για εμένα».
 
Η Ζωοφιλία στην αρχαία Ελλάδα

•  Πιστεύεται γενικώς το αίσθημα της ζωοφιλίας αναπτύχθηκε στους νεότερους χρόνους, εντούτοις έχουμε πρώιμες μαρτυρίες από αρχαία κείμενα ότι το αυτό ήταν ανεπτυγμένο στους αρχαίους προγόνους μας και μάλιστα σε βαθμό διόλου κατώτερο από τον σημερινό. Οι πρόγονοι μας ήταν ιδιαιτερα κυνόφιλοι, εξαιτίας της κατά φύσιν διαβιώσεώς τους. Εξημέρωσαν από πολύ ενωρίς τον σκύλο, ούτος αποδείχθηκε πιστός φύλακας, αναντικατάστατος  βοηθός κατά την βόσκηση των κοπαδιών, χαρισματικός  κυνηγός, αχώριστος σύντροφος.
 
Λίγη ετυμολογία
 
Η αρχαια λεξη για τον σκύλο ήταν κυων (γεν. κυνος) και από αυτήν προέρχονται η Ιταλική cane και η Γαλλική chien. Αλλα με την πάροδο των ετων επικράτησε η λέξη σκύλα, που σημαινε κατ’ αρχην το νεογεννητο κουτάβι. Το ρήμα σκύλλω σημαίνει ξεσχίζω κατασπαράζω και μας φέρνει στο νου την Σκύλλα, το μυθικό τέρας της Οδύσσειας, κατασπάραζε τους ανυποψίαστους ναυτικούς. Σήμερα κανείς δεν αποκαλεί τον σκύλο κύνα, ωστοσο η λέξη χρησιμοποιείται αυτούσια στην σύνθεση λεξεων: Λέμε κυνοφιλία, κυνόδοντας και κυνηγώ, δηλ. άγω (οδηγώ) τους κύνας. Οι αρχαίοι μελέτησαν με μεγάλη προσοχή την φυσική ιστορία του του σκύλου και εντυπωσιασμένοι αναφέρονται στην ευφυΐα και τις αρετές του, εξυμνούν την αυταπαρνηση
και την φιλία του προς τον κύριο του, την απερίγραπτη αγάπη προς τα τέκνα του, την λεπτότατη όσφρηση του και την εκπληκτική του μνήμη.