θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, September 20, 2014

Η Αρχαία Ελληνική θυσία έγινε ....κουρμπάνι.





   To Κουρμπάνι νομίζαμε μέχρι πρότινος πως προέρχεται από την τουρκική λέξη  kurban, που σημαίνει θύμα – το ζώο που θυσιάζεται, καθώς και η θυσιαστική λειτουργία στο σύνολο της. Πρόκειται όμως για αντιδάνειο όπως για παράδειγμα η φράση "Αη σιχτίρ" που πολλοί πιστεύουν πως ήτο τουρκική, προέρχεται όμως από το αρχαίο Ελληνικό "ἀεὶ σὲ οἰκτίρω".

   Το Κουρμπάνι λοιπόν προέρχεται από το Ομηρικό  "κυρτός" (Β218, Δ426, Ν790) το οποίο στα λατινικά έγινε "curvo" (κάμπτω, κυρτώνω) και αναφέρεται στην μορφή του μαχαιριού της θυσίας, όπως φαίνεται από την κατωτέρω αγγειογραφία.


 
   Σε αρκετά χωριά της Δράμας, όπως και σε πολλά άλλα μέρη, ιδιαίτερα του Βόρειου ελλαδικού χώρου, συνηθίζονται σε γιορτές τα λεγόμενα κουρμπάνια, τα οποία αποτελούν μορφή δημοφιλούς θυσιαστικής εκδήλωσης και συνεχίζουν την παράδοση πανάρχαιων, αρχέγονων λατρευτικών δοξασιών και συνηθειών του Δωδεκαθέου. Στα Αναστενάρια ειδικότερα, η ζωοθυσία αποτελεί βασικό στοιχείο του όλου τελετουργικού.
    Σε πολλά μέρη επιχωριάζουν παραδόσεις για εθελουσία προσέλευση του θύματος στον τόπο της θυσίας, ή για αποστολή από το θεό ενός ζώου για να θυσιαστεί. Κάποτε όμως το ζώο αργεί να έρθει και οι πανηγυριστές το θυσιάζουν αμέσως, όπως είναι κουρασμένο. Από τότε άλλη χρονιά δεν έρχεται ζώο και στη θέση του θυσιάζεται κάποιο άλλο, από αγορά ή τάμα.

   Η διανομή του κρέατος, μαζί με άρτο, προσδίδει στο κουρμπάνι χαρακτήρα θρησκευτικού γεύματος. Παράλληλα βέβαια λειτουργεί στο όλο έθιμο και απόηχος αρχαιοελληνικών αντιλήψεων και σεβασμάτων, που δίνουν στο κρέας εξαίρετες ιδιότητες , δύναμη και υγεία.

    Οι θυσίες με την αρχαιοελληνική αιματηρή μορφή τους απαγορεύτηκαν κατά καιρούς από την Εκκλησία, χωρίς όμως ουσιαστικό αποτέλεσμα, γιατί αντιπροσωπεύουν χαρακτηριστικό δείγμα θρησκευτικής λατρευτικής εκδήλωσης, με βαθιές ρίζες και αρχαιότατες θρησκευτικές παραστάσεις του Δωδεκαθέου.

    Το έθιμο διατηρήθηκε για αιώνες και έφτασε μέχρι την εποχή μας ως μέσον εξασφάλισης των αγαθών και της ίδιας της ζωής. Δεν πρέπει εξάλλου να παραβλέπεται και ο ψυχαγωγικός – συμποσιακός χαρακτήρας της θυσίας, κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον για τους λιτοδίαιτους και στερημένους από τέτοιες ευκαιρίες χωρικούς παλαιότερα.