θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Monday, August 18, 2014

Οι Γεζίται του Ιράκ : Ποιοι είναι αυτοί - και γιατί διώκονται αυτοί οι «λάτρεις του διαβόλου» από τον Isis;



Iraq's Yazidis: Who are they – and why are these 'devil worshippers' being persecuted by Isis?

Οι Γεζίται του Ιράκ : Ποιοι είναι αυτοί - και γιατί διώκονται αυτοί οι «λάτρεις του διαβόλου» από τον Isis;


Γεζίται (άραβ. Γεζιντί).

Λαός ανήκών είς ιδιαιτέραν ψευδόμουσουλμανικήν αιρεσιν, κατοίκων δέ κυρίως μέν είς τό Κουρδιστάν (χώραν τών Καρδούχων), ήτοι είς μέρος τής Άνω 'Αρμενίας (είς τήν περίχωρον του Μούς καί του Βάν) καί τής Μεσοποταμίας, άλλά καί μέχρις 'Υεμένης, Περσίας, Ρωσίας καί δυτικής  Κίνας. Εθεωρούντο ύπό τών παλαιοτέρων συγγραφέων ώς μία τών
πέντε κυριωτέρων κουρδικών φυλών, Θρησκευτικώς δέ, αν καί φέροντες μουσουλμανικά ονόματα, δεικιύουσι συμπάθειαν μάλλον πρός τούς
Χριστιανούς. Μισούνται ύπό τών Μουσουλμάνων, τόσον ύπό τών
Σουνιτών όσον καί ύπό τών Σιιτών, ίδίως όμως ύπό τών τελευταίων τούτων, διότι κατά μίαν ίστορικήν παράδοσιν είς τήν φυλήν καί αιρεσιν αύτών άνήχον οί δολοφονήσαντες τούς υιούς τού Άλη, τόν Χασάν καί τόν Χουσεΐν (βλ. ’Αραβία καί Γεζίτ Α΄) Γενικώς μισούνται καί περιφρονούνται άπό τούς Μουσουλμάνους, μεταχειριζομένους τήν λέξιν γεζίτ ώς τήν χειροτέραν ύβριν. Άλλαι επι¬τόπιοι παραδόσεις σχετίζουσι τούς
Γεζίτας μετά τών πρώτων χρόνων τοΰ Χριστιανισμοΰ. Ούτω λέ-γεται ότι εις, Γεζίτης ύπεξήρεσεν ενα τών ήλων τής σταυρώσεως του ‘Ιησού Χριστού. Οί ίδιοι οί Γεζΐται πιστεύουσιν, ότι ό ’Ιησούς Χριστός ώμίλει άπό τής πρώτης ήμέρας τής γεννήσεώς του καί όπως άποδείξη τήν
ύπερφυσικήν σύλληψίν του άνέστησεν άνθρωπον άποθανόντα πρό
χιλίων έτών. Οί Γεζΐται σέβονται τας Χριστιανικάς δοξασίας καί
προσεύχονται μάλιστα έντος τών εκκλησιών, δέχονται ευχαρίστως είς τάς οικίας των τούς Χριστιανούς, ένώπιον τών οποίων αί γυναΐκές των έμφανίζονται ακάλυπτοι. Κυρίως οί Γεζΐται φοβούνται τήν περιτομήν, είς τήν όποίαν υποβάλλονται οί Μουσουλμάνοι, ακριβώς δέ όπως άποφύγωσι ταύτην ήρνοΰντο πεισμόνως νά ύποταχθώσιν είς τήν στρατιωτικήν ύπηρεσίαν, τήν όποίαν ή τουρκική κυβέρνησις έζήτει νά έπιβάλη είς αύτούς. Καί έκ τοΰ λόγου τούτου οί Γεζΐται παρεκάλουν τούς
θρησκευτικούς αρχηγούς τών χριστιανικών κοινοτήτων νά έγγράψωσιν αύτούς είς τά μητρφά των, άλλά νά τούς άφίνωσιν ελευθέρους είς τά τής λατρείας κατά τό ίδικόν των θρήσκευμα, όπερ είναι είδος μανιχαϊσμοΰ. Φαίνεται ότι άναγνωρίζουσι δύο θεμελιώδεις άρχάς, τό άγαθόν καί τό  κακόν, άλλά προτιμώσιν έν τή λατρεία των μόνον τό τελευταΐον τούτο.



Έξάπτονται μέχρι μανίας όταν όμιλή τις άνευ σεβασμού περί του διαβόλου. Σεβόμενοι τούτον οί ίδιοι, αποφεύγουσι νά μεταχειρίζωνται λέξεις άρχομένας από τό γράμμα chin (ch), άρχικόν γράμμα τής λέξεως cheitan (σατάν, σατανάς), ήτοι του άραβικού καί τουρκικού ονόματος τού διαβόλου. Μετά προσοχής δέ όλως ιδιαιτέρας άποφεύγουσι νά προφέρωσι τήν λέξιν σεϊτάν, όταν δέ θέλουσι νά όμιλήσωσι περί τού διαβόλου μεταχειρίζονται τήν περίφρασιν «εκείνος πού ξέρεις» η «εκείνος πού τόν καταρωνται οί τρελλοί καί οί άμαθεΐς» ή απλώς «’Εκείνος» ή τέλος «ταούκ-ού- μελέκ», ήτοι ό «βασιλεΰς-κόκορας» ή ό «άγγελος-κόκορας». Βεβαιούται πράγματι ύπό περιηγητών έπισκευθέντων τήν χώραν των, ότι λατρεύουσι τόν διάβολον ύπό τύπov άλέκτορος έξ ορειχάλκου είς ίερόν χώρον παρά τήν πόλιν Μοσούλην.



Σήμερον κατοικοΰσι κυρίως είς τό τέως τουρκικόν βιλαγέτιον τής Μοσούλης. Είναι όμως άγνωστον πόσοι έξ αύτών περιήλθον σήμερον μετά τήν οροθεσίαν τής συνθήκης τής Λωζάννης (1923) είς τό κράτος του ’Ιράκ καί πόσοι έμειναν ύπό τήν
Τουρκίαν. Προ τής συνθήκης ταύτης έξηρτώντο μέν έκ τών τουρκικών διοικητικών άρχών, άλλ’ έτέλουν ύπό ίδιον άρχοντα (έμίρην) έδρεύοντα είς Μπαχαντρί ή Μπαντρί, χωρίον κείμενον είς άπόστασιν 44 χιλιομέτρων ΒΔ. τής πόλεως Μοσούλης. Ή εξουσία τοΰ άνωτάτου τούτου έμίρου, εχοντος ύπ’ αύτόν άλλους δευτερεύοντας, ήτο απόλυτος, έκτεινομένη έφ’ όλων τών Γεζιτών τοΰ κόσμου (Εύρώπης καί ’Ασίας). Ό εμίρης ούτος έθεωρεΐτο ύπό τής τουρκικήc κυβερνήσεως μέχρι του 1875 άνεξάρτητος ήγεμών, έχων δικαίωμα ζωής και θανάτου έπί τών ύπηκόων του. Βραδύτερον όμως ούτοι ύπήγοντο είς τά τακτικά τουρκικά δικαστήρια. Μόνον πρωτοδίκως αί ύποθέσεις τών Γεζιτών έδικάζοντο ύπό τοΰ μουδίρου (δημάρχου) του Μπαντρί. Ό ανώτερος αύτών θρησκευτικός άρχηγός (μέγας σεΐχης) ήτο είδος ποντίφηκος, εδρεύει δέ έν Σεΐκ-’Αντί, παρά τό Μπαντρί. Τό άξίωμα αυτού είναι κληρονομικόν έν τή οίκογενεία του, ώς καί τό ίερατικόν τών λεγομένων πίρ (ήτοι γερόντων, ιερέων). Μία μόνη οικογένεια μεταξύ τών Γεζιτών όλου τοΰ κόσμου, οίκούσα παρά τούς πρόποδας τού όρους Δζεμπέλι-Μαχλούπ, έχει τό άποκλειστικόν προνόμιον τοΰ νά γνωρίζη άνάγνωσιν καί γραφήν, άγνωστον όμως είναι τό ίερόν βιβλίον, διά τό όποιον παρεχωρήθη είς αύτήν τό προνόμιον τούτο.

Ό Άγγλος Layaro έπληροφορήθη παρ’ ενός τών μεγάλων σεϊχών τών Γεζιτών, ότι υπάρχει ίερόν κείμενον γραμμένον έπί πλακός έκ ξύλου. Όλαι αί εύχαί και προσευχαί τών πιο, αί απαγγελλόμεναι μέ σιγανήν φωνήν κατά τάς κηδείας και άλλας τελετάς, μεταβιβάζονται διά ζώσης φωνής άπό πατρός είς υιόν. Ή καθημερινή προσευχή γίνεται τήν πρωίαν, ό δέ προσευχόμενος πιρ στρέφεται πρός Άνατολάς καί θέτει τάς χείρας επί των παρειών του. Ή ιερατική τάξις επιβάλλει κυρίως τήν ποινήν τοϋ άφορισμού εις τούς άπειθούντας καί είς τούς παραβάτας των κατ’ αυτούς θεσμίων. Γάμος παρά Γεζίταις δέν υπάρχει. Ό μέγας σεΐχης, κατά τό παράδειγμα δέ αύτοΰ καί πας Γεζίτης, δύναται νά χρησιμοποίησή πάσαν γυναίκα άνεξαιρέτως.
Ύπάρχει λοιπόν παρά τοις Γεζίταις ή κοινοκτημοσύνη των γυναικών. "Απαξ του έτους διέρχονται τήν νύκτα είς τήν είσοδον άντρου πρός τιμήν τοΰ μυστηριώδους «άγγέλου-άλέκτορος». Έκεί τρώγουσι και πίνουσι, μεθ’ δ εισερχόμενοι είς τό άντρον παραδίδονται είς όργιαστικάς απολαύσεις άκατονομάστους.
Υπάρχει παρά τοΐς Γεζίταις είδος βαπτίσματος, συνιστάμενον είς τήν έμβάπτισιν του νεογνού εντός ιερού δοχείου, αφού προηγουμένως έξαπλώσωσιν ούτο επί όρειχαλκίνου άλέκτορος. Τόν οίνον όνομάζουσιν «αίμα του Ίησού Χριστού». Προσφέρουσι δέ
τούτον λέγοντες: «Λάβε τά ποτήριον του αίματος τού Ίησού Χριστού». Ό λαμβάνων οφείλει νά άσπασθή τήν χεΐρα τού προσφέροντος, έστω καί αν ούτος είναι κατώτερος, καί κατόπιν νά πίη, ένώ οι παριστάμενοι εχουσι τάς χείρας εσταυρωμένος επί του στήθους μετά βαθέος σεβασμού, μέχρις ότου λήξη ή πόσις. Ή συνδιαλλαγή μεταξύ δύο συμπλακέντων γίνεται μετ’ ενδείξεων μετανοίας. Ό άναγνωρίσας ότι επταισε καλύπτει τό πρόσωπον μέ τάς δύο χείρας καί ύποκλινόμενος βαθυσεβάστως πρό τοΰ σεβασμιωτέρου των παρισταμένων ομολογεί τό σφάλμα του ύψηλοφώνως, ενώ ό τελευταίος ούτος απευθύνει είς αύτόν παραινέσεις, προσεύχεται δι’ αύτόν καί τόν στέλλει νά άσπασθή τήν χεΐρα τοΰ αντιπάλου του ώς καί όλων τών παρισταμένων μελών της ιερατικής οικογενείας. Έν περιπτώσει υποτροπής ή αΰτή τελετή επαναλαμβάνεται ενώπιον τού μεγάλου σεΐχου
Οι Γεζΐται πίνουσιν οίνον καί τρώγουσι χοιρινόν κρέας, άλλ’ οί ιερείς των δέν επιτρέπεται να φάγωσι θρίδακας (μαρούλια) καί στρύχνους (μελιτζάνας). Απαγορεύεται είς αυτούς νά φέρωσιν ενδύματα χρώματος κυανού ή ερυθρού. Ή Ενδυμασία όλων τών Γεζιτών είναι λευκή, τών δέ ιερέων μαύρη. Κόπτουσι τήν κόμην τής κεφαλής μέχρι τής ρίζης, άλλ’ ουδέποτε τήν ξυρίζουσι. Ο ανδρες φερουσιν υποκάμισα ανοικτά κυκλικώς μέχρι τοΰ όμφαλού εις άνάμνησιν τοΰ φωτεινού κύκλου όστις κατήλθεν έπί τοΰ σεΐχου ’Αντί μετά τήν τεσσαρακονθήμερον νηστείαν του αι γυναίκες φέρουσιν υποκάμισα καί έσώβρακα λευκά, υποδήματα δέ ύψηλά κίτρινου χρώματος.
Οί Γεζΐται θεωρούνται ότι ήλθον έκ Περσίας συνεπεία διωγμών έκ μέρους των Σιιτών Μουσουλμάνων.  Άλλοι όμως θεωρούσιν αυτούς Κούρδους και δή ανήκοντας είς τήν ίνδοευρωιταϊκήν φυλήν. Όμοιας θρησκευτικός δοξασίας εχει άλλος μικρός λαός κατοίκων παρά τούς πρόποδας τών Ίμαλαΐων, οί λεγόμενοι λεπχά.
’Αξιοσημείωτος είναι ή τελετή τής μυήσεως τών ιερέων καί τής περιβολής τοΰ μαύρου ράσου. Πρό τής τελετής ό υποψήφιος πρέπει νά διέλθη ήμέρας τινάς είς τήν υπηρεσίαν τού μεγάλου σεΐχου. Κατόπιν αποβάλλει τά συνήθη ενδύματα του. Μεθ’ ό δύο Γεζΐται λαμβάνουσιν αυτόν άπό τού ώτου καί τόν οδηγάνε πρός τόν σεΐχην, δα τις παραδίδει εις αύτόν τό ΐερατικόν ένδυμα λέγων:
«Εΐσελθετε είς το πύρ καί γνώριζε ότι άπο της στιγμής αυτής εΐσαι μαθητής τού Γεζίτ. Γνώριζε επίσης ότι ώς τοιούτο: θα υποφερης διά τήν αγάπην τοϋ Θεού πολλάς ύβρεις καί διωγμούς εκ μέρους των ανθρώπων. διότι το ένδυμα τούτο θα σέ καταστήση περιφρονητον άπό όλους, άλλ’ ευάρεατον εις τήν θείαν μεγαλειότητα»!
Μετά τούτο, ένώ οί παρόντες προσεύχονται μέ σιγανήν φωνήν, ό υποψήφιος ένδύεται άνά εν τά διάφορα τεμάχια τής στολής καί τό σαρίκιον, μεθ’ ό ο σεΐχης τόν άσπάζεται ώς καί όλοι οί άλλοι ιερωμένοι. Άπό τής στιγμής έκείνης ό μυηθείς ονομάζεται κιοτσέκ (μαθητευόμενος ίερεύς).
Οί έν τω τέως νομώ της Μοσούλης Γεζΐται άνέρχονται είς 15.000 Κατά τάς Τουρκικάς στατιστικάς ό ολικός αριθμός τών έν Κουρδιστάν καί Μεσοποταμία Γείζιτών άνήρχετο εις 200.000. Οι Γεζΐται καταγίνονται κυρίως είς τήν γεωργίαν καί κτηνοτροφίαν. 


Ν. ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ