NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, July 05, 2014

Προτείνεται η κατάργηση των περίπου 1.200 ελαιοτριβείων.


 
 
Προτείνεται η κατάργηση των περίπου 1.200 ελαιοτριβείων που λειτουργούν στη χώρα και πετούν χιλιάδες εργαζόμενους στο δρόμο!
 
  ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΙΑΝΗΣ ΚΑΡΑΜΑΝΙΔΗ
  12/06-18/06/14
 
 Με διάθεση... υπερυπουργού ακό­μα και στην αυλαία της θητείας του, ο τεχνοκράτης επί των Οι­κονομικών Γιάννης Στουρνάρας έδειξε τις προθέσεις του γι’ αυτό που θεωρεί ανάπτυ­ξη του ελληνικού πρωτογενούς τομέα, την οποία, μάλιστα, συνέδεσε με τρεις κινήσεις ματ: την άνευ όρων παράδοση της αγρο­τικής δραστηριότητας της χώρας σε μια χούφτα επενδυτών, την υποταγή σε αυτούς όλων των μικροπαραγωγών και, εντέλει, την οικονομική εξόντωση και εκδίωξη από τον κλάδο των μικρών και μικρομεσαίων. Το υπουργικό πλάνο τέθηκε σε εφαρμογή την 5 η Μαΐου, καθώς, όπως καταγγέλλει το Επιμελητήριο Μεσσηνίας, ο κ. Στουρνάρας υπέβαλε στο Eurogroup ένα σχέδιο για την «Ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας τα επό­μενα δέκα χρόνια», αμελώντας επιδεικτικά να συζητήσει το περιεχόμενό του με τα συναρμόδια υπουργεία και τους εμπλεκόμενους κλάδους. Το σχέδιο-σοκ δείχνει το δρόμο προς την ανεργία σε χιλιάδες αγρότες και μικροεπιχειρηματίες, αφού προβλέπει ότι ως το 2024 θα πρέπει να λειτουργούν σε όλη την επικράτεια μόλις δύο φαραωνικές επιχει­ρήσεις, δύο ελαιοτριβεία και τρία συσκευαστήρια φρούτων και λαχανικών, τα οποία θα ελέγχουν το σύνολο της παραγωγής...
 «Ο στόχος είναι να συγκεντρωθεί όλη η δρα­στηριότητα στα χέρια λίγων για να πετύχουμε οικονομίες κλίμακος, να είμαστε ανταγωνιστι­κοί και δεν πειράζει που θα μείνουν άνεργοι χιλιάδες άνθρωποι. Αυτή είναι η φιλοσοφία», υποστηρίζει στα «Επίκαιρα» ο Μεσσήνιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θανάσης Πετράκος, ο οποίος κατέθεσε σχετική ερώτηση στη Βουλή. «Ζητήσαμε να μας ενημερώσουν αν στο συνολικό σχέδιο που υπέβαλε ο υπουρ­γός προς συζήτηση στο Eurogroup περιλαμ­βάνεται και η επίμαχη μελέτη της εταιρείας McKinsey για τα δύο ελαιοτριβεία και τα τρία συσκευαστήρια. Πρόκειται για μελέτη που εκπονήθηκε το 2012, έκτοτε μπήκε στο συρτάρι και σήμερα έρχεται ο κ. Στουρνάρας να την ενεργοποιήσει», προσθέτει.
 Το ίδιο ερώτημα υπέβαλε στον υπουργό και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Μεσση­νίας, Δημήτρης Μανιάτης, αν και, όπως χα­ρακτηριστικά λέει στα «Επίκαιρα», «στο διά ταύτα απάντηση δεν πήραμε. Η επιστολή που μου έστειλε ο κ. Στουρνάρας ήταν πολιτική».
 
 Η απίθανη πρόταση
 
  Η ερώτηση, στην οποία αποφεύγει να απα­ντήσει ο υπουργός, αφορά στη μελέτη της εταιρείας McKinsey, βάσει της οποίας προτείνεται η κατάργηση των περίπου χιλίων διακοσίων ελαιοτριβείων που λειτουργούν σήμερα στη χώρα και η αντικατάστασή τους από μόλις δύο υπερμονάδες, οι οποίες θα επεξεργάζονται το σύνολο της ελληνικής ελαιοπαραγωγής. Μάλιστα, στη μελέτη αναφέρονται η Κρήτη και η Πελοπόννησος ως οι δύο προτεινόμενες περιοχές για την εγκα­τάσταση των γιγαντιαίων επιχειρήσεων, για τις οποίες διευκρινίζεται ότι θα έχουν δυνα­μικότητα 100.000-150.000 τόνων ετησίως η καθεμιά, ενώ θα λειτουργούν υπό καθεστώς ιδιώτη επιχειρηματία ή σύμπραξης δημό­σιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ). Σε κάθε περίπτωση, πάντως, δεν μιλάμε για συνεται­ρισμούς ή συνέργειες παραγωγών.
 «Πρακτικά αυτή η πρόταση είναι αδύνατον να εφαρμοστεί. Κι αν επιμείνουν, δεν πρόκειται να φέρει κανένα θετικό αποτέλεσμα ούτε για την ποιότητα, στην οποία ουσιαστικά βασιζό­μαστε ως χώρα, αλλά ούτε και για τα κόστη, που θα ανέβουν πάρα πολύ», υποστηρίζει στα «Επίκαιρα» ο Ιωάννης Μποτζάκης, ιδιο­κτήτης ενός από τα μεγαλύτερα ελαιουργεία και τυποποιητήρια στη χώρα.
 Όπως εξηγεί ο ίδιος, οι μελετητές της McKinsey προφανώς... παρασύρθηκαν από το μοντέλο της Ισπανίας, όπου πράγματι λει­τουργούν τεράστιες μονάδες επεξεργασίας ελαιολάδου. Μόνο που «η Ελλάδα έχει μια τε­ράστια διαφορά με την Ισπανία: εκεί υπάρχουν τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις και το έδα­φος τους είναι πιο πεδινό, γεγονός που βοηθά στις μεταφορές. Στην Ελλάδα είναι αδύνατον να εφαρμοστεί ένα τέτοιο μοντέλο λόγω της μορφολογίας του εδάφους και του κατακερματισμού του κλήρου. Δεν έχουν καμία σχέση τα δικά μας κτήματα με τα δικά τους».
  Καταστροφή για το ελληνικό λάδι
Με δεδομένο ότι οι κύριες ελαιοπαραγωγικές περιοχές της χώρας είναι η Κρήτη, η Πελοπόννησος, η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, η Εύβοια, η Κέρκυρα και η Λέσβος, «φαντα­στείτε τι χρόνος θα απαιτείται για τον κάθε παραγωγό προκειμένου να μεταφέρει τη σοδειά του στα δύο αυτά ελαιοτριβεία. Δεν μπορεί να κουβαλάς τις ελιές απ' όλη την Πελοπόννησο στην Τρίπολη, για παράδειγμα, γιατί θα πέφτει η ποιότητα του λαδιού στους δέκα βαθμούς», σχολιάζει ο κ. Πετράκος, χαρακτηρίζοντας την πρόταση «γελοία και ανεφάρμοστη».

Όπως εξηγεί ο κ. Μποτζάκης, «σήμερα πο­ντάρουμε στην όσο γίνεται πιο σύντομη έκθλι­ψη του καρπού. Δηλαδή, το πολύ σε διάστημα οχτώ - δώδεκα ωρών από την ώρα της συγκο­μιδής, οι ελιές πρέπει να φτάνουν στον τόπο επεξεργασίας. Τώρα, αν φεύγουν οι σοδειές από τη Σητεία, για παράδειγμα, για να φτάσουν δύο μέρες μετά στο Ηράκλειο, αν είναι εκεί η μονάδα, ή, ακόμη χειρότερα, από τα νησιά για να φτάσουν στην Πελοπόννησο, η ταλαιπωρία που θα υποστείο καρπός θα υποβαθμίσει εξαι­ρετικά την ποιότητα του λαδιού».

Πέραν τούτου, ο παραγωγός θα επιβαρυν­θεί με ένα επιπλέον - και πιθανότατα δυσβάσταχτο- κόστος μεταφοράς. «Δεν θα έχουν όλοι τη δυνατότητα να τις μεταφέρουν και άρα θα είναι ασύμφορη η καλλιέργεια», διαπιστώνει ο κ. Πετράκος, εκτιμώντας τη συνέχεια: «Θα εμφανιστεί η εταιρεία τυποποίησης και θα πει στον αγρότη: "Θα έρχομαι εγώ να σου μαζεύω τη σοδειά και να τη μεταφέρω, θα σου δίνω το λάδι της χρονιάς σου και θα μου λες κι ‘ευχαριστώ'". Σε επόμενη φάση θα γίνει και η εξαγορά της έκτασης που καλλιεργείται και θα φύγει τελείως από τη μέση ο μικροπαραγωγός. Αυτός είναι ο τελικός στόχος»...

Μείωση ελαιοτριβείων, όχι «σφαγή»

Το τίμημα από την εφαρμογή μιας τέτοιας μελέτης θα είναι καταστροφικό όχι μόνο για τους εργαζόμενους στον κλάδο, αλλά και για την εθνική οικονομία, καθώς αφενός η χώρα θα απωλέσει το συγκριτικό της πλεο­νέκτημα, που είναι η ποιότητα, ενώ, από την άλλη, δεν θα καταφέρει ποτέ να συνα­γωνιστεί τις τιμές των υπόλοιπων ελαιοπαραγωγικών χωρών, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει κανένας λόγος να μας προτιμήσουν οι ξένες αγορές.

«Ο στόχος μας δεν θα πρέπει να είναι να ρί­ξουμε τις τιμές μας, αλλά να αυξήσουμε την ποιότητα. Όσο και να ρίξουμε την τιμή, δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσουμε στα κόστη της Ισπανίας, λόγω των μεγάλων εκτάσεων, ή στα κόστη που έχουν οι Τυνήσιοι και οι Τούρ­κοι, λόγω του φτηνού εργατικού δυναμικού», τονίζει ο κ. Μποτζάκης.

Πάντως, κατά τους ίδιους τους απασχο­λούμενους στον πρωτογενή τομέα, ο περιορισμός των υφιστάμενων μονάδων επε­ξεργασίας ελιάς θα βοηθούσε στη βιωσιμότητά τους, «σίγουρα όμως όχι στο επίπε­δο των δύο που προβλέπει αυτή η μελέτη», διευκρινίζει ο κ. Μποτζάκης, εξηγώντας ότι «θα μπορούσαν να διατηρηθούν από τα περίπου χίλια διακόσια ελαιουργεία που υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα τα διακόσια, δηλαδή γύρω στα πέντε με έξι ανά ελαιοπα- ραγωγικό νομό. Κι αυτό να γίνει μέσω συνερ­γασιών των παραγωγών και των ελαιουργών, που σε καμιά περίπτωση δεν επιβάλλονται».
Να σημειωθεί ότι μεταξύ των προτάσεων της McKinsey -«η οποία εκπονεί τόσο εύστο­χες μελέτες, που πριν από μία δεκαετία είχε προχωρήσει στην εκτίμηση ότι η κινητή τηλεφωνία δεν έχει μέλλον...» όπως επισημαίνει ο κ. Μποτζάκης- προβλέπεται η δημιουργία δύο ή τριών μονάδων συσκευασίας φρού­των και λαχανικών και, επιπλέον, η σύσταση μίας και μοναδικής εταιρείας για τη διακίνη­ση όλων των αγροτικών προϊόντων υπό την επωνυμία «Greek Food Company». ■