NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, March 15, 2014

Τους σταύρωναν, τους ξερίζωναν τη γλώσσα, τους έκοβαν με πριόνι τα πόδια και τα χέρια.



Η σκοτεινή πλευρά του Φεγγαριού



Μία ημισέληνος, όχι σκοτεινή, όχι μαύρη αλλά κόκκινη, κατακόκκινη βαμμένη με το αίμα αθώων. Διαβάζεις τα χρονικά και παραλύεις. Σου κόβεται η ανάσα. Σου φαίνονται απίστευτα. Και όμως είναι αληθινά και τεκμηριωμένα. Δεν είναι φήμες. Είναι γεγονότα τα οποία έχουν λεπτομερώς καταγραφεί από μάρτυρες που τα είδαν και τα βίωσαν. Επομένως δεν φαίνεται να έχουν άδικο οι παραπάνω ιστορικοί, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τις βαβαρότητες που διαπράχθηκαν κατά την άλωση της Τριπολιτσάς. Και τούτο, γιατί ήταν πολύ πρόσφα­τες οι σφαγές και τα μαρτύρια που είχαν υποστεί οι ελληνικοί πληθυ­σμοί σε πολλά μέρη της οθωμανικής επικράτειας, όπως στην Πάτρα, στη Σμύρνη, στις Κυδωνιές1 και κυρίως στην Κωνσταντινούπολη. Όταν μαθεύτηκε εκεί ότι ξέσπασε επανάσταση στις παραδουνάβιες Ηγεμονίες, οι Τούρκοι από οκτώ χρόνων και πάνω, με διαταγή του σουλτάνου, ζώστηκαν τα όπλα και αλίμονο στον ραγιά που θα συνα­ντούσαν στον δρόμο τους. Τυχερός ήταν, αν γλύτωνε με ένα γενναίο ξυλοφόρτωμα. Το συνηθέστερο ήταν να αποκεφαλισθεί επί τόπου. Αφιονισμένοι Τούρκοι έμπαιναν στα σπίτια, άρπαζαν ότι ήθελαν, βα­σάνιζαν και βίαζαν τους ενοίκους, έκοβαν μύτες και αφτιά και τους γκρέμιζαν κατόπιν από τα παράθυρα. Τους έδεναν με σκοινιά και τους τραβούσαν σαν γαϊδούρια στους δρόμους. Έδεναν τα πόδια και τα χέρια τους και τραβούσαν από όλες τις μεριές τα σκοινιά, ώσπου να διαμελισθούν. Έκοβαν τα κεφάλια τους, τα κάρφωναν στις αιχμές των σπαθιών τους και τα τριγύριζαν στα καλντερίμια ως τρόπαια ηρω­ισμού. Πύρωναν στη φωτιά την άκρη των σπαθιών τους και τα έμπη­γαν στα γυμνά κορμιά. Περνούσαν πυρακτωμένα σύρματα στη μύτη, έκαιγαν τα βλέφαρα των θυμάτων με καυτά σίδερα. Τους έψηναν στα
κάρβουνα σιγά-σιγά, πρώτα τα χέρια, μετά τα πόδια και ύστερα ολό­κληρο το κορμί, μέχρι να ξεψυχήσουν. Άδειαζαν μέσα στο στόμα τους αναμμένα κάρβουνα και τους ξερίζωναν τη γλώσσα. Τους σταύρωναν πάνω σε δέντρα. Τους έκοβαν με πριόνι τα πόδια και τα χέρια. Το αί­μα έτρεχε ποτάμι. Οι Έλληνες και οι Αρμένιοι κάτοικοι εξαφανίστη­καν. Τα μαγαζιά τους λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν. Ήταν δε τόσο μεγάλη η καταστροφή των χριστιανικών περιουσιών, που δημιουργήθηκε πραγματική οικονομική κρίση. Οι Τούρκοι έμποροι, οι οποίοι στο μεγαλύτερο μέρος τους, εμπορεύονταν με τους ραγιάδες, διαμαρτυρήθηκαν στον κεχαγιάμπεη για την κατάσταση αυτή, που τους κατέστρεφε οικονομικά και απειλούσαν να κλείσουν και αυτοί τα μαγαζιά τους, αν δεν ληφθούν μέτρα. Τότε αποφασίστηκε να αφοπλισθούν όλοι οι Τούρκοι απο 18 χρόνων και κάτω. Αυτά τα τουρκόπουλα είχαν καταντήσει επικίνδυνα και για τους ίδιους τους Τούρκους. Είχαν συστήσει συμμορίες και κυκλοφορούσαν μπουλούκια-μπουλσυκια2 κατατρομάζοντας τους πάντες. Πυροβολούσαν με τις πιστόλες τους εδώ και εκεί, αδιαφορώντας ποιον θα πάρει το βόλι. Έμπαιναν στα δημόσια λουτρά και βίαζαν Τουρκάλες. Μετά τα μαγαζιά και τα σπίτια, σειρά είχαν οι εκκλησίες. Λεηλατήθηκαν. βεβηλώθηκαν. Δεν έμεινε λίθος επί λίθου. Γκρέμιζαν τις σκεπές, έριχναν τους τοίχους, έσπαγαν τις εικόνες, τα στασίδια, τα αναλόγια, έσκιζαν τα άμφια και τα βιβλία. Και όταν έφθασε η είδηση ότι επαναστάτησε και η Πελοπόννησος, τα πράγματα έγιναν χειρότερα. Πρώτος αποκεφαλίστηκε ο Δραγουμάνος της Πύλης Κωνσταντίνος Μουρούζης και ακολούθησε ο απαγχονισμός του πατριάρχη Γρηγορίου του Ε'. Από την Πάτρα έφτασαν 2.500 ζευγάρια αφτιά, περασμένα σε σπόγγους και τα κρέμασαν στην εξώπορτα του σεραγιού. Πιο πέρα έβλεπες κομμένες και κρεμα­σμένες μύτες, αλλού ένα κομμάτι από το πρόσωπο ή το μέτωπο, αλλού ένα πιγούνι με τη γενειάδα του ή ό,τι άλλο αποτρόπαιο μπορεί να φανταστεί κανείς. Κανονικό σφαγείο. Και το αίμα έτρεχε ποτάμι στα ρυ­παρά στενοσόκακα και το έγλυφαν τα αδέσποτα σκυλιά.3
Θα κλείσω το χρονικό αυτής της ανείπωτης τραγωδίας με δύο- τρία χαρακτηριστικά περιστατικά, έτσι για να μαθαίνουμε και να μη λησμονούμε:
«Μερικοί Τούρκοι μπήκαν στο ισόγειο μαγαζί κάποιου πλού­σιου Έλληνα και, αφού το λεηλάτησαν, αναζήτησαν την οικογέ­νεια που κρυβόταν στο ανώγειο. Βρήκαν μέσα τον πατέρα, τη μη­τέρα, δύο κόρες και την υπηρέτρια. Πήγαν να βιάσουν τη μία από τις κόρες και εκείνη πήδηξε από το παράθυρο στον δρόμο και έγινε κομμάτια. Κατέβασαν τους υπόλοιπους στην πλατεία. Ξεγύμνω­σαν την άλλη κόρη και την υπηρέτρια και έκοψαν πρώτα το στήθος τους και μετά τη μύτη τους και κατακομμάτιασαν με τα σπαθιά τους άλλους.
Ένας άλλος Έλληνας έμπορος, μόλις έγινε εισβολή των Τούρ­κων στο μαγαζί του και στο σπίτι του, κατέφυγε με την οικογένειά του στο ανώγειο. Είχε μαζί του δυο βαρέλια μπαρούτι. Και ενώ ανέ­βαιναν τη σκάλα σαράντα ανθρώπινα κτήνη, έβαλε φωτιά στα βαρέ­λια και το σπίτι τινάχτηκε στο αέρα, οδηγώντας στον θάνατο, ενοί­κους και εισβολείς. Ένας φαρμακοποιός δηλητηρίασε με αρσενικό όλα τα βαρέλια του κρασιού που είχε στο κελλάρι του και ύστερα αυτοκτόνησε, κόβοντας τον λαιμό του με ξυράφι. Αφού μπήκαν μέσα στο σπίτι 200 Τούρκοι και το λεηλάτησαν, όρμησαν στο κρασί, για να γιορτάσουν τη νίκη τους. «Ήπιαν και πέθαναν κουλουριασμένοι σαν σκουλήκια»4