θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, January 31, 2014

«Οι Άγιοι Πατέρες»


«Οι Άγιοι Πατέρες»

Εκτός όμως από τους κοτσαμπάσηδες, το πλούσιο τραπέζι ήταν στρωμένο και για μερικούς Δεσποτάδες. Το ποίμνιο, είχε, δεν είχε, τάϊζε τους Ποιμένες του. Οι τελευταίοι, δεν έμειναν ποτέ νηστικοί.

Θα αναφερθώ πάλι σε τρία-τέσσερα γνωστά, ονόματα του ’21, από τις δεκάδες περιστατικά που αναφέρονται στην ιστοριογραφία, για να επιβεβαιώσω τον κανόνα.

Ο Κορίνθου Κύριλλος και ο Τριπόλεως Δανιήλ:
Από τον Φεβρουάριο του 1821, η τούρκικη διοίκηση της Πελοποννή- σου, είχε πληροφορίες ότι κάτι γίνεται, κάτι προετοιμάζεται από τους ραγιάδες. Αρχές λοιπόν Μαρτίου καλεί στην Τρίπολη τους επιφανέστερους κοτσαμπάσηδες του Μόριά και όλους τους αρχιερείς, για να συζητήσουν δήθεν τις φήμες περί επικείμενης επανάστασης, αλλά στην πραγματικότητα, για να τους χρησιμοποιήσει ως ομήρους. Όντως, όσοι πήγαν, μετά από λίγο φυλακίστηκαν. Μεταξύ των φυλακισθέντων επτά- οκτώ αρχιερέων, ήταν και ο Δεσπότης Τριπόλεως Δανιήλ, καθώς και ο Κορίνθου Κύριλλος.

Ο Κύριλλος, έμεινε ελάχιστες ημέρες στη φυλακή, γιατί σε λίγο έφθασε στην Τρίπολη ο φίλος του, Κιαμήλ Μπέης από την Κόρινθο και τον ανέβασε επάνω στο σεράϊ, ως φιλοξενούμενο του. Μεταξύ των κρατουμένων πολιτικών, ήταν ο Αναστάσης Μαυρομιχάλης, ο Θεόδωρος Δεληγιάννης από τα Λαγκάδια και ο Σωτηράκης Νοταράς από τα Τρίκαλα της Κορινθίας. Ο Νοταράς ήταν και αυτός επάνω, φιλοξενούμενος του Κιαμήλ, γιατί Κύριλλος και Νοταράς, ήταν τα πιο αγαπημένα, στην Κορινθία, καρντάσια του Μπέη. Οι άλλοι κάτω στο υπόγειο άρχισαν να πεινάνε, γιατί τους τελείωσαν τα γρόσια που είχαν μαζί τους.

«Εξοδευθέντων των χρημάτων, όσα έκαστος είχεν εν τη φυλακή, δεν έμεινε πλέον ουδ’ οβολός εις ουδένα. Γνωρίζοντες ότι ο Κορίνθου είχεν έξ χιλιάδας γροσίων, τα οποία διεφύλαττε, μη αναγκαζόμενος να εξοδεύη, ως διατριβών παρά τω Κιαμήλμπεη, έπεμψαν προς αυτόν ζητούντες δάνειον χιλίων γροσίων, αλλ’ εκείνος απεκρίθη προς τον ποίον έστειλαν άνθρωπον. “Δεν έχω, πού να τα εύρω”. Δοθείσης λοιπόν ταύτης της απαντήσεως, ο απεσταλμένος εστράφη, ίν’ αναχωρήση, αλλά λέγει προς αυτόν ο αρχιερεύς: “Ειπέ τους να κάμουν μίαν ομολογίαν, ο Θεοδωράκης ο Δεληγιάννης, ο Τριπόλεως, ο Περρούκας και ο Ναυ­πλίου, και τότε τους δανείζω πεντακόσια γρόσια”.

»Αναχωρήσας δε ο άνθρωπος επορεύθη εις την φυλακήν και διηγή- θη, ό,τι είπε προς αυτόν ο Κορίνθου. Αλλ’ ο Δεληγιάννης θυμωθείς είπε: “Να χαθή αυτός και τα γρόσια του, κι εγώ δανείζομαι από Τούρκους”.

»Παραχρήμα δε προσεκάλεσε τον δεσμοφύλακα και εζήτησε παρ’ αυτού χάρτην και μελανοδοχείον, και αφού τω έφερεν, έγραψε μικράν τινά επιστολήν προς τον Μπινά Εμίνην, Τούρκον Κωνσταντινουπολίτην φίλον του ζητών παρ’ αυτού δάνειον.Ούτος δε ευθύς, άνευ ουδενός ομολόγου, τω έπεμψε χίλια γρόσια.. .»1 Τον Κύριλλο, θα τον ξανασυναντήσουμε παρακάτω, μαζί με τον Καποδίστρια και τον Κολοκοτρώνη.

Δυο ημέρες μετά τη φυλάκιση του Δεσπότη της Τρίπολης, οι Τούρκοι σφραγίζουν την αποθήκη της Μητρόπολης, όπου είναι συγκεντρωμένες, οι παντός είδους εισφορές του ποιμνίου (στάρι, κριθάρι, καλαμπόκι, λάδι, τυριά, βούτυρο κ.λπ.), τα «κανονικά δικαιώματα», όπως τα λέει, παρακάτω, ο διάκος του.

Ο διάκος όμως ήταν πονηρός και κατάφερε να βγάλει έξω, αρκετές ποσότητες, χωρίς να το πάρουν είδηση οι Τούρκοι:

«Δύο ημέρας ύστερον ελθών ο Βεκιλιχάρτσης (φροντιστής) του Σεραγίου εις το δωμάτιον της φυλακής, προσκαλεί τον ιερομόναχον του επιτοπίου Αρχιερέως Ιωσήφ Ζαφειρόπουλον, ίνα πορευθή μετ’ αυτού και σφράγιση την αποθήκην των γεννημάτων, τα οποία ο αρχιερεύς ως κανονικά δικαιώματα αυτού είχε συναθροίσει από τους κατοίκους της επαρχίας του. Ελθών δ’ εκεί επέθηκε σφραγίδα, επί της οπής της θύρας, δι ής εισέρχεται η κλείς, μη ανοίξας, μηδέ ειδών τι εν τη αποθήκη περιείχετο, είτα ανεχώρησεν. Απολειφθείς είτα μόνος ο Ιωσήφ Ζαφειρόπουλος, εισήγαγεν εις την αποθήκην, διά τίνος μικρού παραθύρου, τυχόντος αγαθή τύχη ανοικτού, παιδίον τι, το οποίον έλξαν έσωθεν τον σύρτην του κλείθρου, ήνοιξε την θύραν μη διαφθαρέντων έξωθεν μηδαμώς των σημείων του φροντιστού. Τότε εισήλθεν δια της θύρας ο ιεροδιάκονος, και εξήγαγεν εντός σάκκων περί τας δύο χιλιάδας οκάδων σίτου, τα οποίας έκρυψεν υπό τα άχυρα εν τω αχερώνι, οκτακοσίας οκάδας αραβοσίτου και πεντακοσίας σμιγού.. .»2

Το περιστατικό αυτό, καταγράφεται, όπως ακριβώς το διηγείται σε τρίτον, ο ίδιος ο ιερομόναχος Ιωσήφ, μόνο, που δεν μας λέει, πόσες άλλες ποσότητες έμειναν μέσα στην αποθήκη!

Σημειώνω μόνο για την ιστορία, ότι ο Δανιήλ, κατά κόσμον Πανα- γιωτόπουλος, πριν γίνει δεσπότης Τριπόλεως, ήταν, στα Λαγκάδια, δάσκαλος των παιδιών των Δεληγιάννηδων.
Ο Λαρίσης Πολύκαρπος:

Φίλος του Κωλέτη, κολλητός του Αλή Πασά, κάνει το τραπέζι στον Άγγλο γιατρό Henry Holland3, ο οποίος μας το περιγράφει: στο τρίπατο σπίτι του, ένα από τα καλύτερα της Λάρισας... σερβίρεται από σερβι- τόρους-κληρικούς-υπηρέτες, «σούπα, βραστό πρόβατο, κοτόπουλα ψητά, αρνί ψητό, πουλερικά με κάστανα, αρνί με σέλινο, αρνί καπαμά, τυρί κατσικίσιο, αχλάδια ψητά και σταφύλια». Ο λόρδος γιατρός τά- χασε. Ούτε στον πύργο του στην Σκωτία δεν είχε τέτοια μεγαλεία. Μα πώς να έχει, όταν μας διαβεβαιώνει, ότι ο εν Μητροπολίτης, μόλις σαραντάρης, είχε ετήσιο εισόδημα 9.000 λίρες!

Όπως το ακούτε! Εννιά χιλιάδες λίρες τον χρόνο, αφορολόγητες. Επάγγελμα. Δεσπότης! Και μην ξεχνάτε ακόμη και το «παλάτι» του Άγιου Άρτας και Ουγγροβλαχίας, Ιγνάτιου, με «τα ανατολίτικα μεγαλεία, που έμοιαζε με κατοικία πλούσιου αγά...», όπως γράφει ο φιλο­ξενούμενος επισκέπτης του.


1Απομνημ. Παλ. Πατρών Γερμανού, όπ.π. σ. 251.

2 Όπ.π. σ. 223.

3Holland Henry, Travels in the Ionian Isles, Albania, Thessaly, Macedonia etc, London 1815,σ. 264.