θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, October 27, 2013

28 Οκτωβρίου 1940

 
 
Κουρελιασμένη σημαία σε δημόσια υπηρεσία.
 

Λιάτσα Δημ.: Πολλά τα δεινά.



Λιάτσα Δημ.: Πολλά τα δεινά.


Νατσιός Δημ.: Ο Σάκης (Οσάκις) ο παιδεραστής.

Νατσιός Δημ.: Ο Σάκης (Οσάκις) ο παιδεραστής.

 

http://youtu.be/3QiLh1W_s_U

 

Friday, October 25, 2013

ΑΚΕΝΑΤΩΝ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ


Ύποπτης καταγωγής. Ο πατέρας της γιαγιάς του Tiye, ο Yuya ήταν Ασιατικής καταγωγής ή από την Νουβία.

Μεταφέρει την πρωτεύουσα από τις Θήβες στην καινούργια πόλη που έχτισε στην περιοχή της σημερινής ελ-Αμάρνα, στα μισά της απόστασης ανάμεσα στη Μέμφιδα και τις Θήβες. Η πόλη πήρε το όνομά του ΑκχετAτόν («Ορίζοντας του Aτόν»)

Επιβάλλει τον μονοθεϊσμό.

Ύποπτης καταγωγής. Η μητέρα του Ελένη (μετέπειτα Αγία Ελένη, η Ισαπόστολος), ήταν κόρη κάποιου πανδοχέα από το Δρέπανο της Βιθυνίας.
Μεταφέρει την πρωτεύουσα από την Ρώμη στην καινούργια πόλη που έχτισε στην περιοχή της αρχαίας πόλης Βυζάντιον και δίνει στην πόλη το όνομά του (Κωνσταντινούπολη)
  
Επιβάλλει τον μονοθεϊσμό.

 

 
ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΆ ΚΑΙ ΗΘΙΚΆ ΕΛΑΤΤΏΜΑΤΑ ΉΤΑΝ ΑΝΕΠΑΝΌΡΘΩΤΑ. 


Όσα όμως σπέρματα διάλυσης και αν είχε μέσα του το έργο της μακεδονικής δυναστείας, δεν μπορούμε να μη θαυμάσουμε τη δεξιοτεχνία και ως ένα σημείο τη σύνεση, με τις οποίες κατόρθωσε σε δυο ολόκληρους αιώνες όχι μόνο να στηρίξει το κράτος, αλλά και να ανακτήσει αρκετές χώρες που είχαν χαθεί προηγουμένως. Αν πολλές φορές έπεσε σε σφάλματα, αυτό το έπαθε γιατί οι πιο σημαντικοί από τους ήρωες της δεν κατάφεραν να ξεφύγουν από την επίδραση της ατμόσφαιρας μέσα στην οποία ζούσαν. Όχι λιγότερο δε αξιοσημείωτοι είναι οι υλικοί και οι ηθικοί πόροι με τους οποίους μπόρεσε η μακεδόνικη δυναστεία να κάνει όσα έκανε- γιατί τελικά, αν αυτό το έθνος δεν εργαζόταν και δεν αγωνιζόταν ως ένα σημείο, τίποτα δε θα ήταν αρκετό να διασώσει για τόσο διάστημα την ανεξαρτησία του. Τα κοινωνικά και ηθικά ελαττώματα, εναντίον των οποίων έπρεπε να πολεμήσουν κυβερνήτες και κυβερνώμενοι, ήταν από τα ανεπανόρθωτα εκείνη την εποχή, όπως απέδειξε η μεταρρύθμιση του όγδοου αιώνα, που είχε διεξαχθεί με τόσο πείσμα αλλά και δεν είχε φέρει κανένα αποτέλεσμα. Όπως όμως είχε τότε η ηθική και κοινωνική κατάσταση, είναι ανάγκη να ομολογήσουμε ότι κυβερνήτες και κυβερνώμενοι αντέδρασαν όσο ήταν δυνατόν να αντέξουν, προπαντός αν αναλογιστούμε ότι ουδέποτε ίσως κράτος πάνω στη γη αναγκάστηκε για τόσο χρονικό διάστημα να αντιπαραταχθει σε τόσους πολλούς και τόσο ισχυρούς εχθρούς.

Ι. ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΥΛΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΆ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΆ ΚΤΉΜΑΤΑ ΉΤΑΝ ΕΝΤΕΛΏΣ ΑΦΟΡΟΛΌΓΗΤΑ



ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΆ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΆ ΚΤΉΜΑΤΑ ΉΤΑΝ ΕΝΤΕΛΏΣ ΑΦΟΡΟΛΌΓΗΤΑ
 

Όμοια δε και καίρια ελαττώματα, εξαιτίας των ίδιων ή ανάλογων κοινωνικών ή θρησκευτικών λαθών, βρίσκουμε και στο άλλο μεγάλο όργανο της κυβερνητικής μηχανής, δηλαδή στην είσπραξη των δημόσιων πόρων. Το κράτος είχε ανάγκη άφθονων χρηματικών πόρων, προπαντός για να αντεπεξέρχεται στις δαπάνες του στρατού και του στόλου, με τους οποίους έπρεπε να αντιπαραταχθεί εναντίον των εχθρών, των επιτιθέμενων από παντού και συνεχώς. Γνωρίζουμε ήδη από πολλά δεδομένα, που ανάγονται όλα από τον ένατο ως τον δέκατο αιώνα, ότι το δημόσιο ταμείο εισέπραττε πράγματι υπέρογκα ποσά λόγω της ποικιλόμορφης φορολογίας. Όμως οι φόροι εκείνοι δεν είχαν κατανεμηθεί εξίσου. Πολλά μοναστηριακά και εκκλησιαστικά κτήματα ήταν εντελώς αφορολόγητα, ενώ τα υπόλοιπα κατέβαλλαν μόνο τον έγγειο φόρο και είχαν απαλλαγεί από άλλες αναρίθμητες υποχρεώσεις της ακίνητης περιουσίας. Ως παράδειγμα για την πρώτη περίπτωση αυτών των κτημάτων αναφέρουμε το σωζόμενο χρυσόβουλλο του βασιλιά Αλεξίου Κομνηνού του 1088, με το οποίο το νησί Πάτμος, αφού μεταβλήθηκε ολόκληρο σε οικισμό μοναχών, τελικά απαλλάχτηκε για πάντα από οποιοδήποτε δημόσιο φόρο και βάρος. Ως παράδειγμα δε για τα κτήματα δεύτερης τάξης, αναφέρουμε το σωζόμενο χρυσόβουλλο του βασιλιά Ιωάννη Δούκα Βατάτση του 1228, με το οποίο κάποιο μοναστήρι που ανοικοδομήθηκε στο όρος Λέμβου κοντά στη Σμύρνη, με όλα του τα κτήματα, είχε απαλλαγεί από κάθε φόρο και υποχρέωση, εκτός απο τον έγγειο φόρο. Επίσης, τα στρατιωτικά κτήματα ήταν εντελώς αφορολόγητα. Έτσι, οι άμεσοι φόροι ενώ ήταν υπέρογκοι, αντί να βαρύνουν τουλάχιστον όλα τα κτήματα, καταβάλλονταν μόνο από μερικά, που οι ιδιοκτήτες τους με το να εξαντλούνται καθημερινά, ζημιώνοντας και τον εαυτό τους και τα κοινά, δεν ήταν δυνατόν να έχουν κανένα ενδιαφέρον για να βοηθούν το κράτος που τους κατέστρεφε. Σε λίγο, όταν εμφανίστηκαν  νέοι και φοβερότεροι εχθροί, στα ανατολικά οι Τούρκοι και στα δυτικά οι Νορμαννοί με τους σταυροφόρους, το κράτος αυτό δεν μπόρεσε να αντέξει με τα δικά του μέσα σ' αυτόν τον νέο κλονισμό και αναγκάστηκε να ζητήσει συμμαχία από τους Ενετούς, τους Γενουαίους, τους Πισάτες και άλλους. Οι σύμμαχοι όμως εκείνοι ζήτησαν και πήραν ως αμοιβή την εμπορική και ναυτική ατέλεια στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλα εμπορικά σημεία του κράτους. Ίδρυσαν έτσι παντού ισχυρές αποικίες, δημιουργώντας δικά τους κράτη μέσα στο κράτος, και συντέλεσαν με κάθε τρόπο να το κλονίσουν, επιπλέον μάλιστα με την ελάττωση των έμμεσων φόρων του. Έτσι η πολιτεία αυτή, ενώ στερούνταν με τη θέληση της πολλούς από τους άμεσους πόρους, εξαιτίας του αφορολόγητου τόσων πολλών κτημάτων, αναγκαζόταν να θυσιάσει πολλούς έμμεσους φόρους, προκειμένου να θεραπεύσει τη δύσκολη θέση στην οποία είχε φτάσει.
 

Ι. ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΥΛΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
 
 
 

ΟΙ ΜΙΣΘΟΦΌΡΟΙ ΡΟΥΦΟΎΣΑΝ ΤΟ ΑΊΜΑ ΤΟΥ ΚΡΆΤΟΥΣ


ΟΙ ΜΙΣΘΟΦΌΡΟΙ ΡΟΥΦΟΎΣΑΝ ΤΟ ΑΊΜΑ ΤΟΥ ΚΡΆΤΟΥΣ

Ενώ λοιπόν όσοι υπηρετούσαν στο στρατό καθημερινά μειώνονταν, και όσοι είχαν απομείνει έδειχναν ελάχιστη προθυμία για να εκπληρώσουν τη στρατιωτική τους υποχρέωση, που από πολύ σπουδαία καταντούσε πολλές φορές γελοία, η κυβέρνηση είχε ανάγκη από στρατό, στρατό πραγματικό και πολυάριθμο. Γι' αυτό, αφού στρατολογούσε όσους μπορούσε από τα θέματα της Ασίας και της Ευρώπης, αναγκαζόταν να αναπληρώνει το κενό με ξένους μισθοφόρους, και ιδίως με Ρώσους, Νορμαννούς, Φράγκους και Βαριάγους. Οι ξένοι όμως εκείνοι, ενώ πρόσκαιρα ήταν χρήσιμοι, αργότερα καταντούσαν με πολλούς τρόπους επιζήμιοι για το κράτος. Αν δεν πληρώνονταν κανονικά ή αν ζητούσαν κάποια εξυπηρέτηση αλλά δεν την πετύχαιναν, δεν δίσταζαν να αυτομολήσουν στους εχθρούς. Επί Μιχαήλ Στρατιωτικού ο Ερβέβιος Φραγκόπωλος παρακάλεσε να πάρει το αξίωμα του μάγιστρου, αλλά επειδή δεν έγινε δεκτή η αίτηση του έφυγε με τους 300 Φράγκους στο στρατόπεδο των Τούρκων, «οία βάρβαρος και τήν όργήν ακατάσχετος», λέει ο Κεδρηνός. Μήπως κάτι ανάλογο δεν έκαναν οι Νορμαννοί του Μανιακή στην κάτω Ιταλία, όταν δεν πληρώθηκαν οι μισθοί τους; Τέτοια πράγματα συνέβαιναν καθημερινά. Εντούτοις οι μισθοφόροι αυτοί ρουφούσαν το αίμα του κράτους σκληρά με αυτές τις τακτικές αμοιβές που έπαιρναν αλλά και με τις καταχρήσεις στις οποίες εκτρέπονταν. Αρκεί να θυμηθούμε ότι ο Χαράλδ ο Μακρός, όταν επέστρεψε στην πατρίδα του τη Νορβηγία, μετέφερε μαζί του τόσο χρυσάφι, ώστε δώδεκα νέοι μόλις και μετά δυσκολίας μπορούσαν να το μετακίνησαν. Τόσο πολύ οι άνθρωποι αυτοί ήταν άπληστοι. Επιπλέον, βλέποντας από κοντά τα πράγματα στην αυλή, στην πρωτεύουσα και στα θέματα, δεν μπορούσαν, μα την αλήθεια, να αισθανούν μεγάλο σεβασμό για το κράτος εκείνο που οι κάτοικοι του καθημερινά έχαναν την προθυμία να πολεμούν για τη δική τους πατρίδα. Έτσι οι μισθοφόροι βοήθησαν όσο κανένας άλλος στην κακή εντύπωση που πήρε μεγάλες διαστάσεις στη δυτική Ευρώπη σε βάρος των δικών μας, όπως και στην καταιγίδα που ξέσπασε αργότερα από εκεί. Το κράτος λοιπόν, από τη μια μεριά σωζόταν, αλλά από την άλλη υπονομευόταν από αυτούς τους ξένους.

Ι. ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ  - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΥΛΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

ΧΙΛΙΆΔΕΣ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΤΈΦΕΥΓΑΝ ΑΔΙΆΚΟΠΑ ΣΤΗ ΜΟΝΑΧΙΚΉ ΖΩΉ


ΧΙΛΙΆΔΕΣ ΆΝΘΡΩΠΟΙ  ΚΑΤΈΦΕΥΓΑΝ ΑΔΙΆΚΟΠΑ ΣΤΗ ΜΟΝΑΧΙΚΉ ΖΩΉ

 Αυτό γίνεται φανερό αφού προσέξουμε για λίγο τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονταν τα δυο κυριότερα όργανα αυτού του τεχνητού βίου, τον στρατό και τους δημόσιους πόρους.
Από τη στρατολογία εξαιρούνταν πολλές δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, οι οποίοι κατέφευγαν αδιάκοπα στη μοναχική ζωή- εξαιρούνταν επίσης οι πολλές δεκάδες χιλιάδες κληρικοί της ενεργού εκκλησίας· εξαιρούνταν και οι περισσότεροι αλλόγλωσσοι που είχαν εγκατασταθεί στο κράτος, λόγω του ότι η κυβέρνηση δεν τους είχε εμπιστοσύνη. Μπορούμε λοιπόν να πούμε με σιγουριά, ότι το ένα τρίτο του πληθυσμού συστηματικά δε συμμετείχε στη στρατιωτική υπηρεσία. Αλλά και τα υπόλοιπα δυο τρίτα ήταν πολύ μακριά από το να συμμετέχουν εξολοκλήρου σ' αυτή. Στρατεύσιμοι ήταν μόνον όσοι είχαν στρατιωτοτόπια, αλλά αυτοί δεν ήταν δυνατόν, φυσικά, να αποτελούν παρά ελάχιστο μέρος του ενεργού πληθυσμού. Και αυτό το ελάχιστο μέρος μειωνόταν ακόμη περισσότερο εξαιτίας των διαφόρων καταχρήσεων σχετικά με τα στρατιωτοτόπια- και ακόμη, οι στρατεύσιμοι έδειχναν μεγάλη νωθρότητα στην εκπλήρωση του καθήκοντος τους (σελ. 70-74 αυτού του βιβλίου)· θέματα ολόκληρα εξαγόραζαν την προσωπική στρατιωτική υπηρεσία με χρηματικές δόσεις και άλλα εφόδια του πολέμου. Τόσο λίγη δε υπήρχε φιλοτιμία στην εκπλήρωση της στρατιωτικής λειτουργίας, ώστε πάμπολλοι άνθρωποι αγόραζαν στρατιωτικούς βαθμούς και φορούσαν τη στολή απολαμβάνοντας τις τιμές των βαθμών τους, χωρίς ποτέ να έχουν δει εχθρό ή με κάποιον άλλο τρόπο να είχαν εκπληρώσει τη στρατιωτική υπηρεσία. Η σύγχυση
435
των ιδεών γύρω από αυτά τα πράγματα έφτασε σε τέτοιο σημείο, ώστε υπάρχουν παραδείγματα κληρικών που αγόρασαν με χρήματα πολλούς στρατιωτικούς βαθμούς, συμβιβάζοντας παράδοξα δυο ασυμβίβαστα αξιώματα. Ελπίζουμε ότι τα παρόμοια παραδείγματα ήταν σπάνια- πάντως θα αναφέρουμε ένα τέτοιο παράδειγμα εδώ, για να πάρει ο αναγνώστης μιαν ιδέα του πραγματικού κυκεώνα της κατάστασης που δημιούργησαν οι λαθεμένες σε πολλά σημεία θρησκευτικές και κοινωνικές δοξασίες εκείνης της εποχής.
Διηγείται λοιπόν ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος στο κεφάλαιο ν' (50) της συγγραφής Προς τον ίδιον υίόν Ρωμανόν, ότι όταν κυβερνούσε ο πατέρας του, ο Λέοντας ΣΤ', υπήρχε στην Κωνσταντινούπολη κάποιος πολύ πλούσιος γέρος κληρικός, ο Κτενάς, που ήταν και δομέστικος της νέας εκκλησίας και τεχνίτης στο τραγούδι όσο κανένας άλλος εκείνο τον καιρό. Επειδή όμως δεν του αρκούσαν τόσα αγαθά, πόθησε να γίνει και πρωτοσπαθάριος, για να στολίζεται και να έχει τις ανάλογες τιμές, αλλά επιπλέον να παίρνει και ετήσιο μισθό μια λίτρα (δραχμές 1.080). Έτσι παρακάλεσε τον τότε παντοδύναμο παρακοιμώμενο Σαμωνά να μεσολαβήσει γι' αυτό στο βασιλιά, με την υπόσχεση να καταβάλει στο ταμείο αντί της τιμής που ζητούσε, 40 λίτρες (περίπου 43.000 δραχμές). Ο Λέοντας ΣΤ', όσο λίγο στρατιωτικός και αν ήταν, είχε την αίσθηση πως ήταν ντροπή να χλευαστεί τόσο το αξίωμα του πρωτοσπαθάριου, κι έτσι απάντησε πως κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. Ο Κτενάς όμως, επιμένοντας, πρόσθεσε στις 40 λίτρες «και σχολαρίκια ζυγήν μίαν, έκτιμηθέντα λίτρας 10, και τραπεζίου άσίμιν έ'νζωδον διάχρυσον άνάγλυφον, έκτιμηθέν και αυτό λίτρας 10». Τότε ο βασιλιάς πτοή­θηκε και πήρε τις 40 λίτρες, τα πολύτιμα σκουλαρίκια, τα επίχρυσα και τα ασημένια επιτραπέζια σκεύη, τα διακοσμημένα με ανάγλυφα, και χειροτόνησε πρωτοσπαθάριο τον Κτένα, που όμως έζησε δυο χρόνια ακόμη, κι έτσι από το δημόσιο ταμείο πληρώθηκε δυο λίτρες αντί 60 που είχε προκαταβάλει.


Ι. ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ  - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΥΛΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

ΣΤΗ ΔΙΟΊΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΊΑΣ ΕΠΙΚΡΑΤΟΎΣΕ ΦΟΒΕΡΉ ΑΣΈΒΕΙΑ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΊΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΏΠΙΝΟΥΣ ΝΌΜΟΥΣ


ΣΤΗ ΔΙΟΊΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΊΑΣ ΕΠΙΚΡΑΤΟΎΣΕ ΦΟΒΕΡΉ ΑΣΈΒΕΙΑ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΊΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΏΠΙΝΟΥΣ ΝΌΜΟΥΣ 

Αλλά πώς ήταν δυνατόν οι λίγοι αυτοί ενάρετοι άνδρες να υπερνικήσουν τη φοβερή ασέβεια απέναντι στους θείους και ανθρώπινους νόμους που επικρατούσε πολλές φορές και μέσα στη διοίκηση της εκκλησίας; Μήπως δε θυμάται ο αναγνώστης τον πατριάρχη Αλέξιο που τέλεσε τον γάμο της Ζωής και του Μιχαήλ μπροστά στον άταφο ακόμα νεκρό του Ρωμανού, εκείνου του θύματος της δολοφονίας των δυο που νυμφεύονταν; Ας σημειωθεί μάλιστα, ότι ο πατριάρχης Αλέξιος φημιζόταν για την αρετή του, πράγμα που σημαίνει πόσο η δύναμη αυτής της λέξης είχε ταπεινωθεί ανάλογα με τις περιστάσεις. Όταν ο πατριάρχης Αλέξιος πέθανε, βρέθηκε να έχει συγκεντρώσει 25 κεντηνάρια χρυσού, δηλαδή 2.700.000 δραχμές, που ισοδυναμούν σήμερα με παραπάνω από 13 εκατομμύρια (του δέκατου ένατου αιώνα). Το δε παράδειγμα της πλεονεξίας του υπέρτατου αρχιερέα το μιμούνταν, εννοείται, και οι εκκλησιαστικοί άρχοντες των επαρχιών. Για να δώσουμε κάποια εικόνα του βαθμού της καταπίεσης των τότε χριστιανών από τον ανώτερο κλήρο, θα αναφέρουμε το επόμενο γεγονός.
433

 Το 1038 αρχιερέας της Θεσσαλονίκης ήταν ο μητροπολίτης Θεοφάνης. Είχε πέσει τότε μεγάλος λιμός στη Θράκη, Μακεδονία και Θεσσαλία, και ο μητροπολίτης, προφασιζόμενος αυτή την αιτία, δεν έδινε στους κληρικούς της Θεσσαλονίκης τα τρόφιμα που τους όφειλε. Μάταια ο Μιχαήλ Δ' που βρισκόταν τότε στην πόλη της Θεσσαλονίκης παρότρυνε τον αρχιερέα να βοηθήσει τους υπηρέτες της εκκλησίας. Ο Θεοφάνης επέμενε αρνούμενος. Τότε ο βασιλιάς, λέγοντας ότι είχε ο ίδιος ανάγκη χρημάτων,, του ζήτησε δάνειο 100 λίτρες (γύρω στις 108.000 δραχμές)," ώσπου να φτάσει δήθεν από το Βυζάντιο το χρυσάφι που περίμενε. Ο Θεοφάνης όμως πάλι αρνήθηκε ό,τι του ζήτησε ο βασιλιάς, ορκιζόμενος πως δεν είχε περισσότερες από 30 λίτρες. Οπότε η αγανάκτηση του βασιλιά κορυφώθηκε γιατί γνώριζε πολύ καλά ότι ο μητροπολίτης ψεύδεται. Διέταξε λοιπόν την απομάκρυνση του από τον αρχιερατικό θρόνο και έστειλε ανθρώπους να εξετάσουν τα ταμεία του αρχιερέα, όπου και βρέθηκαν 3.300 λίτρες χρυσού, δηλαδή 3.240.000 δραχμές, σήμερα παραπάνω από 15.000.000 δραχμές (του δέκατου ένατου αιώνα).
Αυτή ήταν η κατάσταση των κατοίκων του κράτους κατά την περίοδο αυτή, εθνολογικά και ηθικά. Η αμάθεια, η δεισιδαιμονία, η νάρκωση και ως ένα σημείο η νέκρωση τους ήταν τέτοια, ώστε θα τους εξέθετε σε πολύ μεγάλους κινδύνους, ακόμα και αν αποτελούσαν έναν ομοιογενή και συμπαγή εθνικό όγκο. Αλλά βρίσκονταν πολύ μακριά από μια τέτοια εθνική ενότητα, γιατί είχαν αποτελεστεί από τρεις ομάδες διαφορετικού είδους: του αρχέγονου ελληνισμού, που αποτελούσε την κύρια βάση του κράτους, βάση όμως μικρή σχετικά με το μέγεθος του κράτους· του επίκτητου ελληνισμού, που συνεργαζόταν βέβαια με τον πρώτο, αλλά δεν ήταν από τη φύση του συνδεμένος με κείνον τέλος, των ετερό-γλωσσων αλλοφύλων, που ήταν πάρα πολλές φορές ολοφάνερα εχθροί. Πάνω σ' ένα τέτοιο θεμέλιο και με ένα τέτοιο οικοδομικό υλικό, προσπάθησε η μακεδόνικη δυναστεία να συντηρήσει και να συμπληρώσει το κράτος από τα μέσα του
434
ένατου αιώνα ως τα μέσα του ενδέκατου. Και κατόρθωσε βέβαια πολλά και μεγάλα με την κατάλληλη χρησιμοποίηση και τελειοποίηση των οργάνων γενικά της διοίκησης που προϋπήρχαν. Αλλά όσο θαυμαστός και αν υπήρξε ο τεχνητός βίος που δημιούργησε, ο βίος αυτός δεν ήταν δυνατόν να διαρκέσει πολύ, αφού καταναλωνόταν και ανατρεπόταν από τους ίδιους τους τρόπους που χρησιμοποιούσε για τη συντήρηση του.


Ι. ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ  - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΥΛΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ ΤΟΥ ΥΨΙΣΤΟΥ ΉΤΑΝ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΝΑΞΙΟΙ



ΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ ΤΟΥ ΥΨΙΣΤΟΥ ΉΤΑΝ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΝΑΞΙΟΙ

Και ενω τέτοια ήταν η αντίληψη του κοινού για την πίστη στο Θεό, οι άνθρωποι που όφειλαν κατεξοχήν να καθοδηγήσουν και να διαφωτίσουν τους πολλούς, δηλαδή οι λειτουργοί του Υψίστου, ήταν οι περισσότεροι ανάξιοι της μεγάλης αυτής εντολής. Δεν εννοούμε βέβαια ότι είχαν εντελώς εξαφανιστεί οι καλοί και ενάρετοι ιεράρχες. Οι πατριάρχες Νικόλαος Μυστικός και Πολύευκτος θα τιμούσαν τους λαμπρότερους χρόνους της χριστιανικής εκκλησίας. Μεταξύ μάλιστα των αρχιερέων υπήρξαν μερικοί που διέπρεψαν για την εξαιρετική αρετή τους, όπως ο επίσκοπος της Μεθώνης Αθανάσιος από την Κατάνη της Σικελίας, που άκμασε στον ένατο αιώνα, ο επίσης Σικελός επίσκοπος Άργους Πέτρος, ο Αθηναίος Θεόπεμπτος, επίσκοπος Σπάρτης, και προπαντός ο άγιος Αρσένιος από την Κέρκυρα του οποίου δίκαιο είναι να μνημονεύσουμε εδώ τη γενναία και χριστιανική του πολιτεία. Ο Αρσένιος ήταν μητροπολίτης Κέρκυρας γύρω στο 931. Όταν έμαθε ότι Σκύθες (δηλαδή Σλάβοι ή Σαρακηνοί) λεηλατούσαν την απέναντι στεριά και απειλούσαν
432
 το νησί, έφτασε ατρόμητος μπροστά τους για να τους συνετίσει. Επειδή όμως εκείνοι ήθελαν να τον απαγάγουν στα πλοία τους, οι Κερκυραίοι, ορμώντας όλοι μαζί εναντίον των βαρβάρων, τους νίκησαν, τους καταδίωξαν ως τα Τετρανήσια, βόρεια της Κέρκυρας, και απελευθέρωσαν τον αρχιερέα. Αργότερα κάποιος πλεονέκτης βασιλικός υπάλληλος συκοφάντησε τις αρχές του νησιού στον Κωνσταντίνο Ζ' τον Πορφυρογέννητο για απιστία. Τότε ο Αρσένιος έφυγε για την Κωνσταντινούπολη, και πέτυχε τελικά να καταπραΰνει την οργή του αυτοκράτορα. Επιστρέφοντας όμως αρρώστησε στη Σκιάθο, επειδή ο χειμώνας ήταν βαρύς, και πέθανε κοντά στην Κόρινθο, αφού επί είκοσι ολόκληρα χρόνια είχε διατελέσει αρχιερέας των Κερκυραίων. Ο νεκρός του από την Κόρινθο μετακομίστηκε πανηγυρικά στην Κέρκυρα και τάφηκε στη μητρόπολη της. Συγκαταλέχτηκε μάλιστα δίκαια ο άνδρας με τους αγίους, και για πολλούς αιώνες υπήρξε πολιούχος εκεί, με τη μνήμη του να τιμάται στις 19 Ιανουαρίου.


Ι. ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ  - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΥΛΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

TΑ ΜΟΝΑΣΤΉΡΙΑ ΈΓΙΝΑΝ ΑΝΑΡΊΘΜΗΤΑ


 TΑ ΜΟΝΑΣΤΉΡΙΑ ΈΓΙΝΑΝ ΑΝΑΡΊΘΜΗΤΑ

Άλλο κακό, κακό μεγάλο για μας, είναι ότι η ηθική κατάσταση στο έθνος, που τη θλιβερή της εικόνα δώσαμε ήδη (σελ. 27-41 του δέκατου βιβλίου), αντί να βελτιωθεί στην τωρινή περίοδο, τουναντίον χειροτέρευε μέρα με τη μέρα. Η ροπή προς τη μοναχική ζωή έφτασε σε τέτοιο αποκορύφωμα, ώστε τα μοναστήρια έγιναν αναρίθμητα. Μάταια ο Φώτιος στη σύνοδο του 861 αγωνίστηκε να μειώσει το πλήθος τους. Ο Βασίλειος και οι διάδοχοι του κατάργησαν όλους τους περιορισμούς του αείμνηστου εκείνου άνδρα που είχαν τεθεί γι' αυτό το σκοπό. Μάταια αργότερα ο βασιλιάς Νικηφόρος Φωκάς επιχείρησε, με την περίφημη Νεαρά του, να θέσει κάποιους άλλους περιορισμούς για τον ίδιο σκοπό, απαγορεύοντας  ιδίως την αφιέρωση νέων κτημάτων στα μοναστήρια και στις εκκλησίες. Τα πνεύματα είχαν τέτοιες διαθέσεις, ώστε ο Βασίλειος Β' αναγκάστηκε να ακυρώσει την προηγούμενη Νεαρά, και να βεβαιώσει, αυτός ο τόσο πρακτικός και τόσο αγωνιστικός βασιλιάς, πως οι δυσχέρειες εναντίον των οποίων αγωνιζόταν έτσι γενναία, αιτία και ρίζα είχαν τους περιορισμούς που ο Νικηφόρος είχε θεσπίσει κατά της αύξησης των μοναστηριών. Ο κόσμος είχε πράγματι καταληφθεί από κάποιο μοναστηριακό μεθύσι. Εκτός από τα πολλά και κάθε είδους μεγάλα μοναστήρια, με τα οποία είχε γεμίσει η πρωτεύουσα και οι επαρχίες, όλοι σχεδόν οι μεγιστάνες έχτιζαν για τον εαυτό τους ιδιαίτερα μοναστήρια, ώστε να έχουν ένα έτοιμο μέρος όταν θα αποχωρούσαν από τις περιπέτειες της ζωής. Οι εραστές έχτιζαν μοναστήρια για τις ερωμένες τους, οι άρρωστοι για την υγεία τους. Για να μιλήσουμε ειδικότερα εδώ μόνο για τα ως σήμερα σωζόμενα ιδρύματα του Αγίου Όρους, προσθέτουμε ότι εκείνα τα ιδρύματα πολλαπλασιάστηκαν και προστατεύτηκαν στην τωρινή περίοδο, όπως συμπεραίνεται από τα χρυσό βουλλα που έχουν διατηρηθεί σ' αυτά, του Βασιλείου του Μακεδόνα, του γιου του Λέοντα ΣΤ', του Ρωμανού Λεκαπηνού, του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου και του γιου του Ρωμανού Β'.
Παράλληλα με- την κοινωνική νέκρωση μεγάλου αριθμού ανθρώπων και κτημάτων εξαιτίας της αύξησης των μοναστηριών, αυξανόταν και η κοινή δεισιδαιμονία. Η δεισιδαιμονία είναι αρχαία αρρώστια των νοτιότερων εθνών και είχε επικρατήσει με φοβερές συνέπειες και στην αρχαία Ελλάδα, αν και περιορίστηκε τότε και εξουδετερώθηκε με την παιδεία και τη φιλοπατρία. Όταν αργότερα οι κάτοικοι των χωρών αυτών δέχτηκαν τον χριστιανισμό, τον δέχτηκαν με τον όρο να διατηρήσουν τις παλιές τους συνήθειες και προλήψεις· έτσι το κακό παρέμεινε, χωρίς να υπάρχουν πια τα δυο ισχυρά φάρμακα για να αντιμετωπιστεί. Η μεταρρύθμιση του όγδοου αιώνα αγωνίστηκε μάταια να μεταβάλει αυτή την τάση των πνευμάτων με μιαν άλλη εθνική αγωγή γενναιότερη και
πιο φιλελεύθερη. Επειδή όμως απέτυχε η απόπειρα, το κακό που προσπάθησε να εκδιώξει έγινε μεγαλύτερο, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες αντιδράσεις. Σχετικά, έχουμε δυστυχώς αναμφισβήτητες μαρτυρίες. Οι βίοι των αγίων του δέκατου αιώνα, και ιδίως του ιερού Νίκωνα, του οσίου Λουκά, της αγίας Θεοκτίστης, περιστρέφονται γύρω από τα πιο παράξενα θαύματα και τις πιο τερατώδεις προφητείες, θεραπείες ασθενών, εκδιώξεις δαιμονίων, μεταστάσεις νεκρών στους ουρανούς, και πολλά άλλα τέτοια που αποδείχνουν την παράδοξη ηθική κατάπτωση στην οποία είχε καταντήσει τότε ό ελληνικός λαός. Και μήπως μόνον ο λαός είχε κυριευτεί από τη δεισιδαιμονία; Ο Βασίλειος ο Μακεδόνας, που έδειξε μεγάλη σύνεση και δεξιοτεχνία στη διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων, νόμιζε ότι εξιλεώνει το θείον για τον φόνο του Μιχαήλ Γ', χτίζοντας ναούς στο όνομα του αρχιστράτηγου Μιχαήλ· ενώ, μα την αλήθεια, η μέγιστη εξιλέωση του θείου υπήρξε ο ίδιος ο φόνος εκείνου του κακοηθέστατου τέρατος.


Ι. ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ  - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΥΛΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΌΣ ΚΑΤΑΝΊΚΗΣΕ ΤΟΝ ΣΛΑΒΙΣΜΌ


Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΌΣ ΚΑΤΑΝΊΚΗΣΕ ΤΟΝ ΣΛΑΒΙΣΜΌ

Από όσες αλλοιώσεις αποδίδονται στη γλώσσα μας, μερικές είναι τελείως ανύπαρκτες, γιατί κανένας Νεοέλληνας τα ονόματα Λάρισα, Όλυμπος, Κόρινθος, Επίδαυρος δεν τόνισε ποτέ Λαρίσα, Κόρινθος, Ολύμπος, Επίδαυρος· σχετικά με όσες αλλοιώσεις πραγματικά υπάρχουν, δεν προήλθαν καθόλου από την επιμειξία με τους Σλάβους, γιατί είναι πολύ προγενέστερες.

Όσον αφορά τον Φαλμεράγιερ, είχε φτάσει να βεβαιώνει ότι η ελληνική γλώσσα είχε εξαφανιστεί τελείως από την Πελοπόννησο και τη Στερεά, ενώ η ελληνική που μίλησαν οι Σλάβοι ύστερα εδώ, τους επιβλήθηκε μέσω του χριστιανισμού. Και όλα αυτά, τη στιγμή που η γλώσσα την οποία μιλούσαν σε κείνες τις χώρες στον δέκατο τρίτο αιώνα δεν έχει κανένα εκκλησιαστικό χαρακτήρα, όπως θα δούμε αργότερα.  Τελικά όμως ο ελληνισμός κατανίκησε τον σλαβισμό , αν και ύστερα από μακροχρόνιους και φοβερούς αγώνες.

 Ι. ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ  - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΥΛΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Γιατί ο πάπας φορά κόκκινα παπούτσια; Why the Pope has red shoes?

 
 
 
 
 
Γιατί ο πάπας φορά κόκκινα παπούτσια;
Why the Pope has red shoes? 

Διότι ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου φορούσε αυτοκρατορικά επίσημα υποδήματα με χρώμα το πορφυρό, βαθύ κόκκινο. Τα πορφυρά τσαγγία. (ή τζαγγία). Συμβολίζουν τον αιματοβαμμένο δρόμο (το κόκκινο χαλί) από τους δολοφονηθέντες Έλληνες που ακολούθησαν, για να καθίσουν στον θρόνο.
Because the Byzantine emperor wore imperial official shoes with the color purple, deep red. They Symbolize the bloody road (the red carpet) from the murdered Greeks to sit on the throne.

Thursday, October 24, 2013

Λογοθετης Κων.: Περί όνου σκιάς.


 

Λογοθετης Κων.: Περί όνου σκιάς 1/4

Alert icon

http://youtu.be/N23mDYk3JLo


 

Λογοθετης Κων.: Περί όνου σκιάς 2/4

 

http://youtu.be/UbUKj4nnnUI

 Λογοθετης Κων.: Περί όνου σκιάς 3/4


http://youtu.be/DpJbMK2O_L4


Λογοθετης Κων.: Περί όνου σκιάς 4/4


Alert icon http://youtu.be/SHF2YYV1GVk


 

Δημ. Καψάλας: Η καλή και η κακή βία.

Sunday, October 20, 2013

Λιάτσα Δήμητρα:Τα συμπόσια των Ελλήνων

Δημ. Καψάλας: Η Εθνεγερσία του 1821. Δεν ήρθη κανένα εμπόλεμο.

 

Δημ. Καψάλας: Η Εθνεγερσία του 1821

 


 

Δημ. Καψάλας: Δεν ήρθη κανένα εμπόλεμο.

 
 

Saturday, October 19, 2013

Η μητέρα μικρότερη από το παιδί. Τι σημαίνει;



Ο μυημένος στον Ελληνισμό Μιχαήλ Άγγελος, κάνει εσκεμμένα ένα “λάθος” στο έργο του Πιετά ( Pietà, σημαίνει Έλεος) . Ο υιός της Μαρίας είναι 33 ετών, ενώ την μητέρα του την παρουσιάζει σχεδόν ανήλικη.

The initiate of Hellenism Michelangelo, deliberately makes a "mistake" in his Pietà (Pietà, means Mercy). The son of Mary is 33 years old and the mother almost minor.

O Μιχαήλ Άγγελος και το νεκρό παιδί.

 
Ο μυημένος στον Ελληνισμό Μιχαήλ Άγγελος, σχολιάζει τον πυρήνα και το βαθύτερο νόημα του Χριστιανισμού.
Στο έργο του Πιετά ( Pietà, σημαίνει Έλεος) το παιδί που κρατά το σύμβολο “μητέρα” είναι νεκρό. Η λατρεία του θανάτου αντικαθιστά την λατρεία της ζωής.



Ο μυημένος στον Ελληνισμό Μιχαήλ Άγγελος, κάνει εσκεμμένα ένα “λάθος” στο έργο του Πιετά ( Pietà, σημαίνει Έλεος) . Ο υιός της Μαρίας είναι 33 ετών, ενώ την μητέρα του την παρουσιάζει σχεδόν ανήλικη.

The initiate of Hellenism Michelangelo, deliberately makes a "mistake" in his Pietà (Pietà, means Mercy). The son of Mary is 33 years old and the mother almost minor.



Friday, October 18, 2013

Γ. Ράπτης: 99 παπούδες από τον Όμηρο.



Γ. Ράπτης: Μας έχουν κλέψει τα πάντα.


 Γ. Ράπτης: 99 παπούδες από τον Όμηρο.

 





 




Sunday, October 13, 2013

Η ετοιμολογία της λέξεως "βασιλεύς".



1. Αυτός που κανείς δεν μπορεί να βλάψει.
2. Αυτός που είναι ευμενής, ο ελεήμων.
3. Αυτός που κατέχει λαούς.
4. Αυτός που επιβλέπει και προνοεί τα πάντα.
5. Αυτός που είναι περίβλεπτος.
6. Αυτός που βασίζεται στο πλήθος, ο ευεργέτης.
7. Αυτός που είναι έδρα και στήριγμα του λαού.

1.

Εκ του σίνω , βλάπτω
σινεύς = βλαπτικός
α+σινεύς = ασινεύς , αβλαβής.
όν ουδείς δύναται βλάψαι.


2. Από το βαίνειν ίλεως
Ο ευμενής, ο ελεήμων.

3.

Από το πεπάσθαι (κεκτήσθαι) λαούς .
Πάμματα = κτήματα
Πασιλεύς – Βασιλεύς

4. Πασιλεύς = Ο πάντα λεύσων (επιβλέπων και παντός προνοών).
(Αυτός που επιβλέπει και προνοεί τα πάντα).

5.

Παρά την βάσιν και το λεύσειν
ο εν τω περϊέναι
Ο περίβλεπτος.

6.

Παρά το βάσιν ίλης έχων μετά πλήθους ποιούμενος την βάσιν και την έξοδον.
(αυτός που βασίζεται στο πλήθος)
δεί γαρ αληθώς βασιλέα καλοποιείν (ευεργετείν)
Ο δε κακοποιών είναι Τύραννος.

7.

Παρά το βάσις είναι λαού,
τουτέστιν έδρα και στήριγμα του λαού.


Το πρόβλημα της ιστορικότητας του Ιησού του Μηνά Παπαγεωργίου!


Το πρόβλημα της ιστορικότητας του Ιησού του Μηνά Παπαγεωργίου!

http://www.metafysiko.gr/?p=7756


 
 
 

Saturday, October 12, 2013

Το γράμμα "Ε'" στην Ελληνική πόλη Κέλη της χερσονήσου του Αίμου.

 
 




 

Τα τυχερά παιχνίδια στην αρχαία Ελλάδα

Τα τυχερά παιχνίδια στην αρχαία Ελλάδα
 

Οι αστράγαλοι, η τηλία και ο αρτιασμός

Από τις μαρτυρίες των ομηρικών επών γίνεται φανερό ότι οι πρόγονοί μας αρέσκονταν στον τζόγο ενώ τα περισσότερα παίγνια διατηρήθηκαν αναλλοίωτα μέσα στους αιώνες.

Καθισμένοι μπροστά στο τραπέζι με την πράσινη τσόχα, με τα φύλλα της τράπουλας να μοιράζονται για μια παρτίδα πόκερ, πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι εκείνη τη στιγμή παίζουν ένα…
μινωικό παιχνίδι; Και βέβαια κανείς δεν έχει στο μυαλό του όταν ρίχνει τα ζάρια ότι οι εξάρες που θα του χαρίσουν τη νίκη είναι η «ριξιά της Αφροδίτης» ή ότι ο απευκταίος άσος ονομάζεται «ριξιά του σκύλου».

Τα δώδεκα πλακίδια από φαγεντιανή με τους επαναλαμβανόμενους, γραπτούς χαρακτήρες στη μία τους όψη, που ήρθαν στο φως κατά την ανασκαφή στο μινωικό ανάκτορο της Ζάκρου, μπορεί να μιλούν για ένα παιχνίδι βασισμένο στην ίδια αρχή με αυτήν μερικών σύγχρονων παιχνιδιών με χαρτιά, όπως η πόκα και το πόκερ, λένε σήμερα οι μελετητές του ευρήματος. Αλλωστε η ύπαρξη επιτραπέζιων παιχνιδιών στη μινωική Κρήτη δεν αμφισβητείται. Οπως και άλλα σημερινά τυχερά παιχνίδια έτσι και το πόκερ μπορεί λοιπόν να έλκει την καταγωγή του από την αρχαιότητα. Τόσο μακρινή όσο και 3.500 χρόνια πριν.


Η κυβεία του Παλαμήδη 

Από τις μαρτυρίες των ομηρικών επών ήδη γίνεται φανερό ότι οι Ελληνες αρέσκονταν στα παιχνίδια ενώ η αμέσως επόμενη διαπίστωση είναι ότι τα περισσότερα από αυτά διατηρήθηκαν ως εμάς, συχνά αναλλοίωτα, ακόμη κι αν πέρασαν χιλιάδες χρόνια. Ενδεχομένως γιατί οι άνθρωποι αναφορικά με το παιχνίδι αλλά και τον τζόγο παραμένουν ίδιοι. Οι αργόσχολοι σαν τους μνηστήρες της Πηνελόπης στον Ομηρο μαζεύονταν συχνά στο ύπαιθρο για να παίξουν. Και στην Κόρινθο, κάτω από την Ακρόπολη, υπήρχε ένας ιδιαίτερος τόπος συνάντησης των παικτών. Οσο για το πλέον τυχερό παιχνίδι, την κυβεία, η ελληνική παράδοση αναφέρει τον ομηρικό ήρωα Παλαμήδη ως εφευρέτη του, ο οποίος το επινόησε, καθώς λέει ο Σοφοκλής, κατά τη διάρκεια της μακράς πολιορκίας της Τροίας. Στον Παλαμήδη άλλωστε απέδιδαν ένα ακόμη αγαπητό παιχνίδι, αυτό του διαγραμμισμού, της ντάμας δηλαδή.

Τα παιχνίδια κυβείας λοιπόν, δηλαδή τα ζάρια, οι αστράγαλοι που στο Βυζάντιο ονομάζονταν κόττια, για να φθάσουν ως εμάς με τις ονομασίες κότσι, κότσια, βεζίρης κτλ., τα «μονά – ζυγά» που τα έπαιζαν με χάλκινα νομίσματα αλλά και με κοκαλάκια και κουκιά, το «κορόνα – γράμματα», τα πεντόβολα, οι κοκορομαχίες ή οι αγώνες ορτυκιών (ορτυγοκοπία), που πάθιαζαν τους επαγγελματίες του στοιχήματος, και πολλά άλλα ακόμη, όπως ο ιμαντελιγμός, η πεντάλιθα, ο αρτιασμός, η πλειστοβολίδα και άλλα, παιχνίδια του τζόγου τα περισσότερα ή έστω παιχνίδια με έντονο τον παράγοντα της τύχης, διατήρησαν αμείωτο το ενδιαφέρον των παικτών διά μέσου των αιώνων. Αλλωστε ακόμη και τα πιο αθώα παιδικά παιχνίδια θεωρήθηκαν κάποια στιγμή τυχερά, υπακούοντας στο πάθος των ανθρώπων για τον τζόγο.


Αυτοκράτορες-παίκτες 

Όλες οι κοινωνικές τάξεις μπερδεύονταν έτσι μέσα στο πάθος του παιχνιδιού και των στοιχημάτων, τα οποία, παρ’ ότι ήταν παράνομα τις περισσότερες φορές, δεν έπαυαν να προσελκύουν τους ανθρώπους. Παθιασμένοι παίκτες ζαριών οι Αθηναίοι μπορεί να έχαναν ακόμη και περιουσίες στα κυβεία ή κυβευτήρια, τα οποία σήμερα ονομάζουμε μπαρμπουτιέρες. Χώροι που και στην αρχαιότητα θεωρούνταν κακόφημοι, και μάλιστα η είσοδος σε αυτούς ήταν ντροπή. Στην Αθήνα όμως υπήρχαν πολλά, ένα μάλιστα εξ αυτών, το Ιερό της Αθηνάς Σκιράδος στην Ιερά οδό, φαίνεται ότι συγκέντρωνε την προτίμηση των κυβευτών.

Τα ζάρια παίζονταν στην αρχαία Ελλάδα με τρεις πήλινους κύβους (δύο ζάρια άρχισαν να χρησιμοποιούνται από τη ρωμαϊκή εποχή), τα οποία δεν έριχαν ποτέ με το χέρι, αλλά αφού τα κουνούσαν μέσα σε ένα αγγείο, το κήθιον. Για κάθε περίπτωση πάντως οι κυβευτές είχαν και τους προστάτες τους θεούς, τον Ερμή και τον Πάνα.

Στο Βυζάντιο, παρ’ ότι εξέλιπαν πολλά αρχαιοελληνικά παιχνίδια, τα κυβευτικά πρωταγωνιστούσαν στη ζωή των ανθρώπων από τους αυτοκράτορες ως τους λαϊκούς. Ζάρια έπαιζαν με μανία ο Λέων Φωκάς, αδελφός του Νικηφόρου Φωκά, ο Ρωμανός Β’, γιος του Κωνσταντίνου του Πορφυρογέννητου, και ο Κωνσταντίνος Η’, που ήταν μάλιστα και διαρκώς χαμένος, όπως παραδίδει ο Μιχαήλ Ψελλός.


Οι απαγορευμένοι χώροι

Οι αρχαίοι συγγραφείς πάντως καταδίκαζαν την είσοδο στα κυβεία και τους ίδιους τους κυβευτές, όπως φαίνεται και στα έργα του Αριστοφάνη. Στη ρωμαϊκή εποχή μάλιστα, όταν τα παιχνίδια αυτά εξελίχθηκαν σε κοινωνική μάστιγα, ελήφθησαν αυστηρά μέτρα για τον περιορισμό τους. Και αργότερα, από τον 2ο αιώνα, ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς συμβουλεύει τα παιδιά να μην παίζουν ζάρια. Ο Μέγας Βασίλειος επιτίθεται με οργή εναντίον των κυβευτών και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος κατηγορεί κάποιον λέγοντάς του «πίνεις, κυβεύεις, παίζεις, γελάς»… Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος πάλι λέει για τους ανθρώπους ότι στα σπίτια τους δεν βρίσκει κανείς ιερά βιβλία παρά πεσσούς και κύβους. Και τον 11ο αιώνα η Αννα η Κομνηνή θυμώνει με τους υπηκόους της, που δεν μελετούν τους συγγραφείς και τους ποιητές, αλλά «νυν πεττεία το σπούδασμα και άλλα τα έργα τα αθέμιτα». Με τέτοιες συστάσεις λοιπόν δεν είναι περίεργα τα μέτρα που ελήφθησαν ήδη από τις αρχές του 5ου αιώνα με βαριές ποινές για τους κυβευτές.

«Δημήτριος τυφλός ουδέ βλέπει ουδέν παίζων αστραγάλους έκλεψεν αυτώ Ερμίας αστραγάλους» λέει μια επιγραφή από τη Δήλο, δείχνοντας το πάθος για τον τζόγο, που δεν σέβεται ούτε τις ανθρώπινες ανάγκες. Οι αστράγαλοι, προσφιλές παιχνίδι τύχης και κερδοσκοπίας σε όλες τις εποχές, αναφέρονται για πρώτη φορά στον Ομηρο, όταν λέει ότι ο Πάτροκλος είχε σκοτώσει πάνω στο παιχνίδι τον φίλο του Κλεισώνυμο «χολωθείς αμφ’ αστραγάλοισιν». Ενα παιχνίδι το οποίο σε πολλά σημεία του μοιάζει με το σημερινό, παιζόταν από παίκτες καθισμένους κυκλικά, ενώ κάποιος από αυτούς αναγορευόταν σε βασιλιά κατόπιν κλήρωσης. Από τη θέση των αστραγάλων, μετά από κάθε ριξιά, εξαρτιόταν η επιτυχία του παίκτη. Οι αρχαίοι μάλιστα έδιναν ονόματα στις διάφορες ριξιές, τα οποία επέτρεπαν στους έμπειρους παίκτες να κάνουν γρήγορους υπολογισμούς.

Το μέγα πάθος για τους αστραγάλους φαίνεται και μέσα από ένα στιμιότυπο το οποίο μας μεταφέρει ο Πλούταρχος. Ο Αλκιβιάδης παίζοντας κάποτε αστραγάλους με τους φίλους του στη μέση του δρόμου αρνήθηκε να σταματήσει για να περάσει μια άμαξα, αντίθετα προκάλεσε τον αμαξά να περάσει από πάνω του, προκειμένου να τους χαλάσει το παιχνίδι. Ενα άλλο αρχαιοελληνικό παιχνίδι, η τηλία, έφθασε ως τις μέρες μας ως τάβλι, αφού στη ρωμαϊκή εποχή έγινε το παιχνίδι των «12 γραμμών», η τάμπουλα, και στο βυζαντινό το τάβλιον.

Σκηνές που εικονίζονται πάνω στα αρχαία αγγεία μιλούν σαφέστατα για μια άλλη ενασχόληση των αρχαίων Αθηναίων: στοιχήματα για κόκορες, για ορτύκια, καμιά φορά και για σκυλιά. Ο τζόγος σε όλη του την ένταση. Οι παίκτες στοιχηματίζουν ολόκληρες περιουσίες στα ζώα που κτυπιούνται, τα οποία άλλωστε έχουν αναθρέψει γι’ αυτόν τον σκοπό. Τους καλλιεργούν την επιθετικότητα, δίνοντάς τους σκόρδο και κρεμμύδι, και δένουν στα πίσω νύχια των πετεινών μεταλλικά πλήκτρα για να προκαλούν στον αντίπαλο θανάσιμα τραύματα.

Ιδιαίτερα αγαπητό παιχνίδι ήταν και ο αρτιασμός, τα μονά – ζυγά δηλαδή, που μπορεί να παιζόταν με αμύγδαλα ή κουκιά, οπότε μικρό το κακό, μπορεί όμως και με αργυρά ή χρυσά νομίσματα, μετατρεπόμενο αυτομάτως σε τυχερό. Το ίδιο και η οστρακίνδα, το σημερινό κορόνα – γράμματα, που παιζόταν με ένα όστρακο στην αρχαία Ελλάδα και ήδη από τη ρωμαϊκή εποχή με νόμισμα.
Το βέβαιο είναι ότι τα τυχερά παιχνίδια δεν είναι εφεύρεση της εποχής μας αλλά η αφετηρία τους βρίσκεται στις απαρχές των ανθρώπινων κοινωνιών. Ισως γιατί πηγάζουν από την ανθρώπινη φύση, που θέλει να προκαλέσει την τύχη, να αντιμετωπίσει τη μοίρα και να παλέψει μαζί της. Με όποια αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση όμως η επιβίωσή τους επιβεβαιώνει τη διατήρηση αρχαίων συνηθειών ως συνέχεια του ίδιου πολιτισμού από τους μινωικούς χρόνους ως σήμερα.

Ο χάλκινος Απόλλωνας στη Λωρίδα της Γάζας.

 
 
Τα σενάρια γύρω από το άγαλμα του 4ου αιώνα π.Χ., το οποίο βρέθηκε στη Λωρίδα της Γάζας
 
Και να ήθελε, δεν θα μπορούσε να κυκλοφορεί με ένα χάλκινο άγαλμα ύψους 1,75 μ. σε μια βαλίτσα και να ψάχνει αγοραστή. Από την άλλη, όμως, ο Μουνίρ δεν μπορούσε να αφήσει και την ευκαιρία να πάει χαμένη. Στα δίχτυα του τα ψάρια που πιάνονταν δεν ήταν πάντα αρκετά για να τα βγάλει πέρα.Και τώρα που λίγα μόλις μέτρα από την ακτή του Ντέιρ αλ Μπαλάχ, μιας κωμόπολης με στρατόπεδο προσφύγων στη Λωρίδα της Γάζας όπου ζει, πιάστηκε στα δίχτυα του ένας ολόκληρος θεός, θα άφηνε την ευκαιρία να πάει χαμένη;
 
Ο Απόλλωνας όμως... με το σμιλεμένο, όπως θα ταίριαζε σε έναν ολύμπιο θεό, σώμα, το γαλήνιο πρόσωπο - παρά το γεγονός ότι έχει χάσει το ένα του μάτι -, που σώζεται σε άριστη κατάσταση παρά το γεγονός ότι είχε παραμείνει μέσα στο θαλασσινό νερό για 25 αιώνες, δεν μπορούσε να παρουσιαστεί σε πιθανούς αγοραστές. Και ο Μουνίρ, μην έχοντας άλλη επιλογή, βγήκε στη γύρα με ένα μόνο δάχτυλο του χάλκινου θεού, αρκετό όμως για να δείξει την ποιότητα του καλλιτέχνη, την κατάσταση διατήρησης και την καθαρότητα του υλικού. 
 
Τίποτα όμως δεν περνά απαρατήρητο από τους πράκτορες της Χαμάς. Τα πλοκάμια τους φτάνουν παντού. Και δεν χρειάστηκαν παρά λίγες ώρες για να γίνει καπνός το όνειρο του ψαρά. Ο Μουνίρ συνελήφθη και ο Απόλλωνας, που χρονολογείται στον 4ο αι. π.Χ., κατασχέθηκε. 
 
Η Χαμάς θεώρησε μεγάλο πλήγμα να παρουσιάσει στον κόσμο ένα τέτοιο αριστούργημα της αρχαίας ελληνικής χαλκοπλαστικής που είχε κατασκευαστεί με την τεχνική του «χαμένου κεριού» και θεωρείται εφάμιλλο των εντυπωσιακών πολεμιστών του Ριάτσε, που βρέθηκαν στον θαλάσσιο χώρο κοντά στο ιταλικό Ρήγιο. Πώς θα μπορούσε άλλωστε όταν το Ισλάμ απαγορεύει την αναπαράσταση της ανθρώπινης μορφής; Αν λάβει κάποιος υπόψη του, δε, ότι ο θεός απεικονίζεται και γυμνός - όπως άλλωστε συνηθιζόταν την εποχή που φιλοτεχνήθηκε το γλυπτό -, δεν χωρά αμφιβολία ότι οι μαχητές της Χαμάς δεν έχουν άλλη επιλογή: η ύπαρξη του χάλκινου Απόλλωνα πρέπει να μείνει μυστική.
Το άγαλμα πρέπει να εξαφανιστεί. Οι πιο ψύχραιμοι ωστόσο προτείνουν να πωληθεί στη μαύρη αγορά. Η αξία του κυμαίνεται μεταξύ 20 και 40 εκατ. δολαρίων, χρήματα απαραίτητα για να γεμίσουν τα ταμεία της Χαμάς, η οποία αδυνατεί να πληρώσει τους μισθούς των ανδρών της μετά το κλείσιμο των διόδων που οδηγούν στην Αίγυπτο. 
 
Η επόμενη σελίδα της υπόθεσης αρχίζει να γράφεται σε μεγάλα ξενοδοχεία και πρωταγωνιστές αδίστακτους συλλέκτες, φιλόδοξους επιχειρηματίες και κυνηγούς αρχαιοτήτων. Στο παιχνίδι μπαίνει κι ένας πολύ γνωστός και με διεθνείς διασυνδέσεις διαμεσολαβητής που αναζητεί αγοραστή, πιθανόν ένα από τα μεγάλα αμερικανικά μουσεία. 
 
«Η Γάζα είναι παράδεισος για τους αρχαιολόγους», λέει ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού και Αρχαιοτήτων της Εθνικής Παλαιστινιακής Αρχής, Χάμνταν Τάχα, στην ιταλική εφημερίδα «Λα Ρεπούμπλικα», καθώς από τα εδάφη της πέρασαν από τους Αιγύπτιους ώς τον Μεγάλο Αλέξανδρο, τους Βυζαντινούς και τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο αλλά και τον Ναπολέοντα, με αποτέλεσμα να έχει στα σπλάγχα της πολύτιμους μάρτυρες από κάθε εποχή.
 
«Παράδεισος όμως είναι και για τους αρχαιοκάπηλους που μπορούν να θησαυρίσουν μέσω της διακίνησης κλεμμένων έργων τέχνης στο εξωτερικό» και συνεχίζει κρατώντας τη φωτογραφία με τον χάλκινο Απόλλωνα: «Αν φύγει από τη Λωρίδα της Γάζας, δεν θα μπορέσουμε να τον εντοπίσουμε πια, διότι η Παλαιστίνη δεν είναι ακόμη κράτος και δεν είμαστε αποδεκτοί από την Ιντερπόλ. Ακόμη κι αν το ανακαλύψουμε στα χέρια εκείνου που το έχει, δεν θα μπορέσουμε ποτέ να το ανακτήσουμε».
Ποιος είναι ο μοναδικός τρόπος για να σωθεί λοιπόν ο εντυπωσιακός θεός; Να κυκλοφορήσει η ιστορία του, να δουν όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται τη φωτογραφία του, ώστε στο μέλλον να μην μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν γνώριζε την προέλευσή του και πώς το απέκτησε εν αγνοία του. 
 
  
 
 
 
 
 
 
Πηγή: La Repubblica

ΚΑΨΑΛΑΣ ΔΗΜ.: "Δεν βλέπουμε τίποτα το θετικό "

Saturday, October 05, 2013

Λιάτσα Δήμ.:«Πλούταρχος ο Χαιρωνεύς, η ζωή και το έργο του»

 
2. http://youtu.be/ha5cVc2T3vo                

 
 
 
 
 

Οι παρομοιώσεις στον Όμηρο.


"Οι Νοτιοσλάβοι ήθελαν και θέλουν τη Θεσσαλονίκη"



"Oι Νοτιοσλάβοι ήθελαν και θέλουν τη Θεσσαλονίκη"

EΛΛΗNIΚΟ  Παρατηρητήριο

Συνέντευξη του Σέρβου Στρατηγού Καπίτσιτς

Οι Νοτιοσλάβοι προσπάθησαν να έρθουν σε σύγκρουση με την Ελλάδα, επειδή πίστευαν, ότι θα μπορούσαν να κατακτήσουν την περιοχή της Θεσσαλονίκης, λέει ο πρώην στενός συνεργάτης του Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, στρατηγός Γιόβο Καπίτσιτς.
Πλησιάζει στο τέλος της ζωής του, ο Σέρβος στρατηγός, και υπενθυμίζει, σα­φώς, ότι η Γιουγκοσλαβία τροφοδότησε με ό­πλα και εξοπλισμό τους αντάρτες του "Ελλη­νικού Δημοκρατικού Στρατού". Αυτά αναφέρει χαρακτηριστικά η νοτιοσλαθική τηλεόραση "Κανάλ 5".
Οι δύο βασικοί λόγοι που παρενέβαινε η Γιουγκοσλαβία στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο ήταν οι πιέσεις που ασκούσε η Σοβιετική Ένω­ση αλλά και οι απαιτήσεις των Νοτιοσλάβων στα Σκόπια.
«Οι Νοτιοσλάβοι των Σκοπίων προσπάθη­σαν να παρέμβουν και να αντιμετωπίσουν την Ελλάδα, γιατί πίστευαν άτι θα καταλάβουν τη Θεσσαλονίκη και την γύρω από αυτήν περιο­χή», λέει ο πρώην στρατηγός σε συνέντευξη του στο ελληνικό πρακτορείο ειδήσεων και στο ερώ­τημα αν η ιδέα αυτή στηρίχθηκε από τα μέλη του Κομμουνισικού Κόμματος των Σκοπίων, ο Κα­πίτσιτς απαντά:
«Σίγουρα. Υπήρχαν φιλοδοξίες που εκφρά­ζονταν ανοικτά από τα όργανα του κόμματος, αλλά απέφευγαν να το δηλώσουν δημόσια. Θέ­λουν και τώρα, αλλά και τότε. Η ιδέα υπήρχε πάντα».
Αναφερόμενος στις σχέσεις των Σκοπίων με το Βελιγράδι, είπε ότι για να καθησυχάσουν τα μέλη του κόμματος της Νοτιοσλαβίας, η Γιου­γκοσλαβία αποφάσισε να παρέμβει στον ελλη­νικό "εμφύλιο πόλεμο", πρώτα με το άνοιγμα των νοσοκομείων και συνέχισε κατόπιν με μεγα­λύτερη παρέμβαση, αλλά συνάντησε τις αντιδράσεις των δυτικών χωρών.
«Η πολιτική ηγεσία της Γιου­γκοσλαβίας, θεωρούσε ότι η λαϊ­κή εξέγερση στην Ελλάδα, δεν εί­χε καμία πιθανότητα επιτυχίας. Η Δύση, εξάλλου, δεν θα επέτρεπε ποτέ η Ελλάδα να τεθεί υπό την αιγίδα της Σοβιετικής Ένωσης. Τα γνωρίζαμε αυτά, αλλά έ­πρεπε να εμπλακούμε (στον ελληνικό "εμφύ­λιο") λόγω της Σοβιετικής Ένωσης και των Νο­τιοσλάβων (που ήθελαν τη Θεσσαλονίκη)», θα πει ο πρώην στρατηγός και στενός συνεργάτης του Τίτο και θα συμπληρώσει ότι όπλα από το πρώην σοβιετικό μπλοκ έφθαναν στην Ελλάδα (για τον "Δημοκρατικό Στρατό") μέσω της Γιου­γκοσλαβίας.
«Τα όπλα -κυρίως του πεζικού- προέρχο­νταν από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (Ρου­μανία, Τσεχία, Ουγγαρία), συγκεντρώνονταν σε ένα παλιό εργοστάσιο, μεταξύ Βελιγραδίου και Πάντσεβο. Συσκευάζονταν σε κιβώτια από αν­θρώπους μας με μεγάλη μυστικότητα και φορτώνονταν σε φορτηγό και το βράδυ με τη συ­νοδεία πρακτόρων μας, της UDΒΑ, μέσω Σκοπίων έφθαναν στην Μπίτολα και από εκεί μετα­φέρονταν στα σύνορα για τους Έλληνες», λέει ο Καπίτσιτς.
Σημειώνει, ακόμη, ότι η βοήθεια προς το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, ήταν τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα, που έφθαναν με τον ίδιο τρόπο στα ελληνικά σύνορα.
Σύμφωνα με τον πρώην στρατηγό, η Γιου­γκοσλαβία φιλοξένησε περίπου 10 χιλιάδες παι­διά από την Ελλάδα, τα οποία αργότερα έστειλε στις γειτονικές χώρες, όπως στη Τσεχική Δημο­κρατία, την Ουγγαρία και την Πολωνία.
«Δεν πιστεύω ότι κάποια από τα παιδιά αυτά παρέμειναν στη Γιουγκοσλαβία», σχολίασε ο 95 χρόνος Γιόβο Καπίτσιτς.
 


 

Ξενόγλωσσες επιγραφές



Ξενόγλωσσες επιγραφές

Υπενθυμίζουμε την ύπαρξη νόμου ο οποίος υποχρεώνει την αναγραφή των επιγραφών καταστημάτων στην ελληνική γλώσσα
Υπάρχει νόμος που υποχρεώνει την αναγραφή των επιγραφών των επιχειρή­σεων στην ελληνική γλώσσα.
Φαίνεται όμως πως στην Ελλάδα οι νόμοι ψηφίζονται για να εφαρμόζονται κατά δοκούν μες την Πολιτεία να αποφεύγει την εφαρμογή τους, όταν διαπι­στώνει πως υπάρχει πολιτικό κόστος.
Γιατί επομένως τους ψηφίζει;
Καλό Θα είναι, οι φορείς που ενδια­φέρονται για τον ελληνισμό, να απαιτή­σουμε από κοινού την εφαρμογή του νό­μου.


Σχετικά με την εφαρμογή των διατάξεων του ν. 2946/2001 (Υπαίθρια Διαφήμιση, Συμπολιτείες Δήμων και Κοινοτήτων και άλλες διατάξεις", ΦΕΚ Α' 224) και προς το σκοπό της επίτευξης ομοιόμορφης και εναρμονισμένης δρά­σης της διοίκησης προς το περιεχόμενο των δια­τάξεων που αφορούν την υποχρέωση αναγραφής των επιγραφών στην ελ­ληνική γλώσσα, κατά τα οριζόμενα στην παράγραφο  1 του άρθρου 6 του ανωτέρω νόμου, σας    επισημαίνουμε  τα   ακό­λουθα:
Με την ως άνω διάταξη θεσμοθετήθηκε η υποχρέωση αναγραφής στην ελληνική γλώσσα όλων των επιγραφών, με τις οποίες προσδιορί­ζεται η θέση, η διεύθυνση, η ιδιότητα, ή η επαγ­γελματική δραστηριότητα φυσικού προσώπου, ή η επωνυμία και το αντικείμενο δραστηριότητας ενώσεως  φυσικών  ή  νομικών,  επιτρεπόμενης ωστόσο   (προαιρετικά)  της  παράλληλης  παρά­θεσης- επί αυτών, ξενόγλωσσων Λέξεων (συμπεριλαμβανομένων των κατοχυρωμένων εμπορι­κών σημάτων,  διακριτών τίτλων και  εν γένει επωνυμιών),   υπό  την   προϋπόθεση   όμως  της αναγραφής τους με μικρότερα στοιχεία.
Επί τη βάσει των ανωτέρω, παρακαλούμε όπως τα οικεία Επιμελητήρια, κατά τη διαδι­κασία έγκρισης του δικαιώματος χρήσης της επωνυμίας και του διακριτού τίτλου εκ μέρους των φυσικών και νομικών προσώπων που δρα­στηριοποιούνται επαγγελματικά, να προβαίνουν
στην ενημέρωση των δικαιούχων,  αναφορικά με την υποχρέωση συμμόρφωσης τους προς την
  επιταγή  της   προεκτεθείσας παραγράφου. Ομοί­ως οι δήμοι και οι κοι­νότητες της Χώρας, θα πρέπει, αφενός κατά τη διάρκεια λειτουργίας του συνόλου των καταστημάτων-επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται εντός των ορίων της χω­ρικής τους αρμοδιότη­τας, αφετέρου κατά τη διαδικασία αδειοδότησης των κατά λόγο αρμοδιότητάς τους καταστημάτων
(υγειονομικού ενδιαφέ­ροντος κλπ), να μεριμνούν για την ορθή ανα­γραφή των επιγραφών σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, προβαίνοντας παράλληλα σε σχετικούς ελέγχους για τη διασφάλιση της νομι­μότητας τους.
Υπενθυμίζεται τέλος, ότι για την αφαίρεση των παράνομων ξενόγλωσσων επιγραφών και τις επιβαλλόμενες κυρώσεις στους παραβάτες, έχουν εφαρμογή οι διατάξεις των άρθρων 6 και 9 τον εν λόγω νόμον πρόστιμο ύψους 537 ευρώ έως 5.870 ευρώ και αφαίρεση από συνερ­γεία του οικείου Δήμου, ή Κοινότητας ή Περι­φέρειας   ή   Ταμείου   Εθνικής   Οδοποιίας,   ή Ο.Σ.Ε., ή ιδιωτικά,  κατά  περίπτωση, με συν­δρομή της οικείας αστυνομικής αρχής).
Παρακαλείται η Κεντρική Ένωση Επιμελη­τηρίων να γνωστοποιήσει άμεσα το παρόν στα Επιμελητήρια της Χώρας, ομοίως δε οι περι­φέρειες στους ΟΤΑ α' βαθμού, χωρικής τους αρμοδιότητας.