NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, September 29, 2013

Καταστροφές αρχαίων ναών

Καταστροφές αρχαίων ναών

και ποιές εκκλησίες χτιστικαν πάνω τους. Πλήρης οδηγός

Μεγέθυνση
Πολλά ευχαριστώ στον Δημήτρη
 
Είναι ευρύτερα γνωστό πως δίπλα ή κάτω από μία εκκλησία υπάρχουν τα ερείπια κάποιου αρχαίου ελληνικού ναού. Σε αρκετές, μάλιστα περιπτώσεις, οι ίδιοι οι αρχαίοι ναοί έχουν μετατραπεί σε χριστιανικές εκκλησίες.
 
Όποιον ιερέα κι αν ρωτήσουμε γιατί χτίστηκαν χριστιανικοί ναοί πάνω σε αρχαίους ναούς και ιερά θα μας πει πως ήθελαν να «εξαγνίσουν» το χώρο από την «ειδωλολατρία» των «εθνικών». Αυτό, ίσως, είναι η μισή αλήθεια.
 
Πιθανότερο είναι πως ήθελαν να «ελέγξουν» ή να «εκμεταλλευτούν» την δύναμη των αρχαίων ιερών. Εξάλλου είναι γνωστό και κατά ένα μεγάλο ποσοστό επιβεβαιωμένο ότι οι αρχαίοι ναοί ήταν ιδρυμένοι πάνω σε τόπους δύναμης, πάνω σε ειδικούς ενεργειακούς τόπους οι οποίοι πρόφεραν ηρεμία, γαλήνη, ίαση, οριακά φαινόμενα κλπ.
 
Ωστόσο, η δύναμη ενός τόπου φαίνεται να «λειτουργεί» σύμφωνα με την «ηθική» αυτών που διαμένουν εκεί. Ή για να το πω διαφορετικά: η δύναμη ενός τόπου γίνεται γόνιμη και δημιουργική, για τον άνθρωπο, όταν αυτός που θα κατοικήσει εκεί το κάνει με σεβασμό. Τότε ο άνθρωπος «συντονίζεται» με την δύναμη, ή έρχεται σε συνάφεια με το «θείο». Διαφορετικά η δύναμη μένει στείρα και δεν αποδίδει. Ο τόπος μπορεί να γίνει περίτρανος και λαμπρός αλλά η δύναμη δεν αποδίδει. Ή μάλλον αποδίδεται, διαχέεται αλλά δεν εκλαμβάνεται.
 
Σε όσες εκκλησίες δεν έχουν «προσαρμοστεί» δεν έχουν εναρμονιστεί στο περιβάλλον όπως οι αρχαίοι ναοί, πάνω στους οποίους κτίστηκαν, έχουν παρατηρηθεί πολλά διαζύγια και όχι μόνο δεν στεριώνει ο γάμος αλλά και τα παιδιά που βαφτίζονται σε τέτοια μέρη-εκκλησίες δεν έχουν την «απαραίτητη» ή «απαιτούμενη» πνευματική και ψυχική ισορροπία.

ΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΑΡΧΑΙΩΝ ΤΟΠΩΝ & ΙΕΡΩΝ

 
Αν με προσοχή ερευνήσουμε τα ονόματα των εκκλησιών και των αρχαίων ιερών, θα διαπιστώσουμε εύκολα, πως σε πληθώρα των περιπτώσεων αυτοί που ονόμασαν τις εκκλησίες πολύ απλά αντιστοίχισαν το όνομα που ήταν αφιερωμένος ο αρχαίος ναός με τον χριστιανικό άγιο που έχτισαν από πάνω του.
 
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αντικατάσταση του ονόματος αρχαίου ναού απόΔήμητρα Χθονία σε Άγιο Δημήτριο. Όπου δηλαδή υπάρχει εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, στο ενενήντα τις εκατό των περιπτώσεων έχει χτιστεί πάνω σε αρχαίο ναό της Δήμητρας Χθονίας. Το ίδιο συμβαίνει με τα πιο πολλά εκκλησάκια του προφήτη Ηλία που έχουν «αντικαταστήσει» τους αρχαίους ναούς του Απόλλωνα Ηλίου. Ή ακόμα και τα εκκλησάκια του Αγίου Γεωργίου έχουν πάρει τη θέση ναών και ιερών του Δία.
 
Για παράδειγμα οι περισσότερες εκκλησίες του Αγίου Πέτρου είναι κωδικοί που σχετίζονται με κάποιο «ειδικό» πέτρωμα ή ορυκτό στο υπέδαφος της εκκλησίας -πρώην αρχαίου ναού- με κάποιο πολύτιμο, ημιπολύτιμο λίθο ή ακόμα και «μαγικό» ή «μυθικό» λίθο (συνήθως Ερμές, Απόλλωνος Αυγιέου, ομφαλούς κλπ) τους οποίους, αν και «ειδωλολατρικής» προέλευσης η εκκλησία τους κρατά καλά φυλαγμένους στους κόλπους της.
 
Οι εκκλησίες με την ονομασία Κοίμηση της Θεοτόκου κωδικοποιούν την παρέμβαση του ιερατείου σε κάποια πύλη, είσοδο, σπηλιά κλπ που -φυσικά βρίσκεται από πάνω τους η συγκεκριμένη εκκλησία- «κοίμισαν» δηλαδή σφράγισαν και απομόνωσαν την όποια είσοδο από το ευρύ κοινό και τους πιστούς, συνήθως για προσωπική εκμετάλλευση ή για άλλους λόγους.

Μια διαφορετική σημασία έχουν οι εκκλησίες Παναγία η Τρυπητή στο Αίγιο, Παναγία η Εκατονταπυλιανή στην Πάρο, Παναγία η Παραπορταριανή στην Μύκονο, η μονή Μέγα Σπήλαιο στα Καλάβρυτα κλπ. Όλες υποδηλώνουν πως βρίσκονται επάνω ή δίπλα σε ανοίγματα από σπηλιές, οι οποίες ναι μεν δεν έχουν σφραγιστεί, αλλά και πάλι οι περισσότερες δεν είναι προσβάσιμες για το κοινό.

 
Με σπηλιές, άλλου είδους, συνδέονται και οι εκκλησίες που έχουν το όνομα της Αγίας Παρασκευής και που σημαίνει ότι το κτίριο βρίσκεται «παρά Εκάβης» ή σχετίζεται με το όνομα των Καβείρων, οπότε η σύνθεση των λέξεων οδήγησε στην παραφθορά του Παρασκευή, ή πολύ απλά συνδύασαν το όνομα αυτό με τις σπηλιές της Εκάβης ή των Καβείρων, λόγω της ομοιότητας των ονομάτων.
 
Και στις δύο περιπτώσεις, η Εκάβη και οι Κάβειροι υπονοούν υποχθόνιους θεούς που βγαίνουν από την γη, μέσα από σπηλιές, γι αυτό και στην συγκεκριμένη είσοδο ήρθε και χτίστηκε η εκκλησία της αγίας Παρασκευής, για να εμποδίσει την έξοδό τους..

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΝ ΥΠΟΓΕΙΩΣ

 
Πολλές εκκλησίες, κυρίως βυζαντινές και των πρώτων χριστιανικών χρόνων έχουν χτιστεί πάνω σε αρχαία ιερά και ναούς που αυτά είχαν πρόσβαση σε υπόγειες στοές που επικοινωνούσαν με άλλα συστήματα στοών και έφταναν τελικά να επικοινωνούν με άλλους ναούς ή τοποθεσίες.
 
Τέτοια παραδείγματα έχουμε στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης, με το λιγότερο τέσσερις υπόγειες διαδρομές που η μία από αυτές καταλήγει στις κατακόμβες του Αϊ-Γιάννη του Πρόδρομου απέναντι από την Αγία Σοφία, και η άλλη στα κάστρα. Τον Άι Γιάννη τον Πρόδομο πολλοί τον ξέρουν και ως Αι Γιάννη τον Υπόγειο.
 
Στην Σύρο, η ορθόδοξη εκκλησία Κοίμησης της Θεοτόκου και η οποία είναι χτισμένη πάνω από τον αρχαίο ναό της Φρατρίας Αθηνάς, έχει ένα πολύπλοκο σύστημα στοών στα υπόγειά του και επικοινωνεί με άλλους ορθόδοξους αλλά και καθολικούς του νησιού.

ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑ ΠΑΝΩ Ή ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΑΡΧΑΙΑ ΙΕΡΑ

 
Είδαμε πως οι χριστιανικοί ναοί χτίστηκαν πάνω στους αρχαίους για πολλούς λόγους. Όταν δεν τους «σκέπαζαν» με χριστιανικούς ή όταν δεν τους γκρέμιζαν εκ θεμελίων, κι όταν δεν μπορούσαν να τους καταστρέψουν, τότε πολύ απλά τους μόλυναν. Έπρεπε να μολυνθεί το αρχαίο ιερό, αφού δεν μπορούσαν αλλιώς οι χριστιανοί να «κλέψουν» την δύναμη του τόπου. Ο πιο απλώς και πιο εύκολος τρόπος για να μολύνουν ήταν με την ίδρυση και τοποθέτηση στην κατάλληλη θέση ενός νεκροταφείου, όπως εκείνο που αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη κολλημένο στην πλευρά ιερού ναού του Απόλλωνος στους Δελφούς ή εκείνο που επίσης ανακαλύφθηκε στον χώρο των Ιερών στην Νεμέα.
 
ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ
 
Στις αρχαίες πόλεις του Άθωνα λατρευόταν ο Ζευς Ομάλιος ή Φύξιος, ο Απόλλων, ο Διόνυσος, ο Ηρακλής, ο Τιτάνας Κρείος, ο Νηρέας, η Αφροδίτη η Ουρανία, η Μορφώ, η Άρτεμις η Αγραία και Ποτάμια, η Δήμητρα και άλλες πελασγικές και θρακικές Θεότητες. Στην κορυφή του Άθωνα υπήρχαν πολλοί βωμοί διαφόρων θεοτήτων. Μία από τις προσωνυμίες του Δια ήταν «Αθώος Ζεύς» επειδή υπήρχε κάποτε στην κορυφή του Άθω άγαλμα του Δία, σήμερα βέβαια δεν υπάρχει.
 
Αξίζει να προσέξουμε, πως το ιερό της Αρτέμιδος αποτελούσε άβατο για τους άντρες, αλλά όχι για όλη την χερσόνησο, όπως συμβαίνει σήμερα, παρά μόνο γύρω από το ιερό. Στο ιερό κατοικούσαν μόνο γυναίκες, ιέρειες της θεάς, όπου και τελούσαν τα Μυστήρια της Αρτέμιδος από ανύπανδρες γυναίκες, όχι μόνο προς τιμή της αλλά και προς τιμή του Απόλλωνα και της Δάφνης.
 
Η αδελφή του Απόλλωνα, είχε ως βασίλειό της την άγρια παρθένο φύση, που δεν είχε βεβηλωθεί από ανθρώπινο χέρι. Αυτή την έννοια έχει και η προσωνυμία της ως Αγνή και Παρθένος. Προσωνυμίες που απέκτησε και η Παναγία για διαφορετικούς λόγους. Η Άρτεμις είναι επίσης Θεά των τοκετών γι αυτό και την αποκαλούν Παιδοτρόφο, Εύλοχον, Ειλειθυίαν. Για παρόμοια φροντίδα και προστασία παρακαλείται και η Παναγία από γυναίκες που βρίσκονται σε ενδιαφέρουσα.
 
Κατά το πρώτο ήμισυ του 11ου αιώνα, αρχίζει να επικρατεί η ονομασία που όλοι γνωρίζουμε σήμερα «Άγιον Όρος».
 
ΑΚΡΟΠΟΛΗ
 
Ήδη από τον 6ο μ.Χ. αιώνα ο Παρθενώνας βεβηλώνεται, ή αν θέλετε, μετατρέπεται σε χριστιανική εκκλησία της Παρθένου Μαρίας. Το 1204, η εκκλησία αυτή μετατρέπεται σε φράγκικη, ενώ μερικούς αιώνες μετά, ο τουρκικός ζυγός επεμβαίνει και αλλάζει το σκηνικό σύμφωνα με τα δικά του θρησκευτικά δεδομένα. Στα 1456 ο Παρθενώνας γίνεται τούρκικο τζαμί.
 
Διάφοροι χώροι της Ακρόπολης αλλάζουν και γίνονται χριστιανικοί. Για παράδειγμα μία σπηλιά που βρίσκεται πάνω από το θέατρο μετατρέπεται και αφιερώνεται στην Παναγία την Χρυσοσπηλιώτισα. Το Ασκληπιείο αλλάζει σε ναό των Αγίων Αναργύρων. Η Αρχαία Κρήνη, όπως και κάθε πηγή που για τους αρχαίους -όπως και σήμερα είναι παραδεκτό – είχε θαυματουργές ιδιότητες, αν και καθόλα «ειδωλολατρικής» έμπνευσης γίνεται Αγίασμα, για τις ίδιες, φυσικά, ιαματικές ιδιότητες.
 
Απέναντι από την Ακρόπολη υπάρχει ο λόφος που βρίσκεται το αστεροσκοπείο. Παλιά λεγόταν λόφος των Νυμφών επειδή εκεί υπήρχε ιερό τους. Στο ίδιο πιθανόν μέρος, ή πολύ κοντά υπάρχει σήμερα ο ναός της Αγ. Φωτεινής.
 
ΘΗΣΕΙΟ
 
Μεταξύ 6ου και 8ου αιώνα σφραγίστηκε η είσοδος του πρόναου για να γίνει εκεί το Ιερό Βήμα. Στον τοίχο του προδόμου ανοίχτηκε η κύρια είσοδος της εκκλησίας. Στην βόρεια πλευρά ανοίχτηκε μικρή πόρτα (σήμερα είναι κλειστή με παράταιρο τρόπο). Πιθανότατα, ανοίχτηκαν τρεις ακόμα πλάγιες πόρτες μετά το έτος 979, οπότε και έγινε η εικονογράφηση των εξωτερικών τοίχων. Στα τέλη του 10ου ή κατά τις αρχές του 11ου αιώνα, έγινε ριζική ανακαίνιση της εκκλησίας με δαπάνες πιθανότατα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου.
  
Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, το Θησείο μετατράπηκε σε λατινική εκκλησία. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, περιήλθε πάλι στους Έλληνες ως εκκλησία, αλλά επιτρεπόταν μόνο μία φορά τον χρόνο, στις 23 Απριλίου του Αγίου Γεωργίου, να λειτουργούν. Το 1836 το Θησείο γίνεται αποθήκη και μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό, ξανά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου μέχρι το 1835, οπότε και μετατράπηκε σε προσωρινό αρχαιολογικό μουσείο και αργότερα σε αποθήκη αρχαιοτήτων. Το 1936 και με απόφαση του αρχαιολογικού συμβουλίου γκρεμίστηκαν οι μεταγενέστεροι τοίχοι με τους οποίου φρασσόταν ο πρόναος αναστυλώθηκαν και συμπληρώθηκαν οι δύο κίονες, οι χριστιανικές τοιχογραφίες και αγιογραφίες αφαιρέθηκαν.

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΡΧΑΙΑ ΙΕΡΑ

 
Στην Αθήνα και στην οδό Μητροπόλεως έξω από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης. Αν και μικρό κάτω από την εκκλησία υπάρχουν μεγάλα υπόγεια με στοές που οδηγούν σε διάφορες κατευθύνσεις. Η Αγία Δύναμη είναι χτισμένη πάνω σε αρχαίο ιερό των Ιλισιάδων Μουσών.
 
Στον ίδιο δρόμο, λίγο πιο πέρα και κάτω από την Μητρόπολη των Αθηνών, ή πολύ κοντά της, βρισκόταν ο ναός της Υπερβόρειας Ειλείθυιας προστάτιδας του τοκετού. Η Ειλείθυια είχε ταξιδέψει στην Δήλο για βοηθήσει την Λητώ, μητέρα του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος, για να γεννήσει. Είναι γνωστή και ως Άρτεμις Ειλείθυια.
 
Στην οδό Ευριπίδους υπάρχει το εκκλησάκι του Αϊ-Γιάννη του Πρόδρομου, γνωστό και ως Αϊ Γιάννη της Κολώνας, διότι μέσα στην εκκλησία, στον χώρο του ιερού και στο αριστερό του μέρος υπάρχει αρχαίος κορινθιακός κίονας, ο οποίος βγαίνει πάνω από τα κεραμίδια της εκκλησίας. Στην βάση της κολόνας, οι παλιοί Αθηναίοι έδεναν πολύχρωμα νήματα και κορδέλες, για να γιατρέψει ο Άι-Γιάννης τις αρρώστιες τους. Πρόκειται για ένα εντελώς αρχαίο «ειδωλολατρικό» συνήθειο που έκαναν σε αντίστοιχα μέρη για να ζητήσουν προστασία από τον Απόλλωνα Αυγιέα.
 
Λίγο πιο πέρα από τις Στήλες του Ολυμπίου Διός, υπάρχει ένα κοίλωμα που στην παλιότερη Αθήνα ήταν γνωστό ως Βατραχονήσι. Εκεί που βρίσκεται σήμερα το εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, υπήρχε βωμός των Ιλισιάδων. Από εκεί περνούσε ο ποταμός Ιλισσός, όπου και η Κρήνη Καλλιρόη, πηγή που έπαιρναν νερό οι αρχαίες Αθηναίες κόρες για να χρησιμοποιήσουν στις τελετές του γάμου.
 
Στο αρχαίο νεκροταφείο του Κεραμεικού, επί της οδού Πειραιώς και Ιεράς Οδού, υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Τριάδος που βρίσκεται μέσα στον αρχαιολογικό χώρο.
 
Αν ακολουθήσουμε την Ιερά Οδό από τον Κεραμεικό στα τέσσερα περίπου χιλιόμετρα θα συναντήσουμε ένα εκκλησάκι. του Αγ. Σάββα. Εκεί, σύμφωνα διάφορες ιστορικές πηγές, επιγραφές και άλλες, υπήρχε μία ιερή συκιά. Αυτό, βέβαια, μας το επιβεβαιώνει και ο Παυσανίας: «Υπάρχει επίσης βωμός του Ζεφύρου και ιερό της Δήμητρας και της Κόρης, όπου τιμώνται μαζί και η Αθηνά και ο Ποσειδών. Στο μέρος αυτό λένε πως ο Φύταλος είχε δεχτεί στο σπίτι του τη Δήμητρα και πως η θεά τους έδωσε σ αντάλλαγμα (σ.τσ. για πρώτη φορά) το οπωροφόρο δέντρο της συκιάς.»
 
Ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο της Ιεράς Οδού, φτάνουμε στο Δαφνί, ο ναός της Παναγίας είναι χτισμένος πάνω στα ερείπια του ελληνικού ναού του Απόλλωνος Δαφναίου.
 
Στην Ελευσίνα υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Ζαχαρία, η οποία είναι χτισμένη ακριβώς πάνω στα ερείπια βυζαντινής που και αυτή είχε χτιστεί ακριβώς πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού του Τριπτόλεμου. Εκεί κοντά άλλωστε βρέθηκε και το γνωστό ανάγλυφο με την Δήμητρα και την Κόρη που δίνουν στον Τριπτόλεμο τον καρπό του σίτου. Αλλά και στο αρχαίο τελεστήριο της Ελευσίνας έχει χτιστεί το βυζαντινό ναίδριο της Παναγίας.
 
Η μονή Καισαριανής και η μονή Αστερίου είναι χτισμένες πάνω σε αρχαίους ναούς και ιερά της Αρτέμιδος και των Καβείρων αντίστοιχα. Η μονή της Καισαριανής είναι του 10ου αιώνα και χτίστηκε πάνω σε παλαιότερη του 4ου μ.Χ. Η της Καισαριανής και Αστερίου επικοινωνούν μεταξύ τους με υπόγειες στοές καθώς και με άλλα υπόγεια μονοπάτια που οδηγούν σε άλλες αρχαίες ιερές τοποθεσίες.
 
Στο Μαρούσι, υπάρχει ένα εκκλησάκι ο Αι-Γιάννης, του 15ου αιώνα και ο οποίος έχει χτιστεί πάνω στα θεμέλια του προϋπάρχοντος αρχαίου ελληνικού ναού της Αρτέμιδος Αμαρυσίας.
 
Στην Άνω Γλυφάδα, έξω από την Αθήνα, υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Κόρακα, ο οποίος είναι χτισμένος πάνω σε αρχαίο ναό του Απόλλωνα. Αξίζει να τον επισκεφτείτε και να δείτε το εσωτερικό της εκκλησίας καθώς «κρύβει» πολλά από τον αρχαίο ναό.
 
Στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής, υπάρχει η γνωστή σπηλιά της Πεντέλης που κατά τους αρχαίους θεωρούνταν «Αιπόλειο του Πανός» ή αλλιώς «Παναιπόλειο», δηλαδή ο Πόλος του Πάνα ή του Παντός. Τα διάφορα «υπερφυσικά» φαινόμενα στο σπήλαιο αλλά και στην γύρω περιοχή «δίνουν και παίρνουν» όπως και οι διάφορες θεωρίες γι αυτά. Ο τόπος εκεί φαίνεται να έχει κάποια ιδιαίτερη ενέργεια. Για τους λόγους αυτούς, προφανώς, αναγέρθηκε μικρή εκκλησία προκειμένου να «εξαγνίσει» τον τόπο ή να οικειοποιηθεί την ενέργεια της περιοχής. Πεντέλη, άλλωστε, σύμφωνα με μία σύγχρονη εκτίμηση σημαίνει «Πύλη εν τω τέλη».
 
Κοντά στον Μαραθώνα υπάρχει η Μονή Βρανά. Είναι χτισμένη στο αρχαίο ιερόΔήμητρος Χθονίας. Μάλιστα, εκεί υπάρχει και κάτι το ιδιαίτερα χαρακτηριστικό. Η μονή είναι «εντοιχισμένη» σε μία σπηλιά, -σφραγίζοντας έτσι την πρόσβαση- από ορισμένο ύψος της οποίας στάζει μύρο. Το μύρο αυτό, βέβαια, είναι πλέον «άγιο» και «ιερό», αφού σε κανέναν από τους επισκέπτες και τους πιστούς, δεν πάει το μυαλό ότι το «αγιασμένο» αυτό μύρο προϋπήρχε της εκκλησίας, από τα «ειδωλολατρικά» χρόνια. Ανάλογο φαινόμενο υπάρχει σε αρκετές εκκλησίες όπως στην Αγία Παρασκευή Τεμπών.
 
Ας περάσουμε τώρα στην Πελοπόννησο και την αρχαία πόλη της Σικυώνας. Εκεί θα συναντήσουμε μία Φράγκικη εκκλησία του Ζαρακά, η οποία είναι χτισμένη ακριβώς δίπλα σε ναό της Αρτέμιδος.
 
Στην αρχαία πόλη Βούρα της ΒΔ Πελοποννήσου, στη σημερινή θέση Τρουπιά όπου βρίσκεται το μετόχι της μονής του Άγιου Σπηλαίου υπήρχε ιερό και μαντείο του Ηρακλή. Βρισκόταν μέσα στο σπήλαιο, όπου φυσικά και το άγαλμα του Ήρωα.
 
Η Παναγία η Χελιδονού στην Τράπεζα της παραλιακής Αχαίας είναι χτισμένη στα ερείπια αρχαίου ναού αφιερωμένου στην Γαία.
 
Το απόμερο γραφικό ερημοκλήσι της Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδώρας της Πελοποννησίας, με την θαυμαστή, σαν από εξωτικό παραμύθι, δασοσκέπαστη οροφή της, στους πρόποδες του Τετραγίου όρους, τέσσερα περίπου χλμ από το χωριό Βάστα Μεγαλοπόλεως και σε υψόμετρο περί τα 860μ. Ενδέχεται να ανεγέρθη στα ερείπια ναού του τραγοπόδαρου αρχαίου θεού Πάνα -του σατανά κατά τους χριστιανούς. Χάλκινα αγαλματίδια που βρέθηκαν εκεί προ δεκαετιών ενισχύουν, χωρίς να επιβεβαιώνουν την εικασία αυτή.
 
Η εκκλησία όπου παντρεύτηκε ο ήρωας της επανάστασης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στο χωριό Ζαρούχλα Αχαίας είναι χτισμένος επάνω στον ναό Καταθεσίου Αρτέμιδος.
 
Το γνωστό Ποντικόκαστρο είναι και αυτό χτισμένο πάνω σε αρχαίο ναό της Αρούρας Αρτέμιδος, όπου από κάτω υπάρχουν υπόγειες αρχαίες στοές και περάσματα.
 
Από το να γίνει εκκλησία δεν γλίτωσε ούτε το εργαστήριο του Φειδία, στο οποίο φιλοτέχνησε το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, ενός από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου. Πολύ παράξενο, κατά την άποψη του γράφοντα, που ένα απλό εργαστήρι, το οποίο δεν υπήρξε ούτε ιερό, ούτε λατρευτικός τόπος, ούτε κάτι άλλο, να γίνει εκκλησία. Στα ερείπια του εργαστηρίου χτίστηκε μια μεγάλη βυζαντινή εκκλησία από τον Θεοδόσιο τον Β΄.
 
Φτάνοντας στο Άργος, θα συναντήσουμε στους πρόποδες της κορυφής Ασπίδας το εκκλησάκι του Αγίου Ηλία. Είναι χτισμένο στα ερείπια του ιερού του Απόλλωνα και της Αθηνάς, που ήταν και μαντείο.
 
Στο Ελληνικό θα συναντήσουμε τα απομεινάρια μίας πυραμίδας, από τις ελάχιστες που έχουν διατηρηθεί σχεδόν (ο θεός να το κάνει αυτό το «σχεδόν») σε ακέραια κατάσταση. Μερικά μέτρα δίπλα της υπάρχει και εκεί μία εκκλησία. Κι όμως ο τόπος δεν ήταν ιερός. Ηπυραμίδα αυτή αποτελούσε κατά πάσα πιθανότητα φρυκτωρία. Τι λόγους είχε να χτιστεί εκεί εκκλησία;
 
Το ίδιο μπορούμε να αναρωτηθούμε για την εκκλησία της Επισκοπής η οποία βρίσκεται στο κοίλο του αρχαίου θεάτρου της Τεγέας.
 
Η αρχαία Τεγέα συνορεύει με την αρχαία Μαντίνεια στον αρχαιολογικό χώρο της οποίας υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Φωτεινής. Η εκκλησία αυτή είναι η παράξενη εκδοχή αρχιτεκτονικής χριστιανικού οικοδομήματος. Σε τίποτα δεν θυμίζει εκκλησία. Αυτό που είναι βέβαιο είναι πως βρίσκεται χτισμένη στα θεμέλια του ναού της Αρτέμιδος και χτίστηκε αποκλειστικά από τα αρχαία αυτά οικοδομικά υλικά, καθώς από τα αιγυπτιακά Σεραπεία της περιοχής και επίσης από ένα ναίσκο της θεάς Ήρας.
 
Το εκκλησάκι της Παναγίας της Ραχιώτισας στην Φλιούντα, είναι και αυτό χτισμένο επάνω στο αρχαίο Ασκληπιείο.
 
Στην αρχαία Τροιζήνα υπήρχε ναός της Αφροδίτης Κατασκοπίας εκεί που σήμερα βρίσκεται η εκκλησία της Επισκοπής.
 
Στον Ταύγετο και στην αρχαία πόλη Βρυσέαι υπήρχε ναός και άγαλμα του Διονύσουστο ύπαιθρο και πηγή. Σήμερα υπάρχει εκκλησία. Στην ίδια περιοχή υπάρχει και εκκλησάκι του προφήτη Ηλία για το οποίο υπάρχει η παράδοση ότι: «μετά από τάμα πιστού, οι εργάτες προσπάθησαν να κτίσουν το εκκλησάκι στην απέναντι κορφή, αλλά τα υλικά το βράδυ εξαφανίζονταν και τα έβρισκαν την επομένη, στη ψηλότερη κορφή όπου τελικά κατασκευάστηκε». Παράξενο που το τάμα του πιστού δεν «έπιασε» και το εκκλησάκι ήθελε να χτιστεί σε εκείνη την κορυφή του Ταύγετου, όπου βρισκόταν η ιερή τοποθεσία του Ήλιου ή του Απόλλωνα.
 
Σε Μεσσηνιακό βουνό πάνω από το χωριό Παλαιό Λουτρό, συναντούμε στη σπηλιά του Κουφιέρου το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων. Εκεί υπήρχε αρχαιότατος ναός από τον οποίο δεν σώζεται τίποτα, για να μας τον θυμίζει, έστω και ονομαστικά.
 
Σε δρακόσπιτο της Όχης, στην Εύβοια, υπήρχε παλιά ιερό της Ουράνιας Αφροδίτης. Δίπλα υπήρχε και η Ελαιατική Σχολή που μετατράπηκε σε χριστιανικό φροντιστήριο με το όνομα Μονή των Ομολογητών.
 
Στην κεντρική Ελλάδα, στην Αγ. Μαρίνα Βοιωτίας αν αναζητήσουμε θα βρούμε την εκκλησία του Αγίου Βλάσιου, ο οποίος είναι χτισμένος πάνω σε αρχαίο ιερό του Πανοπέα, ο οποίος, σημειώστε έφτιαχνε ανθρώπους από πυλό. Σήμερα η ίδια περιοχή είναι γνωστή από αναφορές για εμφανίσεις ΑΤΙΑ. Πως να μην χτιστεί εκεί μία εκκλησία να εξαγνίσει τον χώρο!
 
Μεταξύ Κάστρου και Ορχομενού, στο χωριό Παύλο και στην αρχαία Υηττό το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου στην κορυφή του λόφου αντικαθιστά ναό του Ηρακλή, από το ίδιο αρχαίο υλικό. Μάλιστα η Αγία τράπεζα έχει το εξής παράδοξο: ήταν αφιερωμένη στον ρωμαίο αυτοκράτορα Σεπτίμο Σεβήρο. Ο Άγιος Νικόλαος ήταν Ασκληπιείο κάτι που επιβεβαιώνεται και από την ενεπίγραφη πλάκα.
 
Έξω από τον Ορχομενό, ήταν ο τάφος του Ησιόδου, ο ναός του Βάκχου, μα κυρίως και πάνω από όλα βρισκόταν ο ναός των Χαρίτων, αφιερωμένος στις Τρεις Χάριτες, τις οποίες τιμούσες οι Ορχομένιοι με τα Χαριτήσια, γιορτές που περιλάμβαναν μουσικούς αγώνες, στους οποίους έπαιρναν μέρος αοιδοί και ποιητές από όλη την Ελλάδα. Στην θέση του ναού και κατασκευασμένη από το ίδιο αρχαίο οικοδομικό υλικό χτίστηκε η βασιλική της μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του 874.
 
Στην Λαμία, αν επισκεφτούμε το κάστρο Αφανός θα διαπιστώσουμε ή θα μάθουμε πως έχει χτιστεί πάνω από το ναό Δήμητρας Χθονίας. Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι πως επικοινωνεί υπογείως με το απέναντι βουνό στο οποίο υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Λουκά, η οποία και αυτή είναι χτισμένη σε αρχαίο ιερό ναό.
 
Ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Αγίων Πάντων, προστάτες των πανέμορφων και ολοπράσινων Μηλιών Πηλίου. Στην ίδια θέση που βρίσκεται σήμερα ο ναός, υπήρχε βωμός και ιερό του αρχαίου Ερμή, επίσης ψυχοπομπού ο οποίος λατρευόταν και ως κήρυκας. Το ίδιο ψυχοπομποί είναι και οι Μιχαήλ και ο αγγελιοφόρος Γαβριήλ στους οποίους αφιερώθηκε ο ναός, σαν συνέχεια της παλιάς θρησκείας, αλλά που στην ουσία η αντικατάσταση αυτή δήλωνε τη νίκη του «Ενός και Αληθινού Θεού», ο οποίος απέτασσε τα φαντάσματα των ειδώλων και του παγανισμού.
 
Στον Όλυμπο είναι εμφανές και προφανές ότι εκκλησάκια όπως π.χ. του πρ. Ηλία ή το εκκλησάκι της Αγίας Κόρης είναι χτισμένο σε αρχαίο ναό. Το πρώτο αντικαθιστά τονΒωμό του Διός και το δεύτερο ναό της Κόρης της Δήμητρας, Περσεφόνης, ή ενδεχομένως και της Αρτέμιδος καθώς και αυτή ήταν Παρθένος και προστάτης της αμόλυντης Φύσης.
 
Στους πρόποδες του Παγγαίου, θα βρούμε ένα εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας. Απ έξω υπάρχει μία ορθογώνια παραλληλόγραμμη πέτρα που ονομάζεται «η πέτρα του Απόλλωνα». Η πέτρα αυτή ανήκει στον Απόλλωνα Αυγιέα, όπου οι αρχαίοι και κάποιοι σημερινοί, αλλά παλιοί Έλληνες έκαναν σπονδές με λάδι, τη στόλιζαν με πολύχρωμες ταινίες, για να τους προστατεύει.
 
Στο κέντρο της Έδεσσας θα δούμε τον ναό ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Χωρίς μεγάλη προσπάθεια θα διακρίνουμε κιονόκρανα που παλιά ανήκαν σε ιερό του Υψίστου Δία, πάνω στον οποίο άλλωστε χτίστηκε η κατοπινή εκκλησία.
 
Βορειότερα θα συναντήσουμε την πασίγνωστη εκκλησία της Αγίας Σοφίας. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι πως ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος τον ναό του Ήλιουμετασκεύασε σε ξενώνα της Αγίας Σοφίας. Παρενθετικά αξίζει να πούμε πως ο ίδιος έκανε το ναό της Άρτεμης εκτροφείο μεταξοσκώληκων ενώ τον ναό της Αφροδίτης μετέτρεψε σε πορνείο.
 
Ο ίδιος δεν στάθηκε σε αυτές μόνο τις αλλαγές. Η γνωστή Ροτόντα, που ονομάστηκε στις μέρες μας έτσι λόγω του κυκλικού της σχήματος, ήταν ναός των Καβείρων. Με διαταγή του, γίνεται και αυτός χριστιανική εκκλησία με την ονομασία Ναός των Ασωμάτων (ή) και Ναός των Αγίων Αγγέλων. Βέβαια, έχει και ένα τρίτο όνομα -σαν τους λωποδύτες- το οποίο είναι Άγιος Γεώργιος. Ο ναός των Καβείρων κατά τον τουρκικό ζυγό έγινε το Ορτάτς-Σουλτάν-Οσμάν-Τζαμί.
 
Η εκκλησία Αχειροποίητος, στην Θεσσαλονίκη, έχει και αυτή χτιστεί στα θεμέλια αρχαίου ναού και συγκεκριμένα της Αφροδίτης. Στα χρόνια κατοχής από τους Τούρκους, η Αχειροποίητος μετατρέπεται με την σειρά της σε τζαμί.
 
Παρενθετικά αξίζει να σημειώσουμε ή να επισκεφτούμε τους Κήπους του Πασά, στην Θεσσαλονίκη. Είναι και αυτοί χτισμένοι στα αρχαία ερείπια ενός αρχαίου ιερού τηςΑφροδίτης.
 
Στο Βελούχι της Ευρυτανίας, αν αναζητήσουμε θα βρούμε τον εγκαταλειμμένο ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Έχει χτιστεί πάνω σε παλαιότερο χριστιανικό ναό, κι αυτός πάνω σε αρχαίο ναό του Διονύσου.
 
Τα θεραπευτικά αρχαία λουτρά, της αρχαίας Τραϊανούπολης, στην Θράκη, συνοδεύονται από την εκκλησία της μαρτυρικής Αγίας Γλυκερίας.
Αλλά ούτε και οι αρχαίοι ναοί και τα ιερά στα νησιά μας έχουν μείνει χωρίς την συντροφιά μίας εκκλησίας, από πάνω ή δίπλα τους.
 
Ο ναός του Αγίου Γεωργίου μέσα στο Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας, χωρητικότητας 4000 ατόμων περίπου. Ανεγέρθηκε το 1840 από Αγγλικανούς και το 1865 μετατρέπεται σε ορθόδοξη εκκλησία, ενώ από το 1956 περνάει στην λήθη. Στη θέση του υπήρχε ναός ή βωμός, πιθανότατα του Δία.
 
Στα βόρεια της Κέρκυρας, στην Κασσιόπη, ο σημερινό ναός της Παναγίας που υπάρχει εκεί έχει χτιστεί πάνω ακριβώς από τον αρχαίο ναό του Δία. Επίσης στην Παλαιοκαστρίτσα όπου υπάρχει το βυζαντινό μοναστήρι της Παναγιάς, θεωρείται από αρχαιολόγους ότι κάπου από κάτω του ή στην ίδια περιοχή βρίσκεται το ανάκτορο τουβασιλιά Αλκίνοου. Ποιος, όμως, τολμάει να «σηκώσει» το μοναστήρι και να κάνει ανασκαφές;
 
Στο ίδιο νησί η βασιλική της Παλαιόπολης, η Αγία Κερκύρα, είναι το παλαιότερο χριστιανικό μνημείο του νησιού (5ος αι.). Σήμερα παραμένει ερειπωμένο από τους Βομβαρδισμούς του Β΄ ΠΠ. Στο κτίσμα έχουν χρησιμοποιηθεί μέρη και υλικά από το δωρικό ναό της Αρτέμιδος (580 π.Χ.) που έχει ανακαλυφθεί εκεί, δίπλα στη Μονή των Αγίων Θεοδώρων.
 
Στο Νυδρί της Λευκάδας, θα βρούμε μία πυραμίδα και δίπλα της ένα εκκλησάκι.
 
Στην Σαλαμίνα, αυτοί που έχτισαν την Μονή Φανερωμένης, έκαναν το παν για να θάψουν από κάτω της αρχαίο ναό. Τα κατάφεραν τόσο καλά που δεν είμαστε σε θέση να πούμε σε ποιόν ήταν αφιερωμένος.

Στο νησάκι Κρανάη, σημερινό Μαραθωνήσι που βρίσκεται στον Λακωνικό κόλπο υπάρχουν ερείπια του ναού της Αφροδίτης Μιγωνίτιδως, και αναγερμένο στη θέση του την σημερινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.


Στα Κύθηρα, πάλι, αρκετές εκκλησίες είναι χτισμένες πάνω σε αρχαίους ναούς και ιερά, αλλά αρκετές από αυτές για λόγους που δεν γνωρίζουμε παραμένουν κλειστές για τους επισκέπτες.


Πάτμος, ο λαξεμένος βράχος Καλλικατσού, στους πρόποδες του οποίου και μέσα στην θάλασσα υπάρχουν τα θεμέλια μικρής εκκλησίας της Παναγίας της Φυλαττομένης. Εκεί υπήρχε ναός της Αναδυομένης Αφροδίτης ή της Σελήνης.

 
Στην Ρόδο στον ναό των Ιπποτών, που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη του Κολοσσού, έχουν βρεθεί επιγραφές που υποδεικνύουν ή μαρτυρούν έμμεσα για ένα ιερό ή ναό του θεού Ήλιου. Στο ίδιο σημείο ήταν, κατά πάσα, πιθανότητα τοποθετημένο ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, ο Κολοσσός της Ρόδου, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον θεό Ήλιο.

 
ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΝΤΕΙΑ
 
Παρόμοια χριστιανική αντιμετώπιση είχε και το Τροφώνιο μαντείο, καθώς χρειάστηκαν δύο εκκλησίες για να «καλύψουν» την «ειδωλολατρική» εμβέλεια του χώρου. Σήμερα θα δούμε μία διώροφη εκκλησία εκεί. Ο πρώτος όροφος που βρίσκεται και στην επιφάνεια είναι ο ναός της Αγίας Σοφίας. Η δεύτερη εκκλησία βρίσκεται στο υπόγειο της πρώτης, δηλαδή μέσα στο σπήλαιο που από το έδαφος μπορούσε να κατέβει ο χρηστηριαζόμενος. Η υπόγεια αυτή εκκλησία είναι της Αγ. Βαρβάρας.
 
Στο μαντείο του Αχέροντα έχει ιδρυθεί βυζαντινός ναός και χριστιανικό νεκροταφείο, για να μολυνθεί η περιοχή, το οποίο όμως μεταφέρθηκε κατα τις ανασκαφές, ενώ η μονή και η εκκλησία διατηρήθηκαν.
 
Στο Νεκρομαντείο Ταινάρου, θα δούμε σήμερα τον ναό του Ασωμάτου. Αν παρατηρήσουμε καλύτερα θα δούμε πως είναι χτισμένος με τα οικοδομικά υλικά κάποιου αρχαίου κτίσματος, τα οποία σαφώς προδίδουν την ύπαρξη ιερού αρχαίου, που δεν ήταν άλλος από τον ναό του Ποσειδώνα, όπως μας λένε και οι πηγές.
 
Η κρήνη της Κασταλίας, στους Δελφούς, είχε μετατραπεί και αυτή σε ένα μικρό εκκλησάκι, που όμως προς έκπληξη των ευσεβών χριστιανών, χρειάστηκε να γκρεμιστεί από την αρχαιολογική σκαπάνη.
 
Ο παλαιός ναός του Αγ. Ανδρέα προστάτη της Πάτρας, είναι χτισμένος επάνω σε ολόκληρο το μαντείο της Δήμητρας και της θεάς Γης. Το νερό της πηγής στα τότε χρόνια θεωρούνταν αλάθητο στην διάγνωση των νόσων, σήμερα θεωρείται «αγίασμα»

Στο μαντείο Δειραδιώτου Απόλλωνος, είχε και εκεί ο βωμός καλυφθεί με χριστιανική εκκλησία, της οποίας υπάρχουν ερείπια σήμερα.

 
Στο μαντείο Διδύμων ή αλλιώς Μαντείο των Βραγχιδών, κοντά στη Μίλητο, υπάρχει η χριστιανική εκκλησία στο όνομα του Ιωάννη του Θεολόγου.
 
Δίπλα στο μαντείο Πτώου Απόλλωνος, έχει χτιστεί η χριστιανική Μονή της Οσίας Πελαγίας.
 
Και η καταγραφή των εκκλησιών που έχουν χτιστεί επάνω σε μαντεία, αρχαίους ναούς και ιερά δεν τελειώνει.
 
Στην γενέτειρα πατρίδα του Πυθαγόρα, στην Σάμο και κοντά στο Πυθαγόρειο υπάρχει ένα σπήλαιο που πριν ακόμα από την εποχή του φιλόσοφου λειτουργούσε ως Μαντείοαπό την βαθύτατη αρχαιότητα. Η ιέρεια που χρησμοδοτούσε ταυτίζεται με την Ιεροφίλη των Δελφών. Σήμερα στον χώρο αυτό υπάρχει η εκκλησία Παναγία η Σπηλιανή, η Καληαρμένισσα, ενώ έξω από το σπήλαιο και κολλητά στην είσοδό του υπάρχει μία ακόμα εκκλησία του Αγ. Γεωργίου, λες και υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να εξασφαλιστεί με δύο χριστιανικούς ναούς ο «εξαγνισμός» του χώρου.
 
Τον χώρο του μαντείο Ισμηνίου Απόλλωνος, μολύνει σήμερα το κοιμητήριο του Αγ. Λουκά. Το ίδιο συμβαίνει και στο Μαντείο Αμφικλείας από το παρακείμενο κοιμητήριο
 
Πηγή:
http://eineken.pblogs.gr/
http://www.arxaiaithomi.gr/2013/09/24/ 

Rubrik: Religion/Θρησκεια

Saturday, September 28, 2013

Εκκλησιαστικό Λύκειο - Διαπολιτισμική Εκπαίδευση.

 
Πολίτιμη εκπαίδευση.

 
 

Friday, September 27, 2013

Ο Μουσταφά Κεμάλ πούλησε 400 τόνους ανθρώπινα οστά σε Γάλλους επιχειρηματίες για "Βιομηχανική χρήση".



Οι κεμαλιστές διατηρούν το μοναδικό προνόμιο να είναι οι μόνοι που κατάφεραν να αξιοποιήσουν οικονομικά τα υπολείμματα των θυμάτων τους πουλώντας τα οστά τους για «βιομηχανική χρήση» στους δυτικούς τους φίλους.

Η πλέον γνωστή τέτοια πράξη έγινε τον Δεκέμβριο του 1924, όταν φορτώθηκαν από τα Μουδανιά, σε βρετανικό πλοίο-φορτηγό που έφερε το όνομα «Ζαν Μ.», τετρακόσιοι τόνοι ανθρώπινα λείψανα, που αντιστοιχούσαν σε 50.000 ανθρώπους, για να μεταφερθούν σε γαλλικές βιομηχανίες της Μασσαλίας. Οι ιθύνουσες γαλλικές ελίτ, πολιτικές και οικονομικές, που στήριξαν με κάθε τρόπο το κεμαλικό εγχείρημα δημιουργίας έθνους-κράτους καθαρού από τα «καρκινώματα» -όπως αποκαλούσαν οι Νεότουρκοι σύντροφοί του τους Ελληνες και τους Αρμένιους- δεν είχαν κανένα απολύτως ηθικό πρόβλημα να αγοράσουν τα οστά των θυμάτων για «βιομηχανική χρήση».
«Ανθρώπινο» φορτίο

Το θέμα φαίνεται ότι έγινε γνωστό και προκάλεσε έκπληξη σε κάποιους κύκλους. Η εφημερίδα «New York Times» τον Δεκέμβριο του 1924 και με τίτλο «Μια απίθανη ιστορία από ένα φορτίο με ανθρώπινα οστά» παρουσιάζει την είδηση: «Η Μασσαλία είναι σε αναταραχή από μια ασύλληπτη ιστορία (που οφείλεται) στην άφιξη στο λιμάνι ενός πλοίου που φέρει βρετανική σημαία και ονομάζεται "Ζαν" και μεταφέρει ένα μυστήριο φορτίο 400 τόνων ανθρώπινων οστών για να χρησιμοποιηθούν στις εκεί βιοτεχνίες. Λέγεται ότι τα οστά φορτώθηκαν στα Μουδανιά, στη θάλασσα του Μαρμαρά και είναι τα απομεινάρια θυμάτων από τις σφαγές στη Μικρά Ασία. Εν όψει της φήμης που κυκλοφορεί αναμένεται να διαταχθεί έρευνα».
Για το ίδιο θέμα η γαλλική εφημερίδα «Midi» έχει τίτλο τη φράση «Πένθιμο φορτίο» και γράφει: «Συζητιέται πολύ στη Μασσαλία η προσεχής άφιξη του πλοίου μεταφοράς εμπορευμάτων "Ζαν", που μεταφέρει για τις βιομηχανίες της Μασσαλίας 400 τόνους ανθρώπινα λείψανα. Αυτά προέρχονται από τα στρατόπεδα της αρμενικής σφαγής στην Τουρκία και τη Μικρά Ασία κυρίως».
Αποσιώπηση...


Το θέμα αυτό πρέπει να έγινε γνωστό και στην Ελλάδα. Η εφημερίδα «Μακεδονία» ενημερώνει τους αναγνώστες της ότι το πλοίο «Ζαν Μ.» έφτασε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης στις 13 Δεκεμβρίου του 1924. Ομως δεν αναφέρεται το «πένθιμο φορτίο».
Πιθανότατα, για λόγους τακτικής οι αντιπρόσωποι του πλοίου να αποσιώπησαν το γεγονός, εφ' όσον εκείνη την περίοδο η Θεσσαλονίκη ήταν γεμάτη από τους επιζώντες της Γενοκτονίας και είναι πολύ πιθανόν αρκετοί να είχαν χάσει προσφιλή πρόσωπα. Είναι πολύ πιθανόν, επίσης, οι ελληνικές αρχές να το γνώριζαν και να επέλεξαν να σιωπήσουν για να μη δυσαρεστήσουν τους Βρετανούς ιδιοκτήτες του πλοίου και τους Γάλλους αγοραστές.

Παρ' όλ' αυτά όμως οι εργάτες στο λιμάνι πληροφορήθηκαν το γεγονός. Ο Χρ. Αγγελομάτης στο βιβλίο του «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» αναφέρει ότι οι εργάτες στο λιμάνι αντέδρασαν, αλλά οι αρχές τούς εμπόδισαν ύστερα από βρετανική παρέμβαση. Γράφει ότι σε αθηναϊκές εφημερίδες η είδηση δημοσιεύθηκε ως εξής: «Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον "Ζαν" μετέφερε τετρακοσίους τόνους οστών Ελλήνων από τα Μουδανιά. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, ημπόδισαν το πλοίον να αποπλεύση. Επενέβη όμως ο Αγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους».
Ο Αγγελομάτης συμπληρώνει: «Ησαν τα οστά Ελλήνων ηρώων... Ησαν τα οστά των Ελλήνων στρατιωτών που μετά τας ομαδικάς σφαγάς και εξοντώσεις αργοπέθαιναν εις τα στρατόπεδα αιχμαλώτων, από τα οποία το φοβερώτερον ήτο το στρατόπεδο του Ουσάκ».

* Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός http://kars1918.wordpress.com/

ΟΤΑΝ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΤΟΝ ΚΕΜΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ ΓΙΑ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΟ 1932!



ΟΤΑΝ Ο ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΤΟΝ ΚΕΜΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ ΓΙΑ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ
ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΟ 1932!

«ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ ΚΑΙ ΚΕΜΑΛ
ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ»


Επιστολή του Βενιζέλου γιά τον Μουσταφά Κεμάλ, εις τον πρόεδρον απονομής των βραβείων «Νόμπελ», τό 1932, διά νά του άπονείμη τό «Νόμπελ ειρήνης».
Έάν ακόμη μερικοί αμφιβάλλετε διά τήν έξαπάτησιν των Ελλήνων ύπό του Βενιζέλου, θά σας αντιγράψω τήν έπιστολήν τήν οποία έστειλε ό ίδιος εις τόν πρόεδρο απονομής των βραβείων «Νόμπελ» τό 1932, διά νά άπονείμη ή επιτροπή τό «Νόμπελ Ειρήνης» παρακαλώ, εις τόν Μουσταφά Κεμάλ, ό όποιος κατέσφαξε 2,5 εκατομμύρια Ελληνας καί Αρμενίους.




Ό Βενιζέλος, ύμνεί τόν Κεμάλ: «Κύριε πρόεδρε, επί επτά σχεδόν αιώνες όλη ή Εγγύς Ανατολή καί ενα μεγάλο τμήμα τής Ευρώπης υπήρξαν τό θέατρο αιματηρών πολέμων, των οποίων ή άντίχηση υπήρξε τεράστια. Ή Όθωμανική αυτοκρατορία καί τό απολυταρχικό καθεστώς των σουλτάνων υπήρξε τό βασικό αίτιο. Ή υποταγή χριστιανικών λαών σε ενα ζυγό αφόρητης καταπίεσης, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του Σταυρού εναντίον τής Ημισελήνου, μέ μοιραία κατάληξη καί οι αλλεπάλληλες εξεγέρσεις όλων αυτών τών λαών, που ήλπιζαν στή χειραφέτηση τους, δημιούργησαν μία κατάσταση πραγμάτων που θά παρέμενε μόνιμη πηγή κίνδυνων όσο ή όθωμανική αυτοκρατορία διατηρούσε τήν πορεία που είχαν χαράξει οι σουλτάνοι.
Ή εγκαθίδρυση τής Τουρκικής Δημοκρατίας τό 1922, όταν τό εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί τών αντιπάλων του, (σ.σ. Επί ποίων αντιπάλων του έθριάμβευσεν ό Κεμάλ τό 1922 καί τό χαίρετε τόσο πολύ ό «Εθνάρχης» μας; Μήπως είναι οί Έλληνες;) έθεσε οριστικώς τέρμα σ'αύτή τήν κατάσταση αστάθειας καί έλλειψης ανεκτικότητας, τής οποίας ή διατήρηση δέν θά γεννούσε παρά μόνον νέους καί σοβαρούς κίνδυνους γιά τήν ειρήνη στό μέλλον.
Σπανίως πραγματοποιείται σέ τόσο μικρό χρονικό διάστημα μία τόσο ριζική αλλαγή στή ζωή μιας χώρας. Τή θέση μιας φθίνουσας αυτοκρατορίας, ή οποία ζει ύπό ένα θεοκρατικό καθεστώς, οπού ή έννοια του δικαίου καί τής θρησκείας συγχέονται, παίρνει ενα εθνικό καί σύγχρονο κράτος γεμάτο ζωντάνια.
Μέ τήν προτροπή του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ Πάσα, τό απολυταρχικό καθεστώς τών σουλτάνων καταργήθηκε καί τό κράτος έγινε απολύτως λαϊκό. Όλόκληρο τό έθνος κινητοποιήθηκε προς τή φιλόδοξη, δίκαιη προσπάθεια νά συμπεριληφθεί στην εμπροσθοφυλακή τών πολιτισμένων λαών.
Όμως, τό κίνημα γιά τήν εδραίωση τής ειρήνης συμβάδισε μέ όλες τίς εσωτερικές μεταρρυθμίσεις πού έδωσαν στό νέο, εντόνως εθνικό, κράτος τής Τουρκίας τή σημερινή του μορφή.
Ή Τουρκία ρύθμισε πράγματι όλα τά εδαφικά θέματα μέ τους γείτονες της καί απολύτως ικανοποιημένη άπό τά εθνικά και πολιτικά της σύνορα, κατέστη πραγματικός πυλώνας τής ειρήνης στην εγγύς Ανατολή».

Σ.σ.: Ικανοποιημένη άπό τά εθνικά καί πολιτικά της σύνορα. Καταλάβατε εσείς όλοι που καμαρώνετε ότι ό Βενιζέλος έκανε τήν Μεγάλη Ελλάδα μέ τήν απατηλή συνθήκη των Σεβρών, ότι έξηπάτησε τους πάντες; Εδώ δηλώνει εγγράφως ότι τώρα τό 1932 η Τουρκία κατέχει ειλικρινά τά Εθνικά καί πολιτικά της σύνορα. Τώρα όμως κατέχει καί την Σμύρνη. Άρα ή Σμύρνη είναι εθνικό έδαφος της Τουρκίας, κατά τόν Βενιζέλο. Δηλαδή; Μας έξηπάτησε η όχι με την Συνθήκην των Σεβρών; Αυτά τά δύο είναι αντίθετα. Ποιο έπίστευε ό «Εθνάρχης» μας;
Ασφαλώς αυτό πού σφραγίζει εγγράφως προς τόν πρόεδρο της επιτροπής Νόμπελ με τήν δήλωσιν του: «απολύτως ικανοποιημένη από τά εθνικά, σύνορα της».
'Εδώ είμαι πλέον υποχρεωμένος νά χαρακτηρίσω τήν καθαρήν έγγραφον από -την καί προδοσίαν κατά των Ελλήνων καί οι επικαλούμενοι εις τό μέλλον τήν Συνθήκην τών Σεβρών, μέ τήν έννοιαν ότι δι'αύτής έγινε ή Ελλάδα τών πέντε θαλασσών καί δύο ηπείρων, κινδυνεύουν νά χαρακτηρισθούν ως απατεώνες και προδότες ή ηλίθιοι, αν δέν τους καταλογισθεί ή άγνοια, ή αφέλεια, ή ή τύφλωσις έκ μισαλλοδοξίας.
Ό Ελευθέριος Βενιζέλος συνεχίζει: «Έμείς οι Έλληνες, τους οποίους οί αιματηροί αγώνες κράτησαν επί πολλούς αίώνες σέ μία κατάσταση συνεχούς αντιπαράθεσης μέ τήν Τουρκία, είμαστε οί πρώτοι πού είχαμε τήν ευκαιρία νά αισθανθούμε τά αποτελέσματα της βαθειάς αλλαγής πού συνετελέσθη στή χώρα αυτή, τή διάδοχο τής παλαιάς οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Εχοντας, άπό τήν έπαύριο τής καταστροφής στή Μικρά Ασία, διακρίνει τήν πιθανότητα μιας συνεννόησης μέ τήν αναγεννημένη Τουρκία, ή οποία βγήκε άπό τόν πόλεμο ώς εθνικό κράτος, τής τείναμε τό χέρι τό όποιο εκείνη δέχθηκε καί έσφιξε μέ ειλικρίνεια. Άπό τήν προσέγγιση αυτή, ή οποία μπορεί νά χρησιμεύσει ώς παράδειγμα τών δυνατοτήτων συνεννόησης ανάμεσα σέ δύο λαούς τους οποίους έχουν διαιρέσει οί πλέον σοβαρές διαφορές, έφ' όσον αφεθούν νά διαποτιστούν άπό τήν ειλικρινή επιθυμία τής ειρήνης, δέν προέκυψαν παρά μόνο ευεργετήματα τόσο γιά τίς δύο χώρες, δσο καί γιά τήν ειρηνική τάξη στην Εγγύς Ανατολή. Ό άνθρωπος στον οποίο οφείλεται ή πολύτιμη αυτή συμβολή στην υπόθεση τής ειρήνης είναι ό πρόεδρος τής Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Πασάς.
Έχω λοιπόν τήν τιμή, μέ τήν ιδιότητα μου ώς αρχηγού τής ελληνικής κυβέρνησης τό 1930, όταν ή υπογραφή τοΰ ελληνοτουρκικού συμφώνου σημάδεψε μία νέα εποχή στην πορεία τής Εγγύς Ανατολής προς τήν ειρήνη, νά θέσω πρό τών εξεχόντων μελών τής επιτροπής του βραβείου Νόμπελ γιά τήν ειρήνη, τήν υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ώς αξίου αυτής τής επιφανούς τιμής. Δεχθείτε, κύριε πρόεδρε, τήν έκφραση τής μέγιστης εκτίμησης μου.




Υπογραφή Ελευθέριος Βενιζέλος,
Πρωθυπουργός της Ελλάδος»

 Διά την άντιγραφήν: ΗΛΙΑΣ ΝΑΟΥΜ

Sunday, September 22, 2013

Ξέχασε αυτά πού πέρασαν.



 
Γιά τόν Αίσωπο ο Λουκιανός γράφει: «Ό Αίσωπος διηγείτο, (μύθος 60) , ότι ένας άνθρωπος εκαθόταν στην παραλία και μετρούσε τά κύματα. Επειδή όμως έκαμε λάθος στο μέτρημα, ελυπόταν και εστενοχωριόταν. Και τότε του παρουσιάστηκε ή «κερδώ», δηλ. η αλεπού, και του είπεν: «Ευγενικέ κύριε, γιατί λυπείσαι γιά τά κύματα πού επέρασαν;
΄Αρχισε νά μετράς αυτά πού θά έρχωνται άπ' εδώ και πέρα. «ξέχασε αυτά πού πέρασαν.» «Και σύ, άνθρωπε μου», λέγει ο Λουκιανός, «έστω και άν είσαι γέρος, αν ξεχάσης όσα βάσανα πέρασαν, καί άν έχης λογικές απαιτήσεις και ελπίδες, θά πέρασης καλύτερα.» (Λουκ. Έρμότιμος 829)


  Λέγεται ότι από τή Σκυθία (Ν. Ρωσία) ήλθε στην Αθήνα έπί Περικλέους ένας πού ώνομάζετο Τόξαρις καί έμεινε στην Αθήνα μέχρι του θανάτου του. Οί Αθηναίοι τον μετωνόμασαν Ξένον Ίατρόν. Άπό εκείνον, κατά την μεγάλη επιδημία, έμαθεν ή σύζυγος του Αρεοπαγίτου Άρχιτέλους, ότι θα έγλύτωναν άπο τον «λοιμόν», άν έρράντιζαν τά σοκάκια μέ κρασί. Αύτη τήν παραγγελία ,τήν έξετέλεσαν οί Αθηναίοι, καί έσταμάτησεν ή αρρώστια, είτε διότι τό κρασί μέ τήν οσμή του έσβησεν «ατμούς πονηρούς», ή διότι ήταν καλή εκείνη ή συμβουλή. Γι αυτό, του έστησαν άγαλμα, ακόμη δέ και έπί Λουκιανού, οί Αθηναίοι έθυσίαζαν στον τάφο του Τοξάρεως λευκό άλογο. (Λουκ. Σκύθης 860, 861)


Αλλος πάλιν ελεγεν, ότι εκείνος πού λέγει «χαίρετε», χρησιμοποιεί μία ευχή γιά τήν καλή αρχή, αυτός δέ πού λέγει «υγιαίνετε», κάνει κάτι χρήσιμο και υπενθυμίζει όσα συντελούν στην υγεία, και δέν συνεύχεται μόνον, αλλά καϊ παραγγέλλει. (Ενθ' άνωτ. 736)
 

 Ό Λουκιανός αναφέρει κάτι πού ενδιαφέρει τους οδοντογιατρούς. Λέγει δηλ. γιά μιά γρηά γυναίκα ότι τής είχαν απομείνει μόνον τέσσαρα δόντια, καί αυτά ντυμένα μέ χρυσό κάλυμμα, (χρυσίω καί τούτους ένδεδεμένους.») (Λουκ. ρητόρων διδάσκαλος 24)

 

Ήλθεν από τή Σκυθία στην Αθήνα και ο σοφός Άνάχαρσις.


 Έκτος από τόν Τόξαριν, ήλθεν από τή Σκυθία στην Αθήνα και ο σοφός Άνάχαρσις.  Οταν δέ αυτός ο Σκύθης επήγαινε άπό τον Πειραιά στην Αθήνα, μερικοί τόν είρωνεύοντο γιά τή στολή πού φορούσε καί διότι δεν ήξερε Ελληνικά. Καί ήταν έτοιμος νά ξαναφύγη, όταν συνήντησε τόν Τόξαριν, γιά τον όποιον ειχεν ακούσει ότι αφήκε στή Σκυθία τή γυναίκα του καί τά μικρά παιδιά του καί παρέμεινε στην Αθήνα, όπου τόν τιμούσαν οί άριστοι.
 Έζήτησε λοιπόν από τόν Τόξαριν νά τόν ξενάγηση πρώτα στην Αθήνα κι' έπειτα στην άλλη Ελλάδα καί νά του γνωστοποίηση τους αρίστους νόμους καί τους «βέλτιστους» άνδρας καί τά ήθη καί τάς πανηγύσεις καί τήν «πολιτείαν», γιά τά οποία πολλά ειχεν ακούσει. Καί ο Τόξαρις του είπεν: «Έχει τόσα θέλγητρα ή Αθήνα, ή μάλλον όλη ή Ελλάς καί οί Ελληνες, ώστε θά ξεχάσης καί σύ τή γυναίκα σου καί τά παιδιά σου. θά γνωρίσης όμως κι' ένα σοφόν γέροντα, πού απεδήμησε στην Ασία καί στην Αίγυπτο κι' έγνώρισε τους αρίστους άνδρας.
Σόλων λέγεται καί φορεί πτωχικά ρούχα, κι' άν αυτόν κάμης φίλον καί μάθης τήν αξία του, θά νομίσης ότι στο πρόσωπο του βλέπεις όλη τήν Ελλάδα. Θά γνωρίσης δέ συγχρόνως καί τόν ξένιον θεόν της Ελλάδος καί  τόν  σεβασμόν προς αυτόν καί τήν καλωσύνη  καί τήν χρηστότητα.» Τυχαίως συνήντησαν τόν Σόλωνα κι' έγινεν ή σύστασις. Καί ο Τόξαρις προσέθεσεν: «Άφού είδες τόν Σόλωνα, είδες τά πάντα. Τούτο είναι αί Αθήναι, τούτο ή Ελλάς, ούτος ο Ελληνικός κανών, τούτο δείγμα της φιλοσοφίας της Αττικής.» 
Από τή γνωριμία μέ τόν Σόλωνα, έσαγηνεύθη ο Άνάχαρσις κι' έγινεν Αθηναίος πολίτης. Καί δεν θά επέστρεφε στή Σκυθία, άν δεν απέθνησκεν ο Σόλων. Έγνώρισεν όμως καί άλλους καλούς Αθηναίους καί «πολλοί ύπηρχον χρηστοί καί δεξιοί ανά τήν πόλιν», όποιους, κατά τόν Τόξαριν, άλλους δεν ημπορούσε νά συναντήση.

(Λουκ. Σκύθης 864 – 870)

Ό Ήφαιστίων εμβήκε απότομα στή σκηνή του Μ. Αλεξάνδρου.



Ό Ήφαιστίων εμβήκε κάποτε απότομα στή σκηνή του Μ. Αλεξάνδρου, και άντί του συνηθισμένου χαιρετισμού, είπεν, «υγίαινε βασιλεύ, είναι ώρα νά παραταχθώμεν.»

 Όλοι τότε παραξενεύτηκαν γιά τόν ασυνήθιστο χαιρετισμό, και ό Ηφαιστίων παρ' ολίγον νά πεθάνη από τήν έντροπή γιά τό λάθος του.
Ό Μ. Αλέξανδρος όμως είπε: «Δέχομαι τήν κλήδονα, (δηλ. τόν οιωνόν) , διότι μου ευχήθηκε νά γυρίσωμε σώοι και υγιείς από τή μάχη.»

(Ενθ' άνωτ. 734)

Saturday, September 21, 2013

Ή μυΐγα, πού είναι «σύντροφος καί ομοδίαιτος καί ομοτράπεζος» μέ τους άνθρώπους.



Ή μυΐγα, πού είναι «σύντροφος καί ομοδίαιτος καί ομοτράπεζος» μέ τους άνθρώπους, όλα τά φαγώσιμα τά τρώγει, έκτος από τό λάδι.  Αν πιή λάδι, ψοφάει.  

(Λουκ. Μυίας έγκώμιον)

Το πλατύγυρο καπέλλο


   Οταν ο Άνάχαρσις επήγε από τή Σκυθία στην  Αθήνα, όπως λέγει ο Λουκιανός στο διάλογο του μέ τόν Σόλωνα, έβγαλε τό πλατύγυρο καπέλλο, πού αναγκάσθηκε νά φορέση στην Ελλάδα, λόγω της υπερβολικής ζέστης. Δεν ημπορούσε νά ύποφέρη «τόν όξύν καί φλογώδη ήλιον», άλλα έβγαλεν ο Άνάχαρσις τό καπέλλο, γιά νά μήν άποτελή παραφωνία μέσα στους Αθηναίους.
Ήταν δέ τότε ή εποχή τής μεγάλης ζέστης —(«ό,τι τό πυρωδέστατον») — «γιά τήν οποία», λέγει ο Άνάχαρσις, «σεις οί Ελληνες λέγετε ότι ο ήλιος ευρίσκεται εις τόν κύνα» (κυνικά καύματα.) (Ό λεξικογράφος Ευστάθιος γράφει ότι είναι υπερβολική ή ζέστη «περί τήν έπιτολήν του Κυνάστρου. Διό καί κυνοκαύματα ή πολλή ομιλία φησί τούτους τους καύσωνας.»)
Απορούσε δέ πού ο Σόλων, γέρος άνθρωπος, ούτε φορούσε καπέλλο, ούτε ίδρωνεν, ούτε ζητούσε νά πάη σέ σκιά δένδρου, άλλ' «έδέχετο τόν ήλιον εύμαρώς.» Άπό άλλους όμως συγγραφείς γνωρίζομεν ότι π.Χ. οί Ελληνες χρησιμοποιούσαν καπέλλα, ήτοι «τήν κυνήν, τόν πίλον, τόν πέτασον» κλπ. Αργότερα, αί γυναίκες φορούσαν τήν «θολίαν».  

 (Λουκ. Άνάχαρσις 16)

Wednesday, September 18, 2013

«προτάσσεται του χαίρειν τό υγιαίνειν»




Γιά τόν Πυθαγόρα, λέγεται ότι ούτε τό «χαίρετε» ούτε τό «ευτυχείτε» έπεδοκίμαζεν, αλλά τό «υγιαίνετε», διότι «τό ύγιαίνειν» το θεωρούσε πολύ ταιριαστό και γιά τήν ψυχή και γιά τό σώμα, και διότι αυτό περιελάμβανεν όλα τά αγαθά του άνθρωπου. Ένόμιζε κι' εκείνος, όπως καϊ οί οπαδοί του, ότι εις μεν τό «ύγιαίνειν» περιέχεται καϊ τό εύτυχείν και τό χαίρειν, ενώ ούτε είς τό «ευ πράττειν» ούτε εις τό εύτυχείν περιέχεται τό ύ γ ι α ί ν ε ι ν. Και στην τραγωδία και στην κωμωδία της αρχαιότητος «προτάσσεται του χαίρειν τό ύγιαίνειν.»  (Ενθ' άνωτ. 729)

Τον χαιρετισμό με τήν λέξι «χαίρετε» o Πλάτων



 
Τον χαιρετισμό με τήν λέξι «χαίρετε» o Πλάτων τόν απεδοκίμαζε, διότι είχε τήν γνώμην ότι τίποτε σπουδαίο δεν περιείχεν ο χαιρετισμός αυτός, και προτιμούσε τό
«ευ πράττετε», δηλ.  ευτυχείτε,  διότι εθεώρει
«τό   ε υ  πράττειν   κοινόν  σύμβολον ψυχής και σώματος.»


 (Ενθ' άνωτ. 728)

Monday, September 16, 2013

Οι μυστικοί κώδικες της μυθολογίας... Ποιος ο συμβολισμός τους;

 

Οι μυστικοί κώδικες της μυθολογίας... Ποιος ο συμβολισμός τους;


Ένας μύθος είναι μία αλληγορική διήγηση που αφορά πρόσωπα, καταστάσεις, πράξεις που συνέβησαν κάπου, κάποτε. Ο χώρος και ο χρόνος είναι αρκετά απροσδιόριστοι. Θυμίζουν τον τρόπο που όλα τα παραμύθια ξεκινάνε «μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο μακρινό…». 

Είναι διδακτικές διηγήσεις, που κρύβουν και εμπεριέχουν πολλά από τα μυστικά, νόμους, μυστήρια του Σύμπαντος, του ανθρώπου και της ψυχής. 

«Ένας Μύθος είναι μία μάσκα του Θεού, μία μεταφορά για ό,τι υπάρχει πίσω από την ορατή πλευρά του κόσμου» 

«…οι μύθοι είναι ενδείξεις των βαθύτερων πνευματικών μας δυνατοτήτων, ικανές να μας οδηγήσουν στην ευχαρίστηση, τη φώτιση, ακόμη και στην έκσταση…» (Τζ. Κάμπελ, «Η δύναμη του μύθου»)
«Οι μύθοι διεισδύουν βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή και σιγοψυθιρίζουν σε κάθε ευαίσθητο αυτί αιώνιες αλήθειες και ανώτερα ιδανικά». 

«…είναι ζωντανά σπέρματα αλήθειας, που μπορούν να γονιμοποιήσουν κάθε κατάλληλα προετοιμασμένο ανθρώπινο νου και εκεί να καρποφορήσουν με καρπούς αφάνταστα πλούσιους».

«Έχουν μία διεισδυτική ικανότητα και μπορούν να οδηγήσουν στη συνειδητοποίηση μεγάλων αληθειών, καθώς επίσης και στη συνειδητοποίηση του ίδιου μας του εαυτού». 

«…είναι φορείς υψηλών αληθειών…Είναι σοφά πλασμένοι και χρησιμοποιώντας τα κατάλληλα αρχέτυπα με τους ανάλογους συμβολισμούς τους, οδηγούν σε ανώτερες συνειδησιακές καταστάσεις».  

Φιλοσοφικός Σύλλογος Ιάμβλιχος



«Συμβολισμός και Αναζήτηση»


«...μύθος είναι προσέγγιση μιας πνευματικής ή ψυχολογικής ανθρώπινης πραγματικότητας... Ο Μύθος είναι μία αληθινή, Ιερή Ιστορία, μια πραγματικότητα που συνέβη στην αρχή των χρόνων, στη διάσταση των πρωταρχικών προελεύσεων ενός κόσμου, μιας φυλής, μιας κατάστασης, ενός όντος, είτε είναι άνθρωπος είτε ζώο είτε φυτό». 

«Ο Μύθος βρίσκεται σε μία διάσταση πιο πέρα από τον ανθρώπινο και γήινο χρόνο. Αυτός ρυθμίζει τον κόσμο του «Υπάρχειν». Ο Μύθος βρίσκεται στον κόσμο του «Είναι», πέρα από κάθε συγκεκριμένη ύπαρξη και υλοποίηση στις ορατές και ιστορικές διαστάσεις της καθημερινής ανθρώπινης ζωής». 

Γ. Α. Πλάνας, «Επιλογή ομιλιών στη Νέα Ακρόπολη» 


«Ο Μύθος αποτελεί ένα πρότυπο της πραγματικότητας. Ένα Ιδανικό Πρότυπο ή μοντέλο θείας προέλευσης, που εξηγεί μία ιερή, ανώτερη πραγματικότητα, τη δομή της και το πώς και το γιατί ήρθε σε ύπαρξη». 

Σ. Παττακός, «Η Μυστική διδασκαλία του Πλάτωνα» 


Τι είναι η Μυθολογία ; Η Μυθολογία είναι ένα σύστημα από μύθους, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους, εξηγούν τα μυστήρια του Σύμπαντος, των θεών και των ανθρώπων και αντικατοπτρίζουν τις ιδιαιτερότητες του κάθε λαού, αφού οι μυθολογίες των πολιτισμών διαφέρουν μεταξύ τους. 

Όμως δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε μία πολύ σημαντική αλήθεια που μας υπογραμμίζει η συγκριτική μελέτη των μύθων, ότι υπάρχουν κοινά μυθικά μοτίβα, που συναντώνται σε όλες τις μυθολογίες, αν και κάτω από διαφορετικές μορφές. Αυτά τα κοινά μοτίβα μας θυμίζουν τις «Ιδέες» του Πλάτωνα και τα «Αρχέτυπα του Συλλογικού ασυνειδήτου της Ανθρωπότητας», όπως ο Γιούνγκ τα ονόμαζε. 

Οι μύθοι συνδέονταν άμεσα με τις μυητικές διαδικασίες στην αρχαιότητα. «Οι λεγόμενες μυήσεις στα Αρχαία Μυστήρια περιείχαν ανθρωπομορφικές αναπαραστάσεις της λειτουργίας του πνευματικού κόσμου και των νόμων του. Συνέπαιρναν τη φαντασία του εκστασιασμένου μυούμενου και τον βοηθούσαν να απαλλαγεί από τις ατέλειες και τις δυσαρμονίες του γήινου εαυτού του. Κάτω από το φως της πανσελήνου και το χαιρετισμό των σπινθηροβόλων αστεριών, ο μυούμενος έβλεπε να ζωντανεύουν μέσα του ο Όσιρις, ο Ορφέας ή ο Οντίν. 

Η θυσία του Ορφέα αποκτούσε τότε άλλο νόημα γι αυτόν και αναγνώριζε στο πρόσωπο του ήρωα λειτουργίες του ίδιου του του εαυτού. Γινόταν γνώστης και κυβερνήτης της ύπαρξης του κι όταν ξαναγύριζε στον καθημερινό κόσμο, είχε μία αίσθηση ευθύνης και μία φλόγα δημιουργικότητας». Φιλοσοφικός Σύλλογος Ιάμβλιχος, «Συμβολισμός και Αναζήτηση» Άλλο πράγμα είναι ο Μύθος και άλλο η Μυθολογία. 

Ο Μύθος είναι το Φως που κινείται από ένα χέρι (Αρχέτυπος). Η σκιά του πάνω στον τοίχο (Ιστορία) αποτελεί τη Μυθολογία. Πολλές φορές ένας Μύθος επαληθεύεται και ιστορικά (π.χ. η ανακάλυψη της Τροίας από τον Σλήμαν χάρη στους υπαινιγμούς του Ομήρου). 

Η Μυθολογία έχει κάποια σχέση με την Ιστορία ; Αυτό είναι ένα ερώτημα που απασχόλησε πολλούς μελετητές. Κατά πόσο δηλαδή οι μύθοι αναφέρονται και περιγράφουν γεγονότα μόνο συμβολικά, τα οποία συνέβησαν κάπου κάποτε ή ουσιαστικά μεταφέρουν τη μνήμη πραγματικά ιστορικών γεγονότων, που συνέβησαν σε συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, που όμως είναι τόσο μακριά χρονικά από τη δική μας, ώστε μόνο μέσα από μύθους και προφορικές παραδόσεις θα μπορούσαν να επιβιώσουν σαν μια ανάμνηση στη μνήμη μας ως ανθρωπότητα. Αν προσπαθήσουμε να ορίσουμε την ιστορία και τη μυθολογία και να τις διαχωρίσουμε, θα πούμε ότι στην πρώτη ανήκουν τα αντικειμενικά γεγονότα στη μεγαλύτερη τους ακρίβεια, ενώ στη δεύτερη ανήκουν οι ψυχολογικές και συμβολικές αντιλήψεις, οι οποίες ενυπάρχουν σ’ αυτά τα γεγονότα. 

Η Ιστορία είναι αυστηρά χρονολογική ενώ η Μυθολογία όχι. Επίσης, η Ιστορία είναι η πορεία προς τα Αρχέτυπα, ενώ η Μυθολογία είναι αυτή που εμπεριέχει και ενσαρκώνει τα Αρχέτυπα. Στην πραγματικότητα και οι δυο συσχετίζονται μεταξύ τους και υποστηρίζονται αμοιβαία. 
Μία μυθολογική έννοια κρατά την ίδια συμβολική πραγματικότητα, ακόμη κι αν ενυπάρχει σε εκατό διαφορετικά ιστορικά γεγονότα. Έτσι π.χ. ο παγκόσμιος κατακλυσμός είναι ένας Μύθος που εκδηλώθηκε σε διαφορετικές εποχές και τόπους ως γεγονός, όπως πλημμύρες ή θαλάσσιοι σεισμοί. 

Οι Μύθοι λοιπόν είναι ψυχολογικές και συμβολικές Αλήθειες και επιπλέον ιστορικές. Αυτές οι αλήθειες δονούν σε διαφορετικά επίπεδα συνείδησης κι έτσι οι Μύθοι εκφράζουν και ανταποκρίνονται σε πνευματικές, διανοητικές, ψυχολογικές και ιστορικές πραγματικότητες. Δεν είναι ιστορικό ένα γεγονός το οποίο μετά μυθοποιούμε. 

Πρώτα είναι ο Μύθος, ο οποίος μπορεί να ενσαρκωθεί και ιστορικά. «…ο μύθος είναι ένα μοντέλο πάνω στο οποίο μπορούν να προσαρμοστούν, να μοιάσουν ή και να το ενσαρκώσουν πολλά γεγονότα σε διάφορες εποχές, γιατί δεν είναι η ιστορία που επαναλαμβάνεται, αλλά ο Μύθος που επανεμφανίζεται». 
Σ. Παττακός, «Η Μυστική διδασκαλία του Πλάτωνα» 

Οι μυστικοί κώδικες των Μύθων: Επειδή ακριβώς, όπως τονίσαμε και παραπάνω, οι μύθοι εμπεριέχουν πολλές αλήθειες κρυμμένες κάτω από σύμβολα, αλληγορίες, μεταφορές, εμφανίζεται η ανάγκη της αποκρυπτογράφησής τους, έτσι ώστε να γίνει κατανοητό το νόημά τους. 
Σαν πόρτες κλειδωμένες, οι μύθοι, για να ανοίξουν, χρειάζονται ειδικά κλειδιά-κώδικες. 

Ποιοι μπορεί να είναι οι κώδικες αποκρυπτογράφησης των μύθων; «Σύμφωνα με τις διδασκαλίες της Εσωτερικής Γνώσης, οι Αλήθειες που έχουν κωδικοποιηθεί μέσα στους Μύθους είναι δυνατό να αποσυμβολιστούν μέσω των λεγόμενων Κλειδιών Ερμηνείας. Αυτά, σύμφωνα με την Ερμητική Παράδοση, είναι επτά. Επιτρέπουν την αποκρυπτογράφηση των Μύθων, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι είναι εύκολη η πραγμάτωση του έργου αυτού. Άλλο πράγμα είναι η γνώση της ύπαρξης των Κλειδιών Ερμηνείας και άλλο η κατοχή και η σωστή χρήση τους. 

Τα κλειδιά ερμηνείας είναι τα εξής : 

1. Μεταφυσικό (χαρακτήρες του Όντος) 
2. Αριθμητικό (εξέλιξη των Ιδεών-Αριθμών) 
3. Γεωμετρικό (οργάνωση των Μορφών) 
4. Αστρολογικό (αλληλεπιδράσεις Μακρόκοσμου-Μικρόκοσμου) 
5. Αλχημικό (σχέσεις της επιθυμίας των Στοιχείων για ένωση) 
6. Βιολογικό (κλιμακώσεις της Ζωής) 
7. Φιλολογικό (σημειωτικές και συμβολικές μορφές των Ιδεών κλπ) 

Συνήθως ένας μύθος περιέχει αλήθειες που συσχετίζονται με ένα ή περισσότερα κλειδιά. Γι’ αυτό μπορεί να εμφανιστούν διάφορες ερμηνείες, οι οποίες δεν είναι αντίθετες μεταξύ τους, αλλά απλά χρησιμοποιούν διαφορετικό κλειδί ερμηνείας σαν τρόπο προσέγγισης του Μύθου. Και βέβαια, το όλο νόημα του Μύθου συσχετίζεται με τη σύνθεση των ερμηνειών, που προέρχονται από τα επιμέρους κλειδιά. 

Οι Μύθοι λοιπόν περιέχουν αλήθειες, όπως και οι παραβολές των Ευαγγελίων. Περιέχουν κωδικοποιημένες γνώσεις, διδασκαλίες και μηνύματα» 
Σ. Παττακός, Η μυστική Διδασκαλία του Πλάτωνα 

Ας ανοίξουμε λοιπόν την ψυχή μας στη δύναμη των Μύθων. Ας ξανατραφούμε από αυτούς και ας οδηγηθούμε στην ανακάλυψη του πραγματικού εαυτού μας μέσα από το δρόμο που αυτοί υποδεικνύουν και χαράζουν. Ίσως το ταξίδι στη διάσταση του Μυθικού να είναι συγχρόνως ένα ταξίδι στη διάσταση του πραγματικού και Αληθινού. 

Sunday, September 15, 2013

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ



ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΙΓΜΑ

Ελλάδα βρίσκεται στην άβυσσο της οικονομικής καταδίκης. Ανόητοι, διεφθαρμένοι πολιτικοί ξόδεψαν όλα τα χρήματα και η σημερινή γενιά (που σε μεγάλο βαθμό έχει μεταφέρει το δικό της πλούτο στο εξωτερικό), δεν έχει την ικανότητα να αναμορφώσει το κράτος. Οι πραγματιστές παρατηρητές τάχθηκαν υπέρ της χρεοκοπίας πριν από χρόνια, αλλά η ελληνική κυβέρνηση υπέκυψε στις πιέσεις της ΕΕ, επιμένοντας πεισματικά να παραμείνει στο ευρώ». Το απόσπασμα από το ρεπορτάζ του ΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΝΤΕΗ, ακριβές εν πολλοίς, περιγρά­φει μέρος των εκβιασμών που ασκήθηκαν για να πειστεί η Ελλάδα να «διασωθεί». Επί Γιώργου Παπανδρέου η χώρα εμφανίστη­κε να εκλιπαρεί για δανεισμό, στην ουσία όμως δολώθηκε -από ένα συνδυασμό ανικανότητας, προδοσίας, βαθιάς άγνοιας και απύθμενης διαφθοράς- για να πιαστεί στο αγκίστρι που την τράβηξε στο «μηχανισμό». Το ποιοι είναι οι προδότες, ποιοι οι διεφθαρμένοι, ποιοι είχαν άγνοια και ποιοι ήταν οι αφελείς -μερικοί είναι όλα αυτά μαζί- ο κόσμος έχει αρχίσει και το ταξινο­μεί στη συνείδηση του, αλλά αυτή είναι μια διαδικασία που θα συνεχιστεί στον ιστορι­κό χρόνο. Χρόνος, βέβαια, είναι κάτι που η χώρα δεν διαθέτει πλέον. Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, η πα­ραμονή ή μη στο ευρώ ήταν η βιτρίνα. Η ίδια η διεθνής συμμορία που αιχμαλώτισε και τώρα απομυζά τη χώρα δεν άντεχε τότε ελληνική έξοδο από το ευρώ. Απειλούσε με αυτή για να μην φανεί ότι εκείνη ήταν που απειλείτο και πόνταρε στο ότι ουδείς από
 τους πολιτικούς σχηματισμούς εξουσίας στην Ελλάδα θα φλέρταρε με αυτή την επιλογή. Ούτε η ελληνική κοινωνία την ήθελε. Η οποία, φυσικά, δεν φανταζόταν τι την περίμενε.
Το διά ταύτα ήταν ο πλούτος της χώρας -δημόσιος και ιδιωτικός, εμφανής και «αφανής», υφιστάμενος και μελλοντικός. Και, ταυτόχρονα, ο διπλωματικός και γεωπολι­τικός εκμηδενισμός της, παράλληλα με την εσωτερική πολιτική και κοινωνική συντρι­βή, ώστε η Ελλάδα να μην είναι σε θέση να αντισταθεί, να διαπραγματευτεί και πολύ περισσότερο να διεκδικήσει. Τώρα τα θέ­λουν όλα: από τα κοιτάσματα υδρογοναν­θράκων και τις καταθέσεις μέχρι τις ΔΕΚΟ, τον χρυσό -κρατικό αλλά και αυτόν που βρίσκεται στα «σεντούκια»-, τα σπίτια, τα έσοδα, τα ακίνητα-«φιλέτα», τη θάλασσα, τον αέρα, τις επιχειρήσεις, τις τράπεζες.
Η μία μετά την άλλη οι ελληνικές κυβερ­νήσεις -Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά- παρέδωσαν το ένα μετά το άλλο τα ελληνικά όπλα στους «διασώστες», κατέ­βασαν τις άμυνες, υπέγραψαν πράγματα που δεν υπογράφουν κράτη ούτε μετά από ήττα σε πόλεμο και μετέτρεψαν τη χώρα σε κάτι χειρότερο από προτεκτοράτο: σε ζώνη απόλυτης ασυδοσίας των ξένων και ατελείωτου πόνου για τους Έλληνες.
Υπάρχουν και προτεκτοράτα όπου τα αν-δράποδα περνούν καλά. Ο εξευτελισμός που υφίσταται η χώρα δεν έχει προηγού­μενο στη σύγχρονη Ιστορία.
Όποιος θέλει βγαίνει και δηλώνει ό,τι θέ­λει για θέματα που αφορούν στην Ελλάδα -αν θα πάρει δάνειο, τι είδους, με ποιους όρους, αν θα της κατάσχουν τη δημόσια περιουσία, τι θα γίνει με το χρέος της- και από ελληνικής πλευράς δεν αρθρώνεται κουβέντα, με το καινοφανές επιχείρημα ότι δεν πρέπει να ανακατευτούμε στη συζήτη­ση για να μην... εκνευριστούν οι δανειστές.
Τέτοιος εθνικός ευτελισμός δεν συναντά­ται πουθενά. Τέτοια απώλεια ΑΕΠ από... διάσωση δεν έχει συμβεί ποτέ σε καμία χώρα. Τόσα ψέματα δεν έχουν ειπωθεί ποτέ σε λαό από τους ίδιους τους πολιτι­κούς του. Πολιτικοί τόσο «εύκολοι» να διεκπεραιώσουν τα επίβουλα σχέδια ξένων κατά του ίδιου του έθνους τους, μέχρι και να φορολογήσουν έως δήμευσης τα σπίτια του κόσμου, σπάνια θα βρει κάποιος σε
άλλη χώρα. Ακόμα και σε τριτοκοσμικές. Και σε αυτές υπάρχουν όρια.
Ένας πρωθυπουργός που τοποθετεί υπουργό Οικονομικών κάποιον ο οποίος δηλώνει θαυμαστής ενός τύπου ξένου, πόυ μεθοδικά καταστρέφει και εξευτελίζει τη χώρα, έχει μεγαλύτερες ευθύνες από το θαυμαστή του Σόιμπλε. Ο θαυμαστής είναι ειλικρινής και δεν κρύβει τις πεποιθήσεις του. Ο πρωθυπουργός πώς περιμένει από αυτό τον άνθρωπο να διαπραγματευτεί για λογαριασμό της χώρας; Με ποιον; Με αυτόν που θαυμάζει;
Ποιος φίλος ή εχθρός θα λάβει υπόψη του σοβαρά και -ακόμα περισσότερο- θα σεβαστεί μια χώρα το πολιτικό σύστημα της οποίας κινείται μεταξύ εθελοδουλείας, διαφθοράς και μικροκομματισμού; Με μια αξιωματική αντιπολίτευση, δε, που στην καλύτερη περίπτωση βρίσκεται στον κό­σμο της; Όταν στελέχη της δεν υπερασπίζονται τη... λαθρομετανάστευση και τις καταλήψεις δημόσιων κτιρίων από «ενοί­κους» που μαζεύουν μολότοφ και καδρό-νια «για το χειμώνα», η ηγεσία προσπα­θεί (;) να ελέγξει άλλα στελέχη της που κά­νουν δηλώσεις υπέρ των Σκοπιανών ή των τουρκικών θέσεων, ενώ οι σοβαροί τσακώ­νονται με τις συνιστώσες για να εξηγήσουν ότι η ανακήρυξη της ΑΟΖ δεν είναι «εθνικι­στική» κίνηση.


Ορατότης μηδέν.

Τώρα που οι στόχοι της διάσωσης είναι εμφανείς και στον «τελευταίο» Έλληνα -στους συνεργάτες των ξένων ήταν γνω­στοί εξαρχής- και ενόψει της τελικής φά­σης για την αρπαγή και τη δήωσι της χώ­ρας είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία, αλλά και όρος εθνικής επιβίωσης, η διεξαγωγή αγώνα αποτροπής των χειρότερων που έπονται και αναίρεσης των τετελεσμένων. Εκ των πραγμάτων, και επειδή η χώρα βρί­σκεται υπό ιδιότυπη ξένη κατοχή και κυ­ριαρχία, ο αγώνας δεν μπορεί να είναι μόνο κοινωνικός. Οφείλει να είναι νόμιμος μεν, αλλά «εθνικοαπελευθερωτικού» χαρακτήρα, υπό την έννοια της ανάκτησης της εθνι­κής κυριαρχίας. Εξάλλου, ηθικά, εθνικά και τυπικά άλλοι είναι οι παράνομοι. Ακριβώς αυτοί που σκοπίμως παρέδωσαν και παρα­δίδουν την εθνική κυριαρχία.


ΣΤΡΥΜΩΝ

ΕΠΙΚΑΙΡΑ 29/08-04/09/13

Αγόρι με περιστέρι.


Το σύμβολο twin peaks στο αλφαβητάριο του 1935.

 
Το σύμβολο  twin peaks στο αλφαβητάριο του 1935.

Saturday, September 14, 2013

Friday, September 13, 2013

Πέντε Έλληνες στον Άδη - 1947




Πέντε Έλληνες στον Άδη - 1947              


Στίχοι:  Κώστας Μάνεσης

Μουσική:    Γιάννης Παπαϊωάννου, Ψηλός, Πατσάς

 1. Οδυσσέας Μοσχονάς, Σαμιώτης  
 2. Δημήτρης Τσαουσάκης  
 3. Ελένη Βιτάλη  
 4. Μανώλης Αγγελόπουλος 
 5. Μανώλης Λιδάκης   


Πέντε Έλληνες στον Άδη
 ανταμώσαν ένα βράδυ
 Και το γλέντι αρχινάνε
 κι όλα γύρω τους τα σπάνε


 Με μπουζούκια, μπαγλαμάδες
 τρέλαναν τους σατανάδες
 Κι από κέφι ζαλισμένοι
 χόρευαν οι κολασμένοι


 Στο Ελληνικό τραγούδι
 κάηκε το πελεκούδι
 Κι όλοι φώναζαν αράδα
 να μας ζήσει η Ελλάδα

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ στην άβυσσο της οικονομικής καταδίκης.



ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Ελλάδα βρίσκεται στην άβυσσο της οικονομικής καταδίκης. Ανόητοι, διεφθαρμένοι πολιτικοί ξόδεψαν όλα τα χρήματα και η σημερινή γενιά (που σε μεγάλο βαθμό έχει μεταφέρει το δικό της πλούτο στο εξωτερικό), δεν έχει την ικανό­τητα να αναμορφώσει το κράτος. Οι πραγ­ματιστές παρατηρητές τάχθηκαν υπέρ της χρεοκοπίας πριν από χρόνια, αλλά η ελλη­νική κυβέρνηση υπέκυψε στις πιέσεις της ΕΕ, επιμένοντας πεισματικά να παραμείνει στο ευρώ». Το απόσπασμα από το ρεπορτάζ του ΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΝΤΕΗ, ακριβές εν πολλοίς, περιγρά­φει μέρος των εκβιασμών που ασκήθηκαν για να πειστεί η Ελλάδα να «διασωθεί». Επί Γιώργου Παπανδρέου η χώρα εμφανίστη­κε να εκλιπαρεί για δανεισμό, στην ουσία όμως δολώθηκε -από ένα συνδυασμό ανικανότητας, προδοσίας, βαθιάς άγνοιας και απύθμενης διαφθοράς- για να πιαστεί στο αγκίστρι που την τράβηξε στο «μηχανισμό». Το ποιοι είναι οι προδότες, ποιοι οι διεφθαρμένοι, ποιοι είχαν άγνοια και ποιοι ήταν οι αφελείς -μερικοί είναι όλα αυτά μαζί- ο κόσμος έχει αρχίσει και το ταξινο­μεί στη συνείδηση του, αλλά αυτή είναι μια διαδικασία που θα συνεχιστεί στον ιστορι­κό χρόνο. Χρόνος, βέβαια, είναι κάτι που η χώρα δεν διαθέτει πλέον. Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, η πα­ραμονή ή μη στο ευρώ ήταν η βιτρίνα. Η ίδια η διεθνής συμμορία που αιχμαλώτισε και τώρα απομυζά τη χώρα δεν άντεχε τότε ελληνική έξοδο από το ευρώ. Απειλούσε με αυτή για να μην φανεί ότι εκείνη ήταν που απειλείτο και πόνταρε στο ότι ουδείς από
 τους πολιτικούς σχηματισμούς εξουσίας στην Ελλάδα θα φλέρταρε με αυτή την επιλογή. Ούτε η ελληνική κοινωνία την ήθελε. Η οποία, φυσικά, δεν φανταζόταν τι την περίμενε.
Το διά ταύτα ήταν ο πλούτος της χώρας -δημόσιος και ιδιωτικός, εμφανής και «αφανής», υφιστάμενος και μελλοντικός. Και, ταυτόχρονα, ο διπλωματικός και γεωπολι­τικός εκμηδενισμός της, παράλληλα με την εσωτερική πολιτική και κοινωνική συντρι­βή, ώστε η Ελλάδα να μην είναι σε θέση να αντισταθεί, να διαπραγματευτεί και πολύ περισσότερο να διεκδικήσει. Τώρα τα θέ­λουν όλα: από τα κοιτάσματα υδρογοναν­θράκων και τις καταθέσεις μέχρι τις ΔΕΚΟ, τον χρυσό -κρατικό αλλά και αυτόν που βρίσκεται στα «σεντούκια»-, τα σπίτια, τα έσοδα, τα ακίνητα-«φιλέτα», τη θάλασσα, τον αέρα, τις επιχειρήσεις, τις τράπεζες.
Η μία μετά την άλλη οι ελληνικές κυβερ­νήσεις -Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμα­ρά- παρέδωσαν το ένα μετά το άλλο τα ελληνικά όπλα στους «διασώστες», κατέ­βασαν τις άμυνες, υπέγραψαν πράγματα που δεν υπογράφουν κράτη ούτε μετά από ήττα σε πόλεμο και μετέτρεψαν τη χώρα σε κάτι χειρότερο από προτεκτοράτο: σε ζώνη απόλυτης ασυδοσίας των ξένων και ατελείωτου πόνου για τους Έλληνες.
Υπάρχουν και προτεκτοράτα όπου τα αν-δράποδα περνούν καλά. Ο εξευτελισμός που υφίσταται η χώρα δεν έχει προηγού­μενο στη σύγχρονη Ιστορία.
Όποιος θέλει βγαίνει και δηλώνει ό,τι θέ­λει για θέματα που αφορούν στην Ελλάδα -αν θα πάρει δάνειο, τι είδους, με ποιους όρους, αν θα της κατάσχουν τη δημόσια περιουσία, τι θα γίνει με το χρέος της- και από ελληνικής πλευράς δεν αρθρώνεται κουβέντα, με το καινοφανές επιχείρημα ότι δεν πρέπει να ανακατευτούμε στη συζήτη­ση για να μην... εκνευριστούν οι δανειστές.
Τέτοιος εθνικός ευτελισμός δεν συναντά­ται πουθενά. Τέτοια απώλεια ΑΕΠ από... διάσωση δεν έχει συμβεί ποτέ σε καμία χώρα. Τόσα ψέματα δεν έχουν ειπωθεί ποτέ σε λαό από τους ίδιους τους πολιτι­κούς του. Πολιτικοί τόσο «εύκολοι» να διεκπεραιώσουν τα επίβουλα σχέδια ξένων κατά του ίδιου του έθνους τους, μέχρι και να φορολογήσουν έως δήμευσης τα σπίτια του κόσμου, σπάνια θα βρει κάποιος σε
άλλη χώρα. Ακόμα και σε τριτοκοσμικές. Και σε αυτές υπάρχουν όρια.
Ένας πρωθυπουργός που τοποθετεί υπουργό Οικονομικών κάποιον ο οποίος δηλώνει θαυμαστής ενός τύπου ξένου, πόυ μεθοδικά καταστρέφει και εξευτελίζει τη χώρα, έχει μεγαλύτερες ευθύνες από το θαυμαστή του Σόιμπλε. Ο θαυμαστής είναι ειλικρινής και δεν κρύβει τις πεποιθήσεις του. Ο πρωθυπουργός πώς περιμένει από αυτό τον άνθρωπο να διαπραγματευτεί για λογαριασμό της χώρας; Με ποιον; Με αυτόν που θαυμάζει;
Ποιος φίλος ή εχθρός θα λάβει υπόψη του σοβαρά και -ακόμα περισσότερο- θα σεβαστεί μια χώρα το πολιτικό σύστημα της οποίας κινείται μεταξύ εθελοδουλείας, διαφθοράς και μικροκομματισμού; Με μια αξιωματική αντιπολίτευση, δε, που στην καλύτερη περίπτωση βρίσκεται στον κό­σμο της; Όταν στελέχη της δεν υπερασπίζονται τη... λαθρομετανάστευση και τις καταλήψεις δημόσιων κτιρίων από «ενοί­κους» που μαζεύουν μολότοφ και καδρό-νια «για το χειμώνα», η ηγεσία προσπα­θεί (;) να ελέγξει άλλα στελέχη της που κά­νουν δηλώσεις υπέρ των Σκοπιανών ή των τουρκικών θέσεων, ενώ οι σοβαροί τσακώ­νονται με τις συνιστώσες για να εξηγήσουν ότι η ανακήρυξη της ΑΟΖ δεν είναι «εθνικι­στική» κίνηση.
Ορατότης μηδέν.
Τώρα που οι στόχοι της διάσωσης είναι εμφανείς και στον «τελευταίο» Έλληνα -στους συνεργάτες των ξένων ήταν γνω­στοί εξαρχής- και ενόψει της τελικής φά­σης για την αρπαγή και τη δήωσι της χώ­ρας είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία, αλλά και όρος εθνικής επιβίωσης, η διεξαγωγή αγώνα αποτροπής των χειρότερων που έπονται και αναίρεσης των τετελεσμένων. Εκ των πραγμάτων, και επειδή η χώρα βρί­σκεται υπό ιδιότυπη ξένη κατοχή και κυ­ριαρχία, ο αγώνας δεν μπορεί να είναι μόνο κοινωνικός. Οφείλει να είναι νόμιμος μεν, αλλά «εθνικοαπελευθερωτικού» χαρακτήρα, υπό την έννοια της ανάκτησης της εθνι­κής κυριαρχίας. Εξάλλου, ηθικά, εθνικά και τυπικά άλλοι είναι οι παράνομοι. Ακριβώς αυτοί που σκοπίμως παρέδωσαν και παρα­δίδουν την εθνική κυριαρχία.

ΣΤΡΥΜΩΝ
ΕΠΙΚΑΙΡΑ 29/08-04/09/13
ΣΤΙΓΜΑ

Χρυσάφι το υποθαλάσσιο ηφαίστειο της Σαντορίνης!




Χρυσάφι το υποθαλάσσιο ηφαίστειο της Σαντορίνης

Μπροστά σε ευρήματα που δεν μπορούσαν να φαντα­στούν βρέθηκαν επιστήμο­νες που έκαναν έρευνες στη Σαντο­ρίνη. Πα πρώτη φορά αποκαλύφθη­κε πως χρυσάφι και σπάνια μέταλλα στρατηγικής σημασίας όπως το α­ντιμόνιο, σε ποσότητες που προκα­λούν έκπληξη, εκλύονται από το υ­ποθαλάσσιο ηφαίστειο Κολούμπο που βρίσκεται βορειοανατολικά του νησιού.
Ελληνες επιστήμονες από το Πανε­πιστήμιο Αθηνών και το Ελληνικό Κέ­ντρο Θαλάσσιων Ερευνών που ερεύ­νησαν τον πυθμένα του ηφαιστείου σε βάθος 500 μέτρων κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, διαπίστωσαν πως στο γεωθερμικό πεδίο του Κολούμπο λαμβάνουν χώρα σπάνια φαινόμενα που όμοια τους δεν έχουν παρατηρηθεί ξανά στον κόσμο. Χρυσάφι, αντιμόνιο, θάλλιο, άργυ­ρος, αρσενικό, υδράργυρος, ψευδάρ­γυρος αλλά και διοξείδιο του άνθρα­κα σε ποσότητες που ουδέποτε έ­χουν καταγραφεί, μαζί με μικροορ­γανισμούς που συμπεριφέρονται με ασυνήθιστο τρόπο και φαίνεται να διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία των μετάλλων - και όχι μόνο- συνθέτουν την ιδιαίτερη φυ­σιογνωμία αυτού του ηφαιστείου. Αυτό που έκανε αρχικά μεγάλη εντύ­πωση στους ειδικούς ήταν ότι στον πυθμένα του ηφαιστείου, μέχρι και 10 μ. ψηλότερα από αυτόν, δεν υ­πήρχε ίχνος ζωής. "Οι αναλύσεις μας έδειξαν την ύπαρξη χρυσού σε πε­ριεκτικότητα που εντυπωσιάζει. Η ανώτατη τιμή που μετρήσαμε ήταν 32 γραμμάρια στον τόνο και η μέση τιμή 9-10 γραμμάρια στον τόνο", είπε στα Νέα ο επικεφαλής της ερευ­νητικής ομάδας Στέφανος Κίλιας. "Η μέγιστη περιεκτικότητα του δείγ­ματος σε άργυρο ήταν 1.910 γραμ­μάρια στον τόνο. Ακόμα πιο εντυ­πωσιακή ήταν η συγκέντρωση του αντιμονίου, αυτού του στρατηγικής σημασίας μετάλλου. Το βρήκαμε σε μέγιστη περιεκτικότητα 22.400 γραμμάρια στον τόνο (πάνω από 2,2% κατά βάρος!) Πρόκειται για πο­σότητα που ενδεχομένως να μην έχει καταγραφεί ποτέ άλλοτε στη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία", πρό­σθεσε.

Αντε να πάρουν και τη Σαντορίνη μαζί με το χρυσάφι της οι δανειστές!

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ 2.9.2013

 

Το εσωτερικό του Αρχαίου Ελληνικού ναού είναι το πρότυπο της αίθουσας του δικαστηρίου.



Το εσωτερικό του Αρχαίου Ελληνικού ναού είναι το πρότυπο της αίθουσας του δικαστηρίου.

  1. Η εικόνα του Ιησού αντιστοιχεί στο άγαλμα του Θεού.
  2. Οι θέσεις των δικαστών αντιστοιχούν στις θέσεις των ιερέων.
  3. Οι δικαστές εισέρχονται στην έδρα από ξεχωριστή πόρτα για να διασφαλιστεί πλήρως το άβατο.
  4. Το αναλόγιο της βίβλου αντιστοιχεί στον βωμό του ναού.
  5. Οι θέσεις των δικηγόρων βρίσκονται μέσα στο άβατον και αντιστοιχούν στις θέσεις των βοηθών των ιερέων.
  6. Ένα κιγκλίδωμα χωρίζει το ιερό από το βέβηλο.
  7. Το ακροατήριο βρίσκεται εκτός του άβατου, ως βέβηλο.