NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, June 30, 2013

Σώμα και πνεύμα. Ψυχή δεν υπάρχει.



Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανῆ τῷ χωρίῳ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα, καὶ σύ, Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα.

 ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΕΚ ΠΕΡΑΤΩΝ - ΕΞΑΠΟΣΤΕΙΛΑΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Εγερθείς ή ταπεινωθείς, ο φαλλός Σουηδία - Νορβηγία;



 

Το "Άστρο της Βεργίνας" σε τριδιάστατη μορφή.

 
 
 
Δεν πρόκειται βέβαια για κάποιον αστέρα, αλλά για την πορεία των απελευθερωθέντων ψυχών από τον τροχό των αναγεννήσεων και την ένωσή τους με το άρρητο. Το ακίνητο κινούν.
 

Saturday, June 29, 2013

Invisible History - Η ΑΟΡΑΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ




Invisible History
Another, secret, history


Alongside the history we know, hermetism affirms the existence of a subconscious history and attempts to grasp it.

Occultists, magi and initiates often speak of a history which runs parallel to the 'real' history we know and record. Whether or not this means that 'secret powers' are involved, some go so far as to speak of 'unknown superiors' and to believe that the fate of the world is directly under the influ­ence of secret societies. True, historiography has often neglected this phenomenon; true, Sufism is a problem nowadays in the Soviet Union, just as Catharism in the Middle Ages was the vehicle for a revolutionary movement which came close to destroying both the Church and feudalism. None­theless it would be wrong, even unhealthy, to explain everything by means of secret societies.

The founding event

So-called invisible history is bound openly to a founding event — the death of a god or a hero under whose sign the group is formed, such as Master James for certain journeymen. Its method is not chrono­logical, but epiphanic; it is not causal but symbolic. The founding event has an extra-historical origin with the structure of a myth

Another dimension

Invisible history, according to certain modern hermetists, stands in the same relation to ordinary history as lobachevskian geometry does to Euclidean. It is another world, or rather a world of another dimension.
(e.g. the death of Osiris). Without going into theoretical analysis, it is possible to say that with invisible history, the important point is not to comprehend the succession of events, fix and date them, but to reveal their meaning. However, it is not true to say this is the same as Hegel's philosophy of history; for him, history ultimately 'realizes' itself and reabsorbs its meaning. This is not so in invisible history. The stage of invisible history is always elsewhere — the Cathar-ians kept reiterating that it was not of the world. So where is it? Everywhere and nowhere. More precisely, invisible history constitutes a virtual history.

An original made actual

Mircea Eliade pointed out that mention of invisible history is a repetition of the message of the founding myth: initiating ceremonies re-create this history and magic conjures it up in order to imbue itself with its substance. This is an essential point: invisible history manifests itself only through and in an endlessly repeated quest for the original. But Eliade forgets this does not mean that the event happens once and for all, as is the case with dogma. The difference between the death of Christ for Christians and Catharians is therefore this: for the former it is a fixed event, whereas for the latter it goes on manifesting itself.

For Catholics, the death of Christ on the cross is an exterior reference, whereas for Catharians what counts is the death-of-Christ-in-us which must endlessly be redis­covered by any 'good Christian'. This means that Christ was not killed by the Jews but by all mankind. Moreover, this death is not an oddity which slams the door of history shut on a collective blame, but is on the contrary a mystery which opens up this door, offering the possibility of trans­mutation. By dying to our sins, we create the beauties of the world.
So invisible history enhances the value of the original, the beginning of history. It raises it up by dressing it in colourful fables, whereas profane history gradually reduces it into a series of causes and effects.

A symbolic field
Invisible history is not historiography; it is the ceremonial evocation of a legendary past so that it can be relived. The aim is to abolish the distance between past and present. Obviously, this only works in a symbolic way. The mystic acts as if he were Osiris, magically assuming the being of Osiris for as long as it takes to reveal his own being. So it is probably more accurate to speak of 'invisible reality' rather than 'invisible history', a rather clumsy ex­pression only intended to draw our atten­tion to the fact that the original is invisible.
Therefore, invisible reality is of necessity bound up with the theme of the original. Correctly understood, the occult sciences seek to call up this original which profane science can only set to one side. (Physics would, after all, never have become an exact, operative science if it had remained concerned with cosmogony.)
Is the original, then, an 'absolute'? To say so would be to identify it with the 'efficient cause' of the scholastics, that is to say, God. As far as hermetic philosophy is concerned, the absolute docs not exist in itself; all there is, each and every time, is an absolute which is relative to the event taking place. The original constantly overwhelms us: it is not a point in space and its epiphanies are many and charged with meaning.
An initiatory society is an irreplaceable framework for ripening certain ideas in the dark and then distilling them into the fabric of society.


ΚΑΝΤΑΔΑ ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ


THE FRENCH REVOLUTION: THE MASSACRES OF SEPTEMBER - THE ASSASSINS



THE FRENCH  REVOLUTION     332

THE ASSASSINS

http://www.yamaguchy.com/library/webster/french_revolution/fr_rev_06.html

Who were the men that the leaders succeeded in enlisting for the hideous task ? Very great pains have been taken, Dr. John Moore wrote on the 10th of September, to urge the notion " that the assassins were no other than a promiscuous crowd of the citizens of Paris." x This was absolutely untrue. The assassins formed an organized band of not more than 300 men—a point on which all contemporaries not in collusion with the leaders agree.2 Nor is there any mystery concerning their identity, for the names and professions of the greater number are known, and have been published by M. Granier de Cassagnac.3 There were then, in addition to the Marseillais and released convicts who formed the nucleus of the gang, a certain number of men who might be described as citizens of Paris, and, strangely enough, these were not mostly rough brutes from, the barges on the Seine or the hovels of Saint-Marceau, but boutiquiers or small trades­men, bootmakers, jewellers, tailors—two of these were Germans— some, indeed, appear to have been men of education.4 It is this latter class that seems to have lent itself most willingly to the hideous work ; the rest were persuaded by various methods to co-operate. The greater number undoubtedly yielded, merely to the lust, for gold, to the promise of wine and booty in addition to their salary ; others, the more ignorant no doubt, believed the story told them of the plot hatched by the prisoners to massacre their wives and children, and went forth in all good faith to destroy the supposed enemies of their country. As to the ferocity they displayed once they had set themselves to the task, it is to be explained in the same way as the outrages com­mitted at the Tuileries on the ioth of August, by the effect of fiery liquor working on overwrought brains. Moreover, this time it was not merely alcohol that had been given to them, but something more insidious that had been purposely introduced into the drink with which they were plied incessantly.   
 
1  Journal of a Residence in France, i. 374.
2   " The number of assassins did not exceed 300 " (Roch Marcandier (an. eye-witness), Histoire des Homines de Proie) ; Louvet said about 200 (Accusation contre Maximilien Robespierre, Seance de la Convention du 29 Octobre 1792); " 300," says Mercier (Le Nouveau Paris, i. 94); M. Granier de Cassagnac gives 235 as the approximate number (Histoire des Girondins
". 30).
3  Histoire des Girondins, ii. 502-516.
4  " They were not all of the dregs of the people," the Abbe Barruel says of the massacrers at the Carmes; "their accent, their speeches be­trayed amongst them adepts whom the philosophy of the Clubs and the schools of the day, far more than boorish ignorance, had inflamed against the priests" (Histoire du Clerge, p. 248).



THE MASSACRES OF SEPTEMBER   333

Maton de la Varenne says that Manuel had ordered gunpowder to be mixed with their brandy, so as to keep them in a state of frenzy ; but the Two Friends of Liberty declare that they were drugged :
" It is incontestable that the drink that had been distributed to the assassins was mingled with a particular drug that inspired terrible fury, and left to those who took it no possibility of a return to reason. We knew a porter who for twenty years had carried out errands ... in the Rue des Noyers. He had always enjoyed the highest reputation, and every inhabitant of the district blindly confided the most valuable parcels to him. . . . He was dragged off on the 3rd of September to the Convent of Saint-Firmin, where he was forced to do the work of executioner. We saw him six days later when we were ourselves proscribed, and, needing a man who could be trusted to help us move secretly, we addressed ourselves to him. He had returned to his post ; he was trembling in every limb, foaming at the mouth, asking incessantly for wine, without ever slaking his thirst and without falling a victim to ordinary drunkenness. ' They gave me plenty to drink,' he said, ' but I worked well; I killed more than twenty priests on my own account.' A thousand other speeches of this kind escaped him, and each sentence was interrupted by these words, 'I am thirsty.' In order that he might not feel inclined to slake his thirst with our blood, we gave him as much wine as he wished. He died a month later without ever having slept, in the interval." 1
This circumstance explains the fact that at moments the assassins showed themselves capable of humanity—evidently, when the first effects of the drug had begun to wear off, they returned more or less to a normal frame of mind. Thus the two cut-throats, who conducted the Chevalier de Bertrand safely home, insisted on going upstairs with him to contemplate the joy of his family. The rescuers of Jourgniac de St. Meard—a Marseillais, a mason, and a wig-maker—refused the reward offered them with the words, " We do not do this for money." 2 Later on Beaulieu met these men at the house of St. Meard. " What struck me," he says, " was that through all their ferocious remarks I perceived generous sentiments, men determined to undertake anything to protect those whose cause they had embraced. The greater number of these maniacs, dupes of the Machiavellian beings who set them in motion, are dead or dying in misery." 3


1 Deux Amis, viii. 296.
3 Mon Agonie de trente-huit Heures, by Jourgniac de St. Meard.
3 Beaulieu. iv. 109.

Ο δὲ Κρασσίνιος ἐκτείνας τὴν δεξιὰν....




Ο όρκος των Ορατίων (Ζακ-Λουί Νταβίντ)

Τοῦτον ὀνομαστὶ προσαγορεύσας, « Τί ἐλπίζομεν » εἶπεν « ὦ Γάϊε Κρασσίνιε, καὶ πῶς τι θράσους ἔχομεν; » ὁ δὲ Κρασσίνιος ἐκτείνας τὴν δεξιὰν καὶ μέγα βοήσας, « Νικήσομεν » ἔφη « λαμπρῶς ὦ Καῖσαρ· ἐμὲ δ´ ἢ ζῶντα τήμερον ἢ τεθνηκότα ἐπαινέσεις ».

Πλούταρχος   ΚΑΙΣΑΡ 44

http://remacle.org/bloodwolf/historiens/Plutarque/cesargr.htm

Οι γιατροί θεωρούν πως η χώρα μας θα αποτελέσει τροφοδότη οργάνων και ανθρωπίνων ιστών για όλο τον πλανήτη

 

 
Όλοι οι Έλληνες πολίτες θα θεωρούνται σε πέντε μήνες Αναγκαστικοί δότες και όχι δωρητές οργάνων.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με νόμο που πέρασε και ψηφίστηκε το 2011, επί Παπανδρέου στο 1ο
Μνημόνιο, η αφαίρεση των.....
οργάνων θα μπορεί να γίνεται από Νοσοκομεία, Ιδιωτικές κλινικές ή εταιρείες και όχι από τον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, που γινόταν μέχρι σήμερα, και μάλιστα χωρίς την συγκατάθεση των οικείων του ασθενούς ή την προηγούμενη γραπτή αίτηση του ιδίου προσώπου.

Η συγκεκριμένη διάταξη αποτέλεσε αφορμή για την παραίτηση του προεδρείου του ΕΟΜ και την έντονη δυσαρέσκεια των Γιατρών των ΜΕΘ, καθώς θεωρούν πως η χώρα μας θα αποτελέσει τροφοδότη οργάνων και ανθρωπίνων ιστών για όλο τον πλανήτη, ενώ το ανθρώπινο σώμα μετατρέπεται με την έννοια του Εμπράγματου Δικαίου σε πράγμα, επειδή κάποιο φυσικό ή νομικό πρόσωπο ασκεί πια κυριότητα σε αυτό.


ΠΗΓΗ
ΠΗΓΗ

Ohno Hatsuko: "Εν ζωή εθνικός θησαυρός"

 
 
 
Κούκλες Ιαπωνικής Τέχνης της Ohno Hatsuko
07/06/2013 - 30/10/2013

Το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να οργανώνει την περιοδική έκθεση με τίτλο "Ομορφιά στη λεπτομέρεια: Κούκλες  Ιαπωνικής Τέχνης της Ohno Hatsuko", που το κοινό θα μπορεί να επισκεφτεί από τις 7 Ιουνίου 2013 έως τις 30 Οκτωβρίου 2013.

Η έκθεση οργανώνεται σε συνεργασία με την κόρη της Ohno Hatsuko, Mori Mika και το Sainsbury Institute for the Study of Japanese Arts and Cultures. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει η Δέσποινα Ζερνιώτη, Διευθύντρια του Μουσείου Ασιατικής Τέχνης Κέρκυρας.

H έκθεση περιλαμβάνει μοντέρνες ιαπωνικές κούκλες κατασκευασμένες από την Ohno Hatsuko (1915-1982), σε μια προσπάθεια ανάδειξης της κληρονομιά και της υπεροχής της Ιαπωνίας στην πρακτική κατασκευής της ιαπωνικής κούκλας. Το έργο της καταδεικνύει απόλυτη τεχνική ακρίβεια και καλλιτεχνική ευαισθησία. Κάθε κούκλα αποκαλύπτει τον ιδιότροπο ανθρώπινο χαρακτήρα με ζεστασιά και χιούμορ.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν, την Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013 στις 19:30.
Θα ακολουθήσει μια ξεχωριστή διάλεξη της κα. Mori Mika για την έννοια και τη σημασία της παράδοσης της Ιαπωνικής κούκλας και το ρόλο που έπαιξε η μητέρας της στο καλλιτεχνικό κίνημα της Ιαπωνικής κούκλας.
 
 
Το καλλιτεχνικό κίνημα της Ιαπωνικής κούκλας

Στην Ιαπωνία, οι κούκλες έγιναν ιδιαίτερα δημοφιλείς κατά τη διάρκεια της περιόδου Έντο (1615-1868). Η τυπολογία, η τεχνική και η ποιότητα στις κούκλες που καλλιτεχνήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν πολλές και ποικίλες. Ως έργα τέχνης, εκτιμήθηκαν ιδιαίτερα από όλα τα κοινωνικά στρώματα, είτε επρόκειτο για μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας, ευγενείς, σαμουράι, εμπόρους ή αγρότες. Οι κούκλες κυριαρχούσαν στα τοπικά ήθη και έθιμα, συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών τελετουργιών και των λαϊκών εκδηλώσεων.

Ενώ, συχνά, για τους πολιτισμούς της Δύσης οι κούκλες ήταν κοινά αντικείμενα κατώτερης τεχνικής, οι Ιάπωνες θεωρούσαν ότι πρόκειται  για ένα καλλιτεχνικό μέσο εξύψωσης της ανθρώπινης μορφής με πνευματική δύναμη. Αυτή η πεποίθηση και εκτίμηση παράλληλα, οδήγησε με επιτυχία στην εξέλιξη της παράδοσης της Ιαπωνικής κούκλας έως σήμερα.

Το καλλιτεχνικό κίνημα της Ιαπωνικής κούκλας γνώρισε άνθηση κατά την πρόσφατη περίοδο της δεκαετίας του 1920. Το κίνημα αυτό, έχοντας ως στόχο να δημιουργηθούν κούκλες υψηλής καλλιτεχνικής αισθητικής, εμφανίστηκε κατά τη χρονική περίοδο που η Ιαπωνία βρισκόταν σε πλήρη εκσυγχρονισμό και οικειοποίηση του Δυτικού πολιτισμού. Οι κατασκευαστές κούκλας, όπως και πολλοί άλλοι εκείνης της εποχής, είχαν πλήρη επίγνωση των κοινωνικών και πολιτιστικών αλλαγών που λάμβαναν χώρα και συχνά αγωνίζονταν με τέτοιους τρόπους ώστε να διατηρήσουν τις καλλιτεχνικές παραδόσεις υιοθετώντας παράλληλα σύγχρονες ιδέες. Επίσης, οι αλλαγές αυτές επέφεραν οικονομική σταθερότητα, η οποία με τη σειρά της δημιούργησε ευκαιρίες για τους κατασκευαστές κούκλας, καλλιτέχνες και ερασιτέχνες, ώστε να αναπτύξουν νέους τύπους. Ταλαντούχοι αβανγκάρντ καλλιτέχνες εξέλιξαν την παραδοσιακή βιομηχανία κατασκευής κούκλας, επιδεικνύοντας ανώτερες τεχνικές χρησιμοποιώντας παραδοσιακά υλικά. Το 1936, το καλλιτεχνικό κίνημα της Ιαπωνικής κούκλας σημείωσε μια σημαντική επιτυχία, όταν έξι καλλιτέχνες επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν στην Έκθεση Teiten (Αυτοκρατορική Έκθεση της Ιαπωνίας) επιβεβαιώνοντας έτσι το κύρος της κούκλας ως μία άριστη έκφραση της ιαπωνικής καλλιτεχνικής παράδοσης.
 

Λίγα λόγια για την καλλιτέχνιδα

Η Ohno Hatsuko (1915-1982) ήταν μία καλλιτέχνης η οποία εμπνεύστηκε από την ομορφιά της κούκλας. Μαθήτευσε υπό τη Hori Ryujo (πραγματικό όνομα Yamada Matsue, 1897-1984), μία από τους υποστηρικτές του καλλιτεχνικού κινήματος της κούκλας και μία καλλιτέχνης η οποία χαρακτηρίστηκε αργότερα ως «Εν ζωή Εθνικός Θησαυρός». Οι κούκλες της Ohno Hatsuko αντανακλούν διαχρονική κομψότητα με έμφαση στα ανθρώπινα συναισθήματα. Πάνω απ 'όλα, προσπάθησε να προσδώσει στις κούκλες της μια αίσθηση βαθιάς πνευματικότητας και ευαισθησίας μέσω της φόρμας, των εκφράσεων του προσώπου, των χρωμάτων στα ρούχα και της προσοχής στη λεπτομέρεια.
 
 
 
 
 


 
 
 


Sunday, June 16, 2013

Ο άμβων, το Bimah και το Minbar έχουν μία και την αυτή καταγωγή.

Ο αμβων των Χριστιανων, το Bimah των Εβραιων, και το Minbar των Μουσουλμάνων έχουν μία και την αυτή καταγωγή:

την έδρα του καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Αλεξάνδρειας.

Οι αρχαιολόγοι αποκάλυψαν την πραγματική τοποθεσία της θέσης του θρυλικού αρχαίου πανεπιστημίου της Αλεξάνδρειας  Al Ahram - τον Ιούνιο του 2004.

Στην παρακάτω φωτογραφία είναι μία από τις αίθουσες διδασκαλίας. Ίσως σε αυτήν να δίδαξε η δολοφονηθείσα πρύτανις του πανεπιστημίου, Υπατία.



Χαρακτηριστική η έδρα του καθηγητή που έχει επτά (7) σκαλοπάτια. Το όγδοο (8) είναι το ερισίνωτο της θέσης.

Αυτό το πανίσχυρο σύμβολο που αναφέρεται στην διδασκαλία και την γνώση, διάλεξαν οι τρείς θρησκείες, για να τοποθετήσουν τον κήρηκα της θρησκείας τους.

Οι Χριστιανοί δημιούργησαν τον άμβωνα:


Αυτούσιο το κατασκεύασαν στην Αγία Σοφία της Νίκαιας της Βιθυνίας. 



 
 

 

Tο Minbar των Μουσουλμάνων:
Στην Αγία Σοφία.



Εδώ άρχισε να χάνεται ο συμβολισμός των 7 αναβαθμών.


Το Bimah των Εβραιων:
Η "Εβραϊκή" λέξη Bimah δεν είναι παρά η Ελληνική "Βήμα" και διατηρεί την ίδια ένοια.
Είναι το Βήμα από το οποίο μιλά ο αγορητής.





Εδώ έχουμε μία παραλλαγή στην Ιταλική συναγωγή στην Πάδουα. Από που την αντέγραψαν;


 Bimah de la synagogue italienne de Padoue
 
 
 
Την αντέγραψαν από τον άμβωνα της Αγίας Σοφίας της Κων/πόλεως:
 
 
Που είναι τώρα τοποθετημένη στον προαύλιο χώρο της Αγίας Σοφίας.

Εδώ έχουμε ένα Ρωμαϊκό αμφιθέατρο στην Αλεξάνδρεια.
Και αυτό αντιγράφει το βασικό πρότυπο.
Προσέξτε την ελαφρά ανόρθωση του αναβαθμού στο κέντρο στην πρώτη σειρά.




Τι συβολίζουν όμως οι αναβαθμοί;

Επτά σταδια έρωτος σωμάτων-ψυχών
ιδέας σωμ. Κάλλους,
ιδέας ψυχ. Καλλους,
ιδέα καλού εις ηθικό βίον,
εις επιστήμη,
απόλυτο κάλλος.
Έλξη-λέξη-έξη.
Τάξη της κίνησης ρυθμός, τάξη της φωνής αρμονία, ενότης, χορεία. Μούσα παίδες, Απόλλων άνδρες, επωδή γέροντες. Η ψυχή δεν πρέπει να είναι ούτε χαύνη, ούτε ταπεινή.
Οι αναβαθμοί του Πλατωνικού έρωτα
Η φράση “πλατωνικός έρωτας” είναι αρκετά συνηθισμένη, αν και λίγοι από εμάς έχουν υπόψη τους το ακριβές περιεχόμενο της φράσης.
 Η Διοτίμα – η ιέρεια και φιλόσοφος του πλατωνικού Συμποσίου – αναλύει τα μυστικά του Έρωτα. Σύμφωνα με το μύθο η γέννησή του συμπίπτει χρονικά με τη γέννηση της Αφροδίτης, ενώ είναι το αποτέλεσμα της συνάντησης δύο τελείως διαφορετικών προσώπων, του Πόρου και της Πενίας. Η τελευταία ζητά την κάλυψη των ένδειάς της και ο Πόρος είναι αυτός που θα γεμίσει το κενό. Η συνάντηση των δύο αυτών κόσμων θα δημιουργήσει τον έρωτα.
Αυτός γεννιέται σε όλους τους ανθρώπους, καθώς όλοι είμαστε εραστές ορισμένων πραγμάτων. Έτσι, κάποιοι μπορεί να στραφούμε στην ύλη και το σώμα, ενώ άλλοι, όπως οι φιλόσοφοι, στο πνεύμα.

Στην πορεία της ανάλυσής της η Διοτίμα θα διακρίνει τρία διαδοχικά στάδια: το σώμα (207b-208e), την ψυχή (209a-209e) και τη γνώση (210a-212a). Η πορεία φυσικά είναι από την ύλη προς το πνεύμα, από το σώμα στη διανόηση. Ξεκινά κανείς από τα ανθρώπινα σώματα, για να συνειδητοποιήσει ότι η ομορφιά του ενός σώματος είναι ίδια σε όλα τα σώματα. Στη συνέχεια έρχεται η ομορφιά των ψυχών και η ομορφιά των εθίμων και των νόμων. Η τελευταία κατηγορία πριν τον ιδεατό κόσμο είναι ο κόσμος της γνώσης και των διαφόρων επιστημών. Μετά από εκεί έρχεται η ομορφιά, η ιδέα της ομορφιάς, υπό την έννοια ότι πρόκειται για κάτι πλήρες, αθάνατο, μοναδικό και αναλλοίωτο.

Σ.Α.Χ.