θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Tuesday, April 30, 2013

1 Μαΐου 2013 ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΜΑΡΑΘΩΝΑ

 
ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΤΑΚΤΗΤΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Saturday, April 27, 2013

Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ


 



Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

Του ΟΜΗΡΟΥ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ
Για κάθε επικοινωνία με τον συγγραφέα: e-mail: klmnx@freemail.gr

Μεγάλωσα κάτω από την σκιά του τείχους της Θεσσαλονίκης. Οδός Κλαυδιανού (Claudianus). 



Ίσως από την ομώνυμη μαρμάρινη επιγραφή που βρίσκεται σε αυτήν την οδό.  Πιθανόν να αναφέρεται  στον ποιητή που έγραψε την αρπαγή της Περσεφόνης «De raptu Proserpinae» . Εκείνη την πρώιμη Χριστιανική εποχή, ήταν ίσως νωρίς για να απαγορευτούν τέτοια έργα με Ελληνικά θέματα . 




 Η διαμελισμένη επιγραφή αναζητά και αυτή την Proserpinae της .



 Σπασμένη και τεμαχισμένη και περιέργως δοξασμένη, βρίσκεται τοποθετημένη σ’ ένα κύβο κατασκευασμένο από μαρμάρινα λείψανα  δίπλα ακριβώς στον δρόμο.










Οδός Κλαυδιανού . Κανείς από τους δασκάλους μας δεν μας εξήγησε γιατί. Ποιος ήταν ο τιμώμενος ποιητής, ποιοι οι λαμπροί συμπολίτες μας που τον ετίμησαν.
Nulli Certa domus , Lucis habitamus opacis .
(Κανείς μας δεν έχει μια μόνιμη διαμονή, κατοικούμε τα σκοτεινά σπήλαια).
Οι δάσκαλοί μας δεν ενδιαφέρονταν παρά μόνον για τον κόσμο τον νέο , τον Χριστιανικό .

« Ξεγελασμένη από την Αφροδίτη , την κόρη της Διώνης ,
 η Περσεφόνη κίνησε για το ξέφωτο με τα πολλά νερά
–τέτοια ήταν η καταδίκη που υφάνθηκε από τις μοίρες».
                                                         Κλαυδιανός , Βιβλίο 2-16 





Σπάραγμα κίονος από Ελληνικό ναό, εντοιχισμένο στην ίδια περιοχή.


 
Εδώ εμφανίζεται ο Εύδωρος. Ένας από τους συμμαθητάς και συνλατρευτάς των ιδίων ειδώλων .


 

Μαζί ανεβαίναμε στα τείχη . Υπάρχει ένα σημείο των τειχών δίπλα στην επιγραφή του Κλαυδιανού που ήταν πέρασμα και δημιουργήθηκε από την πιθανόν εσκεμμένη κατάρρευση τους . Στο σημείο αυτό δημιουργείτο μια ομαλή ανωφέρεια από την οποία μια φορά μόνο ανέβηκα μαζί με άλλους πάνω στις πολεμίστρες των τειχών .








 
Τα ύψη με τρόμαζαν και απέφευγα μια δεύτερη προσπάθεια . Στις πολεμίστρες κάποιοι ισχυρίζοντο πως βρήκαν αιχμές βελών , αλλά εγώ είδα μόνο μία . Αυτή που ο Εύδωρος μου έδειξε στο σπίτι του .
Πέρασε καιρός για να μου εκμυστηρευτεί πως όταν έπαιρνε το βέλος στα χέρια του , μια παράξενη δύναμη τον καταλάμβανε .
Αισθανόταν , έβλεπε , άκουγε γεγονότα που δεν υπήρξε μάρτυρας τουλάχιστον σ’ αυτήν τη ζωή .
Σαν να συμμετείχε σε μάχη εκεί στα τείχη και η αιχμή του βέλους ίσως να ήταν η αιτία του θανάτου του . Ενός από τους θανάτους που γνώρισε .
Μετά μου διηγήθηκε την ιστορία του .
Συνέβη κάποτε που πέρασαν με τους γονείς του μπροστά από μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων .
«Να μία BMW» είπε ο πατέρας του. Τότε ο Εύδωρος ήταν 3 η 4 ετών και εξανίσταται . «Αυτή δεν είναι BMW» λέει . «Εγώ όταν ζούσα είχα BMW . Μία κόκκινη αστραφτερή BMW».
Ήταν τα λόγια ενός παιδιού . Δημιούργησαν απορίες αλλά πέρασαν και ξεχάστηκαν .
Αργότερα σε μια συζήτηση αναφέρθηκε στην μητέρα του . «Αυτή δεν είναι η μητέρα μου» απάντησε ο μικρός « η μητέρα μου έκλαψε όταν πέθανα. Αυτή δεν με έκλαψε ποτέ».
Οι ιστορίες άρχισαν να πληθαίνουν . Κάποια ημέρα επισκέφθηκαν το διαμέρισμα ενός οικογενειακού τους φίλου . «Αυτό είναι το σπίτι μας» αστειεύτηκε ο πατέρας. «Όχι δεν είναι» είπε ο μικρός Εύδωρος «Από το σπίτι μου έβλεπα την θάλασσα . Από εδώ βλέπω μόνο την απέναντι πολυκατοικία»  
Κάποια ημέρα η μητέρα του ήταν σκεπτική και προβληματισμένη . «Τι έχεις μητέρα;» την ρώτησε ο Εύδωρος. «Δεν είναι τίποτε παιδί μου» του λέει αυτή . «Αύριο πρέπει να πάω στο νοσοκομείο να μου αφαιρέσουν αυτό το λίπωμα από το πόδι και φοβάμαι» . «Στάσου μια στιγμή μητέρα» της λέει. Κάθεται στα πόδια της πιάνει με τα δύο του χέρια το λίπωμα . Το κρύβει μέσα στις παλάμες του και σιωπηλός την κοιτά για 5-10 λεπτά .
Την άλλη ημέρα το λίπωμα είχε εξαφανιστεί .
Μία ημέρα καθόταν  στο παράθυρο και κοιτούσε τον κόσμο να περνά . «Τον βλέπεις αυτόν τον γέρο ;» λέει στην μητέρα του «Δεν έχει πολλά ψωμιά» . Την επόμενη ο γέρος πέθανε .

Ήταν φτωχοί πολύ φτωχοί . Το σπίτι τους στηρίζονταν στα κάστρα . Τρεις πλευρές από λαμαρίνες , παλιότουβλα , σάπια ξύλα , αταίριαστα παράθυρα και μια εξώπορτα στραβή .
Κάποια μέρα φώναξαν τον παπά . Ο παππούς του Εύδωρου είχε αρρωστήσει βαριά . Ο γιατρός δεν του έδινε πολλή ζωή . Μπαίνει ο παπάς να   κοινωνήσει τον παππού και τι βλέπει. Πάνω απ’ το κεφάλι του κρεββατιού ένας πίνακας δύο μέτρα – ένα αρχαίο μαρμάρινο ανάγλυφο.


Θυμώνει ο παπάς . Να τον βγάλετε, διατάζει . Δυστυχώς παπά μου δεν είναι ώρα για τέτοια .
Να τον ξύσετε τότε.

 

Το ανάγλυφο στα τείχη κοντά στην θάλασσα.
 
Έναν άλλον που βρίσκεται στα τείχη κοντά στην θάλασσα τον ξύσαμε . Τέτοια καλή δουλειά έγινε που δεν φαίνεται τίποτα από το αρχικό ανάγλυφο .
Ζήτησαν από κάποιους μαστόρους στην γειτονιά να βοηθήσουν . Μπαίνουν τα μαστόρια στο δωμάτιο του παππού. Όχι , μην το κάνετε αυτό φωνάζουν . Θα έλθουμε με άλλους δύο, να τον βγάλουμε να τον πετάξουμε .
Κάτι υποψιάστηκε ο πατέρας του σπιτιού . Άσε λέει δεν πειράζει . Ο πίνακας θα μείνει εκεί .
Τα μαστόρια όμως κατάλαβαν πως ο «πίνακας» αξίζει , αρχίσανε τις προτάσεις . Τον αγοράζουμε 1.000 Δραχμές . Αρχίζουν την Δημοπρασία, τον φτάνουν στις 30.000 Δραχμές .  
Ο πατέρας λέει στην γυναίκα του: «  Ο πίνακας αξίζει παραπάνω . Δεν θα πιαστώ εγώ κοροΐδο . Θα τον βγάλουμε μόνοι μας».
Αρχίζουν λίγο-λίγο να ξύνουν γύρω-γύρω από τον πίνακα. Τους έφαγε ένα μήνα . Δύο άτομα ήταν, αγόρασαν και εργαλεία για να τον μεταφέρουν, τον κατέβασαν κάποια φορά .
Τι να δούνε από πίσω ;
Θησαυρός, ………. τα χασαν .
Από τότε δεν τους ξαναείδαμε . Η ζωή μας συνέχισε κανονικά , και εμείς δεν γνωρίζουμε τίποτε.


Καμμιά φορά πηγαίναμε στο πανηγύρι των 12 αποστόλων . Λίγο πιο κάτω βρισκόταν .



Οι 12 απόστολοι είναι μια βυζαντινή εκκλησία από τις πιο παλιές στην Θεσσαλονίκη .

 

Τα σύμβολα (Μαίανδροι, "Ε", Γαμμάδιον κλπ) αποδεικνύουν την ύπαρξη Μυστικής αδελφότητας Ελλήνων που άφησαν το στίγμα τους στην δόμηση των Χριστιανικών κτισμάτων.

 Σ’ αυτήν υπάρχει σε τοιχογραφία του 11ου αιώνος το σύμβολο που κάποιοι ονομάζουν «της ομάδος ΄΄Ε΄΄». Για την ιστορία του συμβόλου αυτού, θα γράψουμε αργότερα.

Bλέπε στο: http://ermionh.blogspot.gr/2009/08/1300.html

     και στο: http://ermionh.blogspot.gr/2009/08/t-1300.html



Η βυζαντινή εκκλησία ήταν το καθολικό μιας μονής δίπλα στα τείχη .




 





Λίγο πιό πάνω τα τείχη έχουν για βάση τους δομικά μάρμαρα από λαμπρά Ελληνικά μνημεία.


Από την άλλη πλευρά τα τείχη έχουν για θεμέλια ογκώδη λευκά μάρμαρα . Τότε κανείς δεν τα έβλεπε . Ήταν η οδός Ειρήνης, ο δρόμος με τα πορνεία και όλες οι παράγκες κρέμονταν από τα τείχη . Καθάρισαν την περιοχή , φάνηκαν τα μάρμαρα .
Σήμερα το μάθαμε .





Όλα αυτά τα μάρμαρα ήταν οι κερκίδες του ιπποδρόμου της Θεσσαλονίκης που βάφτηκε με το αίμα 17.000 Ελλήνων Θεσσαλονικέων της πατρώας θρησκείας .







Μάρμαρα αιματοβαμμένα . Αν βάλεις το αυτί σου πάνω τους ίσως ακούσεις τις κραυγές και τους θρήνους των αδικοσκοτωμένων Ελλήνων .


Στην περιοχή εκτείνετο το μεγαλύτερο Ρωμαϊκό νεκροταφείο. Άκουγα μικρός για την ύπαρξή του .



 Τύμβοι από το Ελληνο-Ρωμαϊκό νεκροταφείο επί της οδού Λαγκαδά.

Ένα πρωί , ένας συμμαθητής από το δημοτικό μας έφερε τα νέα . Στην γειτονιά του βρήκαν κάτι τάφους . Τότε σκάβανε για να βάλουν στα θεμέλια για να κτίσουν τις 12όροφες της οδού Λαγκαδά . 

Τρέξαμε να δούμε τους τάφους . Ήμασταν αγόρια και διψούσαμε για περιπέτεια . Ήταν δύο λάκοι και κάτω δύο μεγάλοι σαρκοφάγοι. Μπορεί να είναι αυτές οι σαρκοφάγοι που σήμερα βρίσκονται στην είσοδο του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης . Χωρίς καμμία περιγραφή για τις παραστάσεις των ανάγλυφων τους .



 Δύο αριστουργηματικές σαρκοφάγοι μπροστα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης.

Ένας φίλος αρχαιολόγος μου περιέγραψε μόνο την μία πλευρά . Το κυνήγι του Καλιδόνιου κάπρου με τον Μελέαγρο , όπως το περιγράφει ο Όμηρος .
«Να δεις» μου δείχνει «πέντε κύνες περικύκλωσαν τον κάπρο . Ο ένας από τον φόβο του ανέβηκε στο δένδρο . Όσο και αν σου φαίνεται περίεργο, συμβαίνει αυτό . Είχα και εγώ έναν σκύλο που ανέβαινε στο δένδρο και κανείς δεν το πίστευε».
Λίγο έξω από τα τείχη βρίσκονταν οι τάφοι των πλουσίων . Όσο απομακρυνόσουν , συναντούσες όλο και πιο  φτωχούς τάφους.

Στα 2012 έσκαψαν για το μετρό .




Στην οδό Μοναστηρίου βρήκαν και άλλους τάφους .


 Ήταν οι πιο φτωχοί τάφοι που είδα μέχρι τώρα . Απλοί λάκοι και μέσα πεταμένοι άνδρες , γυναίκες και μωρά . Οι πιο πολλοί νεκροί είχαν σπασμένο το κεφάλι .



Ένα πρωί αφού οι αρχαιολόγοι τελείωσαν την ανασκαφή , φορτώσαν δεκάδες σκελετούς σ’ ένα φορτηγό και τους πήραν .


Ναι ήταν ένα τμήμα από τους 17.000 χιλιάδες Έλληνες που δολοφόνησε ο Θεοδόσιος (ο Μέγας) στον Ιππόδρομο .



 Τους πέταξαν σαν σκουπίδια . Ήταν η τύχη των αβάπτιστων .



Κανένας σεβασμός σ’ αυτούς τους νεκρούς .Καμμία ανακοίνωση δεν θα βγάλει το σεβαστό πανεπιστήμιο .

Κανείς δεν θα τους κλάψει . Ίσως εκτός από έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει στα ψέμματά τους .

Ήμουν κρεμασμένος πάνω από την ανασκαφή και φωτογράφιζα τους σκελετούς .


«Ξέρετε τι είναι αυτοί οι νεκροί ;»



 με ρωτά ένας άγνωστος κύριος καλοντυμένος που ήταν μάλλον στην ηλικία μου .


Δεν χρειάστηκε πολύ . Τον αναγνώρισα , Εύδωρε! του λέω .

Άργησε αλλά τα κατάφερε . Με αναγνώρισε και αυτός .
Βρισκόταν για χρόνια στην Αμερική . Έκανε περιουσία . Δεν έφυγε όμως από την Ελλάδα φτωχός .
Ήταν ήδη πλούσιος από τον πνευματικό θησαυρό που βρήκανε πίσω από το μαρμάρινο ανάγλυφο από το ναό της Αφροδίτης που πρόσφατα ανακαλύφθηκε στην πλατεία Αντιγονιδών.
Θησαυρός που ζηλότυπα φυλάσσουν στις καρδιές τους οι Θεσσαλονικείς που αγωνίζονται για την σωτηρία του ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ.  Θεσσαλονικείς που στην τελετή μνήμης για τους νεκρούς του Θεοδοσίου εντάσσουν και τον ύμνο προς την Κύπριδα. «Ουρανίη, πολύυμνε, φιλομειδής Αφροδίτη….»

Για ένα κάποιο "Παλαιοχριστιανικό κτίριο που ευρέθη στην περιοχή, κατασκευάστηκε ολόκληρη γέφυρα. Για τον Ναό της Αφροδίτης χρήματα δεν ευρέθησαν. Προς δόξαν της "Βυζαντινής Θεσσαλονίκης".


Σ.-Α. Χ.

ΟΜΗΡΟΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΥ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΥΣ ΤΟΥ: "Η ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΟΥ"  

http://ermionh.blogspot.gr/2006/10/blog-post_116050610439487237.html


 

Friday, April 26, 2013

Αθ. Κόρμαλης ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)

 
 
Αθ. Κόρμαλης ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)
 
Την  Τρίτη 23 Απριλίου  , στην αίθουσα «Δεσμοί Ελλήνων», ο δικηγόρος και συγγραφέας Αθανάσιος Κόρμαλης μιλά   για τις εξελίξεις στον χώρο του Αιγαίου και για την αναγκαιότητα ανακήρυξης της ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗΣ Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).

Γαρούφας Δημ: Ο Ελληνισμός στην Χερσόνησο του Αίμου

Γαρούφας Δημ: Ο Ελληνισμός στην Χερσόνησο του Αίμου

 Ομιλία την  Πέμπτη 25 Απριλίου 2013 στην αίθουσα «Αλέξανδρος», Εθνικής Αμύνης 1, Πολιτιστικό Κέντρο Περιφερειακής Διοικήσεως Κεντρικής Μακεδονίας. Έδρα του ινστιτούτου "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ": Γαμβέτα 168 - 542 48 Θεσσαλονίκη Τηλ. & Τηλ/πο 0030/2310 315215
με θέμα: «Ο Ελληνισμός σήμερα στην Χερσόνησο του Αίμου».  Ομιλητής : κ. Γαρούφας Δημήτριος, Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος Δ.Σ.Θ..

ΚΑΨΑΛΑΣ ΔΗΜ.: Την Κύπρο την διεκδικούν όλοι.


Διάλεξη του Δημοσιογράφου Δημητρίου Καψάλα στις 25.04.2013  για τις τελευταίες εξελίξεις στα Εθνικά θέματα. Οι διαλέξεις διενεργούνται στην αίθουσα «Αλέξανδρος», Εθνικής Αμύνης 1, Πολιτιστικό Κέντρο Περιφερειακής Διοικήσεως Κεντρικής Μακεδονίας. Έδρα του ινστιτούτου "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ": Γαμβέτα 168 - 542 48 Θεσσαλονίκη Τηλ. & Τηλ/πο; Τηλ/πο 0030/2310 315215

Sunday, April 21, 2013

ΚΑΨΑΛΑΣ ΔΗΜ.: Ο Κορυζής αυτοκτόνησε με δύο σφαίρες στην καρδιά.



Ο τραπεζίτης που είπε το μεγάλο ΟΧΙ στους Γερμανούς. ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ 18 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1941

Αλέξανδρος Κορυζής: Τραπεζίτης και πολιτικός, διορισμένος πρωθυπουργός, που είπε το δεύτερο ΟΧΙ.
Γεννήθηκε το 1885 στον Πόρο και καταγόταν από αρβανίτικη οικογένεια πολιτικών. Τα εγκύκλια μαθήματα τα διδάχθηκε στον Πόρο και την Αθήνα. Το 1903 διορίσθηκε στην Εθνική Τράπεζα, ενώ παράλληλα σπούδαζε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους ως έφεδρος ανθυπολοχαγός και τιμήθηκε για τη δράση του.
Μετά την αφυπηρέτησή του ανήλθε ταχέως τα κλιμάκια της Εθνικής Τράπεζας και το 1921 έφθασε στο βαθμό του οργανωτικού διευθυντή. Με την ιδιότητά του αυτή διατέλεσε οικονομικός σύμβουλος του Ύπατου Αρμοστή στη Σμύρνη Αριστείδη Στεργιάδη και οργάνωσε το υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στη μικρασιατική πόλη.
Υπήρξε από τους πρωτοπόρους της αγροτικής πίστης στην Ελλάδα και συνέβαλε στην ίδρυση του Αυτόνομου Σταφιδικού Οργανισμού (ΑΣΟ) το 1925 και της Αγροτικής Τράπεζας (1929), της οποίας διατέλεσε και πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου. Εκτός από άνθρωπος της δράσης ήταν και συγγραφέας μελετών οικονομικού περιεχομένου.
Στην πολιτική εισήλθε το 1933, όταν διατέλεσε για τρεις μέρες Υπουργός Οικονομικών (7-10 Μαρτίου) στη βραχύβια κυβέρνηση του βενιζελικού Αλέξανδρου Οθωναίου, ενώ στη συνέχεια συντάχθηκε με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Στις 5 Αυγούστου 1936 διορίστηκε από τον Μεταξά Υπουργός Κρατικής Υγιεινής και Αντιλήψεως και παρέμεινε στη θέση αυτή έως τις 12 Ιουλίου 1939, όταν παραιτήθηκε για να αναλάβει τη διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας.
Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Ιωάννη Μεταξά (29 Ιανουαρίου 1941) κι ενώ η χώρα βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με την Ιταλία, διορίστηκε πρωθυπουργός από τον βασιλιά Γεώργιο Β’, με εισήγηση του ισχυρού άνδρα του καθεστώτος Κωνσταντίνου Μανιαδάκη. Παράλληλα, ανέλαβε τα Υπουργεία Εξωτερικών, Παιδείας, Στρατιωτικών, Ναυτικών και Αεροπορίας, όπως και ο προκάτοχός του.
Κατά τη διάρκεια της σύντομης θητείας του στην πρωθυπουργία αντιμετώπισε με επιτυχία την εαρινή επίθεση των Ιταλών (9 Μαρτίου 1941) και είπε το δεύτερο ΟΧΙ, αυτή τη φορά στους Γερμανούς (6 Απριλίου 1941), όταν ο πρεσβευτής του Τρίτου Ράιχ στην Ελλάδα Βίκτωρ Έρμπαχ – Σένμπεροχ του επέδωσε τελεσίγραφο για την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα. Από την ημέρα αυτή, η Ελλάδα άρχισε ένα διμέτωπο αγώνα με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς, κερδίζοντας τον θαυμασμό των Συμμάχων.
Όλη αυτή η δύσκολη κατάσταση είχε δημιουργήσει βαρύ φορτίο στους ώμους του Κορυζή, που δεν είχε μεγάλη πείρα στην πολιτική. Σε αυτό το σημείο εστιαζόταν και η κριτική που ασκήθηκε στον βασιλιά για την επιλογή του στην πρωθυπουργία ενός άπειρου άνδρα σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο, όπου έπρεπε να παρθούν αποφάσεις ζωής και θανάτου.
Στις 18 Απριλίου 1941 συγκλήθηκε σύσκεψη στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» (όπου η έδρα τότε της κυβερνήσεως) για να εκτιμηθεί η πολεμική κατάσταση κι ενώ φαινόταν θέμα ωρών, αν όχι ολίγων ημερών, η διάσπαση του μετώπου από τους Γερμανούς. Ο Κορυζής προσφέρθηκε να παραιτηθεί και είχε μια έντονη συζήτηση με τον βασιλιά. Ξαφνικά σηκώθηκε και αποχώρησε από τη σύσκεψη, αφού πρώτα φίλησε το χέρι του ανώτατου άρχοντα. Κατευθύνθηκε στην οικία του, που βρισκόταν στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας και κλείστηκε στο γραφείο του.
Λίγα λεπτά αργότερα κατέφθασε στο σπίτι του ο διάδοχος Παύλος με εντολή του πατέρα του, ο οποίος είχε αντιληφθεί την παράξενη συμπεριφορά του. Δεν πρόλαβε να χαιρετίσει τη σύζυγό του στο κατώφλι του σπιτιού του και ακούστηκε ο πυροβολισμός του τέλους. Ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Κορυζής είχε αυτοκτονήσει με σφαίρα στην καρδιά, σε ηλικία 56 ετών.

Ο Κωνσταντίνος Γεράκης


 Ο Κωνσταντίνος Γεράκης από την εκπομπή στα άκρα.

Τα ανταλλακτήρια χρυσού, ο έλεγχος του ΣΔΟΕ και οι αγορές των Γερμανών


 

ΚΡΑΣ Απρίλιος 2013
ΘΕΜΑ

Ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, τα τελευταία έξι χρόνια κάνει τεράστιες επενδύσεις σε χρυσό, δαπανώντας περίπου 500 εκατομμύρια δολάρια το μήνα, καθώς επιχειρεί να μετατρέψει τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας του από δολάρια σε χρυσό

Πρόσφατα έφυγαν μόνο από τρεις αθηναϊκές εταιρείες 286 κιλά χρυσού και 750 κιλά ασημιού, συνολικής αξίας 2 εκατομμυρίων ευρώ, με κατεύθυνση διάφορες πόλεις της Γερμανίας

Στη Χίο ερευνάται το «ταξίδι» 3 κιλών χρυσού προς Βηρυτό, αξίας 140.000 ευρώ και 180 κιλών ασημιού προς την Κύπρο, ενώ στη Ρόδο ερευνάται η εξαγωγή 6 κιλών χρυσού, αξίας 270.000 ευρώ, προς την Τουρκία

Πριν από ενάμιση χρόνο, τα στελέχη του ΣΔΟΕ εντόπισαν αποθήκη ευγενών μετάλλων που είχε στείλει στη Γερμανία χρυσό και ασήμι αξίας 4,2 εκατομμυρίων ευρώ, χωρίς τα συνοδευτικά παραστατικά. 0 «αποστολέας» ήταν ελληνική εταιρεία με έδρα την Πλατεία Συντάγματος!

Λιώνουν τα πολύτιμα αντικείμενα σε νόμιμα ή παράνομα χυτήρια, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν ως πρώτη ύλη.

Ο χρυσός γίνεται βενετικό, αποκτά δηλαδή καθαρότητα, και μεταπωλείται.
Πού; Κυρίως στο εξωτερικό...


Τα πρώτα καταστήματα που στήθηκαν στην Αθήνα είχαν απευθείας σύνδεση με ευρωπαϊκές
εταιρείες, κυρίως γερμανικές, που προμήθευαν τους εμπόρους με το αρχικό κεφάλαιο
για να μπορέσουν να λειτουργήσουν.



της Άννας Ξένου

Πέμπτη, ώρα 6 το απόγευμα. Μια γυναίκα, γύρω στα πενήντα, καλοβαλμένη, με κομψό ντύσιμο και περπάτημα, χαζεύει τις βιτρίνες όσων καταστημάτων έχουν απομείνει στον πολυσύχναστο δρόμο μεγάλου προαστίου της Αθήνας. Τα γυαλιά ηλίου που φορά δεν ταιριάζουν με την ώρα της ημέρας, αλλά εκείνη έχει το λόγο της. Λίγο αργότερα περνά την είσοδο ενός καταστήματος με την επιγραφή ΑΓΟΡΑ ΧΡΥΣΟΥ. Ένα από τα πολλά που άνοιξαντα τελευταία δύο χρόνια και η χρυσαφιά όψη τους λειτουργεί σαν υπενθύμιση της δυστυχίας των Ελλήνων κάθε φορά που τα αντικρίζουμε.

ΘΕΜΑ
►► Η γυναίκα βγήκε λίγη ώρα αργότερα από το κατάστημα. Το βάδισμα της ήταν αργό και η περηφάνια της κουρελιασμένη. Μόλις είχε αποχωριστεί αγαπημένα κοσμήματα, ενθύμια από τον αρραβώνα της και κάποια από τα δώρα που έκαναν οι συγγενείς στις δυο κόρες της όταν γεννήθηκαν.

«O σύζυγος μου είναι ήδη δύο χρόνια άνεργος. Είχε κατάστημα με ρούχα στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης. Εγώ εργαζόμουν σε εταιρεία εισαγωγής ειδών υγιεινής. Πριν από ενάμιση χρόνο απολύθηκα. Οι κόρες μας σπουδάζουν στη Θεσσαλονίκη. Αν όλα πάνε καλά. το αργότερο το Σεπτέμβριο θα πάρουν τα πτυχία τους. Όμως. έχουν ανάγκη από στήριξη. Σήμερα αποφάσισα ότι δεν έχω κανένα λόγο να κρατώ ενθύμια όταν στην κυριολεξία δεν έχουμε να φάμε. Κράτησα μόνο, και δεν ξέρω για πόσο ακόμα, δυο-τρία κοσμήματα της μητέρας μου και της γιαγιάς μου, μήπως και καταφέρω να τα δώσω στα κορίτσια μου. Αν όμως δεν μπορέσω, δεν θα πεθάνω κιόλας. Φτάνει να τη βγάλουμε καθαρή μέχρ το επόμενο βήμα».
Δεν έμαθα ποτέ πόσα χρήματα πήρε από το ξεπούλημα των αναμνήσεών της. Δεν έχει σημασία άλλωστε. Εξάλλου ξέρει πολύ καλά ότι τα κοσμήματα που έδωσε δεν πρόκειται να τα ξαναδεί ποτέ, αφού σύντομα θα έχουν μετατραπεί σε άμορφη μάζα χρυσού, έτοιμη προς πώλησιν στις λαίμαργες αγορές του εξωτερικού.
Οι σύγχρονοι αργυραμοιβοί της χώρας κάνουν στην κυριολεξία «χρυσές» δουλειές στην Ελλάδα τον καιρό της κρίσης.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι όπου κι αν στρέψει κανείς το βλέμμα του θα αντικρίσει κι ένα τέτοιο κατάστημα.


Η πρώτη απορία που γεννάται είναι εύλογη:
Πού βρίσκουν όλοι αυτοί οι «επιχειρηματίες» τα χρήματα για να ανοίξουν τα μαγαζιά τους, δεδομένου ότι εκτός από τα λειτουργικά έξοδα, χρειάζεται κι ένα διόλου ευκαταφρόνητο κεφάλαιο, που μπορεί να αγγίζει και τις 40.000 ευρώ, για να μπορούν να αποζημιώνουν τους πελάτες τους, για τα αντικείμενα που αγοράζουν.
Πληροφορίες λένε πως τα πρώτα καταστήματα που στήθηκαν στην Αθήνα είχαν απευθείας σύνδεση με ευρωπαϊκές εταιρείες, κυρίως γερμανικές, που προμήθευαν τους εμπόρους με το αρχικό κεφάλαιο για να μπορέσουν να λειτουργήσουν.
Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, ορισμένοι που είχαν ένα κομπόδεμα, αντί να το αφήσουν ανεκμετάλλευτο, αποφάσισαν να το «επενδύσουν» στη σύγχρονη δυστυχία.
Όπως πάντα, υπάρχουν δύο τρόποι να ανοίξει κάποιος ένα τέτοιο κατάστημα: ο νόμιμος και ο παράνομος.
Ο ταμίας της Ομοσπονδίας Αργυροχρυσοχόων Ελλάδος, Νίκος Ρουσανίδης, μας εξηγεί:
«Για να ανοίξει ένα τέτοιο κατάστημα νόμιμα, πρέπει να κάνει έναρξη στην εφορία, να πάρει άδεια από την αστυνομία, να διατηρεί βιβλίο αγοράς παλαιών κοσμημάτων και να κόβει τιμολόγιο αγοράς. Όταν δεν τηρούνται αυτές οι διαδικασίες, χαμένος βγαίνει και ο πελάτης και οπωσδήποτε το κράτος, το οποίο δεν παίρνει τους αναλογούντες φόρους. Εμείς έχουμε πει σε όλους τους τόνους ότι οι πελάτες είναι προτιμότερο να απευθύνονται στο χρυσοχόο τους για οποιαδήποτε τέτοια συναλλαγή.



ΕΝΕΧΥΡΟΔΑΝΕΙΣΤΗΡΙΟ ΑΓΟΡΑΖΩ ΧΡΥΣΟ
ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ ΠΑΡΑΣΙΤΟ ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΣ ΜΑΥΡΑΓΟΡΙΤΗΣ


Την ώρα που τα ανταλλακτήρια χρυσού ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια σε κάθε γειτονιά της Ελλάδας ευφάνταστες αφίσες κατακλύζουν το διαδίκτυο περιγράφοντας την πικρή πραγματικότητα


Ο επαγγελματίας χρυσοχόος δεν εκτιμά μόνο το βάρος του χρυσού, αλλά και την αξία των λίθων, οι οποίοι, στις περιπτώσεις των ανταλλακτηρίων χρυσού, δεν συνυπολογίζονται. Σε κάθε νόμιμη συναλλαγή θα ζητηθούν από τον πελάτη τα στοιχεία της ταυτότητας του προκειμένου να
αποφευχθεί ο κίνδυνος τα αντικείμενα που θα πωληθούν να είναι κλεμμένα».
Είναι τόσο μεγάλη η ζήτηση για χρυσό στη χώρα μας, που οι κλοπές σε κοσμηματοπωλεία, ακόμα και μέρα μεσημέρι, έχουν αυξηθεί κατακόρυφα, έτσι ώστε να καταγράφονται έως δύο καθημερινώς. Αυτό σημαίνει πως πολλά από τα αντικείμενα που αλλάζουν χέρια είναι πιθανότατα κλεμμένα και διακινούνται χωρίς χαρτιά, αποδείξεις κ.λπ.
 



Η άλλη εύλογη απορία είναι τι γίνονται αυτά τα χρυσαφικά και ασημικά μόλις οι ιδιοκτήτες τους τα αποχωριστούν. Εδώ τα στοιχεία είναι αμείλικτα.
Λιώνουν τα πολύτιμα αντικείμενα σε νόμιμα ή παράνομα χυτήρια προκειμένου να χρησιμοποιηθούν ως πρώτη ύλη. 0 χρυσός γίνεται βενετικό, αποκτά δηλαδή καθαρότητα, και μεταπωλείται. Πού; Κυρίως στο εξωτερικό, ειδικά στην περίπτωση που λείπουν τα απαραίτητα παραστατικά. Σύμφωνα με τον κ. Ρουσανίδη, οι Ελληνες χρυσοχόοι αγοράζουν χρυσό πάντα από τους νόμιμους εισαγωγείς, μετά απαραίτητα παραστατικά, χωρίς να μπλέκουν σε ύποπτα γρανάζια.
Κι αν οι Έλληνες χρυσοχόοι αγοράζουν νόμιμα, τότε ο αδήλωτος χρυσός πώς φεύγει από τη χώρα και πού καταλήγει;
Τα δεκάδες παράνομα χυτήρια είναι το πρώτο σκαλοπάτι. Εκεί πατούν όσοι εμπορεύονται χωρίς παραστατικά τα τιμαλφή των ελληνικών νοικοκυριών. Ό,τι δεν δηλώνεται, απλώς δεν υπάρχει!
O χρυσός μετατρέπεται σε ράβδους και μεταφέρεται με κάθε τρόπο στη Γερμανία, την Τουρκία, την Κύπρο, το Λίβανο και ποιος ξέρει πού αλλού.
Οι αρχές ερευνούν το τελευταίο διάστημα δεκάδες περιπτώσεις εξαγωγής χρυσού και ασημιού που διακινήθηκαν από το αεροδρόμιο «Ελ. Βενιζέλος» και το λιμάνι της Πάτρας. Πρόσφατα έφυγαν μόνο από τρεις αθηναϊκές εταιρείες 286 κιλά χρυσού και 750 κιλά ασημιού, συνολικής αξίας 2 εκατομμυρίων ευρώ, με κατεύθυνση διάφορες πόλεις της Γερμανίας.
Στη Χίο ερευνάται το «ταξίδι» 3 κιλών χρυσού προς Βηρυτό, αξίας 140.000 ευρώ και 180 κιλών ασημιού προς την Κύπρο.
Στη Ρόδο ερευνάται η εξαγωγή 6 κιλών χρυσού, αξίας 270.000 ευρώ, προς την Τουρκία.
Πριν από ενάμιση χρόνο, τα στελέχη του ΣΔΟΕ εντόπισαν αποθήκη ευγενών μετάλλων που είχε στείλει στη Γερμανία χρυσό και ασήμι αξίας 4,2 εκατομμυρίων ευρώ, χωρίς τα συνοδευτικά παραστατικά. Ο «αποστολέας» ήταν ελληνική εταιρεία με έδρα την Πλατεία Συντάγματος!
Τα περιστατικά που διερευνώνται από τις αρχές είναι πολλά και ίσως έχει λίγη αξία να τα αναφέρουμε διεξοδικά. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιθανόν να ξεπερνά τη φαντασία και είναι αλληλένδετη με την πραγματικότητα που βιώνουμε οι Έλληνες τα χρόνια της οικονομικής κρίσης.




Το νομικό πλαίσιο που διέπει αυτού του είδους τις συναλλαγές μπορεί να είναι υπαρκτό, όμως οι περιορισμένοι έλεγχοι, καθώς και η απόγνωση των απελπισμένων πελατών δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για να ευδοκιμήσει η παρανομία.
Παραζαλισμένοι όλοι από τα χαστούκια των δανειστών και της εγχώριας προδοσίας, ίσως παραβλέψαμε τα σημάδια που έδειχναν ότι σταδιακά οι Έλληνες έβγαζαν από σεντούκια, θυρίδες, κοσμηματοθήκες ό,τι μπορούσε να εξαργυρωθεί από τους σύγχρονους Σάιλοκ και τα πωλούσαν όσο όσο για να επιβιώσουν.
Μια απλή περιήγηση στο διαδίκτυο εμφανίζει δεκάδες περιπτώσεις επιχειρήσεων, νομίμων ή μη, που προτρέπουν τον κάθε πεινασμένο να ξεπουλήσει ακόμα και το χρυσό δόντι του παππού, για λίγα ευρώ.
Όταν όλα τα υλικά συγκεντρωθούν και αφού οι «ειδικοί» τα λιώσουν, αρχίζει το μεγάλο ταξίδι του χρυσού των Ελλήνων, με νόμιμο ή και παράνομο τρόπο. Οι αγορές στο εξωτερικό είναι προφανώς διατεθειμένες να πληρώσουν για να αποκτήσουν την τετηγμένη δυστυχία μας. Εξάλλου, ο καθένας που καίγεται για λίγα χρήματα για να πληρώσει το χαράτσι, ή το γάλα των παιδιών του. θα μπει στο πρώτο από τα μαγαζάκια που θα βρει μπροστά του και χωρίς να ψάξει τις τρέχουσες τιμές του χρυσού στις διεθνείς αγορές, θα συμβιβαστεί με ό,τι του δώσει ο σαράφης- ο οποίος θα τον διαβεβαιώσει ότι αυτή είναι και η καλύτερη τιμή της αγοράς.  Οι επιτήδειοι, αφού έχουν «αγοράσει» σε καλή τιμή, είναι φυσικό να μπορούν να πουλήσουν και σε καλή τιμή, σαφώς περισσότερο ανταγωνιστική από τις επίσημες τρέχουσες, έχοντας προηγουμένως εξασφαλίσει και το δικό τους κέρδος.
 


 Στην περίπτωση που η εξαγωγή γίνεται παρανόμως, πράγμα συχνό, χωρίς παραστατικά και χωρίς απόδοση οποιουδήποτε φόρου στο ελληνικό κράτος, το εμπόρευμα γίνεται ακόμα πιο φθηνό για τους τελικούς αγοραστές,
Η διακίνηση του χρυσού, ακόμα και στη διάτρητη νομικά χώρα μας, διέπεται από αυστηρούς κανόνες. Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με απόφαση που υπογράφει το 2000 ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος -και μετέπειτα πρωθυπουργός-φύλακας του μνημονίου- Λουκάς Παπαδήμος «κάτοικοι και μη κάτοικοι Ελλάδος υποχρεούνται να δηλώνουν κατά την έξοδο ή την είσοδο της στη χώρα το μεταφερόμενο χρυσό, εφόσον η συνολική του αξία υπερβαίνειτο ισότιμο 2.000 ευρώ και 10.000 ευρώ, αντίστοιχα, ή να επιδεικνύουν αντίγραφο της σχετικής συναλλαγής, εφόσον έχει μεσολαβήσει εγχώριο πιστωτικό ίδρυμα για την αγορά του».
Η νέα μόδα στο χρηματιστήριο του χρυσού είναι πώληση του μετάλλου μέσω επιχειρήσεων που λειτουργούν με το σύστημα της πυραμίδας. Με μια μικρή επένδυση υπόσχονται μέγιστο κέρδος μέσα σε λίγους μήνες, αρκεί να φέρει κάποιος στην εταιρεία κι άλλους πελάτες. Η EMGOLDEX είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις. Η εταιρεία εδρεύει στο Ντουμπαι καιόπωςενημερώνουν τους πιθανούς συνεργάτες τους: «Ο χρυσός που διαθέτει η EMGOLDEX είναι πεντακάθαρος 24 καρατίων (999,9), συσκευασμένος, σφραγισμένος, με πιστοποιήσεις από μεγάλες κατασκευάστριες ράβδωνχρυσού που εδρεύουν στο Ντουμπαι, στην Ελβετία και στη Γερμανία».
Εκτός από το επίσημο site της εταιρείας, υπάρχουν και διάφορα οίοα,ε από τους Έλληνες συνεργαζόμενους, ή αναρτήσεις σε διάφορα BLOGS. μέσω των οποίων ενημερώνεται το κοινό για τις «τεράστιες ευκαιρίες που προσφέρονται στην απόκτηση επιπλέον εισοδήματος χωρίς κόπο». Οι ράβδοι βρίσκονται σε θησαυροφυλάκια στο Μόναχο, εκτός κι αν κάποιος θέλει να φυλάξει το χρυσό σε δικό του χώρο. Ουδείς υπαινίσσεται ότι η δραστηριότητα της EMGOLDEX είναι παράνομη, εκτός κι αν αποδειχθεί ότι το εμπόρευμα της προέρχεται από αδιαφανείς συναλλαγές. Η χρονική συγκυρία ίδρυσης της εταιρείας, όμως, ταιριάζει απόλυτα με την έναρξη της οικονομικής κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο.
Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι τα τελευταία χρόνια η Κίνα. η Σαουδική Αραβία και η Ρωσία γεμίζουν τα θησαυροφυλάκια τους με χρυσό, καθώς αυτός αποτελούσε πάντα «σκληρό» συνάλλαγμα.
Μόνο τους πρώτους επτά μήνες του 2012. η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας προσέθεσε στα αποθέματα της περισσότερους από 500 τόνους χρυσού. Λέγεται ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα διαθέτει λιγότερο. 0 βραχυπρόθεσμος στόχος της Κίνας είναι τα αποθέματα της σε χρυσό να φτάσουν τους 6.000 τόνους - μπορεί αυτή τη στιγμή να το έχουν ήδη επιτύχει - και μεσοπρόθεσμα τους 10.000 τόνους!

Ο πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, τα τελευταία έξι χρόνια κάνει τεράστιες επενδύσεις σε χρυσό, δαπανώντας περίπου 500 εκατομμύρια δολάρια το μήνα, καθώς
επιχειρεί να μετατρέψει τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας του από δολάρια σε χρυσό. Σήμερα, περίπου του 10% των αποθεμάτων της Ρωσίας είναι σε χρυσό.

Οι κινήσεις Πούτιν μόνο τυχαίες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Εξάλλου είναι παγκοσμίως γνωστό ότι ο τρόπος που χειρίζεται ο Ρώσος ηγέτης το διεθνές πόκερ είναι και διορατικός και απόλυτα συγκροτημένος.
Ταυτόχρονα, ακούγονται φωνές οικονομολόγων και αναλυτών σύμφωνα με τις οποίες «ο χρυσός, σύμφωνα με αυτήντη θεώρηση, δεν δημιουργεί καμία ταμειακή ροή και δεν εξυπηρετεί κανένα πρακτικό σκοπό».
Τότε. γιατί τα τελευταία χρόνια δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια έχουν αλλάξει χέρια προκειμένου τα κράτη, ή και οι ιδιώτες, να αποκτήσουν το γνωστότερο πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο από αρχαιοτάτων χρόνων;
Από τους αρχαίους πολιτισμούς έως τους Ισπανούς κονκισταδόρες που κατέκλεψαντη Νότιο Αμερική, πήραν χρυσό αξίας 1,7 εκατομμυρίων λιρών- το πολύτιμο μέταλλο υπήρξε, ιστορικά, αιτία κατακτητικών πολέμων.
Η αμφισβήτηση στο ισχύον νομισματικό σύστημα και η ανασφάλεια που γέννησε η κρίση επανέφερε την υψηλή ζήτηση σε χρυσό, ο οποίος δεν επηρεάζεται από τις πληθωριστικές πιέσεις και αποτελεί χειροπιαστή αξία για τους επενδυτές και όχι συμβολικά «χαρτιά», κενά αξίας.

Και μπορεί τα κράτη διαχρονικά να επιθυμούσαν τη συγκέντρωση χρυσού ως δικλίδα ασφαλείας των εθνικών νομισμάτων τους, στην Ελλάδα όμως η πρωτοτυπία έκανε γι' άλλη μια φορά το θαύμα της. Μόλις πριν από 9 χρόνια, το 2004, η Τράπεζα της Ελλάδος αποφάσισε να πουλήσει 20 τόνους χρυσού στην καταπληκτική τιμή των300 δολαρίων την ουγιά, προκειμένου να επενδύσει τα χρήματα σε... ομόλογα! Ο πανηγυρικός τρόπος παρουσίασης του κατορθώματος μπορεί να μαρτυρά καιτις βαθύτερες προθέσεις των... εκτελεστών του σχεδίου.
0 αντίλογος λέει ότι όσο η Ελλάδα διέθετε ως νόμισμα τη δραχμή, όφειλε να έχει και υψηλά διαθέσιμα και αποθέματα χρυσού για να μπορεί να αντεπεξέλθει σε τυχόν κερδοσκοπικές επιθέσεις. Μετά την κατάργηση του σταθερού συστήματος ισοτιμιών, αλλά και συγκεκριμένα για τη χώρα μας, μετά την είσοδο της στην ΟΝΕ, δεν υπάρχει πλέον λόγος για διατήρηση υψηλών αποθεμάτων χρυσού, δεδομένου ότι το ευρώ είναι πλέον ένα «σκληρό» νόμισμα - με πήλινα πόδια θα πουν πολλοί.
 
Η συχνή αμφισβήτηση της Κίνας απέναντι στο παντοδύναμο δολάριο, αλλά και η φρενήρης απόκτηση χρυσού εκ μέρους της χώρας, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά για το τι σχεδιάζεται υπογείως, με άξονα το πολύτιμο μέταλλο.
Οι επίσης συχνές συζητήσεις από τους ποικιλόχρωμους και ποικιλοφρονούντες αναλυτές περί νέου ενιαίου νομίσματος, μας βάζει σε σκέψεις για το πού θα μπορούσε να στηριχθεί αυτό το νέο νόμισμα. Πιθανότατα σε χρυσό.
Εκτός από την Κίνα καιτη Ρωσία, μεγάλες αγορές χρυσού κάνουν η Ινδία και η Σαουδική Αραβία. Τόση κινητικότητα για την απόκτηση ενός μετάλλου, το οποίο από πολλούς θεωρείται «άχρηστο βάρος» για τις διεθνείς συναλλαγές, μόνον υποψίες μπορεί να γεννήσει!
Η επανασύνδεση των εθνικών νομισμάτων με το χρυσό μπορεί να μοιάζει απόμακρη, σκεφτείτε όμως να υλοποιηθεί... Σε αυτή την περίπτωση, είναι προφανές ποιες χώρες θα ωφεληθούν από την αλλαγή.
Επίσημος διακινητής του χρυσού είναι το ΔΝΤ-πλήρως ελεγχόμενο από τις ΗΠΑ. Εκτός
από το ΔΝΤ όμως. ποιος άλλος πωλεί χρυσό για να μπορούν αυτά τα κράτη να προμηθεύονται σε τούτες τις ποσότητες;
Η Γερμανία τοντελευταίο καιρό μπορεί να μην αγοράζει χρυσό, επαναπατρίζει όμως τον... ξενιτεμένο της, τον οποίο είχε διάσπαρτο στις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία, λόγω του παλαιού φόβου για τους «κακούς» Σοβιετικούς. Αυτή τη στιγμή, η χώρα κατέχει περί τους 3.400 τόνους κι έρχεται δεύτερη στην παγκόσμια κατάταξη, μετά τις ΗΠΑ. που κατέχουν περίπου 8.200 τόνους. Στόχος της Γερμανίας είναι μέχρι το 2020 να βρίσκεται σε γερμανικό έδαφος τουλάχιστον το 50% των γερμανικών αποθεμάτων χρυσού.
Στις ΗΠΑ φυλάσσονται περίπου 6.500 τόνοιχρυ-σού από την Αυστρία, την Ολλανδία, την Ελβετία, το Μεξικό και την Ινδία.
Αυτή είναι η νόμιμη διαδρομή του δηλωμένου χρυσού, η οποία εξυπηρετεί τις στρατηγικές κινήσεις των επίσημων κρατών.
Η υπόγεια διαδρομή όμως έχει το δικό της ενδιαφέρον, καθώς αδήλωτος χρυσός -προερχόμενος συχνά από το φτωχό ευρωπαϊκό Νότο που τώρα στενάζει- βρίσκεται ενίοτε στα χέρια λαθρεμπόρων, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως εναλλακτική μορφή νομίσματος για τις συναλλαγές.
Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχουν οι πληροφορίες που φέρουν το Ιράν να παρακάμπτει τις κυρώσεις που του έχουν επιβληθεί και να χρησιμοποιεί στις πωλήσεις πετρελαίου, αντί για άλλο νόμισμα, χρυσό. Αν οι πληροφορίες του reuters αληθεύουν, τότε κάθε μήνα εισρέει στη χώρα χρυσός αξίας 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων, Ο χρυσός καταφθάνει μέσω της Τουρκίας, από την οποία περνά και μεγάλο μέρος του χρυσού που «ρευστοποιούν» και οι αποστραγγισμένοι Έλληνες.
 
Όλα τα προηγούμενα είναι απλώς μια παράθεση στοιχείων και ουδόλως ενδιαφέρουν την κυρία την οποία αναφέραμε στην αρχή του κειμένου αυτού. Μπορεί να ξεπερνούντη φαντασία της, όμως η πραγματικότητα που βιώνει είναι τόσο σκληρή, τόσο προσωπική και ταυτόχρονα τόσο κοινή, που ίσως να μην την αφορά καν ότι τα κοσμήματα που λίγο νωρίτερα ξεπούλησε για να μπορέσει να ζήσει, μπορεί να γεμίσουν τα θησαυροφυλάκια του Ιράν ή της Γερμανίας.
Το μόνο που έχει πραγματική ουσία και για εκείνη και για εμάς, είναι το γεγονός ότι η ίδια, οι αναμνήσεις, η επιβίωση και η αξιοπρέπεια της αποτελούν, χωρίς η ίδια να το έχει επιδιώξει, μέρος ενός υπερκείμενου σχεδίου, στο οποίο οι άνθρωποι δεν έχουν την παραμικρή αξία, παρά μόνο του στρατιώτη στο σκάκι που θυσιάζεται πρώτος για να προστατεύσει το βασιλιά.