θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, November 30, 2013

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΑΛΕΞΕΩΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ»

Οκτωβρίου 2013
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2013 – 2014,
τα οποία διενεργούνται στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου “ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ”,
ΕΡΜΟΥ 61, ΤΗΛ. 2310.282782, 282427
Κ Α Θ Ε   Π Ε Μ Π Τ Η
«ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ» Μηνός
Δεκεμβρίου 2013
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2013 - 2014,
τα οποία διενεργούνται στην αίθουσα
του βιβλιοπωλείου “ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟΝ”,
ΕΡΜΟΥ 61, ΤΗΛ. 2310.282782, 282427

Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 2013

α) Ώρα 20.00 – 20.30 : Ανασκόπηση της τρέχουσας επικαιρότητος.
από τον κ. Καψάλα Δημ. Δημοσιογράφο, συγγραφέα.

β) Ώρα 20.30-21.30 : Ομιλία με θέμα : «Αρχαία Ελληνικά όργανα. Μύθοι και συμβολισμός».
Ομιλητής: κ. Δελφινόπουλος Δημήτριος.


Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου 2013

α) Ώρα 20.00 – 20.30 : Ανασκόπηση της τρέχουσας επικαιρότητος.
από τον κ. Καψάλα Δημ. Δημοσιογράφο, συγγραφέα.

β) Ώρα 20.30-21.30 : Ομιλία με θέμα : «Η παιδεία του γένους και το σημερινό παιδομάζωμα».
Ομιλητής: κ. Νατσιός Δημήτριος.


Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου 2013

α) Ώρα 20.00 – 20.30 : Ανασκόπηση της τρέχουσας επικαιρότητος.
από τον κ. Καψάλα Δημ. Δημοσιογράφο, συγγραφέα.

β) Ώρα 20.30-21.30 : Ομιλία με θέμα : «Η υποδούλωση των Ελλήνων στους Ρωμαίους και τους Τούρκους».
Ομιλητής: κ. Μπλέτας Χρήστος.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ

Βίντεο αφιερωμένο στην αρχαία Αθήνα.

 
 
Amazing , the best video i ever seen dedicated to ancient Athens of Greece !!!!!!
BRAVO !!!

 Καταπληκτικό, το καλύτερο βίντεο που έχω δει ποτέ αφιερωμένο στην αρχαία Αθήνα Ελλάδα!!
ΜΠΡΑΒΟ!!
 

Το πριόνι του Ησαΐα.

Ένα απειλητικό και σιχαμερό πριόνι που δεν μπορεί να μας πείσει για της επάλξεις του τείχους του Κρεμλίνου. Τι σχέση έχει άλλωστε το Κρεμλίνο με την Θεσσαλονίκη;
 
Το απεχθές αυτό πριόνι τοποθετήθηκε στην μαρτυρική χώρα μας για να υπενθυμίσει πως είναι όργανο βασανιστηρίων. Τα βασανιστήρια που ζεί εδώ και 3 χρόνια ο Ελληνικός λαός.
 
 
ΝΑ ΑΦΑΙΡΕΘΕΙ ΠΑΡΑΥΤΑ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΟ ΑΥΤΟ ΟΡΓΑΝΟ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ.
 
 

14 Τότε θύμωσε πολύ ο βασιλιάς Μανασσής με αυτά τα πικρά λόγια και διέταξε αμέσως να πριονίσουν τον Ησαΐα με σιδερένιο πριόνι.

15 Και έτσι έγινε αμέσως, αλλά τον πριόνιζαν για πολλές ώρες και ο σίδηρος δεν τον άγγιζε καθόλου.

16 Τότε είπε ο άγιος Ησαΐας ο προφήτης στο Μανασσή: “Βασιλιά, μάθε πως εγώ κληρώθηκα να πριονιστώ με ξύλινο πριόνι και δε γίνεται να συμβεί κάτι διαφορετικό”. Τότε ο βασιλιάς Μανασσής διέταξε να τον πριονίσουν με ξύλινο πριόνι.

17 Και ενώ τον πριόνιζαν ο Μελχίας ο ψευδοπροφήτης τον πλησίασε και του είπε: “Πες ότι δεν τα προφήτευσες αυτά για την Ιερουσαλήμ και θα σταματήσει αυτό το βάσανο”.

18 Και του είπε ο Ησαΐας: “Αναθεμά σε, Μελχία ψευδοπροφήτη, διάβολε! Ζει ο Κύριος ο Θεός μου και το Πνεύμα του που μιλάει μέσα μου! Η Ιερουσαλήμ, αυτή η μεγάλη και τεράστια πόλη, τελείως θα ερημωθεί και ο Μανασσής και τα παιδιά του και η γυναίκα του και οι άρχοντές του και ο λαός της πόλης αυτής θα οδηγηθούν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα”.

19 Και αφού τα είπε αυτά ο μακάριος ο Ησαΐας, τον πριόνισαν στα δύο με ξύλινο πριόνι.
 
 
 
ΤΟ ΠΡΙΟΝΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΟ ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΧΗ ΓΕΜΑΤΗ ΜΕ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΟΠΩΣ:
 
Ο Ψυχογονικός κύβος του Πυθαγόρα
 
 
Κύβος πάνω σε πυραμίδα.
 


Η ΔΙΠΛΗ ΠΥΛΗ ΓΚΟΛΝΤΕΝ ΓΚΕΗΤ

Όπως και στο σήμα των ΜcDonalds
 
Το αντεστραμμένο τρίγωνο.
Που έχει σήμα η ΧΑΝΘ που βρίσκεται στην περιοχή.
 
 
Και πολλοί οβελίσκοι διαφόρων μορφών:
 
 
 
 

ομάδα 21: ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ



Η ομάδα 21 διοργανώνει ημερίδα με θέμα:

"ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ"

ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013 ΚΑΙ ΏΡΑ 18:00
ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ

 
ΟΜΙΛΗΤΕΣ: ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΨΑΛΑΣ Δημοσιογράφος


ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ πρεσβης ε.α.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΡΑΝΤΖΙΚΟΣ Αντιστάτηγος ε.α.

 

Friday, November 29, 2013

Το Ελληνικό Γκράαλ, το κύπελο του Αχιλλέως.

 
 
 
 
 

Ραψωδία π

225   Εκεί υπήρχε καί κύπελλο καλοφτιαγμένο, κι ούτε κάποιος άλλος  
ούτε άπό τους άνδρες έπινε άπ' αυτό σπινθιροβόλον οίνον,
ούτε σε άλλο θεόν έκανε σπονδή, πάρα μόνο στον πάτερα Δια.
Αυτό από την κασέλλα λαβών καθάρισε με θειάφι
πρώτα, κι έπειτα τό ένιψε με καλόρροον ύδωρ,
230   ένιψε κι αυτός τά χέρια, καί τό γέμισε μέ σπινθιροβολον οίνον.
Εύχήθηκ' έπειτα στέκοντας στό μέσον τής αυλής, στάλαξεν οίνο
προς ούρανόν ιδών καί δεν ελαθε του Διός που τέρπεται μέ κεραυνούς:
«Ζεύ άνακτα, Δωδωναίε, Πελασγικέ, πού μακριά μένεις
καί την  Δωδώνη κυβερνάς την κακοχείμωνη· γύρω σου δε οι Σελλοί,
235 δικοί σου προφήτες, πού δέν νίπτουν τά πόδια καί χάμω κοιμούνται.


253 Έτσι εκείνος αφού έκανε σπονδή και ευχήθηκε στον πατέρα Δία
Πίσω στην σκηνή εισήλθε και το κύπελλο απόθεσε στην κασέλλα.

Τρίβων ή τριβώνιον



Φιλόσοφος φέρων τρίβωνα.
 Αρχαίον  ειδώλιον του μου­σείου του Λούβρου.


τρίβων — [Αρχ.] Ό τρίβων ή τριβώνιον, κατ' εξοχήν φερόμενος εν Σπάρτη και Κρήτη, ήτο τό μοναδικόν ένδυμα τών εφήβων, Όπερ ούτοι έφεραν, αποβάλλοντες τον χιτώνα, άπό ηλικίας 12 ετών και καθ' όλες τάς έποχάς του έτους, πιθανώς κατ' έθος εισαχθέν υπό τών κατακτητών Δωριέων. Έν Αθήναις εισήχθη κατά τους μετά τά μηδι­κά χρόνους, ομού μετά της δωρικής εσθήτος, και έφέρετο υπό τών λακωνιζόντων εφήβων, τών πτωχών (άντικαθιστάμενος κατά τήν έργασίαν διά της εξωμίδος), τών δούλων και τών φιλοσόφων (ιδίοις τών στωικών και κυνικών) Τών τελευταίων κα­τέστη εμβληματική περιβολή μέχρι τών αυτοκρατορικών χρόνων της ρωμαϊκής εποχής, οπότε έγινεν έμβλημα τών παλαιοχριστιανών μοναχών.
Οί τρίβωνες κατεσκευάζοντο εκ χονδροειδούς έρίου, απετέλουν ταυτοχρόνως εσώρρουχον και εξώρρουχον (ένδυμα και έπίβλημα), φερόμενον ενίοτε μετά πόρπης, και ήσαν βραχύτεροι του Ιμα­τίου, ενίοτε δε είχαν χειρίδας και κόλπον.      

π. ν. π.

 

Λογοθέτης Κων.: Η επιστημονική θηριωδία.

1.  http://youtu.be/8mK6CGI81QM                
    
2.  http://youtu.be/mEFss0cVOE0                
    
3.  http://youtu.be/7QXC-UFlmDk                
      4.  http://youtu.be/Fm6O_tS-vrA

Καψάλας Δημ: Ο ρόλος των ΗΠΑ και της Γερμανίας.

κρυπτεία (η) ή ενέργεια του κρυπτεύειν, άσκησις των άρχαίων Λακεδαιμονίων εις την σκληραγωγίαν.


κρυπτεία (η)  ή ενέργεια του κρυπτεύειν, άσκησις των άρχαίων Λακεδαιμονίων εις την σκληραγωγίαν και εις τον κρύφιον εξάφανισμόν των ρωμαλεωτέρων και επιφοβωτέρων ειλώτων.

— [Αρχ.] Κρυπτεία έκαλείτο ή στρατιωτική εξάσκησις των νέων της Σπάρτης, ενίοτε δέ και τό στρατιωτικόν σώμα το άποτελούμενον άπό τους νέους αυτούς. Ή ονομασία αύτη προήλθεν έαυτού τού τρόπου, κατά τόν όποιον έγίνετο ή στρατιωτική έξάσκησις των Σπαρτιατών. Κατά τόν Πλάτωνα, πάντες οί νέοι Σπαρτιάται ώφειλον νά εξασκηθούν έπι διετίαν στρατιωτικώς. Προς τούτο περιήρχοντο ούτοι ένοπλοι ολόκληρον την Λακωνικήν μέχρι και τών απωτάτων αυτής γωνιών, ίνα γνωρίσουν καλώς τό έδαφος της πατρίδος των, τό όποιον έμελλον μίαν ημέραν νά υπερασπίσουν ώς στρατιώται. Κατά τήν περιοδείαν ταύτην οί νέοι συνήθιζον εις τις κακουχίας τού στρατιωτικού βίου, εις τήν ανεπαρκή και λιτήν τροφήν, τήν σπάνιν ύδατος, τόν καύσωνα, τό ψύχος, τήν όδοιπορίαν εις τόπους δύσβατους και έν καιρώ νυκτός, και έν γένει εις τάς σκληραγωγίας, εις τάς οποίας εμελλον νά υποβληθούν ώς στρατιώται έν καιρώ πολέμου. Επειδή δέ ιδίως αί νυκτεριναί πορείαι και ασκήσεις ήσαν συνηθέσταται, ή δ' άνάπαυσις έγίνετο τήν ήμέραν, ό τρόπος ούτος της στρατιωτικής εκπαιδεύσεως τών νέων έλαβε τό όνομα κρυπτεία, ώς άν δηλαδή οι νέοι εξησκούντο μόνον τήν νύκτα, διό οι δεν ήθελον νά τους ίδη τις. Φαίνεται όμως ότι και πράγματι έφρόντιζον οί έξασκούμενοι νέοι  Σπαρτιάται νά μή γίνεται αντιληπτή υπό τών ειλώτων ή παρουσία των και ότι επραττον τούτο με κακόν διά τους είλωτας σκοπόν. Κατά τόν Πλούταρχον οί νέοι Σπαρτιάται, οί αποτελούντες τήν κρυπτειαν, κρυπτόμενοι τήν ήμέραν, παρεφύλαττον τήν νύκτα παρά τάς οδούς και έφόνευον τους είλωτας εκείνους, οί όποιοι έπιπτον εις χείράς των ενίοτε μάλιστα διατρέχοντες κρυφίως τήν χώραν έδολοφόνουν τού; ρωμαλεωτάτους εκ τών ειλώτων. Τούτο έκ πρώτης όψεως φαίνεται παράδοξον και ανερμήνευτον. Είναι όμως βέβαιον ότι πολλάκις, κατ' έντολήν τών αρχόντων της Σπάρτης, έφονεύθησαν ή έξηφανίσθησαν κατ' άγνωστον τρόπον είλωτες και μάλιστα έξ έκείνων, Οσοι διά τήν άνδρείαν και τήν σωματικήν ρώμην των εθεωρούντο επικίνδυνοι εις τό σπαρτιατικόν καθεστώς. Οί φόνοι όθεν ούτοι, ένεκα τού μυστηριώδους τρόπου, κατά τόν όποιον εγίνοντο, έθεωρήθησαν ώς έργα τών ενασκούμενων νέων. Είναι όμως αναμφισβήτητον ότι και πραγματικώς έφονεύοντο πολλοί είλωτες υπό τών νέων έκείνων, άλλοτε κατά διαταγήν τών αρχόντων και άλλοτε άνευ διαταγής. Ενίοτε δηλαδή ανέθετον οί άρχοντες της Σπάρτης είς τους νέους της κρυπτείας νά καταστήσουν εκποδών ώρισμένα πρόσωπα ή ώρισμένον αριθμόν είλώτων, ίνα απαλλάξουν τήν Σπάρτην από τών θεωρουμένων έπικινδύνων υπηκόων της εκείνων και ινα τρομοκρατήσουν τους λοιπούς άλλοτε πάλιν, διά νά εφαρμόσουν εμπράκτως όσα έδιδάσκοντο οί νέοι Σπαρτιάται, έπετίθεντο κατά τών ειλώτων και έφόνευον όσους ήδύναντο έξ αυτών. Κατά τάς επιθέσεις έκείνας άφ' ενός μέν συνήθιζον ούτοι είς τήν χύσιν ανθρωπίνου αίματος, άφ' ετέρου δέ άνέπτυσσον τήν παρατηρητικότητα των και εξησκούντο εις τους δόλους, πράγματα, διά τά όποια, ώς είναι γνωστόν, εφημίζοντο οί Σπαρτιάται. Ύπήρχεν όμως και άλλος λόγος, διά τόν οποίον έπεβάλλετο εις τους νέους Σπαρτιάτας ό φόνος τών ειλώτων.  Οπως εις πολλούς άλλους πολεμικούς λαούς, οΰτωο και εις τήν Σπάρτην, κατά τας πρωτογενείς ιδέας τών δικαιωμάτων του πολίτου, αναγκαία προυπόθεσις του νά απόκτηση τις πλήρη πολιτικήν Ίσοτιμίαν με τους λοιπούς συμπολίτας του εθεωρείτο τό νά φονεύση άνδρα πολέμιον. Εις τους νέους της Σπάρτης όμως, έφ'όσον εξησκούντο στρατιωτικώς,   σπανιώτατα θά έδίδετο  ευκαιρία νά φονεύσουν πολεμίους, διότι ούτοι οί νέοι δεν έλάμβανον μέρος εις τάς εκδήμους στρατείας, εισβολή δέ πολεμίων είς την Λακωνικήν επί πολλούς αιώνας ήτο πράγμα άνήκουστον. Επειδή όμως ήτο ανάγκη νά έκπληρωθή προυπόθεση εκείνη, του φόνου πολεμίου, διά νά καταλεχθεί ό νέος εις τους πολίτας και νά μετάσχη της εκκλησίας του δήμου, έπεκράτησεν ή συνήθεια νά θεωρώνται πολέμιοι και νά φονεύωνται ώς τοιούτοι οι είλωτες, οί όποιοι εν τη πραγματικότητι ήσαν αείποτε εχθροί των Σπαρτιατών. Διά νά καταστώσι δε και κατά τύπους πολέμιοι οί είλωτες, οί εκάστοτε έφοροι της Σπάρτης, μόλις άνελάμβανον τά καθήκοντα των, έθεώρουν ώθεν εκ τών πρώτων έργων των την κήρυξιν πολέμου κατά τών είλώτων, διά νά μή – θεωρήται ό φόνος αυτών ώς άμάρτημα (ώς νομίζει ό Αριστοτέλης), άλλα και διά νά καθίσταται εύκολον είς τους νέους διά του φόνου είλώτων πολεμίων νά εκπληρώσι τον τύπον τον απαιτούμενον προς άπόκτησιν της πολιτικής ισότητος.
ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ “ΠΥΡΣΟΣ”
                                   γ.   ι.  Καρβέλας

 

Κανίβαλοι στην Π. Διαθήκη.


 
 
Βασιλειών Δ΄ στ΄28, 29
 
Στη συνέχεια ο βασιλιάς τής είπε: «Τι σου συμβαίνει;» Τότε εκείνη είπε: «Αυτή εδώ η γυναίκα μου είπε:
"Δώσε να φάμε το γιο σου σήμερα, και αύριο τρώμε το δικό μου γιο". 
29 Βράσαμε, λοιπόν, το γιο μου και τον φάγαμε.  Και την επόμενη ημέρα της είπα: "Δώσε να φάμε το γιο σου". Αλλά εκείνη έκρυψε το γιο της».
 
30 Και μόλις· άκουσε ο βασιλιάς τα λόγια της γυναίκας, έσκισε τα ενδύματα του

Μιχαήλ ο Λαχανοδράκων: πούλησε όλα τα μοναστήρια.



ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ε'

  Τρεις είναι οι ανώτατοι άρχο­ντες των επαρχιών που θεωρούνται ότι ξεπέρασαν όλους τους άλλους στον διωγμό των εικονολατρών:
ο Μιχαήλ ο Λαχανοδράκων, ξακουστός για τα πολεμικά του προτερήματα, ο οποίος προβιβάστηκε τότε σε στρατηγό, δηλαδή σε γενικό διοικητή του θέματος των Θρακησίων, που περιλάμβανε την αρχαία Λυδία και την Ιωνία*
ο Μάνης, στρατηγός του θέμα­τος των Βουκελλαρίων, δηλαδή της Γαλατίας της Μικράς Ασίας, και
ο Μιχαήλ Μελισσηνός, αδελφός της τρίτης συζύγου του βασιλιά Ευδοκίας, ο οποίος έγινε στρατηγός του θέματος των Ανατολικών, δηλαδή της Φρυγίας και των γύρω επαρχιών. «Ποιος θα ήταν ικανός να διηγηθεί τα ανοσιουργήματά τους», φωνάζει ο Θεοφάνης, προσθέτοντας ότι αν προσπαθούσε κάποιος να περιγράψει με λεπτομέρειες όσα έκαναν για να υπηρετήσουν το βασιλιά, δε θα αρκούσε όλη η γη να χωρέσει τα βιβλία που θα γράφονταν.

Έτσι, ιστορεί μόνο ό,τι έκανε ο Λαχανοδράκων: «Τον ίδιο χρόνο ο Λαχανοδράκων μιμήθηκε τον δάσκαλο του και αφού συγκέντρωσε κάθε μοναχό και μοναχή που υπήρχαν στο θέ­μα της Θράκης τους μάζεψε στην Έφεσο σε μια πεδιάδα ονομαζόμενη Τζουκανιστήριον και τους είπε: "Όποιος θέλει να υπακούσει το βασιλιά και μένα, να φορέσει λευκά και αυτήν την ώρα να πάρει γυναίκα  όσοι δεν το κάνουν, θα τυφλώνονται και θα εξορίζονται στην Κύπρο". Το είπε και το έκανε. Κι εκείνη τη μέρα πολλοί αναδείχτηκαν μάρτυρες· πολλοί που λιποτάκτησαν θανατώθηκαν, αυτοί που τους είχε και φίλους ο Δράκων (δηλαδή ο Λαχανοδράκων)».

Και πάλι παρακάτω ο Θεοφάνης ιστορεί: «Τον ίδιο χρόνο ο στρατηγός των Θρακησίων Μιχαήλ ο Λαχανοδράκων, α­φού έστειλε τον νόθο γιο του Λέοντα τον λεγόμενο Κουλούκη και τον Λέοντα από τους Αββάδες τον Κουτσοδάκτυλο, πούλησε όλα τα μοναστήρια, ανδρικά και γυναικεία, και όλα τα ιερά σκεύη, βιβλία και ζώα και όση περιουσία είχαν και το αντίτιμο τους το έδωσε στο βασιλιά. Όσα βιβλία βρήκε γραμμένα από μοναχούς και πατέρες τα έκαψε. Κι αν κάπου φαινόταν κάποιος να έχει κρυμμένο λείψανο αγίου, το έκαιγε κι αυτό και τιμωρούσε τον κάτοχο του ως ασεβή. Πολλούς μοναχούς σκότωσε με το μαστίγωμα, άλλους με ξίφος και αναρίθμητους τύφλωσε. Σε άλλους, αλείφοντας με λάδι κε­ριού τα γένια, τους έβαζε φωτιά κι έτσι τους έκαιγε τα πρό­σωπα και τα κεφάλια κι άλλους τους εξόριζε αφού τους βασάνιζε πολύ. Τελικά δεν άφησε σε όλη την επαρχία του ούτε έναν άνθρωπο με ράσο. Όταν το έμαθε αυτό ο βασιλιάς που μισεί το αγαθό, του έγραψε τις ευχαριστίες του λέγοντας ότι "σε σένα βρήκα τον άνθρωπο της καρδιάς μου γιατί εκτελείς όλες μου τις επιθυμίες».

 

Sunday, November 24, 2013

Οι δεινόσαυροι δεν υπήρξε ποτέ ! Απολιθώματα δεινοσαύρων είναι μία απάτη - Δεινόσαυροι : Επιστήμη ή Επιστημονικής Φαντασίας .


 
 
Οι δεινόσαυροι δεν υπήρξε ποτέ ! Απολιθώματα δεινοσαύρων είναι ένα απάτη - Δεινόσαυροι : Επιστήμη ή Επιστημονικής Φαντασίας

Δεινόσαυρος και εξαπάτηση !
Οι δεινόσαυροι δεν υπήρξε ποτέ !
Απολιθώματα δεινοσαύρων είναι μια φάρσα .


Δεινόσαυροι - « ένα μάτσο σπασμένα κόκαλα που συνδέονται από δύο τόνους γύψου σε ένα μουσείο . "
 
 
Dinosaur DECEPTION! Dinosaurs Never Existed! Dinosaur Fossils Are A Hoax - Dinosaurs: Science Or Science Fiction by David Wozney

Dinosaur DECEPTION!!

Dinosaurs Never Existed!

Dinosaur Fossils are a HOAX.

Dinosaur - "a bunch of shattered bones held together by a couple of tons of plaster sitting in a museum display."

Conspiracy theorist and former paleontology student Michael Forsell caused a storm yesterday when, during a Radio interview with leading paleontologist Jack Horner, he called in and blasted Horner for being a total fraud, fabricating evidence and perpetuating the myth of dinosaurs. He also paused for breath before calling Horner a "Rock Jockey" and then hanging up.

"I started my career in the field of paleontology, only to leave my studies once I realized the whole thing was a sham. It's nonsense, most of the so-called skeletons in museums are actually plaster casts. They even do it openly on documentaries now, preserving the bones my ass!

I struggled as a student, mainly because I could not tell the difference between a fossilized egg and an ordinary rock, and of course there is no difference. I was treated like a leper when I refused to buy into their propaganda, and promptly left the course.

Dinosaurs never existed, the whole shebang is a freak show, they just grab a couple of old bones and form them into their latest Frankenstein's monster like exhibit.

We are all being fooled and it's wrong, but together we can stop it."

Dinosaurs: Science Or Science Fiction

by David Wozney

ΤΑ ΕΞΑΠΤΕΡΥΓΑ ΚΑΤΑΓΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΣΚΕΛΙΟΝ


ΤΑ ΕΞΑΠΤΕΡΥΓΑ ΚΑΤΑΓΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΣΚΕΛΙΟΝ

O Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αποδίδει την προέλευση του τρισκέλιου της Σικελίας στο τριγωνικό σχήμα του νησιού, της αρχαίας Τριακρίας, που περιελάμβανε τρία ακρωτήρια τα οποία είχαν ίσες αποστάσεις το ένα από το άλλο.


Pliny the Elder attributes the origin of the triskelion of Sicily to the triangular form of the island, the ancient Trinacria (from the Greek tri- (three) and akra (end, limb))

Ο ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΙΔΙΟΠΟΙHΣΙΣ ΕΝΟΣ ΑΚΟΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ 


Δεν είναι ούτε "Σεραφείμ", ούτε "άγγελοι", ούτε  "δημιουργήθηκαν από τον Θεό με κίνητρα την «εκστατική» αγάπη Του για να συμμεριστούν και άλλα όντα τη μακαριότητά Του".


ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ
ΚΑΙ ΕΠΙΒΙΩΝΕΙ ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΞΕΘΕΜΕΛΙΩΤΩΝ ΤΗΣ.



 

Saturday, November 23, 2013

Μοντέρνα ή σύγχρονη τέχνη.

1. Βελονισμός πέους

 
2. Βελονισμός πέους
 
3. Φώκια στην λιακάδα.
 
 
4. Λούκι ομβρίων
 
5. Λούκι ομβρίων που το τράκαρε νταλίκα.
 
 
 
6. Μου 'κανες την καρδιά λάχανο.

7. Πιάσε το αυγό και κούρεφτο!
 

Λογοθέτης Κων.: Η επιστήμη του θανάτου.

Λογοθέτης Κων.: Η επιστήμη του θανάτου.


Ανέστης Ανδρ.: Οι ψεκασμοί - Αποσμητικά και καρκίνος μαστού - Γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα - Εμβολιασμοί – Ανανεώσιμες μορφές ενέργειας



Ανέστης Ανδρ.: Οι επιπτώσεις της μόλυνσης του περιβάλλοντος στην υγεία μας.



      

Ανέστης Ανδρ.: Οι ψεκασμοί - Αποσμητικά και καρκίνος μαστού - Γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα. 2/2


3. Ανέστης Ανδρ.: Γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα – Εμβολιασμοί – Ανανεώσιμες μορφές ενέργειας

Καψάλας Δημ: Είναι εμφανής ο σκοπός τους. Μας θέλουν σκλάβους.


Καψάλας Δημ: Είναι εμφανής ο σκοπός τους.

Μας θέλουν σκλάβους.

Όλες οι Θρησκείες, εκτός της Ελληνικής.


Τα σκόπιμα λάθη και οι σκόπιμες παραλείψεις.

Τζένγκις Χαν: Η μεγαλύτερη ευτυχία είναι...



Τζένγκις Χαν

Ακολουθεί ένα μικρό ποίημα που θεωρείται ότι έγραψε ο ίδιος ο Τζένγκις Χαν και συνοψίζει την αιμοδιψή του συμπεριφορά:

Η μεγαλύτερη ευτυχία είναι,
Να κατατροπώνεις τους εχθρούς σου,
Να τους παίρνεις στο κατόπι,
Να κλέβεις το βίος τους,
Να βλέπεις τους δικούς τους,
Λουσμένους στα δάκρυα,
Να αρπάζεις στην αγκαλιά,
Τις γυναίκες και τις κόρες τους.


 

Saturday, November 16, 2013

Κατα­κερμάτισαν και παραμόρφωσαν ανελέητα την ει­κόνα του Λέοντα Γ΄.

ΛΕΟΝΤΑΣ Γ'
ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ


Κατα­κερμάτισαν και παραμόρφωσαν ανελέητα την ει­κόνα του Λέοντα .

 
Όταν σκάβουμε την ελληνική γη για να ανακαλύψουμε τα λείψανα της αρχαίας τέχνης που υπάρχουν στο εσωτερικό της, βρίσκουμε μερικές φορές κάποιο σπασμένο άγαλμα που προσπαθούμε να το αναπλάσουμε συναρμολογώντας όσο μπορούμε τα μέρη του που σώζονται. Από τη διασκευή αυτή δυστυχώς δεν πετυχαίνουμε στο ακέραιο το αρχαίο αριστούρ­γημα αλλά τουλάχιστον ως ένα βαθμό διαφαίνεται η χάρη, η ευφυΐα και η δύναμη του. Έτσι ατελής, χωρίς όμως να απέχει πολύ από τον πρωτότυπο χαρακτήρα του, είναι η ει­κόνα του Λέοντα ως ανθρώπου, όπως τον σκιαγραφήσαμε
εδώ από τα αποσπάσματα που μπορέσαμε να συγκεντρώσου­με από τα βιβλία εκείνων των χρονογράφων, οι οποίοι κατα­κερμάτισαν και παραμόρφωσαν ανελέητα αυτή την εικόνα. Οι αναγνώστες γνωρίζουν ήδη ότι και η πολιτεία του Λέοντα αλλοιώθηκε και ακρωτηριάστηκε φοβερά. Οι αντίπαλοι του δεν τόλμησαν να αρνηθούν την πολεμική του επιδεξιότητα ούτε να αποκρύψουν το γεγονός ότι ανάγκασε τους Άραβες που πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη να υποχωρήσουν, ότι κατατρόπωσε τη μεγάλη εξέγερση του Κοσμά, ότι αντέ­ταξε γενναία άμυνα στη Νίκαια και βεβαίως τον μεγάλο του θρίαμβο στο Ακροϊνό. Από όλα όμως όσα έκανε για την πραγματοποίηση της μεταρρύθμισης, διέστρεψαν όσα μπο­ρούσαν να διαστραφούν και αποσιώπησαν όσα μέτρα ήταν πράγματι ευεργετικά. Ευτυχώς, οι τρομερότερες από εκείνες τις συκοφαντίες επινοήθηκαν από μεταγενέστερους χρονο­γράφους. Οι αρχαιότεροι, και ιδιαίτερα ο Νικηφόρος, υπήρ­ξαν μετριοπαθείς στις επικρίσεις τους. Αν στηριχτούμε στους αρχαιότερους αυτούς χρονογράφους, μπορούμε άνετα να βε­βαιώσουμε ότι ούτε το ανώτατο εκκλησιαστικό εκπαιδευτή­ριο της Κωνσταντινούπολης με τους δασκάλους και τα βι­βλία που βρίσκονταν σ' αυτό πυρπόλησε ούτε τον πατριάρ­χη χτύπησε και εξόρισε ούτε εκτράπηκε σε φοβερά βασανι­στήρια, αλλά όταν αποφάσισε να πραγματοποιήσει τη μεταρρύθμιση εκτέλεσε την τολμηρή του αυτή απόφαση με όσο μπορούσε σε τέτοιες δύσκολες περιστάσεις περισσότερη μετριοπάθεια. Και τι να πούμε για τον βίαιο τρόπο με τον οποίο προσπάθησαν να εξαφανίσουν τις καλύτερες από τις διατά­ξεις του;
Εκθέσαμε παραπάνω τι πιστεύουμε για την καταπίεση που αποδίδεται στον Λέοντα. Αν όμως κάνουμε λάθος, αν είναι πράγματι αλήθεια ότι ο καλός και αγαθός εκείνος άνδρας, παρασυρμένος από την τάση του να επιβάλει τις θρησκευτι­κές μεταρρυθμίσεις, κατέφυγε σε εκβιαστικού τύπου κατανα­γκασμούς συνειδήσεων, πρέπει να ομολογήσουμε ότι οι αντί­παλοι του τού ανταπέδωσαν αυτή την αδικία στο εκατονταπλάσιο λόγω του τρόπου με τον οποίο παρουσίασαν τα γεγονότα.

ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ ΒΙΒΛΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ - ΠΟΙΟΣ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΣΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ



ΝΙΚΟΣ  ΤΣΙΦΟΡΟΣ ΒΙΒΛΙΚΑ  ΧΑΜΟΓΕΛΑ

ΠΟΙΟΣ ΘΑ 'ΡΘΕΙ ΣΤΑ ΠΡΑΜΑΤΑ

Ενας καρυδάτος τζίτζικας ξελαρυγγιαζότανε πάνω στο κλα­δί του και κάτου στη γη ακούγανε τους γιαρέδες του και μαστουρώνανε τα ταπεινά χαμομήλια. Όμως, χώρια απ' αυτά, χαιρότανε όλο το Ισραήλ τη μεγάλη του νίκη, έπεσε ο γίγα­ντας Γολιάθ από τη σφεντόνα του τσοπανόπουλου, κι έγινε πια ο μικρός το είδωλο του λαού και «εξήλθον αι χορεύουσαι εις συνάντησιν Δαβίδ, εκ πασών πόλεων, εν τυμπάνοις και εν χαρμόσυνη και εν κυμβάλοις», μικρό δεν ήτανε να νικήσουμε έτσι γρήγορα τον Φενιστείμ κι ευτυχώς που βρέθηκε αυτό το παιδάκι και τους γλί­τωσε, γιατί μπορεί ο βασιλιάς ο Σαούλ να τους «επάταξεν εν χιλιάσιν», αλλά ο Δαβίδ τους έφαγε «εν μυριάσιν», δηλαδή δέκα φορές πάνω από τον Σαούλ άξιζε τούτος εδώ.
Τέτοια χαμπάρια φτάσανε στ' αυτιά του Σαούλ, τέτοια έλεγε ο λαός, κι άμα ο λαός λέει για κάποιον ότι αξίζει παραπάνω από το βασιλιά του και φτάσει στ' αυτιά του βασιλιά το μαντάτο, καλά δεν πάνε τα πράματα. Να σηκωθεί τώρα η ουρά να φάει το κεφά­λι, να είναι άλλος το είδωλο και άλλος να κάθεται στο θρόνο και να τυχαίνει κι από πάνου να βγει έξυπνος αυτός ο άλλος και να σου πάρει το λουφέ μέσ' από τα χέρια, δε γίνεται. Καλός, βέβαια, ο Δαβίδ, χαλάλι του ό,τι έκανε, αλλά ίσαμε δω και μη παρέκει. Το σημερινό το «ζήτω» το μικρό, αύριο θεριεύει και μεθαύριο γίνε­ται καταρράκτης και σε παίρνει στο κύλισμα του κι άντε να στα­θείς. Γιατί ο λαός είναι μυστήριος. Σήμερα σε προσκυνάει κι αύ­ριο σε παλουκώνει. Σήμερα σε ψηφίζει κι αύριο σε περνάει γενεές δεκατέσσερις. Ν' ανέβεις στο σβέρκο του δεν είναι και τόσο σπου­δαίο. Να κρατηθείς είναι δύσκολο.
Κορόιδο δεν ήτανε ο Σαούλ. Ομορφάντρας, καλοφτιαγμένος, έξυπνα την πήρε την αρχή, και αν δεν ερχόντουσαν ζαβά να γίνει κείνη η φασαρία με τους Φιλισταίους τους προδότες και τους εχθρούς, ακόμα θα καθότανε ν' αλωνίζει κατά το γούστο του. Όμως καμιά φορά, νά! Ξεπετάγεται στη μέση ένας που ούτε τον λογά­ριαζες αν υπήρχε, γίνεται πρόσωπο από τη μια μέρα στην άλλη, τον θέλει ο κόσμος και σε βάζει σε μπελάδες.
149
0 πιο σωστός δρόμος είναι νά 'σαι πραγματικά ο καλύτερος και να σε θέλουνε οι δικοί σου με την αξία σου. Δε γίνεται πάντα όμως έτσι, τις περισσότερες φορές ήρθες στην εξουσία γιατί σε βοήθη­σε η τύχη και τα τρίτσα-κάτσα σου. Και τότε, άμα ξεπεταχτούνε αντίπαλοι και γυρεύουνε να σε κατηγορήσουνε, τι κάνεις; Φρο­ντίζεις να τους εξουδετερώσεις. Ή κάνεις καμιά ματσαράγκα και τα καταφέρνεις ή ακολουθάς κείνο το δρόμο που, χιλιάδες χρόνια αργότερα, τον έγραψε ο Μακιαβέλλι στον «Ηγεμόνα» του. Τον βγάζεις από τη μέση τον αντίπαλο και κοιμάσαι ήσυχος.
Δεν τον είχε, βέβαια, διαβάσει τον Μακιαβέλλι ο Σαούλ και δεν είν' απίθανο να διαβάσει τον Σαούλ ο Μακιαβέλλι. Όμως οι δυο αυτοί, χωρισμένοι από τόσους αιώνες, συναντηθήκανε στη σκέψη. Και εφοβήθη Σαούλ από προσώπου Δαβίδ, και σου λέει, «άσε να μην το δείξω κι αμέσως ότι θα τον φάω τώρα που είναι στις δόξες του και τα πληρώσω μαζεμένα» και «εποίησεν αυτόν χιλίαρχον», τον έκανε δηλαδή συνταγματάρχη.
Νάσου τον, λοιπόν, με τα σπιρούνια και με τα χρυσά του ο Δα­βίδ να κάνει τσάρκες στο δρόμο, καμαρωτός και πετεινάτος. Νά­σου κι ο λαός να τον καμαρώνει, «ο παλικαράς μας και το καμά­ρι μας», νάσου και τα κορίτσια να λιγώνουνε τα μάτια τους «και πας Ισραήλ και Ιούδας ηγάπα τον Δαβίδ», έτσι που τον έβλεπε να σουρταφέρνει, δηλαδή χειρότερα τά 'κανε ο Σαούλ με το συνταγματαρχηλίκι που τού 'δωσε.
Δε φτάναν όλ' αυτά, πετάχτηκε στη μέση κι η Μελχόλ, η κορού­λα του βασιλιά. Πήγε στον πατέρα της το τέλι, «η κόρη σου κι ο μικρός τ+*#ς συγχωρείτε Μεγαλειότατε, αλλά κάτι εργολαβία ψήνουνε», και δαγκώθηκε ο Σαούλ. Δηλαδή τώρα τι γίνεται; Θα μας βάλει χέρι και στο παλάτι το τσοπανόσκυλο;
Να τον φάει ξαφνικά; Μάλιστα, αλλά ο φόβος φυλάει τα έρη­μα. Εκείνος ο λαός, άτιμο πράμα, άμα θυμώσει δεν αστειεύεται. Και ούτε γίνεται να του πάρεις τον άνθρωπο που λατρεύει και να τον καθαρίσεις γιατί φοβάσαι εσύ! 0 καλύτερος δρόμος να γονα­τίσει ο πιο αδύνατος, είναι η πονηριά. Φοοναξε ο Σαούλ τους «παίδας αυτού», τους ανθρώπους του
δηλαδή.
-Πέστε στο συνταγματάρχη Δαβίδ να παρουσιαστεί αύριο ενώ­πιον μας, έχω να του πω δυο κουβέντες. Και πού 'σαστε, παιδιά! Ρίχτε και τίποτα πόντους ότι τα ξέρω για την κόρη μου κι ότι, τέλος
150
πάντων, ένας άντρας της πέφτει, ας τον πάρει, διότι, πέστε του, στην καρδιά μου μέσα τον έχω το νεαρό και πολύ γουστάρω να συμπεθερέψουμε. Καταλάβατε;
Τά 'πανε, λοιπόν, οι παίδες Σαούλ «τα ρήματα ταύτα» και κα-τακοκκίνησε ο άπραγος τότε Δαβιδάκος. «Εγώ ο τσοπάνης να πά­ρω την κόρη του βασιλιά; Από πού κι ώς πού;» Και τότε του 'ρθε του Σαούλ η μεγάλη ιδέα.
-Εγώ σου λέω ότι είσαι άξιος. Λοιπόν, για να μου τ' αποδείξεις, νά τι θα κάνεις: Θα πάρεις τους άντρες σου και θα πας να μου φέ­ρεις εκατό... εκατό μεγάλα δάχτυλα από φαντάρους του εχθρού. *   Και θα δεις ότι για να σε διαλέξω γω για γαμπρό μου, θα πει ότι αξίζεις.
Έφυγε ο σπιρουνάτος Δαβίδ να πάει να φέρει τα εκατό... με­γάλα δάχτυλα και συλλογιζόταν ο Σαούλ: «Τώρα θα πάει το κο­ρόιδο να πέσει μέσα στη λούμπα. Γιατί θα τον πιάσουνε οι Φιλιστείμ και θα μου τον στείλουνε πετρωμένο».
Όμως ο πόλεμος τον είχε κάνει πονηρό τον συνταγματάρχη. Αντί να πάει να πέσει στο δόκανο, έστησε παγάνα εκείνος. Κι έπιασε εκατό φανταράκια που δε φταίγανε και έκοψε ό,τι ήτανε να κόψει, τά 'βαλε σε μια σακούλα και παρουσιάστηκε «ευλαβώς, αναφε­ρών ότι τα δάχτυλα ήτανε στη διάθεση της Μεγαλειότητας του, ίνα τα χρησιμοποιήσει όπου δει».
Τώρα είναι που τα χρειάστηκε περισσότερο ο βασιλιάς. Όχι μόνο δεν έπιασε το κόλπο, αλλά κι ο Δαβίδ αποδείχτηκε περισσότερο παλικαράς στα μάτια του κόσμου. Κι επειδή ένας δυνατός δε δίνει ποτέ το λόγο του, κι αν γελαστεί και τον δώσει, τον κρατάει, έστω και με ζημιά του, φώναξε τη Μελχόλ και τους ένωσε τα χέρια. -Άντε, πάρτηνε, λεβέντη μου, και χαλάλι σου. Νάτοι, λοιπόν, πεθερός και γαμπρός οι αντίπαλοι. Φώναξε «ού­ρα!» ο λαός, έφαγε και γλέντησε στη στέψη και έλεγε, «εντάξει ο βασιλιάς μας, τον αγαπάει τον Δαβίδ το στρατηγό μας, δυο μεγά­λοι άντρες στο κεφάλι μας, περισσότεροι φόροι μεν, αλλά όσο νά 'ναι, σωθήκαμε».
Ευχαριστημένος κι ο Σαούλ από την άλλη μεριά. Τώρα που πή­ρε την κόρη μου, μπορώ να τον βγάλω από τη μέση. Τι θα πούνε; Τον καθάρισε ο Σαούλ που τον έκανε γαμπρό του; Αδύνατον. Φώναξε, λοιπόν, τον Ιωνάθαν το γιο του και τ' άλλα του τα λυκόπουλα και τους έδωσε εντολή.
ΒΙΒΛΙΚΑ  ΧΑΜΟΓΕΛΑ
151
-Το γαμπρό μας, έτσι και του κόψετε το δρόμο προς την πρόο­δο, ε, δε θά 'τανε κι άσχημα.
Έτυχε τώρα ο Ιωνάθαν νά 'ναι φιλαράκοι με τον Δαβίδ. Μαζί τα πίνανε, μαζί κάναν τις μπερμπαντιές τους, ήτανε και λίγο μάπας ο γιος του βασιλιά, τον έπιασε τον τρυφερό και πάει στο Δαβίδ.
-Καλά περνάς με την αδερφή μου;
-Φίνα! είπε ο Δαβίδ. Μου φτιάχνει ένα χαλβά της Ρήνας, να γλεί­φεις τα δάχτυλα σου!
-Ε, λοιπόν, άμα σ' αρέσει ο χαλβάς της Ρήνας, έκανε ο Ιωνάθαν, άντε κρύψου, γιατί έτσι και δεν κρυφτείς, άμα ξαναφάς χαλβά, εμένα να μου τρυπήσεις τη μύτη.
-Τι γίνεται;
-Ο μπαμπάς. Επιμένει σώνει και καλά να σε κάνουμε πτώμα.
-Τι λες ρε;
-Λόγω τιμής.
Τα χρειάστηκε ο συνταγματάρχης. Εδώ δεν είναι ο μπουνταλάς ο Γολιάθ να του τραβήξεις μια σφεντονιά στο δοξαπατρί και να καθαρίσεις. Εδώ είναι βασιλικά φουσάτα. Πήγε, λοιπόν, στα κτή­ματα και κρύφτηκε μέσα στα βάτα. Και πήγε ο Ιωνάθαν στον πα­τέρα του.
-Καλό παιδάκι είναι το Δαβιδάκι, γιατί να το σφάξουμε σα χηνόπουλο;
«Μάπα γιο έβγαλα», σκέφτηκε πάλι ο Σαούλ κι έκανε την πάπια.
-Καλά, ρε συ! Πες του νά 'ρθει στο σπίτι να φάμε το βράδυ. Θα του μαγειρέψω τας-κεμπάμπ με πιλάφι.
Έτρεξε στο χτήμα ο Ιωνάθαν, σφύριξε κλέφτικα και ξεμύτισε από την κρυψώνα του ο Δαβίδ.
-Εντάξει. Τα κανόνισα.
Ξουρίστηκε, λοιπόν, στον μπαρμπέρη ο Δαβίδ, έβαλε καθαρό πουκάμισο, είπε να πλύνει και τα ποδάρια του, αλλά μια και δεν είναι πολύ της μόδας, το ανέβαλε και νάσου τον με τα πρώτα αστέρια στο παλάτι.
-Καλώς τόνε και σίδερο στην πόρτα, γέλασε ο Σαούλ και χτύ­πησε να τους φέρουνε να φάνε.
Εκεί, λοιπόν, που στρώνανε το τραπέζι, πήρε ένα ακόντιο από τον τοίχο κι έκανε δήθεν ότι το κοιτάει ο Σαούλ και, ξαφνικά, όπως γίνεται με τα κυνηγετικά δυστυχήματα, κάνει έτσι και του το σφυ­ρίζει του γαμπρού κατάμουτρα.

152
ΝΙΚΟΣ ΤΣΙΦΟΡΟΣ
Θες τώρα γιατί έτρεμε το χέρι του, θες γιατί ήτανε κουμπούρας από σημάδι, έφυγε το δόρυ και «επάταξεν εις τον τοίχον». Και από την άλλη μεριά, ο γενναιότατος συνταγματάρχης, πού 'ρθε για τας-κεμπάμπ και παρά λίγο να γίνει ο ίδιος ντονέρ-κεμπάμπ, κά­νει μια μπραφ και πηδάει από το παράθυρο.
Φύγετε ποδαράκια μου να μην... και τα λοιπά, έφτασε με την ψυ­χή στα δόντια στο σπίτι του. Τον είδε η Μελχόλ και κατατρόμαξε.
-Τι έγινε; Εσύ έχασες το χρώμα σου.
-Αυτό κι αυτό.
Από την άλλη μεριά στο παλάτι, ο Σαούλ, πάει πια, ξεσκεπά­στηκε. Ούτε αναβολές σήκωνε, ούτε δικαιολογίες ή φτιάξη. Τώρα έπρεπε να τελειώνουνε οπωσδήποτε. Αύριο, άμα γινότανε το πρά­μα γνωστό, μπορεί να ξεσηκωνότανε η πλέμπα. Φώναξε, λοιπόν, τους δικούς του.
-Να πάτε σπίτι του να του κάνετε μπλόκο.
-Μάλιστα, έννοια σας.
-Κι άμα κλείσετε καλά όλα τα περάσματα, μπάτε μέσα και τε­λειώνετε.
-Αι διαταγαί σας θα εκτελεσθούν κατά γράμμα.
Σιγά, λοιπόν, σκιές αθόρυβες, ζώσανε το σπίτι τα πρόσωπα. Όμως μέσα από τα παντζούρια το μάτι του Δαβίδ τους έκοψε. Μαθημένος απάνω στις βοσκές, έβλεπε τ' αερικά. Φώναξε τη γυ­ναίκα του.
-Τώρα τι γίνεται;
Έξυπνη η Μελχόλ, ε, διάολε, μέσα στο παλάτι μεγαλωμένη, ήξε­ρε από τερτίπια. Κάπου από το νεροχύτη έβγαινε ένα πέρασμα. Τον έφερε και του τό 'δειξε.
-Στρίβε από δω.
-Κι αν με βρούνε;
-Έτσι κι αλλιώς χαμένος. Στρίβε κι εγώ θα κοιτάξω να κερδίσω καιρό.
-Πώς ρε γυναίκα;
-Με τη γίδα που σφάξαμε, έννοια σου ξέρω.
Λούης λοιπόν ο Δαβίδ. Βγήκε, πέρασε από τον κλοιό και την κο­πάνησε. «Απήλθεν και έφυγεν και σώζεται». Πάει.
Πιάνει τώρα η Μελχόλ τη γίδα τη σφαγμένη και της βγάζει τη συκωταριά. Την τυλίγει μέσα σε σεντόνια και τη φτιάνει στο κρε­βάτι έτσι έναν μπόγο σα να κοιμάται άνθρωπος. Όποιος έμπαινε
ΒΙΒΛΙΚΑ  ΧΑΜΟΓΕΛΑ
153
στην κρεβατοκάμαρα θα νόμιζε ότι κοιμάται κουκουλωμένος ο ηρωικός συνταγματάρχης. Για καλό και για κακό τον έντυσε τον μπόγο της και με μια νυχτικά πλουμιστή και με ούγια.
Κατά τα μεσάνυχτα οι λεβέντες χτυπήσανε την πόρτα.
-0 κύριος Δαβίδ παρακαλώ;
-Κοιμάται.
-Να τον ξυπνήσετε. Τον θέλει η Μγαλειότης του.
-Μάλιστα, αλλά μού 'πε στις εφτά και τέταρτο. Βλέπετε δεν έχουν ανακαλυφθεί και τα ξυπνητήρια και κάθομαι μπάστακας.
- Να τον ξυπνήσετε, μαντάμ, γιατί αν δεν πάτε σεις, θα πάμε μεις. :
-Πώς θα μπείτε στο ξένο σπίτι; Εφοριακοί είσαστε να μας κά­νετε έλεγχο στα βιβλία;
-Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, έκανε ο επικεφαλής. Εμείς θα μπούμε και μη σας κακοφανεί, αλλά έχουμε εντολή.
Μπήκανε λοιπόν στο δωμάτιο, είδανε το ανδρείκελο και σου λέει «τώρα τι να τον κουβαλάμε και να φωνάζει κιόλας;» Βγάλανε τα σπαθιά τους και «χλατς» την περιποιηθήκανε την κατσικοσυκωταριά.
Τρέξανε κατενθουσιασμένοι στον Σαούλ, «έγινε Μεγαλειότα­τε». Κι ο Σαούλ, είχε και αϋπνίες, χαμογέλασε και τράβηξε να δει με τα μάτια του και να κοιμηθεί πια ήσυχος. Έφτασε στο σπίτι της κόρης του λοιπόν, μπήκε στην κάμαρα, σήκωσε το σεντόνι και βρή­κε τον μπόγο με τα αίματα.
Τη Μελχόλ την άρπαξε από το λαιμό.
-Τι ήταν αυτό που μού 'κανες, κακούργα;
-Τι φταίω εγώ, μπαμπά, μυξοκλαψούρισε το κορίτσι. Άμα δεν έκανα όπως μού 'πε θα με σκότωνε.
0 Δαβίδ στο μεταξύ είχε πάει στην Αρμαθαίμ κι από κει έφτια­σε τους πρώτους λόχους του για την επανάσταση. Κι αργότερα, πολύ αργότερα, ο Δαβίδ, το τσοπανόπουλο, έφαγε τον Σαούλ το βασιλόπουλο, γιατί όποιος ξεκινάει πονηρά, πονηρά τελειώνει και γιατί εκείνος που δεν τον λογαριάζεις, σου τρώει τις πιο πολλές φορές το κεφάλι.