NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, October 25, 2013

TΑ ΜΟΝΑΣΤΉΡΙΑ ΈΓΙΝΑΝ ΑΝΑΡΊΘΜΗΤΑ


 TΑ ΜΟΝΑΣΤΉΡΙΑ ΈΓΙΝΑΝ ΑΝΑΡΊΘΜΗΤΑ

Άλλο κακό, κακό μεγάλο για μας, είναι ότι η ηθική κατάσταση στο έθνος, που τη θλιβερή της εικόνα δώσαμε ήδη (σελ. 27-41 του δέκατου βιβλίου), αντί να βελτιωθεί στην τωρινή περίοδο, τουναντίον χειροτέρευε μέρα με τη μέρα. Η ροπή προς τη μοναχική ζωή έφτασε σε τέτοιο αποκορύφωμα, ώστε τα μοναστήρια έγιναν αναρίθμητα. Μάταια ο Φώτιος στη σύνοδο του 861 αγωνίστηκε να μειώσει το πλήθος τους. Ο Βασίλειος και οι διάδοχοι του κατάργησαν όλους τους περιορισμούς του αείμνηστου εκείνου άνδρα που είχαν τεθεί γι' αυτό το σκοπό. Μάταια αργότερα ο βασιλιάς Νικηφόρος Φωκάς επιχείρησε, με την περίφημη Νεαρά του, να θέσει κάποιους άλλους περιορισμούς για τον ίδιο σκοπό, απαγορεύοντας  ιδίως την αφιέρωση νέων κτημάτων στα μοναστήρια και στις εκκλησίες. Τα πνεύματα είχαν τέτοιες διαθέσεις, ώστε ο Βασίλειος Β' αναγκάστηκε να ακυρώσει την προηγούμενη Νεαρά, και να βεβαιώσει, αυτός ο τόσο πρακτικός και τόσο αγωνιστικός βασιλιάς, πως οι δυσχέρειες εναντίον των οποίων αγωνιζόταν έτσι γενναία, αιτία και ρίζα είχαν τους περιορισμούς που ο Νικηφόρος είχε θεσπίσει κατά της αύξησης των μοναστηριών. Ο κόσμος είχε πράγματι καταληφθεί από κάποιο μοναστηριακό μεθύσι. Εκτός από τα πολλά και κάθε είδους μεγάλα μοναστήρια, με τα οποία είχε γεμίσει η πρωτεύουσα και οι επαρχίες, όλοι σχεδόν οι μεγιστάνες έχτιζαν για τον εαυτό τους ιδιαίτερα μοναστήρια, ώστε να έχουν ένα έτοιμο μέρος όταν θα αποχωρούσαν από τις περιπέτειες της ζωής. Οι εραστές έχτιζαν μοναστήρια για τις ερωμένες τους, οι άρρωστοι για την υγεία τους. Για να μιλήσουμε ειδικότερα εδώ μόνο για τα ως σήμερα σωζόμενα ιδρύματα του Αγίου Όρους, προσθέτουμε ότι εκείνα τα ιδρύματα πολλαπλασιάστηκαν και προστατεύτηκαν στην τωρινή περίοδο, όπως συμπεραίνεται από τα χρυσό βουλλα που έχουν διατηρηθεί σ' αυτά, του Βασιλείου του Μακεδόνα, του γιου του Λέοντα ΣΤ', του Ρωμανού Λεκαπηνού, του Κωνσταντίνου Πορφυρογέννητου και του γιου του Ρωμανού Β'.
Παράλληλα με- την κοινωνική νέκρωση μεγάλου αριθμού ανθρώπων και κτημάτων εξαιτίας της αύξησης των μοναστηριών, αυξανόταν και η κοινή δεισιδαιμονία. Η δεισιδαιμονία είναι αρχαία αρρώστια των νοτιότερων εθνών και είχε επικρατήσει με φοβερές συνέπειες και στην αρχαία Ελλάδα, αν και περιορίστηκε τότε και εξουδετερώθηκε με την παιδεία και τη φιλοπατρία. Όταν αργότερα οι κάτοικοι των χωρών αυτών δέχτηκαν τον χριστιανισμό, τον δέχτηκαν με τον όρο να διατηρήσουν τις παλιές τους συνήθειες και προλήψεις· έτσι το κακό παρέμεινε, χωρίς να υπάρχουν πια τα δυο ισχυρά φάρμακα για να αντιμετωπιστεί. Η μεταρρύθμιση του όγδοου αιώνα αγωνίστηκε μάταια να μεταβάλει αυτή την τάση των πνευμάτων με μιαν άλλη εθνική αγωγή γενναιότερη και
πιο φιλελεύθερη. Επειδή όμως απέτυχε η απόπειρα, το κακό που προσπάθησε να εκδιώξει έγινε μεγαλύτερο, όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες αντιδράσεις. Σχετικά, έχουμε δυστυχώς αναμφισβήτητες μαρτυρίες. Οι βίοι των αγίων του δέκατου αιώνα, και ιδίως του ιερού Νίκωνα, του οσίου Λουκά, της αγίας Θεοκτίστης, περιστρέφονται γύρω από τα πιο παράξενα θαύματα και τις πιο τερατώδεις προφητείες, θεραπείες ασθενών, εκδιώξεις δαιμονίων, μεταστάσεις νεκρών στους ουρανούς, και πολλά άλλα τέτοια που αποδείχνουν την παράδοξη ηθική κατάπτωση στην οποία είχε καταντήσει τότε ό ελληνικός λαός. Και μήπως μόνον ο λαός είχε κυριευτεί από τη δεισιδαιμονία; Ο Βασίλειος ο Μακεδόνας, που έδειξε μεγάλη σύνεση και δεξιοτεχνία στη διαχείριση των δημόσιων πραγμάτων, νόμιζε ότι εξιλεώνει το θείον για τον φόνο του Μιχαήλ Γ', χτίζοντας ναούς στο όνομα του αρχιστράτηγου Μιχαήλ· ενώ, μα την αλήθεια, η μέγιστη εξιλέωση του θείου υπήρξε ο ίδιος ο φόνος εκείνου του κακοηθέστατου τέρατος.


Ι. ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ  - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΥΛΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ