θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, October 25, 2013

ΣΤΗ ΔΙΟΊΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΊΑΣ ΕΠΙΚΡΑΤΟΎΣΕ ΦΟΒΕΡΉ ΑΣΈΒΕΙΑ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΊΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΏΠΙΝΟΥΣ ΝΌΜΟΥΣ


ΣΤΗ ΔΙΟΊΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΊΑΣ ΕΠΙΚΡΑΤΟΎΣΕ ΦΟΒΕΡΉ ΑΣΈΒΕΙΑ ΑΠΈΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΊΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΏΠΙΝΟΥΣ ΝΌΜΟΥΣ 

Αλλά πώς ήταν δυνατόν οι λίγοι αυτοί ενάρετοι άνδρες να υπερνικήσουν τη φοβερή ασέβεια απέναντι στους θείους και ανθρώπινους νόμους που επικρατούσε πολλές φορές και μέσα στη διοίκηση της εκκλησίας; Μήπως δε θυμάται ο αναγνώστης τον πατριάρχη Αλέξιο που τέλεσε τον γάμο της Ζωής και του Μιχαήλ μπροστά στον άταφο ακόμα νεκρό του Ρωμανού, εκείνου του θύματος της δολοφονίας των δυο που νυμφεύονταν; Ας σημειωθεί μάλιστα, ότι ο πατριάρχης Αλέξιος φημιζόταν για την αρετή του, πράγμα που σημαίνει πόσο η δύναμη αυτής της λέξης είχε ταπεινωθεί ανάλογα με τις περιστάσεις. Όταν ο πατριάρχης Αλέξιος πέθανε, βρέθηκε να έχει συγκεντρώσει 25 κεντηνάρια χρυσού, δηλαδή 2.700.000 δραχμές, που ισοδυναμούν σήμερα με παραπάνω από 13 εκατομμύρια (του δέκατου ένατου αιώνα). Το δε παράδειγμα της πλεονεξίας του υπέρτατου αρχιερέα το μιμούνταν, εννοείται, και οι εκκλησιαστικοί άρχοντες των επαρχιών. Για να δώσουμε κάποια εικόνα του βαθμού της καταπίεσης των τότε χριστιανών από τον ανώτερο κλήρο, θα αναφέρουμε το επόμενο γεγονός.
433

 Το 1038 αρχιερέας της Θεσσαλονίκης ήταν ο μητροπολίτης Θεοφάνης. Είχε πέσει τότε μεγάλος λιμός στη Θράκη, Μακεδονία και Θεσσαλία, και ο μητροπολίτης, προφασιζόμενος αυτή την αιτία, δεν έδινε στους κληρικούς της Θεσσαλονίκης τα τρόφιμα που τους όφειλε. Μάταια ο Μιχαήλ Δ' που βρισκόταν τότε στην πόλη της Θεσσαλονίκης παρότρυνε τον αρχιερέα να βοηθήσει τους υπηρέτες της εκκλησίας. Ο Θεοφάνης επέμενε αρνούμενος. Τότε ο βασιλιάς, λέγοντας ότι είχε ο ίδιος ανάγκη χρημάτων,, του ζήτησε δάνειο 100 λίτρες (γύρω στις 108.000 δραχμές)," ώσπου να φτάσει δήθεν από το Βυζάντιο το χρυσάφι που περίμενε. Ο Θεοφάνης όμως πάλι αρνήθηκε ό,τι του ζήτησε ο βασιλιάς, ορκιζόμενος πως δεν είχε περισσότερες από 30 λίτρες. Οπότε η αγανάκτηση του βασιλιά κορυφώθηκε γιατί γνώριζε πολύ καλά ότι ο μητροπολίτης ψεύδεται. Διέταξε λοιπόν την απομάκρυνση του από τον αρχιερατικό θρόνο και έστειλε ανθρώπους να εξετάσουν τα ταμεία του αρχιερέα, όπου και βρέθηκαν 3.300 λίτρες χρυσού, δηλαδή 3.240.000 δραχμές, σήμερα παραπάνω από 15.000.000 δραχμές (του δέκατου ένατου αιώνα).
Αυτή ήταν η κατάσταση των κατοίκων του κράτους κατά την περίοδο αυτή, εθνολογικά και ηθικά. Η αμάθεια, η δεισιδαιμονία, η νάρκωση και ως ένα σημείο η νέκρωση τους ήταν τέτοια, ώστε θα τους εξέθετε σε πολύ μεγάλους κινδύνους, ακόμα και αν αποτελούσαν έναν ομοιογενή και συμπαγή εθνικό όγκο. Αλλά βρίσκονταν πολύ μακριά από μια τέτοια εθνική ενότητα, γιατί είχαν αποτελεστεί από τρεις ομάδες διαφορετικού είδους: του αρχέγονου ελληνισμού, που αποτελούσε την κύρια βάση του κράτους, βάση όμως μικρή σχετικά με το μέγεθος του κράτους· του επίκτητου ελληνισμού, που συνεργαζόταν βέβαια με τον πρώτο, αλλά δεν ήταν από τη φύση του συνδεμένος με κείνον τέλος, των ετερό-γλωσσων αλλοφύλων, που ήταν πάρα πολλές φορές ολοφάνερα εχθροί. Πάνω σ' ένα τέτοιο θεμέλιο και με ένα τέτοιο οικοδομικό υλικό, προσπάθησε η μακεδόνικη δυναστεία να συντηρήσει και να συμπληρώσει το κράτος από τα μέσα του
434
ένατου αιώνα ως τα μέσα του ενδέκατου. Και κατόρθωσε βέβαια πολλά και μεγάλα με την κατάλληλη χρησιμοποίηση και τελειοποίηση των οργάνων γενικά της διοίκησης που προϋπήρχαν. Αλλά όσο θαυμαστός και αν υπήρξε ο τεχνητός βίος που δημιούργησε, ο βίος αυτός δεν ήταν δυνατόν να διαρκέσει πολύ, αφού καταναλωνόταν και ανατρεπόταν από τους ίδιους τους τρόπους που χρησιμοποιούσε για τη συντήρηση του.


Ι. ΠΑΠΑΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ  - ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ - ΥΛΙΚΗ, ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ