NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, September 13, 2013

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ στην άβυσσο της οικονομικής καταδίκης.



ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Ελλάδα βρίσκεται στην άβυσσο της οικονομικής καταδίκης. Ανόητοι, διεφθαρμένοι πολιτικοί ξόδεψαν όλα τα χρήματα και η σημερινή γενιά (που σε μεγάλο βαθμό έχει μεταφέρει το δικό της πλούτο στο εξωτερικό), δεν έχει την ικανό­τητα να αναμορφώσει το κράτος. Οι πραγ­ματιστές παρατηρητές τάχθηκαν υπέρ της χρεοκοπίας πριν από χρόνια, αλλά η ελλη­νική κυβέρνηση υπέκυψε στις πιέσεις της ΕΕ, επιμένοντας πεισματικά να παραμείνει στο ευρώ». Το απόσπασμα από το ρεπορτάζ του ΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΝΤΕΗ, ακριβές εν πολλοίς, περιγρά­φει μέρος των εκβιασμών που ασκήθηκαν για να πειστεί η Ελλάδα να «διασωθεί». Επί Γιώργου Παπανδρέου η χώρα εμφανίστη­κε να εκλιπαρεί για δανεισμό, στην ουσία όμως δολώθηκε -από ένα συνδυασμό ανικανότητας, προδοσίας, βαθιάς άγνοιας και απύθμενης διαφθοράς- για να πιαστεί στο αγκίστρι που την τράβηξε στο «μηχανισμό». Το ποιοι είναι οι προδότες, ποιοι οι διεφθαρμένοι, ποιοι είχαν άγνοια και ποιοι ήταν οι αφελείς -μερικοί είναι όλα αυτά μαζί- ο κόσμος έχει αρχίσει και το ταξινο­μεί στη συνείδηση του, αλλά αυτή είναι μια διαδικασία που θα συνεχιστεί στον ιστορι­κό χρόνο. Χρόνος, βέβαια, είναι κάτι που η χώρα δεν διαθέτει πλέον. Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, η πα­ραμονή ή μη στο ευρώ ήταν η βιτρίνα. Η ίδια η διεθνής συμμορία που αιχμαλώτισε και τώρα απομυζά τη χώρα δεν άντεχε τότε ελληνική έξοδο από το ευρώ. Απειλούσε με αυτή για να μην φανεί ότι εκείνη ήταν που απειλείτο και πόνταρε στο ότι ουδείς από
 τους πολιτικούς σχηματισμούς εξουσίας στην Ελλάδα θα φλέρταρε με αυτή την επιλογή. Ούτε η ελληνική κοινωνία την ήθελε. Η οποία, φυσικά, δεν φανταζόταν τι την περίμενε.
Το διά ταύτα ήταν ο πλούτος της χώρας -δημόσιος και ιδιωτικός, εμφανής και «αφανής», υφιστάμενος και μελλοντικός. Και, ταυτόχρονα, ο διπλωματικός και γεωπολι­τικός εκμηδενισμός της, παράλληλα με την εσωτερική πολιτική και κοινωνική συντρι­βή, ώστε η Ελλάδα να μην είναι σε θέση να αντισταθεί, να διαπραγματευτεί και πολύ περισσότερο να διεκδικήσει. Τώρα τα θέ­λουν όλα: από τα κοιτάσματα υδρογοναν­θράκων και τις καταθέσεις μέχρι τις ΔΕΚΟ, τον χρυσό -κρατικό αλλά και αυτόν που βρίσκεται στα «σεντούκια»-, τα σπίτια, τα έσοδα, τα ακίνητα-«φιλέτα», τη θάλασσα, τον αέρα, τις επιχειρήσεις, τις τράπεζες.
Η μία μετά την άλλη οι ελληνικές κυβερ­νήσεις -Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμα­ρά- παρέδωσαν το ένα μετά το άλλο τα ελληνικά όπλα στους «διασώστες», κατέ­βασαν τις άμυνες, υπέγραψαν πράγματα που δεν υπογράφουν κράτη ούτε μετά από ήττα σε πόλεμο και μετέτρεψαν τη χώρα σε κάτι χειρότερο από προτεκτοράτο: σε ζώνη απόλυτης ασυδοσίας των ξένων και ατελείωτου πόνου για τους Έλληνες.
Υπάρχουν και προτεκτοράτα όπου τα αν-δράποδα περνούν καλά. Ο εξευτελισμός που υφίσταται η χώρα δεν έχει προηγού­μενο στη σύγχρονη Ιστορία.
Όποιος θέλει βγαίνει και δηλώνει ό,τι θέ­λει για θέματα που αφορούν στην Ελλάδα -αν θα πάρει δάνειο, τι είδους, με ποιους όρους, αν θα της κατάσχουν τη δημόσια περιουσία, τι θα γίνει με το χρέος της- και από ελληνικής πλευράς δεν αρθρώνεται κουβέντα, με το καινοφανές επιχείρημα ότι δεν πρέπει να ανακατευτούμε στη συζήτη­ση για να μην... εκνευριστούν οι δανειστές.
Τέτοιος εθνικός ευτελισμός δεν συναντά­ται πουθενά. Τέτοια απώλεια ΑΕΠ από... διάσωση δεν έχει συμβεί ποτέ σε καμία χώρα. Τόσα ψέματα δεν έχουν ειπωθεί ποτέ σε λαό από τους ίδιους τους πολιτι­κούς του. Πολιτικοί τόσο «εύκολοι» να διεκπεραιώσουν τα επίβουλα σχέδια ξένων κατά του ίδιου του έθνους τους, μέχρι και να φορολογήσουν έως δήμευσης τα σπίτια του κόσμου, σπάνια θα βρει κάποιος σε
άλλη χώρα. Ακόμα και σε τριτοκοσμικές. Και σε αυτές υπάρχουν όρια.
Ένας πρωθυπουργός που τοποθετεί υπουργό Οικονομικών κάποιον ο οποίος δηλώνει θαυμαστής ενός τύπου ξένου, πόυ μεθοδικά καταστρέφει και εξευτελίζει τη χώρα, έχει μεγαλύτερες ευθύνες από το θαυμαστή του Σόιμπλε. Ο θαυμαστής είναι ειλικρινής και δεν κρύβει τις πεποιθήσεις του. Ο πρωθυπουργός πώς περιμένει από αυτό τον άνθρωπο να διαπραγματευτεί για λογαριασμό της χώρας; Με ποιον; Με αυτόν που θαυμάζει;
Ποιος φίλος ή εχθρός θα λάβει υπόψη του σοβαρά και -ακόμα περισσότερο- θα σεβαστεί μια χώρα το πολιτικό σύστημα της οποίας κινείται μεταξύ εθελοδουλείας, διαφθοράς και μικροκομματισμού; Με μια αξιωματική αντιπολίτευση, δε, που στην καλύτερη περίπτωση βρίσκεται στον κό­σμο της; Όταν στελέχη της δεν υπερασπίζονται τη... λαθρομετανάστευση και τις καταλήψεις δημόσιων κτιρίων από «ενοί­κους» που μαζεύουν μολότοφ και καδρό-νια «για το χειμώνα», η ηγεσία προσπα­θεί (;) να ελέγξει άλλα στελέχη της που κά­νουν δηλώσεις υπέρ των Σκοπιανών ή των τουρκικών θέσεων, ενώ οι σοβαροί τσακώ­νονται με τις συνιστώσες για να εξηγήσουν ότι η ανακήρυξη της ΑΟΖ δεν είναι «εθνικι­στική» κίνηση.
Ορατότης μηδέν.
Τώρα που οι στόχοι της διάσωσης είναι εμφανείς και στον «τελευταίο» Έλληνα -στους συνεργάτες των ξένων ήταν γνω­στοί εξαρχής- και ενόψει της τελικής φά­σης για την αρπαγή και τη δήωσι της χώ­ρας είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία, αλλά και όρος εθνικής επιβίωσης, η διεξαγωγή αγώνα αποτροπής των χειρότερων που έπονται και αναίρεσης των τετελεσμένων. Εκ των πραγμάτων, και επειδή η χώρα βρί­σκεται υπό ιδιότυπη ξένη κατοχή και κυ­ριαρχία, ο αγώνας δεν μπορεί να είναι μόνο κοινωνικός. Οφείλει να είναι νόμιμος μεν, αλλά «εθνικοαπελευθερωτικού» χαρακτήρα, υπό την έννοια της ανάκτησης της εθνι­κής κυριαρχίας. Εξάλλου, ηθικά, εθνικά και τυπικά άλλοι είναι οι παράνομοι. Ακριβώς αυτοί που σκοπίμως παρέδωσαν και παρα­δίδουν την εθνική κυριαρχία.

ΣΤΡΥΜΩΝ
ΕΠΙΚΑΙΡΑ 29/08-04/09/13
ΣΤΙΓΜΑ