NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, March 23, 2013

Η Ορφεία Αρμονία στο (Κ.Ω.Θ.)

.
 
 
 
 
 

Η Ορφεία Αρμονία στο (Κ.Ω.Θ.)

Συναυλία στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης στα πλαίσια των Ελληνικών Γιορτών 2013 (19/3/2013)
Στα πλαίσια του 9ου κύκλου των Ελληνικών Γιορτών, το σύνολο αρχαιοελληνικής μουσικής Ορφεία Αρμονία, , εμφανίζεται στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης (Κ.Ω.Θ.), (Φράγκων 15) την Τρίτη 19 Μαρτίου, στις 21.00. Θα προηγηθεί ομιλία –γνωριμία (20.00) με την αρχαιοελληνική μουσική, από τον Δημήτρη Δελφινόπουλου, επικεφαλή του συνόλου. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό.
Οι Ελληνικές Γιορτές, με εμπνευστή και συντονιστή τον μαέστρο Βύρωνα Φιδετζή, αποτελούν έναν κύκλο συναυλιών εστιασμένο στην παρουσίαση έργων Ελλήνων συνθετών. Φέτος κλείνουν τα εννέα χρόνια συνεχούς παρουσίασης και διοργανώνονται σε συνεργασία με το Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός, το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης, τον Δήμο Αθηναίων και τη Βιβλιοθήκη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.
Ώρα: 20.00 (έναρξη ομιλίας-γνωριμία με την αρχαιοελληνική μουσική, εισηγητής: Δημήτρης Δελφινόπουλος),
21.00 (έναρξη συναυλίας)



ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

1.    Αναφορά προς συνετούς από τον Ξενοφάνη - Β1,14-24
Απόσπασμα κειμένου του φιλοσόφου από την Κολοφώνα της Μ. Ασίας (απαγγελία από Τσιγκράκη Δημήτρη- Βαρύτιμου Ευγενία - Αράπογλου Μαρία).
2.     Ορφικός Ύμνος στη Μνημοσύνη
Επίκληση  -   αναφορά   στη   μητέρα  των   Μουσών   (απαγγελία   από Αράπογλου Μαρία).
3.    Προανάκρουσμα
(οργανική σύνθεση Δελφινόπουλου Δημήτρη)
4.     Α' Δελφικός Ύμνος
Έργο του Αθηναίου το 138 π.Χ. Βρέθηκε σε πέτρινη στήλη στο Θησαυρό των Αθηναίων στους Δελφούς. Συντέθηκε προς τιμήν του Απόλλωνος στον οποίον απεδόθη η νίκη που πέτυχαν οι Έλληνες στους Δελφούς επί των Γαλατών.
5.     Ύμνος στην Αρετή
Οι στίχοι συντέθηκαν από τον φιλόσοφο Αριστοτέλη προς τιμήν του φίλου του Ερμεία, κυβερνήτη της μικρασιατικής περιοχής απέναντι από τη Λέσβο που περιλαμβάνει ως κυριότερες πόλεις την Άσσο και τον Αταρνέα. O Ερμείας υπέκυψε στα βασανιστήρια των Περσών που είχαν στόχο την αποκάλυψη των επαφών του με τον βασιλέα της Μακεδονίας Φίλιππο Β' (απαγγελία από Τσιγκράκη Δημήτρη).
6.     Σεικίλου Σκόλιον
Χρονολογείται τον Α' π.Χ. αι. Βρέθηκε χαραγμένο σε επιτύμβια στήλη       στο Αϊδίνιο, δίπλα στις αρχαίες Τράλλεις της Μικράς Ασίας.
7. Ορφικός Ύμνος στον Αμφιετή Βάκχο
Αφιερωμένος στον Διόνυσο. Αναφέρεται σε ιδιότητες του Διονύσου, ο οποίος είναι ταυτισμένος με την ανάσταση της φύσης και γι'αυτό ξαγρυπνά ως συνοδός της Περσεφόνης. Η ανάσταση της φύσης είναι ετήσια και γι' αυτό αποκαλείται ο Βάκχος αμφιετής, δηλαδή ετήσιος (απαγγελία από Αράπογλου Μαρία).
8.    Απόσπασμα από το Α' Στάσιμο από την τραγωδία «ΟΡΕΣΤΗΣ» του
Ευριπίδου.
Χρονολογείται στο 200 π.Χ. Είναι μελοποίηση από μεταγενέστερη παράσταση της ομώνυμης τραγωδίας του 408 π.Χ.
9.    Υμνος στην Εστία.
Οι στίχοι συντέθηκαν από τον Αριστόνοο Κορίνθιο τον Δ' π.Χ. αι. ως φόρος τιμής στη θεά Εστία κατά τις τελετές μεταφοράς της ιερής φωτιάς από τους Δελφούς στην Αθήνα (απαγγελία από Βαρύτιμου Ευγενία).
10.   Παιάν
Βρέθηκε σε πάπυρο που χρονολογείται το Β' αιώνα μ.Χ.
11.   Ορφικός Ύμνος στον Αρη
Επίκληση στο θεό του πολέμου και στις ιδιότητες του(απαγγελία από Τσιγκράκη Δημήτρη).
12.   Ύμνος στην Αφροδίτη
Συνετέθη από τη Σαπφώ) ως επίκληση σε συγκέντρωση συμποτικού χαρακτήρα. Η ποίηση της περιγράφει ένα τοπίο στη Λέσβο πλάθοντας μια ειδυλλιακή ατμόσφαιρα με περιγραφές που δημιουργούν γαλήνη και ηρεμία (απαγγελία από Βαρύτιμου Ευγενία).
13.   Μουσική επιγραφή Μεσσήνης
Οργανικό κομμάτι που βρέθηκε στις ανασκαφές της αρχαίας Μεσσήνης της Πελοποννήσου, στη νότια πλευρά οικοδομήματος, χαραγμένο σε ασβεστολιθική στήλη. Το κτίριο πιθανολογείται πως είναι το Ιεροθύσιον που μνημονεύει ο Παυσανίας. Τοποθετείται τον Α' π.Χ. αιώνα.
14.   Απόσπασμα από την τραγωδία «ΑΙΑΣ»
Βρέθηκε σε πάπυρο μαζί με τον Παιάνα (10). Χρονολογείται τον Β' μ.Χ. αιώνα. Αναφέρεται στην αυτοκτονία του Αίαντα κατά τον Τρωικό Πόλεμο.
15.  Β' Δελφικός Ύμνος
Χαραγμένοςσε λίθινη στήλη στους Δελφούς. Γραμμένο από το Λιμένιο το 128 π.Χ. Η θεματολογία είναι παρόμοια με αυτή του Α' Δελφικού Ύμνου. Υμνούνται οι Μούσες, η Λητώ και τα τέκνα της, ο Απόλλων και η Αρτεμις.
16.   Τρεις Ύμνοι του Μεσομήδους
α) Ύμνος στον Ήλιο
β) Ύμνος στη Μούσα
 γ) Ύμνος στη Νέμεση Ύμνοι γραμμένοι τον Β' μ.Χ. αι. από το Μεσομήδη τον Κρήτα


*Στοιχεία για τους ορφικούς ύμνους
Ο Ορφέας γεννήθηκε στην Πιερία, στους πρόποδες του Ολύμπου. Έδρασε στην περιοχή των Λειβήθρων όπου και κατά μια άποψη ετάφη, αφού δολοφονήθηκε από τις Μαινάδες. Τα πνευματικά δημιουργήματα του και των μαθητών του. παραδίδονταν προφορικά διά μέσου των αιώνων, μέχρι που οι οπαδοί του τα συγκέντρωσαν κατά τους αυτοκρατορικούς χρόνους, αναμειγνύοντας και άλλες δοξασίες και δίνοντας την ονομασία «Ορφικοί Ύμνοι».


ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΤΗΣ ΟΡΦΕΙΑΣ ΑΡΜΟΝΙΑΣ
ΚΙΘΑΡΑ: Δελφινόπουλος Δημήτρης
ΛΥΡΕΣ: Φραγκοράπτη Ρόζα Τζούμα Άννα
Σακαρέλη Άννα-Μαρία
Μηλούση Αθηνά
ΦΟΡΜΙΓΞ:
ΠΗΚΤΙΣ:
ΤΡΙΓΩΝΟΝ: Παπαδόπουλος Γιάννης Γρηγοριάδου Κατερίνα Καρακούτα Σοφία
ΣΑΜΒΥΚΗ: ΠΑΝΔΟΥΡΙΣ: Μαβίνη Χριστίνα Γρηγοριάδης Δημήτρης
ΒΑΡΒΙΤΟΣ: Μιχαήλ Βασίλης Λιακοπούλου Μαριλένα
ΦΩΤΙΓΞ:  Ζήσης Νίκος
ΔΙΠΛΟΣ ΑΥΛΟΣ,
ΜΟΝΑΥΛΙΟΝ: Βασιλάκου Άννα
ΣΥΡΙΓΞ, ΣΑΛΠΙΓΞ: Παπαπαρασκευάς Νίκος
ΤΥΜΠΑΝΙΟΝ, ΣΕΙΣΤΡΟΝ: Κωφίδης Στέφανος
ΤΥΜΠΑΝΟΝ:    Βίττης Δημήτρης
ΚΡΟΤΑΛΑ:   Κεραμάς Δημήτρης
ΚΥΜΒΑΛΑ:   Ντάβλη Ελισσώ
ΤΡΑΓΟΥΔΙ: Μαβίνη Χριστίνα, Συμεωνιδου Αναστασία, Παυλίδου Νάντια,
Τσέτσιλας Αστέριος, Κοντέλης Γιάννης, Κρητικόπουλος Σταύρος
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Βαρύτιμου Ευγενία, Τσιγκράκης Δημήτρης,
Αράπογλου Μαρία Διεύθυνση-Μελέτη-Μουσική Επεξεργασία-Ενορχηστρώσεις-Τεχνικές Οργάνων Συνθέσεις Συνοδείας σε Απαγγελίες: Δελφινόπουλος Δημήτρης
Διαχείριση φωτογραφικού υλικού : Αλέξανδρος Σαββίδης



Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης
9ος Κύκλος Ελληνικών Μουσικών Γιορτών
ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ
ΔΗΜΟΣ ΑΘΗΝΑΙΩΝ
ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΛΙΛΙΑΝ ΒΟΥΔΟΥΡΗ
Συναυλίες και Διαλέξεις 12 Μαρτίου - 23 Μαΐου 2013
Σης 20.00 θα προηγηθεί ομιλία - παρουσίαση
για την αρχαία ελληνική μουσική
από το Δημήτρη Δελφινόπουλο


ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Τρίτη
19 Μαρτίου 2013
ώρα 21.00
Αίθουσα εκδηλώσεων της  Κ. Ω. Θ. Φράγκων 15



ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΣΤΙΧΩΝ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Ηλίας Κουρτεσίδης

Α ' ΔΕΛΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ
Ακούστε εσείς, που του δασωμένου Ελικώνα σας έλαχε ο κλήρος, θυγατέρες του βροντερού Δία, με τους
όμορφους βραχίονες. Τρέξτε να υμνήσετε τραγουδώντας τον αδελφό σας τον Φοίβο με τη χρυσή κόμη,
που πάνω απ' τις δίκορφες έδρες αυτού εδώ του βράχου του Παρνασσού μαζί με τις ξακουστές Νύμφες των
Δελφών θα επισκεφθεί προς τις πηγές της Κασταλίας με τα καθάρια νερά, πηγαίνοντας να φτάσει στο μαντικό
βράχο πάνω στη Δελφική ράχη.
Νά η ξακουστή Αττική γενιά με τη μεγάλη πόλη, που με τη λατρεία της πολεμίστρας Τριτωνίδας κατοικεί στο
στερεό της έδαφος. Στους ιερούς βωμούς ο Ήφαιστος καίει τα μηριά των νεαρών ταύρων και μαζί με τη φλόγα
της φωτιάς ο καπνός από θυμιάματα της Αραβίας διασκορπιζόμενος ανεβαίνει στον Όλυμπο.
Υψίφωνος ο καμωμένος από ξύλο λωτού αυλός ποικιλόμουσο πλέκει τραγούδι, ενώ η χρυσοκόσμητη γλυκόηχη
κιθάρα αντιφωνεί προς την μουσική των ύμνων.
Κι ολόκληρη η συντεχνία των μουσικών καλλιτεχνών που κατοικούν στην Αττική γή υμνεί κοντά σ' αυτόν το
χιονοσκέπαστο βράχο εσένα, τον ξακουστό στο παίξιμο της κιθάρας γιο του μεγάλου Δία, που αθάνατους κι
αλάθητους χρησμούς στους θνητούς φανερώνεις, με ύμνους που λένε πώς κατέκτησες τον τρίποδα το μαντικό,
που τον φρουρούσε ο εχθρός δράκοντας, όταν με τα βέλη σου τρύπησες το παρδαλό στριφογυριστό κορμί του,
ώσπου το θηρίο πολλά φρικιαστικά σφυρίγματα βγάζοντας άφησε την τελευταία του πνοή με τρόπο παρόμοιο,
και πως ακόμα οι βάρβαροι πολεμιστές των Γαλατών, που πέρασαν επιθετικά σ' αυτήν τη γη χωρίς σεβασμό,
χάθηκαν με υγρά χτυπήματα χιονιού.

ΣΕΙΚΙΛΟΥ ΣΚΟΛΙΟΝ 
Είμαι απεικόνιση η πέτρινη στήλη•
Ο Σείκιλος μ' έστησε εδώ
ως πολυχρόνιο σημάδι 
για θύμηση παντοτινή.  
                               
Να ξεφαντώνεις όσο ζεις•
για τίποτα κατάβαθα να μη λυπάσαι-
προσωρινή είναι η ζωή•
ο χρόνος δικαιωματικά                                                                   
τη λήξη της γυρεύει.          
                           
                                                             
ΑΠΟΣΠ. Α' ΣΤΑΣΙΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΟΡΕΣΤΗ»
Οδύρομαι, οδύρομαι για το αίμα της αίμα της μάνας σου,        
που στην τρέλα σε σπρώχνει.
Η μεγάλη ευτυχία μόνιμη δεν είναι στους θνητούς.
Σαν το πανί του γρήγορου σκάφους ένας θεός την τραντάζει
και σε φοβερές συμφορές τη βυθίζει.
σαν μέσα στα μανιασμένα κύματα της θάλασσας.
Μα να ο βασιλεύς ζυγώνει, ο άρχοντας Μενέλαος,
που απ' τη μεγάλη του λαμπρότητα φαίνεται καθαρά
πως είναι του Ταντάλου γόνος .
Χαίρε εσύ, που ξεσήκωσες στράτευμα μες σε χίλια πλοία για τη γη της Ασίας. Σου έχει γίνει η ευτυχία συντρόφισσα, μια κι οι θεοί τις ευχές σου εκπλήρωσαν.

ΠΑΙΑΝ
Λυτρωτή, ω λυτρωτή! Ας υμνούμε με τραγούδια το Φοίβο, τον οποίο χαροποιεί ο λόφος της Δήλου και μαζί ο
χείμαρρος του Ινωπού και οι ρουφήχτρες του Ξάνθου και ο καταπράσινος από δάφνες Λάδων και οι πηγές του
Ισμηνού και η ξακουστή για τους ναούς της Κρήτη.
Θεραπευτή, εσύ που κοντά στις ιερές κρήνες των Δελφών, προεξάρχοντας σε ύμνους, ένωσες με τις Μούσες την
ωραία σου φωνή, αφού με τα μακριά σου μαλλιά περιέβαλες τις φωτοβολές ακτίνες, εσύ που εκδικήθηκες ως
αλάθητος τοξευτής το χλευασμό της μητέρας σου Λητώς
Ακατάπαυστη επίκληση ας τιμά το άσβηστο φως, με το οποίο ο Δίας φωτίζει, αφού άλλαξε την αστραφτερή λάμψη,
και με το οποίο πάνω στο χώμα της γης γίνονται ξανθοί καρποί.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ «ΑΙΑΣ»
Με αυτοκτόνο χέρι και [αφού έμπηξες] το ξίφος
το δικό σου, Αίαντα, γιέ του Τελαμώνα,
[στο στήθος σου] εξαιτίας του πανούργου Οδυσσέα,
απ' τις πληγές σου, εσύ που σε λαχταρούν,
[χύνεις] στη γη το αίμα σου [ποτίζοντας την].

Β΄ ΔΕΛΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ
Ελάτε σ' αυτήν εδώ τη δίκορφη πλαγιά του Παρνασσού, που φαίνεται από μακριά και τους χορούς αγαπά, και κάντε
εσείς την αρχή των ύμνων μου, Πιερίδες, που στους χιονοσκέπαστους βράχους κατοικείτε του Ελικώνα.
Τραγουδήστε για τον Πύθιο, τον χρυσομάλλη, αυτόν που τοξεύει εύστοχα από μακριά, που τη λύρα παίζει γλυκά,
τον Φοίβο, που τον γέννησε η μακάρια Λητώ δίπλα στην ξακουστή λίμνη, αγγίζοντας με τα χέρια της το θαλερότατο
τρυφερό κλαδί της γλαυκής ελιάς κατά τους πόνους της γέννας.
Χαρά ένιωσε όλος ο θόλος τ' ουρανού, ανέφελος, λαμπερός, και ο αιθέρας συγκράτησε την ορμή των θυελλωδών
ανέμων, ώστε να γίνει απανεμιά.
Γαλήνεψαν τα βαρυβροντα μανιασμένα κύματα του Νηρέα κι ο μέγας Ωκεανός, που στην υγρή αγκαλιά του περικλείει
τη γη. Τότε την Κύνθια νήσο αφήνοντας ο θεός έφτασε στη γη που πρώτη έδρεψε τους δημητριακούς καρπούς, στην
ξακουστή Αττική, πάνω στον απόκρημνο βράχο της Τριτωνίδας.
Τη γλυκιά σαν μέλι φωνή του χύνοντας παντού ο καμωμένος από λωτό της Λιβύης αυλός ηχούσε υμνητικά ενώνοντας
το γλυκό του τραγούδι με τους ποικιλόμουσους τόνους της κιθάρας.
Και ταυτόχρονα αντιλαλούσε η ηχώ, που στα βράχια κατοικεί: «Ω, λυτρωτή- σε υμνούμε, λυτρωτή».
Κι αυτός χαρά μεγάλη ένιωσε, γιατί, μόλις αντιλήφθηκε τον αντίλαλο, κατανόησε την αθάνατη του Δία βουλή.
Εξαιτίας αυτού του αντίλαλου από τότε τον επικαλούμαστε ως λυτρωτή όλοι εμείς, ο λαός των αυτοχθόνων, και ο
μεγάλος ιερός και θεόληπτος θίασος του Βάκχου, που κατοικεί στην πόλη του Κέκροπα.
Όμως, εσύ που κατέχεις τον χρησμωδό τρίποδα, έλα σ' αυτήν την πλαγιά του Παρνασσού, που την πατούν οι θεοί και
που αγαπάς τις ιερές εκστάσεις. Εσύ, αφού έπλεξες γύρω απ' τα μαλλιά σου το σκουρόχρωμο κλαδί της δάφνης με το
αθάνατο χέρι σου σέρνοντας τεράστιους βράχους για θεμέλια του ναού σου, προστάτη μας, συνάντησες την
τερατόμορφη κόρη της Γης. Όμως εσύ, της Λητώς βλαστάρι με τα χαριτωμένα μάτια, την άγρια κόρη της Γης
σκότωσες με τα βέλη κραυγάζοντας ταυτόχρονα νικητήρια. Κι εκείνη επιθύμησε σφοδρά την αγαπημένη της μάνα.
Και φρουρούσες κοντά στον ιερό ομφαλό της Γης, προστάτη μας, όταν οι ορδές των βαρβάρων, που λήστευαν χωρίς
σεβασμό την περίφημη μαντική σου έδρα, χάθηκαν μέσα σε υγρή θύελλα.
Όμως, Φοίβε, σώζε τη θεόκτιστη πόλη της Παλλάδας και τον ξακουστό της λαό, κι εσύ μαζί, θεά, αφέντρα των
κρητικών τόξων και σκύλων, Άρτεμη, κι εσύ, Λητώ.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ
Να σιωπήσουν ο αιθέρας ολόκληρος και η γη και ο πόντος     
κι οι άνεμοι, να κατασιγάσουν τα βουνά, τα Τέμπη, τα                              
κρωξίματα και τα κελαηδήματα των πουλιών• γιατί πρόκειται                          
να έρθει σ' εμάς ο Φοίβος με τα μακριά κι όμορφα μαλλιά.                         
Πατέρα της χιονοβλέφαρης αυγής,ο οποίος το ροδοστόλιστο άρμα                       
κινείς με τα πετούμενα βήματα των πουλαριών καμαρώνοντας                             
για τα χρυσά σου μαλλιά, περιστρέφοντας την πολύστροφη ακτίνα σου γύρω από το θόλο του απέραντου ουρανού και περιτυλίγοντας ολόκληρη τη γη με την ακτινοβόλα πηγή της λάμψης. Τα ποτάμια της αθάνατης φωτιάς σου γεννούν την πολυπόθητη μέρα. Για σένα ο λαμπερός θίασος των αστεριών χορεύει πάνω στον κυρίαρχο Όλυμπο ψάλλοντας ασταμάτητα τραγούδι απαλό και ψυχαγωγώντας με τη θεόπνευστή σου λύρα. Και κοντά σου προπορεύεται η λαμπερή Σελήνη σε επανερχόμενα κατά εποχές διαστήματα, καθώς την τραβούν λευκοί μόσχοι, και λάμπει από χαρά το πνεύμα σου καλοπροαίρετο περιστρέφοντας   ' τα ολοστόλιστα πλούσια φορέματα σου.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΜΟΥΣΑ
Τραγουδά, αγαπημένη μου Μούσα, ξεκίνα
το τραγούδι μου, και αύρα από τα άλση σου
την ψυχή μου ας κάνει να ριγήσει,
Καλλιόπη σοφή, αρχηγέτιδα των τερπνών
Μουσών, κι εσύ σοφέ μυστοδότη,
γιε της Λητώς, Δήλιε Λυτρωτή
μ' ευμένεια παρασταθείτε μου.

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΝΕΜΕΣΗ
Νέμεση φτερωτή, της ζωής τροπή, θεά γαλανομάτα, κόρη της Δίκης, που συγκρατείς τους κούφιους των θνητών κομπασμούς με αλύγιστο χαλινάρι και μισώντας την ολέθρια αλαζονεία των ανθρώπων εκτοπίζεις το ζοφερό φθόνο, κάτω από τον άστατο τροχό σου, τον απαραβίαστο, μεταβάλλεται η λαμπερόφθαλμη των ανθρώπων τύχη, και απαρατήρητη προχωρείς πλάι μας, λυγίζεις τον υπερήφανο αυχένα μας. Μετράς πάντα τη ζωή μας με το αντιβράχιο σου και στρέφεις το νεύμα σου χαμηλά κάτω απ' τον κόρφο σου κρατώντας στο χέρι ζυγαριά. Σπλαχνίσου μας, μακάρια δικάστρια, Νέμεση φτερωτή, της ζωής τροπή. Ψάλλουμε την αθάνατη θεά Νέμεση, τη γοργοφτέρουγη νίκη, την τρομερή, την αλάθητη και πάρεδρη της Δίκης, εσένα που εκδικούμενη την υπεροψία των θνητών την καταχωνιάζεις στα Τάρταρα.