NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, October 28, 2012

Παγκοσμιοποιηση. Μας το δείχνει το Euronews

Παγκοσμιοποιηση
Μας το δείχνει έξυπνα το Euronews


ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ





ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών γεραίρει σήμερα με ευλάβεια και τιμά την διπλή
εθνική επέτειο: τα Εκατό Χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης και την επέτειο
του Μακεδονικού Αγώνα.
Έχει μεγάλη σημασία ασφαλώς να
επανέρχονται στη μνήμη μας τα ιστορικά εκείνα
γεγονότα. Πιο μεγάλη σημασία, ωστόσο, έχει στους
χαλεπούς καιρούς μας να συνειδητοποιήσει και να
ενστερνισθεί ο εμπερίστατος Ελληνισμός το
μήνυμα που, μέσω των γεγονότων, του απευθύνει η
ακίβδηλη Ιστορία από τη Μακεδονία.
 Τότε, όπως και σήμερα, η Ελλάδα είχε πτωχεύσει το 1893 και είχε βυθισθεί στην
εθνική ταπείνωση του 1897.
 Τότε, η Μακεδονία εθεωρείτο μια χαμένη υπόθεση όπως τώρα χαμένη θεωρείται η
έξοδος από την εθνική κρίση και την ταπείνωση.
 Τότε, οι πρώτοι στα πρωτεία έπεφταν πρώτοι στη φωτιά, οι πλούσιοι προσέφεραν
στην Πατρίδα τα φλωριά με τα σακιά.
 Τότε όλοι πλούσιοι και φτωχοί αγαπούσαν πρώτα την Ελλάδα και της χάριζαν τη
ζωή τους θυσία για να ζήσει.
 Τότε η ηγεσία ήταν ενωμένη και αφιερωμένη. Βασίλευε η εθνική ενότητα.
 Τώρα, σε επίπεδο ηγεσίας συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.
 Τώρα, επικρατούν μωροί αλλά δεν εμωράνθη το άλας της Γης. Ο Ελληνισμός,
μπορεί και τώρα όπως τότε. Αρκεί να εμπνευσθεί και να οδηγηθεί ενωμένος στον
σκληρό αγώνα. Μπορεί να νικήσουμε, αν πρώτα νικήσουμε το χούϊ μας.
Οι δύο Βαλκανικοί Πόλεμοι αποτελούν το μεγαλύτερο στρατηγικό επίτευγμα του
ελληνισμού μετά το 1821. Μέσα σε διάστημα μικρότερο των δέκα μόνον μηνών, από 5
Οκτωβρίου 1912 μέχρι 28 Ιουλίου 1913, η
Ελλάδα διπλασίασε την έκτασή της, από 63.211
τετραγωνικά χιλιόμετρα σε 120.308,
υπερδιπλασίασε τον πληθυσμό της από 2.631.952
σε 4.718.221 κατοίκους, πολλαπλασίασε τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της και κατέλαβε
κεντρική θέση στη γεωπολιτική.
Από το 1897 έως το 1904 που έπεσε ο Παύλος Μελάς είχαν περάσει μόνον επτά χρόνια.
Αλλά το 1908 η Μακεδονία σώθηκε και από μετά από τέσσερα ελευθερώθηκε.
Τότε οι Έλληνες πετύχαμε ένα απίστευτο θαύμα. Γιατί να μη το πετύχουμε τώρα; Τώρα
οι συνθήκες είναι απείρως ευνοϊκότερες από τότε. Τότε απαιτούσαν μυριάδες ανθρώπινες
ζωές. Τώρα απαιτούν μονάχα πίστη, αυτοπεποίθηση, πρότυπα ηγεσίας και αγώνα.
Αλλά πώς πραγμάτωσαν τότε το θαύμα οι Έλληνες; Μας ομολογούν οι ίδιοι τι πρότυπα
είχαν, τι πίστευαν, τι αγάπησαν και πέτυχαν. Και τα γεγονότα τους επιβεβαιώνουν. Αλλά,
δυστυχώς, οι επίγονοί τους δεν ακούν. Απ’ αυτό το βήμα, όμως, εμείς οι μαχόμενοι Ακρίτες
Μακεδόνες ακούμε τα μηνύματα:
Μήνυμα πρώτο: Δεν υπάρχουν «χαμένες υποθέσεις» αλλά χαμένα κορμιά.
2
Την Άνοιξη του 1904 έρχονται στα μέρη μας, μεταμφιεσμένοι σε εμπόρους, οι
αξιωματικοί Παύλος Μελάς, Γεώργιος Κολοκοτρώνης, Αλέξανδρος Κοντούλης και
Αναστάσιος Παπούλας να αναγνωρίσουν την κατάσταση στη Μακεδονία, να αναφέρουν στην
Αθήνα και να αποφασίσει η ηγεσία. Την Τρίτη 16 Μαρτίου 1904 γράφει από τη Ρούλια ο
Παύλος Μελάς στην αγαπημένη σύζυγό του Νάτα:
Ενώ εκοιμώμεθα, έρχεται ο Κώτας και μας λέγει ότι έφθασαν,
κατόπιν προσκλήσεώς του, τρεις προύχοντες από το Πισοδέρι. Μας
φιλούν συγκινημένοι. Κατ’ αρχάς είναι συνεσταλμένοι και
προσεκτικοί, αλλά ολίγον κατ’ ολίγον μας ανοίγουν την καρδιάν τους.
Τότε βλέπομεν πόσον ενθουσιασμόν κλείουν εις τα στήθη των όλοι
αυτοί οι πατριώται τους οποίους ουδέποτε οι επίσημοί μας
ηδυνήθησαν να γνωρίσουν. ΄Ολοι αυτοί οι επίσημοι επερίμεναν να
ιδούν τίποτε μουρλούς να βγουν στους δρόμους και να φωνάζουν.
Τους έβλεπαν σιωπηλούς εξ επιβεβλημένης ανάγκης και τους
εχαρακτήριζαν ως αδιαφόρους ή επαμφοτερίζοντας. Προ ολίγου εις τας Αθήνας ένας επίσημος
μου έλεγεν ότι κατόπιν των πληροφοριών των Προξένων αμφέβαλλεν ότι θα εύρωμεν 30-40
ανθρώπους προθύμους να μας βοηθήσουν.
Τα επόμενα τέσσερα χρόνια, όμως, ο Ελληνισμός είχε κερδίσει αυτήν την «χαμένη
υπόθεση». Το 1912, ωστόσο, όλοι τη θεωρούσαν πάλι μια «χαμένη υπόθεση».
Όταν στις 5 Οκτωβρίου 1912 οι τέσσερις Βαλκάνιοι Σύμμαχοι κήρυξαν τον πόλεμο
στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με κύριο έπαθλο τη Μακεδονία, όλα τα Γενικά Επιτελεία
των Συμμάχων, των Οθωμανών και των Ευρωπαίων −ακόμη και ορισμένοι Έλληνες
γραμματισμένοι εν Εσπερία− πίστευαν ακδράδαντα ότι αποκλειόταν να επικρατήσει η
Ελλάδα στη Μακεδονία. Πράγματι, οι ελληνικές δυνάμεις ήσαν τρεις φορές μικρότερες των
βουλγαρικών και δυο φορές μικρότερες των σερβικών. Επί πλέον, για να προελάσουν, έπρεπε
να διασπάσουν τέσσερις ισχυρότατες οχυρές στενωπούς και να διαβούν ανυπέρβλητα φυσικά
εμπόδια όπως οι ποταμοί Αλιάκμων, Αξιός και Γαλλικός, ο απέραντος Βάλτος των
Γιαννιτσών και δυτικά το Σαρή Γκιόλ. Ωστόσο, μέσα σε 22 μόνον μέρες ο Ελληνικός
Στρατός απελευθέρωσε μεγάλο μέρος της Δυτικής και της Κεντρικής Μακεδονίας, κέρδισε
όλες τις μάχες και εισήλθε στη Θεσσαλονίκη.
Στον αμέσως επόμενο Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο, από 16 Ιουνίου μέχρι 16 Ιουλίου 1913,
ì έσα σε ένα μόνον μήνα ο Ελληνικός Στρατός απελευθέρωσε την υπόλοιπη Κεντρική
Μακεδονία, όλη την Ανατολική Μακεδονία, την Ξάνθη και την Αλεξανδρούπολη.
Κινούμενος ακάθεκτος προς Βορράν διέσπασε τα Στενά του ιστορικού Κλειδίου, εξεπόρθησε
τα αδιάβατα Στενά της Κρέσνας, εισήλθε στην πεδιάδα της Σόφιας και έδωσε την τελευταία
νικηφόρα μάχη του στο Σιμιτλή.
Μήνυμα δεύτερο:οι πρώτοι στα πρωτεία πέφτουν πρώτοι στη φωτιά.
Ο ΄Ιων Δραγούμης είναι από τρανή γενιά: ο πατέρας του
Υπουργός των Εξωτερικών και ο πάππος του Γραμματέας του
Κυβερνήτη Καποδίστρια.
Μόλις 24 χρονών, παραμονές του Ήλιντεν, τρέχει αυτόβουλος στο
στόμα του λύκου. Αναλαμβάνει Γραμματέας του Προξενείου στο
Μοναστήρι, οργώνει ολομόναχος απ’ άκρη σ’ άκρη τη Μακεδονία,
οργανώνει την Εθνική Άμυνα, δημοσιεύει στην Αθήνα άρθρα και
βιβλία. Κράζει: Έλληνες, σώστε τη Μακεδονία και η Μακεδονία θα μας
σώσει. Ανήμερα του Αγίου Δημητρίου το 1912 μαζί με τον Βίκτωρα
3
Δούσμανη και τον Ιωάννη Μεταξά παραλαμβάνει ελεύθερη τη Θεσσαλονίκη. Το 1920 τον
δολοφονεί μέσα στην Αθήνα ο Εθνικός Διχασμός.
Ο ανθυπολοχαγός του πυροβολικού Παύλος Μελάς ήταν
εξέχουσα προσωπικότητα της ανωτάτης αθηναϊκής κοινωνίας, γιος του
βαθύπλουτου Δημάρχου της Αθήνας, φίλος των Πριγκήπων και
γαμβρός του Στεφάνου Δραγούμη. Ωστόσο, επέλεξε συνειδητά να
καταστεί ο Αμνός του Γένους και να θυσιασθεί για να σώσει τη
Μακεδονία. Η θυσία του, πριν 108 χρόνια, εσήμανε τις καμπάνες του
εθνικού συναγερμού και έφερε την Ανάσταση. Ήταν έτοιμος εξ αρχής.
΄Εξη ημέρες πριν εισέλθει στη Μακεδονία επί κεφαλής 40
Μακεδονομάχων, γράφει από τη Λάρισα στη Νάτα του, την 21η
Αυγούστου 1904:
Αναλαμβάνω αυτόν τον αγώνα με όλην μου την ψυχήν και με την ιδέαν ότι είμαι
υποχρεωμένος να τον αναλάβω. Είχον και έχω την ακράδαντον πεποίθησιν ότι δυνάμεθα να
εργασθώμεν εν Μακεδονία και να σώσωμεν πολλά πράγματα. Έχων δε την πεποίθησιν ταύτην,
έχω και υπέρτατον καθήκον να θυσιάσω το πάν όπως πείσω και Κυβέρνησιν και κοινήν
γνώμην περί τούτου.
Την 27η Αυγούστου, διαβαίνοντας τα ελληνοτουρκικά σύνορα από τη Θεσσαλία
μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων στο Μοναστήρι της Μερίτσας. Γράφει στην αγαπημένη
του και την αποχαιρετά για πάντα:
Ουδέποτε με τόσην κατάνυξιν μετέλαβα. Ο νους μου διαρκώς
εστρέφετο προς Εκείνον ο οποίος χάριν ημών και της Θείας Θρησκείας
Του υπέστη το μαρτύριον. Το μέγεθος της θυσίας Του, το μέγεθος της
αποστολής Του μ’ έκαμναν να αισθάνωμαι πόσον μικροί και πόσον
μακράν Αυτού ευρισκόμεθα, αλλά και συγχρόνως μ’ ενεθάρρυναν. Πάντοτε
Τον ελάτρευσα διά την θρησκείαν Του και Τον εθαύμασα διά την θυσίαν
Του. Ελπίζω να μας βοηθήση. Αισθάνομαι τώρα ισχυρός, γενναίος και
καλύτερος, έτοιμος να κάμω τα πάντα. Χαίρε, αγάπη μου, μη με σκέπτεσαι
πλέον εμένα, αλλ’ ευχήσου διά την επιτυχίαν της αγίας αποστολής μας. Τα παιδιά φιλώ και
ευλογώ.
Στο Εκτελεστικό του Μακεδονικού Αγώνα μετείχαν και έπαιζαν το
κεφάλι τους νύχτα-μέρα οι πλουσιότεροι και ισχυρότεροι προύχοντες της
Θεσσαλονίκης Δημήτριος Ζάννας, Κωνσταντίνος Τορνιβούκας, Αργύριος
Ζάχος, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Αλκιβιάδης Μάλτος, Θανάσης
Βόγας, Γεώργιος Πεντζίκης, Μαργαρόπουλος και άλλα τέτοια
εναλλασσόμενα αναστήματα.
Ο Αλέξανδρος Ζάννας, γιος του Προέδρου του Εκτελεστικού, είναι
τότε έφηβος αλλά ρίχνεται στον Αγώνα. Το 1912 διακόπτει τις σπουδές
του στο Παρίσι, κατατάσσεται εθελοντής, μάχεται στην πρώτη γραμμή
του πυρός από τον Όλυμπο μέχρι τη Θεσσαλονίκη και εισέρχεται
ένστολος και ένοπλος στη γενέτειρά του πόλη πριν αυτή παραδοθεί. Είναι
ο εκ μητρός πάππος του σημερινού Πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά.
Ο Γεώργιος Κολοκοτρώνης είναι εγγονός του θρυλικού Γέρου του
4
Μοριά. Ωστόσο, το 1904 βάζει το κεφάλι του στον τορβά εισέρχεται πρώτος στη Μακεδονία
μεταξύ των πρώτων τριών προαναφερθέντων αξιωματικών. Μετά από εννέα χρόνια πρώτος
πάλι ορμάει κατά των Βουλγάρων και το 1913 πέφτει στη Μακεδονία.
Ο Νικόλαος Βότσης, από τρανή υδραίικη γενιά, ανεψιός του
ναυάρχου Παύλου Κουντουριώτη, περιφρονεί τα τρομερά πυροβολεία του
Καραμπουρνού, γλιστράει μέσα στον θανάσιμο κλοιό του Θερμαϊκού και
τινάζει στον αέρα το «Φετχί Μπουλέντ».
Ο Κωνσταντίνος Καλλάρης είναι στρατηγός αλλά ο γιος του
τάσσεται στην πρώτη γραμμή του πυρός. Και σκοτώνεται.
Δεν διόριζαν τότε τα παιδιά τους στη Βουλή. Ήταν ντροπή.
Με τέτοια ζωντανά πρότυπα και ο έσχατος έσεται πρώτος. Τότε οι
ταπεινοί Έλληνες υψώθηκαν πρώτοι των πρώτων αητοί. Στο
Σαραντάπορο τα τηλεβόλα των Οθωμανών ξερνούν ένα αδιαπέραστο
φράγμα πυρός.
Ρωτάει ο πυροβολητής στρατηγός Παναγιώτης Δαγκλής: «Ποιοί,
ωρέ, πεθαίνετε τώρα για την Πατρίδα;» «Ιγώ, ιγώ κι ιγώ» −τα
ευζωνάκια. Χυμούν ακάλυπτα διακόσια και πέφτουν και τα διακόσια.
Έτσι ο Δαγκλής επισημαίνει ένα προς ένα όλα τα εχθρικά κανόνια, τα
βάζει στο στόχαστρο των δικών του κανονιών και ευθύβολα τα
εξουδετερώνει όλα.
Ο Γεώργιος Αβέρωφ ουδέποτε ήλθε στην Ελλάδα ούτε είχε καμιά
εξάρτηση ούτε επιχείρηση με το Ελληνικό Κράτος. Όταν, όμως, ήλθε η
Ώρα η Καλή, της χάρισε το εύδρομο θωρηκτό Γεώργιος Αβέρωφ που
κυριάρχησε στο Αιγαίο, το ελευθέρωσε και έκρινε την τύχη του Α΄
Βαλκανικού Πολέμου.
Προηγουμένως είχε δωρίσει στην νεαρή ελληνική πρωτεύουσα
Αθήνα το Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο των πρώτων
Ολυμπιακών Αγώνων, τη Σχολή των Ευελπίδων, τη Σχολή των
Ναυτικών Δοκίμων, το Εφηβείον και, μαζί με τους συγχωριανούς του Μετσοβίτες Μιχαήλ
Τοσίτσα και Γεώργιο Στουρνάρα, το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο.
Τώρα οι Πρώτοι και οι πλουσιότεροι φυγομαχούν, προκαλούν, φοροδιαφεύγουν,
κλέβουν το δημόσιο χρήμα του Λαού, μας κουνούν και το δάκτυλο από πάνω!....
5
Μήνυμα τρίτο: η άνευ όρων και ορίων αφιέρωση στην Πατρίδα ανοίγει τους μεγάλους δρόμους
στην Ιστορία.
Ο Μακεδονικός Αγώνας ξαναφτέρωσε την Ελλάδα της ήττας, της Μελούνας, της
μιζέριας και της φοβικής εσωστρέφειας. Υπήρξε ο προθάλαμος των Βαλκανικών Πολέμων.
Δεν νοείται, όμως, Μακεδονικός Αγώνας ούτε μπορούσε να διεξαχθεί ποτέ χωρίς τους
μυριάδες αφανείς γηγενείς Μακεδόνες. Αυτοί οι αφανείς γηγενείς, κατά κανόνα οι ταπεινοί,
φτωχοί κι ανυπεράσπιστοι σλαβόφωνοι, αφιερώθηκαν άχρι θανάτου στο Γένος. Υπήρξαν η
ένοπλη ραχοκοκαλιά του Αγώνα, οι τροφοδότες του και οι οδηγοί του, το διεκδικούμενο
ζωντανό έπαθλό του και το Ιερόν Σφάγιόν του. Αυτοί αντέστησαν, υπέστησαν, μαρτύρησαν,
πολέμησαν, και θυσιάσθηκαν άχραντοι, ακλόνητοι και αυτόβουλοι. Στο πλευρό τους
προσήλθαν αυθόρμητοι από τις ΄Ακρες του Ελληνισμού οι αντρειωμένοι αφιερωμένοι
Έλληνες. Τότε οι Αδελφοί γνωρίσθηκαν, συναγωνίσθηκαν και συλλειτουργήθηκαν. Έσωσαν
τη Μακεδονία και η Μακεδονία έσωσε την ταπεινωμένη Ελλάδα από τη φοβία και τη
μοιρολατρεία, από τη γελοία μεγαλομανία και την άγονη ρητορεία που οι γραμματιζούμενοι
έφεραν αγέρωχοι από την Εσπερία στον αθηναϊκό καφενέ.
Στο Μεγάλο Συναξάρι η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών
απογράφει, βάσει τεκμηρίων, 5.981 αφανείς γηγενείς Μακεδονομάχους
σε 22 πόλεις και χωριά της Μακεδονίας.
Τίποτε δεν δόθηκε δωρεάν στην ελληνική Ιστορία. Χρειάστηκε
πατριωτισμός και αίμα. Όταν εσήμανε ο Βαλκανικός Πόλεμος, μυριάδες
ξωμάχοι μετανάστες έσπευσαν από κάθε γωνιά του Κόσμου στη φωτιά
εθελοντές. Οι Έλληνες χυμούσαν όρθιοι με εφ’ όπλου και έπεφταν για
την Πατρίδα πάνω στον ανθό τους.
Στο διπλό Μέτωπο Κιλκίς και Λαχανά έπεσαν
5.662 νεκροί και τραυματίες. Πέντε μόλις μέρες πριν την
ανακωχή, πρώτος μπροστά με το σπαθί στο χέρι πέφτει ο
ταγματάρχης Ιωάννης Βελισαρίου, 13 Ιουλίου 1913.
Μήνυμα τελευταίο: Όρος εκ των ων ουκ άνευ: Ηγεσία και εθνική ενότητα
Τα Έθνη πλήττονται βαριά και ταπεινώνονται εξευτελιστικά όταν χάσουν την εθνική
ενότητα και την άξια Ηγεσία. Τότε εξατμίζονται οι αυτοφυείς αρετές, που διαθέτει εν δυνάμει
ο Ελληνισμός και φανερώθηκαν κατά τρόπον θαυμαστό στον Μακεδονικό Αγώνα και στους
Βαλκανικούς Πολέμους −αλλά όχι μόνον τότε.
Μακεδονομάχοι ήσαν όσοι αξιωματικοί πρωτοστάτησαν το 1909 στο αναίμακτο
στρατιωτικό κίνημα του Γουδή. Ανυποχώρητο αίτημα: η ανασύνταξη του παλαιού πολιτικού
συστήματος και η άμεση ανασυγκρότηση του Κράτους με την απομάκρυνση των Ανακτόρων
από το Στράτευμα και την πολιτική. Παράκλητος του Έθνους εκλήθη από την
επαναστατημένη Κρήτη ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Οξυδερκής πολιτικός και διπλωμάτης, εκσυγχρονιστής και φιλελεύθερος, ριψοκίνδυνος
και εγκρατής της Ελληνικής Ιστορίας απεδείχθη σιδηρούς και συνάμα τότε νουνεχής Ηγέτης.
Το 1910 θριάμβευε στις εκλογές και αναβαπτίσθηκε το 1911, οπότε ο Λαός συγκεντρωμένος
6
θάλασσα στο Σύνταγμα απαιτούσε Συντακτική Συνέλευση, δηλαδή κατάργηση του
Στέμματος. Ακλόνητος εκείνος ανταπάντησε «Αναθεωρητική». Και την επέβαλε στον Λαό.
Ο Ηγέτης δεν ακολουθεί τη μάζα ούτε χαράσσει την πολιτική σύμφωνα με τις
δημοσκοπήσεις. Ηγείται. Οδηγεί, εμπνέει, φρονηματίζει τον Λαό. Η ζωή του και η δράση του
είναι πρότυπο καλούς καγαθού ανδρός. Παραδειγματίζει. Διατήρησε στο Στράτευμα τον
Διάδοχο και τον όρισε στρατηγό. Το όνομά του Κωνσταντίνος εξέπεμπε ισχυρότατο εθνικό
συμβολισμό. Έδειχνε τον δρόμο.
Οι δύο Ηγέτες ενωμένοι ενέπνευσαν αυτοπεποίθηση, ενότητα και αυτοθυσία στον Λαό.
Ήταν η Ώρα η Καλή. Σε διάστημα δύο μόλις ετών ο Βενιζέλος άλλαξε άρδην την Ελλάδα.
Καθιέρωσε φιλελεύθερο Σύνταγμα και σάρωσε το παλαιό πολιτικό σύστημα. Αναδιοργάνωσε
εκ βάθρων, εξεπαίδευσε, ανέπτυξε και εξόπλισε τον Στρατό. Δημιούργησε ισχυρό Στόλο.
Έτσι η Ελλάδα αναγεννήθηκε από την τέφρα της, νίκησε και διπλασιάσθηκε.
Έχουμε, λοιπόν, ζωντανά πρότυπα τους προπάτορές μας και έχουμε
ασυγκρίτως περισσότερα πλεονεκτήματα για να επαναλάβουμε το θαύμα
τους. Δυστυχώς, ψηλά δεν έχουμε ζωντανά πρότυπα. Δεν έχουμε εθνική
ενότητα. Δεν ακούμε τα μηνύματα των καιρών εκείνων ούτε των
σημερινών καιρών.
Η Ιστορία, όμως, μας διαμηνύει από τη Μακεδονία τι σημαίνει
Εθνικός Διχασμός. Τον έζησαν και τον πλήρωσαν με συμφορά οι
Έλληνες της Μικράς Ασίας. Τις τρομακτικές συνέπειες του Εθνικού
Διχασμού έζησαν και υπέστησαν, γυμνοί και ανέστιοι στη Μακεδονία, οι
πρόσφυγες εκείνης της Εθνικής Καταστροφής. Το δράμα εκείνο λαβώνει μέχρι σήμερα
κατάκαρδα τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Βιώσαμε οι παλαιότεροι την εθνική τραγωδία του
Εμφυλίου. Ωστόσο, όλοι μαζί χυμούμε ακάθεκτοι κάθε μέρα στην εμφύλια έριδα.
Τι να πω; Τον έχουμε στο αίμα μας;
Ο Εθνικός Διχασμός χαράζει την αυγή της Ελληνικής Ιστορίας στην Ιλιάδα του
Ομήρου με τις πρώτες-πρώτες λέξεις της:
Μήνιν άοιδε, θεά Πηλιάδεω Αχιλλήος. Τραγούδησε, θεά, την οργή του Αχιλλέα.
Για μιαν ωραία δούλα τσακώθηκαν μπροστά στην Τροία ο Βασιλιάς και το
Πρωτοπαλλήκαρό του. Και οι Τρώες τους πήραν όλους στο φαλάγγι.
Έτσι το 1915, δυο μόλις χρόνια μετά τον μέγα θρίαμβό τους, τσακώθηκαν ο Βασιλιάς
Κωνσταντίνος και ο Πρωθυπουργός του Ελευθέριος Βενιζέλος. Συνέπεια: δυο χωριστά
ελληνικά Κράτη εμπόλεμα μεταξύ τους το 1917. Τρία χρόνια μετά η Ελλάδα των δύο
Ηπείρων και των Πέντε Θαλασσών το 1920 και σε δυο χρόνια η Μικρασιατική Καταστροφή
το 1922.
Καιρός πια να ακούσουμε και να εισακούσουμε όλοι οι Έλληνες το μήνυμα της
Ιστορίας μας στο χείλος της νέας εθνικής καταστροφής. Ο χρόνος λήγει σύντομα.


Νικόλαος Ι. Μέρτζος
Πρόεδρος της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών
Θεσσαλονίκη, Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012
Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών - Λόγος πανηγυρικός

Το της Πόλεως όλης το ήθος ομοιούται τοίς άρχουσιν!

Το της Πόλεως όλης το ήθος ομοιούται τοίς άρχουσιν!
 

Οι μη οργιζόμενοι, εφ' οις δει, ηλίθιοι δοκούντες είναι!
 

Χαίροισθε, Υγιαίνοιτε, Έρρωσθε
 

Δημοσθένης ο Μακεδών

 
 
 

Saturday, October 27, 2012

H τριπλή διύλιση του Σωκράτη.

Το σοφό τεστ του Σωκράτη που πρέπει να το εφαρμόζομε κι' εμείς.


Μια μέρα, εκεί που ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Σωκράτης έκανε τη βόλτα του στην Ακρόπολη, συνάντησε κάποιον γνωστό του, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι έχει να του πει κάτι πολύ σημαντικό που άκουσε για κάποιον από τους μαθητές του.
Ο Σωκράτης του είπε ότι θα ήθελε, πριν του πει τι είχε ακούσει, να κάνουν το τεστ της "τριπλής διύλισης".
"- Τριπλή διύλιση;" ρώτησε με απορία ο γνωστός του.
- Ναι, πριν μου πεις τι άκουσες για το μαθητή μου θα ήθελα να κάτσουμε για ένα λεπτό να φιλτράρουμε αυτό που θέλεις να μου πεις.
- Το πρώτο φίλτρο είναι αυτό της αλήθειας.
Είσαι λοιπόν εντελώς σίγουρος ότι αυτό που πρόκειται να μου πεις είναι αλήθεια;

- Ε... όχι ακριβώς, απλά το άκουσα όμως και...
-Μάλιστα, άρα δεν έχεις ιδέα αν αυτό που θέλεις να μου πεις είναι αλήθεια ή ψέματα.
- Ας δοκιμάσουμε τώρα το δεύτερο φίλτρο, αυτό της καλοσύνης.Αυτό που πρόκειται να μου πεις για τον μαθητή μου είναι κάτι καλό;
- Καλό; Όχι το αντίθετο μάλλον...
- Άρα, συνέχισε ο Σωκράτης, θέλεις να πεις κάτι κακό για τον μαθητή μου αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι αλήθεια.
Ο γνωστός του έσκυψε το κεφάλι από ντροπή και αμηχανία.
- Παρόλα αυτά, συνέχισε ο Σωκράτης, μπορείς ακόμα να περάσεις το τεστ γιατί υπάρχει και το τρίτο φίλτρο.
Το τρίτο φίλτρο της χρησιμότητας.
Είναι αυτό που θέλεις να μου πεις για τον μαθητή μου κάτι που μπορεί να μου φανεί xρήσιμο σε κάτι;

- Όχι δεν νομίζω...
- Άρα λοιπόν αφού αυτό που θα μου πεις δεν είναι ούτε αλήθεια, ούτε καλό, ούτε χρήσιμο, γιατί θα πρέπει να το ακούσω;
Ο γνωστός του έφυγε ντροπιασμένος, έχοντας πάρει ένα καλό μάθημα...
Μήπως είναι καιρός να βάλουμε κι εμείς αυτό το σοφό τεστ στη ζωή μας;

Οι έξυπνες μηχανές των θεών (Machines of the Gods)


ΠΑΥΛΟΠΕΤΡΙ: Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

 

http://www.youtube.com/watch?v=XA7bAUp-hiI

Με το όνομα Παυλοπέτρι είναι γνωστά νησίδα και ομώνυμη παραλία που ανήκουν στην κοινότητα Ελαφόνησου στην γη της Λακωνίας δίπλα στο χωριό Βιγκλάφια. Στην περιοχή υπάρχουν ταφικά αρχαιολογικά ευρήματα. Θαλαμωτοί αρχαίοι τάφοι στην ακτή Παυλοπέτρι με τα σμαραγδένια νερά. Λαξευμένα σκαλιά, κιβωτιόσχημοι αρχαίοι τάφοι πάνω στην ομώνυμη νησίδα απέναντι.

Picture
 
Βυθισμένη ελάχιστα μέτρα κάτω από την επιφάνεια βρίσκεται σε μικρή απόσταση από την νησίδα η αρχαία πόλη των Βοιών που περιγράφει ο Παυσανίας στα Λακωνικά τον 2ο μΧ. αιώνα. Ποντίστηκε τον 4ο μΧ. αιώνα από σεισμό και σύμφωνα με έρευνα των Ιάκωβου Σταμούλη και Ηλία Κρούπη ο σεισμός ήταν άνω των 7 με 8 ρίχτερ. Πιθανότερο να ήταν και μεγαλύτερος αφού το ίδιο φαινόμενο συντελέστηκε ταυτόχρονα στον Γέρακα, την Μονεμβασιά και την Πλύτρα, αλλά πιθανόν και στα Κύθηρα). Το μέγεθος αυτό του σεισμού συντέλεσε στο φαινόμενο της αμμοποίησης του παραθαλάσσιου εδάφους μετατρέποντας τεράστια έκταση εδάφους, σε μια στιγμή, σε κινούμενη άμμο. Αποτέλεσμα αυτού ήταν και η αποκοπή της γης της χερσονήσου Όνου Γνάθος και η δημιουργία της σημερινής Ελαφόνησου.

 
 
Ανεξάρτητες οικίες με κήπους, ρούχα να στεγνώνουν στις αυλές, τοίχους και δρόμους – το Παυλοπέτρι εκπροσωπεί τον αστικό τρόπο ζωής. Μόνο που μιλάμε για ένα λιμάνι της εποχής του Χαλκού, βυθισμένο για χιλιάδες χρόνια στην νότια ακτή της Λακωνίας.
Το καλοκαίρι που μας πέρασε έγινε η πρώτη βυθισμένη πόλη που χαρτογραφήθηκε πλήρως ψηφιακά και καταγράφηκε σε τρεις διαστάσεις, ενώ στη συνέχεια αναδημιουργήθηκε με την βοήθεια της τεχνολογίας.
Το τελικό αποτέλεσμα δείχνει πόσα κοινά είχε το Παυλοπέτρι με άλλα σημερινά λιμάνια, όπως το Λίβερπουλ, η Ν. Υόρκη, το Σαν Φραντσίσκο, το Τόκυο ή η Σαγκάη, παρόλο που άνθησε πριν από 4000 χρόνια.
Καλύπτοντας μια περιοχή οκτώ ποδοσφαιρικών γηπέδων περίπου το Παυλοπέτρι παρουσιάζεται ως μια σειρά τεράστιων περιοχών με πέτρες, οι οποίες υποδεικνύουν συμπλέγματα κτιρίων, ανάμεσά τους και ένα δίκτυο τοίχων.
Πρόκειται για μια πόλη με άριστη ρυμοτομία, που περιλαμβάνει πολύ καλά κατασκευασμένους δρόμους περιτριγυρισμένους από ανεξάρτητες και μη οικίες, δύο ορόφων. Υπάρχουν προφανώς τεράστια δημόσια κτίρια και αποδείξεις ενός πολύπλοκου συστήματος διαχείρισης του νερού που περιλαμβάνει κανάλια και υδρορροές.
Η πόλη ήταν χωρισμένη σε ευχάριστες αυλές και ανοικτές περιοχές όπου οι άνθρωποι καλλιεργούσαν κήπους, σιτηρά, στέγνωναν ρούχα και συνομιλούσαν με τους γείτονες.
 
 
 
 
 
 
 
 
Ανάμεσα στα κτίρια και πολλές φορές χτισμένα μέσα στους τοίχους βρίσκονται πετρόκτιστοι τάφοι. Αυτό το στοιχείο έρχεται σε αντίθεση με την χρήση οργανωμένου νεκροταφείου ακριβώς έξω από την πόλη.

Υπάρχουν πολλά στοιχεία για το Παυλοπέτρι που θυμίζουν τις σημερινές πόλεις και τον σημερινό τρόπο ζωής – ανθρώπους να μένουν μαζί, δίπλα σε τεράστιους δρόμους.
Δεν πρόκειται για ένα χωριό αγροτών αλλά για μια στρωσιγενή κοινωνία όπου οι άνθρωποι είχαν επαγγέλματα – υπήρχαν οι ηγέτες της πόλης, αξιωματούχοι, γραφιάδες, έμποροι, τεχνίτες (αγγειοπλάστες, τεχνίτες του χαλκού, καλλιτέχνες), στρατιώτες, ναυτικοί, αγρότες, βοσκοί και πιθανότητα σκλάβοι.
Η αρχαία ελληνική κοινωνία της εποχής του Χαλκού ήταν η ιεραρχικά δομημένη και γινόταν όλο και πιο πολύ οργανωμένη, όπου ο καθένας είχε έναν ξεκάθαρο ρόλο μέσα σε αυτή.
 
 
 
Τεχνολογία αιχμής
Η άνοδος και η πτώση του αρχαίου λιμανιού συμπίπτουν κατά προσέγγιση με την περίοδο εμφάνισης των πρώτων ευρωπαϊκών πολιτισμών – οι Μινωίτες από την Κρήτη και αργότερα οι Μυκηναίοι από την ηπειρωτική Ελλάδα.



 
Picture

Παρόλο που η δύναμη του Μινωικού και Μυκηναϊκού πολιτισμού βασιζόταν κυρίως στον έλεγχο τους στην θάλασσα, η αρχαιολογία επικεντρώθηκε στην καλύτερη κατανόηση των γεωγραφικών σημείων όπου βρίσκονταν τα παλάτια και οι ακροπόλεις τους.
Αντίθετα, το Παυλοπέτρι προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να μελετήσουμε σε λεπτομέρεια πώς λειτουργούσε ένα αρχαίο λιμάνι, πώς έρχονταν τα πλοία και κυρίως, τα όρια των θαλάσσιων επαφών και εμπορίου την εποχή του Χαλκού.
Ως αναπτυσσόμενο λιμάνι το Παυλοπέτρι ήταν ανοικτό σε ένα εκρηκτικό μείγμα επιρροών από την θάλασσα. Όπως και οι σύγχρονες παραθαλάσσιες πόλεις η ευημερία του στηρίχθηκε στο εμπόριο και στις συναλλαγές.
Η συνεχιζόμενη επαφή με εμπόρους και ναυτικούς έδινε την δυνατότητα στους κατοίκους του αρχαίου λιμανιού να γνωρίζουν όλες τις τελευταίες καινοτομίες και να κάνουν χρήση τεχνολογίας αιχμής της εποχής.
Οι αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει θραύσματα αντικείμενων καθημερινής χρήσης όπως αγγεία μαγειρέματος, είδη κεραμικής, στάμνες, αποθηκευτικά αγγεία και περίτεχνα αγγεία πόσης, που πιθανόν να τα φύλαγαν για την φιλοξενία υψηλών καλεσμένων ή χρησιμοποιούταν για προσφορές προς τους θεούς.
Εισαγόμενα αγγεία προέρχονταν από όλη την ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου και την Μινωική Κρήτη. Οι άνθρωποι στο Παυλοπέτρι αντέγραψαν το ύφος της Κρήτης αλλά και της ηπειρωτικής Ελλάδας παράγοντας δικές τους εκδοχές τοπικής αγγειοπλαστικής.
Σε ορισμένες περιπτώσεις έφτιαξαν ακριβή κεραμικά αντίγραφα χάλκινων κρητικών σταμνών καθώς και πολύ φθηνά αντίγραφα ακριβών εξωτικών προϊόντων με τον ίδιο τρόπο που αντιγράφονται επιθυμητές μάρκες προϊόντων σήμερα.
 
 
 
Αποθήκες
Διασκορπισμένα σε όλο τον βυθό στο Παυλοπέτρι βρίσκονται τα υπολείμματα εκατοντάδων τεράστιων πίθων, που χρησιμοποιούνταν ως αγγεία αποθήκευσης.



Αυτοί μπορούσαν εύκολα να μεταφερθούν από και προς τα πλοία για την μεταφορά πληθώρας αγαθών όπως λαδιού ελιάς, κρασιού, χρωμάτων, αρωμάτων ακόμα και αγαλματιδίων.

Πυκνές συγκεντρώσεις πίθων σε συγκεκριμένα κτίρια υποδεικνύουν την ύπαρξη κεντρικών αποθηκών και πιθανόν αναδιαμονής των αγαθών.
Μια τέτοια λειτουργία θα απαιτούσε ένα υψηλό επίπεδο διαχείρισης και λογιστικής προκειμένου να καταγράφουν τις εισαγωγές και εξαγωγές των προϊόντων.
Θα απαιτούσε γραπτά έγγραφα και άρα μπορούμε να υποθέσουμε ότι με την εύρεση πινακίδων Γραμμικής Α’ από Μινωικές τοποθεσίες και Γραμμικής Β’ από τα αντίστοιχα Μυκηναϊκά – που αποτελούν τις πρώτες αποδείξεις γραφής στην Ευρώπη – κάποιου είδους γραφής θα πρέπει να ήταν γνωστό στο Παυλοπέτρι, παρόλο που δεν υπάρχει καμία απόδειξη μέχρι στιγμής γι’ αυτό.
Το Παυλοπέτρι αποτέλεσε μέρος της γέννησης της νέας πόλης στην Ευρώπη. Μιας πόλης όχι βασισμένης γύρω από ένα θεό, ένα βασιλιά ή ένα ιερό παλάτι αλλά βασισμένη στο εμπόριο και στην οικονομία.
Όλες οι σημαντικές παραθαλάσσιες πόλεις του κόσμου χρωστούν την επιτυχία τους στην σχέση τους με την θάλασσα. Όλες είχαν στην καρδιά τους μια πόρτα για την θάλασσα και μια για τον υπόλοιπο κόσμο. Μπορούμε να δούμε το Παυλοπέτρι σαν ένα από τους πρώτους κρίκους μιας αλυσίδας που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

ERROSO.BLOGSPOT.COM
ΠΗΓΗ:
DR. J. HENDERSON, BBC
THE PAVLOPETRI UNDERWATER ARCHAEOLOGY PROJECT .
ERROSO.BLOGSPOT.COM
 



 
 
 

Friday, October 26, 2012

Πόσο κόστισαν;

 
Μπορείτε να μας ενημερώσετε ποσο κόστισαν οι δύο αυτές άχρηστες θηριώδεις κατασκευές;
 
Πόσο χρήσιμο είναι να μάθω ότι από τις 12όροφες στη οδό Λαγκαδά, θα χρειαστώ 6 λεπτά για την Ευαγγελίστρια και 8 λεπτά για το συντριβάνι;
 
Την στιγμή που το κέντρο ήταν κλειστο και μόνο με ελικόπτερο μπορούσα να μετακινηθώ;
 
ΚΑΙ .....ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ, Η ΜΙΑ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ;
 
 
 
 
 

Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΟΜΙΤΑΤΟΥ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΕΡΙΑ

Απο το βιβλίο του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΟΔΗ
 
"ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"


 
 
ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΟΔΗ

ΜΠΑΡΜΠΟΥΝΑΚΗΣ
1975
 
 
Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΟΥ ΝΕΟΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΚΟΜΙΤΑΤΟΥ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΕΡΙΑ
 
 Ένα απομεσήμερο τήν άνοιξι του 1908 ήρθε o «γιατρός» Αντωνάκης στό σπήτι του γιατρού Ζάνα στην λεωφόρο (μπουλεβάρτ) Χαμηντιέ. Είχε πάρει αυτό το όνομα γιατί τα ωραία για τήν εποχή κτίρια της τα είχε φιάξει το προσωπικό ταμείο του Σουλτάνου Χαμίτ. Εγκαταστάθηκαν τότε εκεί τα περισσότερα προξενεία και σήμερα πολλές δημόσιες υπηρεσίες. Είναι ή οδός Εθνικής Αμύνης, πού κατεβαίνει κάθετη προς τον Λευκό Πύργο.
Παράξενος τύπος ήταν δ Αντωνάκης. Έκαμνε τον γιατρό χωρίς να έχη πατήσει σε πανεπιστήμιο ή και γυμνάσιο. Έμαθε τήν ιατρική σ' 'να χωριό του Πηλίου άπ' τον κομπογιανίτη πατέρα του!... Άγνωστο πώς βρέθηκε εγκατεστημένος στό «Ρουμλοΰκι», τα Ελληνόφωνα δηλ. χωριά ανάμεσα στή Βέροια και τή Θεσσαλονίκη. Οί χωρικοί τον περνούσαν για σπουδαίοn Άσκληπιάδη και τόν αγαπούσαν. Θεράπευε τήν ελονοσία μέ πρακτικά φάρμακα τοΰ πατέρα του. Είχε και εξαιρετική φωνή.  Όταν έψελνε σέ μια εκκλησία έτρεχε  όλος o κόσμος. Είχε συνδεθή στενότατα και μέ τους μπέηδες τσιφλικιούχους του κάμπου. Τους τρέλλαινε μέ τους αμανέδες και τους λαρυγγισμούς του. Μέ αυτές τις σχέσεις του και μέ τήν εξυπνάδα και το θάρρος του είχε προσφέρει στον αγώνα πολυτιμότατες υπηρεσίες. Ήταν «πανταχού» παρών και o κυριώτερος μοχλός γιά τις δουλειές του Βάλτου των Γιαννιτσών, γιά τις αποβάσεις στην παραλία καινούργιων ανταρτικών σωμάτων και όπλων, γιά τή μεταφορά πληγωμένων καθώς και αξιωματικών - οπλαρχηγών στό Προξενείο Θεσσαλονίκης κτλ.
Τόν υποδέχθηκε ή κυρία Ζάνα.
— Καλώς τόν Αντωνάκη μας. Πώς είσαι; Είσαι καλά; Πέρασε επάνω.
Ακολουθούσε όμως τόν «γιατρό» και ένας χωρικός άπ' το Ρουμλούκι, όπως φαινόταν άπ' τήν φορεσιά του, πού έστεκε συνεσταλμένος.
—  Έλα, του είπε ή κυρία, ανέβα και συ πάνω. Μήν ντρέπεσαι.  Έρχονται πολλοί χωριάτες σπίτι μας.
Μπήκαν στό ορισμένο δωμάτιο γιά τους πελάτες. Ή κυρία παράγγειλε στην υπηρεσία νά φέρη πρώτα «γλυκό» και έπειτα δύο καφέδες.
Ό χωρικός όμως δεν ήξευρε πώς παίρνουν το «γλυκό» πού πρώτη φορά ίσως άντίκρυζε και κύτταζε μέ απορία τόν Αντωνάκη. Εκείνος γελούσε και τούβαλε λίγο γλυκό στό κουτάλι. Πετάχθηκε ή κυρία και θέλησε νά το γεμίση.
—  Πάρε, Χριστιανέ μου περισσότερο. Οικονομίες θα μας κάμης;
Ό χωρικός τήν κύτταξε μέ συστολή χωρίς νά βγάλη μιλιά.
— Είναι κουφός; ρώτησε.
—  Δέν ξέρει Ελληνικά, απάντησε ο Αντωνάκης.
— Άπ' το Ρουμλούκι και δέν ξέρει Ελληνικά;! Πώς είναι δυνατό ;!
—  Συμβαίνει κάποτε κυρία Ελένη. Ήρθαμε νά ίδούμε τόν γιατρό.
—  Είναι στό ιατρείο του στό φαρμακείο του Κένα. Αντίκρυ. Το ξέρεις.
—  Πρέπει νά τόν ίδούμε εδώ. Στείλε σέ παρακαλώ κυρία Ελένη νά τόν φωνάξουν.
Ήρθε ο Ζάνας και είπε:
—  Καλώς τόν «συνάδελφο». Μας φέρνεις καλά νέα;
Ό Ζάνας έλεγε ειρωνικά συνάδελφο τόν κομπογιανίτη, μά τόν αγαπούσε γιά τήν εθνική του δράσι.  Εχαιρέτησε μέ χειραψία και τόν χωρικό και τόν ρώτησε:
— Άπό ποιο χωριό είσαι φίλε μου;
Κι' επειδή εκείνος δέν απάντησε και είχε κάτι τό παράξενο πάνω του, ζήτησε μέ μιά εκφραστική ματιά εξηγήσεις άπ' τόν Αντωνάκη.
—  Σου παρουσιάζω, γιατρέ, ένα πραγματικό συνάδελφο σου, του είπε.
—  Συνάδελφο γιατρό άπό ένα χωριό; του Ρουμλούκι;!
— Είναι ο ντόκτορ Ναζίμ.
—  Ό ντόκτορ Ναζίμ;! Ό αρχηγός του Νεοτουρκικού Κομιτάτου;!!
— Αυτός δ ίδιος.
Ό Ζάνας τινάχθηκε. 'Εκείνη τή στιγμή θυμήθηκε ότι ο Σουλτάνος και οι χαφιέδες του έρριχναν στον Βόσπορο δεμένους σέ σακκιά τους Νεότουρκους και τους φίλους των.
— Μα... Μά... Ήθελα να πώ μα πώς βρέθηκε άπ' το Παρίσι στο Ρουμλούκι;!
— Τον φέραμε άπ' την Αθήνα μέ δικό μας καΐκι στην Κουλακιά. Τον κράτησα δυο μέρες στο Κλειδί και άλλες τρεις στον Βάλτο. Τον πηγαίνω απόψε στο κονάκι του Ραχμή μπέη.
—  Καλά Αντωνάκη.
—  Μή φοβάσαι γιατρέ. Πολίτσηδες, κομισέρηδες, τζαντερμάδες, όλοι μέ σέβονται. Ξέρουν ότι έχω γερές πλάτες.
— Τό ξέρω Αντωνάκη. Και από κίνδυνους έχουμε δα συνηθίσει...
Και χαιρέτησε μέ θερμή χειραψία τον... χωρικό.
—  Καλώς ήρθατε σπίτι μου ντόκτορ. Χαίρω πολύ για τήν γνωριμία σας, είπε Τουρκικά.
— Μέ συγχωρείτε, γιατρέ, για τήν μεγάλη ενόχληση πού σας κάμνω.  Ας μιλήσουμε καλλίτερα Γαλλικά. Ξέρω ότι μιλάτε καλά Τουρκικά, πράγμα για τό όποιο και σας συγχαίρω. Και είστε μάλι -Έλληνας υπήκοος. Μά Γαλλικά μπορώ νά εκφράσω ευκολότερα τις ιδέες μου. Ήρθα σπίτι σας γιά νά συναντηθώ μέ τόν  Έλληνα πρόξενο. Ξέρω ότι είχαν κουβεντιάσει μαζί του εδώ οι συνεργάτες μου Τζαβήτ, Γαλαάτ, Ραχμή μπέηδες.
— Μάλιστα. Μά ό κύριος Κορομηλάς έχει φύγει άπ' τή Θεσσαλονίκη. Ζήτησαν τήν απομάκρυνση του ό Βαλής, οί Ρώσσοι αξιωματικοί, οί «σύμβουλοι» του Χαλμή πασά Ρώσσος και Αυστριακός.
—  Τό ξέρω. Κρίμα. Μά δέν πειράζει. *Ας είναι ό αντικαταστάτης του.
Γλίστρησε στο σπίτι του Ζάνα ο πρόξενος Κοντογούρης πού πήγαινε περίπατο μέ τό μπαστουνάκι του χωρίς γκαβάζη και αμάξι.
Τά είπαν πολλήν ώρα. Ό ντόκτορ Ναζιμ μίλησε μέ πολλή θέρμη γιά τά μελλοντικά σχέδια τών Νεότουρκων, γιά τήν κατάλυσι της άπαίσκχς Σουλτανικής απολυταρχίας, μέ τους χαφιέδες της, τά χαρέμια, τή μεγάλη αυτοκρατορική φρουρά, γιά τήν άπελευθέρωσι και συναδέλφωσι δλων τών εθνικοτήτων της Όθωμανικής αυτοκρατορίας και γενικά γιά τόν χρυσούν αιώνα πού παρασκεύαζαν.
Είναι άγνωστο τί απόγινε ό Ναζίμ και πού πήγε. Μά στις 10 Ιουλίου 1908 ξέσπασε στο Μοναστήρι ή Νεοτουρκική επανάσταση πού μεταδόθηκε τό άλλο πρωΐ στή Θεσσαλονίκη και σέ 24 ώρες απλώθηκε στά τέσσαρα άκρα της απέραντης αυτοκρατορίας τών τριών ηπείρων. Δόθηκε ευθύς γενική αμνηστεία.  Άνοιξαν οί φυλακές πού ήταν πλημμυρισμένες από κατάδικους και κρατουμένους τών «εκτάκτων δικαστηρίων» («μαχκεμέϊ φέφκι λιαντέ»). Είχαν ίδρυθή άπό ένα στή Θεσσαλονίκη, τό Μοναστήρι, τά Σκόπια, τις πρωτεύουσες τών Τριών Βιλαετίων γιά νά εκδικάζουν τά πολιτικά αδικήματα. Αντάρτες και κομιτατζήδες κατέβηκαν στις πόλεις και έγιναν δεκτοί άπ' τις Τουρκικές αρχές μέ στρατιωτικές μουσικές και παρατάξεις, φιλία, προσφωνήσεις, τραπέζια κλπ. Χαρακτηρίσθηκαν «πρόδρομοι του Χουριέτ» (ελευθερίας).
Ή υποδοχή τών Ελληνικών σωμάτων στο Μοναστήρι ήταν αποθεωτική. Πρωτοστάτησε ο τότε διευθυντής της στρατιωτικής σχολής Μοναστηρίου αντισυνταγματάρχης Βεχίπ, υπερασπιστής τό 1912 του Μπιζανίου.
Οί αξιωματικοί και οί μπέηδες και ιδιαίτερα της Θεσσαλονίκης, πού ήταν πολλοί «ντονμέδες», απόγονοι έκμουσουλμανισμένων Εβραίων, δέν επαναστάτησαν κατά του Σουλτάνου και Καλίφη άπό άκράτητον έρωτα γιά τή δημοκρατία.   Έβλεπαν ότι θά έχαναν τή Μακεδονία και ολάκερη τήν Ευρωπαϊκή Τουρκία μέ τά τσιφλίκια, τά αξιώματα και τις απόλαυες τους. Τό Μακεδόνικο ζήτημα απασχολούσε ζωηρότατα τήν Ευρωπαϊκή διπλωματία και είχαν συναντηθή τόν Μάϊο 1908 στο Ρεβάλ ό βασιλιάς της Αγγλίας και ό Τσάρος της Ρωσίας γιά νά επιβάλλουν τόν διορισμό Χριστιανού διοικητή της Μακεδονίας κατά τό παράδειγμα της Ανατολικής Ρωμυλίας...
Κατώρθωσαν όμως νά εξαπολύσουν γενικόν και ολόθερμον ενθουσιασμό. Αποκαλύφθηκαν ξαφνικά φλογεροί ρήτορες αξιωματικοί, χοτζάδες, μπέηδες. Δημηγορούσαν όχι μόνο σέ συγκεντρώσεις και τραπέζια, μά και σέ καφενεία, πλατείες, δρόμους.  Άλλοι όμως είχαν αποστηθίσει ενα τυποποιημένο λόγο και άκουε κανείς τά ίδια λόγια από πολλά διαφορετικά στόματα!!
Συγκινήθηκε και ξεσηκώθηκε και ή κοινή γνώμη της Ευρώπης μέ αποτέλεσμα νά καταργηθούν οί «Μεταρρυθμίσεις» σιωπηρά, χωρίς διακοινώσεις και συμβάσεις και ν' ανακληθούν οί ξένοι αξιωματικοί και οί δύο «σύμβουλοι» του «Επιθεωρητή» Χιλμή πασά, Ρώσσος και Αυστριακός.

Παρασύρθηκαν άπ' αυτό τον ενθουσιασμό και πολλοί Αθηναίοι πού ήρθαν μέ ειδικό ατμόπλοιο στή Θεσσαλονίκη να συγχαρούν τους Νεότουρκους. Μαζί τους ήταν και ό Δ. Ράλλης πρώην και έπειτα πρωθυπουργός. Οί Νεότουρκοι τον περιποιήθηκαν μέ ξεχωριστή προθυμία. Τού έστρωσαν μέ πολλούς εκδρομείς πλούσιο δείπνο στο μεγάλο και πολυτελές εστιατόριο του Λευκού Πύργου. Είχαν καλέσει και τον Μητροπολίτη, τον Έλληνα πρόξενο και προκρίτους της Ελληνικής κοινότητας. Τον προσφώνησε μέ πρόποσι ο Ταλαάτ μπέης, διευθυντής τότε του ταχυδρομείου και αργότερα πανίσχυρος πρωθυπουργός της Τουρκίας. Ό Ράλλης παράφορος και ενθουσιώδης αναλύθηκε μέ τήν απάντηση του σέ ύμνο των Νεότουρκων και έκηρύχθηκε υπέρ της Ελληνοτουρκικής φιλίας, συνεργασίας και συμμαχίας.
Ό στρατηγός Χασάν Ταχσίν πασάς, διοικητής του Ελληνικού μετώπου το 1912, Ηπειρώτης μέ μητρική γλώσσα τήν Ελληνική, έσκυψε στο αυτί του παρακαθήμενου γιατρού Ζάνα και του είπε: «Έχετε πολλούς τέτοιους πολιτικούς στην Ελλάδα;! Άλλοίμονό σας. Πολλά θα πάθετε άπ' τους Νεότουρκους». Τήν άλλη μέρα και ό Πρόξενος Κανελλόπουλος και οί αξιωματικοί πού υπηρετούσαν ακόμη στο Προξενείο (Άλέξ. Μαζαράκης, Εξαδάκτυλος, Κάκαβος), καθώς και ό Πατριάρχης Ιωακείμ στην Πόλη δέν έδίσταξαν να του υποδείξουν ότι ήταν βλαβερή και επικίνδυνη ή πολιτική πού είχε χαράξει μέ τους λόγους του.
Ήρθε και στο Μοναστήρι εκδρομή άπό τη Σόφια. Μα στο δείπνο το βράδυ στο εστιατόριο «Σιάρκ Ότέλ» πού ήταν ιδιοκτησία του δήμου δέν εύρισκε καρέκλες ό δήμαρχος και αναγκάσθηκε ν' αναζήτηση άπ' τή Νεοτουρκική Λέσχη!... Και όταν δύο Βούλγαροι εκδρομείς επιχείρησαν ν' απαντήσουν στην πρόποσι του Τούρκου δημάρχου άρχισαν να τραγουδούν εκατό δικοί μας νέοι και δ οπλαρχηγός Παύλος Ρακοβίτης έψαλε τον εξάψαλμο των Βουλγάρων στά Βουλγαρομακεδονικά!
Ήταν άπό το Ράκοβο - Κρατερό της Φλώρινας πού πυρπολήθηκε τό 1903 άπ' τους Τούρκους, το 1907 άπ' τους Βουλγάρους κομιτατζήδες και τό 1947 άπ' τους Έλληνες συμμορίτες. Ό αστυνομικός διευθυντής τον πρόσταξε νά σταματήση... τήν προσφώνησί του προς τους φιλοξενουμένους. Μά του αποκρίθηκε: Δέν έχομε τώρα χουριέτ (ελευθερία);...
Ό γιατρός Αντωνάκης παρασύρθηκε και αυτός άπ' τον γενικό ενθουσιασμό. Πίστεψε στις επαγγελίες τών Νεότουρκων. Ήρθαν σ' ένίσχυσι και τα κηρύγματα του Δ. Ράλλη. Οι μπέηδες φίλοι του ήταν άπ' τους πρωτεργάτες του νεοτουρκισμού. Του χρεωστούσαν και ευγνωμοσύνη γιατί εκτός άπό τ' άλλα είχε φέρει στή Θεσσαλονίκη και τον αρχηγό τους ντόκτορ Ναζίμ. Άπ' τήν πρώτη μέρα τόν είχαν στά μέσα και στά έξω του «τζεμιέτ», της νεοτουρκικής δηλ. λέσχης. Τόν έβαλαν και νά δμιλήση άπό μέρους του Ελληνικού στοιχείου. Κατάφερε ν' άπαγγείλη μέ τήν ωραία του φωνή τόσον καλά τόν λόγο πού του είχε ετοιμάσει ο... Άλέξ. Μαζαράκης, υπολοχαγός τότε, πού υπηρετούσε στο Προξενείο με τό ψευδώνυμο Ίωαννίδης, ώστε τόν σήκωσαν οί Τούρκοι στά χέρια. Άρχισαν νά παίρνουν αέρα τά μυαλά του. Αποδοκίμαζε φανερά κάθε αντίδραση κατά της νέας και φιλελεύθερης Τουρκίας. Οί μπέηδες εξακολούθησαν νά τόν κολακεύουν, νά τόν περιποιούνται, νά του τάζουν λαγούς μέ πετραχήλια. Υποσχέθηκαν και νά τόν κάμουν βουλευτή. Σιγά σιγά τόν έκαμαν δικό τους τυφλό όργανο και δικό μας αισχρό προδότη. Και ήταν επικίνδυνος. Γνώριζε τά πάντα. Αυτός έπρόδωσε στά στρατιωτικά αποσπάσματα και εξόντωσαν τους πολύτιμους εντόπιους οπλαρχηγούς Καραϊσκάκην άπ' τήν Μπογνάντσα της Γευγελής και τόν περίφημο Γκόνο άπ' τά Γιαννιτσά, τό «στοιχειό» του Βάλτου. Δέν συνήλθε και όταν πέρασε ο μήνας του μέλιτος και αποδείχθηκαν οί Νεότουρκοι χειρότεροι άπ' τους Παλαιοτούρκους και ασπονδότεροι εχθροί μας. Βουβάθηκαν και αδιαφόρησαν γιά τήν προσάρτηση τής Βοσνίας και Ερζεγοβίνης άπό την Αυστρία και γιά τήν ανακήρυξη σέ ανεξάρτητο κράτος τής Βουλγαρίας, που ήταν υποτελής ηγεμονία στο Σουλτάνο. Χάλασαν όμως τόν κόσμο γιά τήν Κρήτη. Πύρινα άρθρα στις εφημερίδες, συλλαλητήρια μέ εμπρηστικούς λόγους, τοιχοκολλήματα «Κρήτη ή θάνατος», μποϋκοτάζ Ελληνικών πλοίων και εμπορευμάτων, ύβρεις, προσβολές, απειλές πολέμου κλπ. Σύνθημα παντού τό «ή Κρήτη δική μας». Και ήταν δική τους γιατί σέ μιαν άκρη στο λιμάνι τής Σούδας υπήρχε μια τενεκεδένια Τουρκική σημαία!...
Ό Αντωνάκης παρά τις συστάσεις τών λίγων φίλων πού του είχαν απομείνει, έμενε ψυχρός και αδιάφορος. Αναγκάσθηκαν οί δικοί μας μέ πολλή λύπη να τον ξεκάμουν.
Έκαμαν το ίδιο και σ' ένα άλλον αγωνιστή και παράξενο επίσης τύπο, τον Αλέξανδρο Άϊβαλιώτη. Δεν έγινε γνωστό το πραγματικό του ονοματεπώνυμο. Άπό τό Άϊβαλή φοιτητής πολλά χρόνια στο Παρίσι, χωρίς να πάρη κανένα πτυχίο, ήρθε στή Θεσσαλονίκη έπειτα απ τον θάνατο του Παύλου Μελά για ν' άγωνισθή. Σκότωσε με δική του πρωτοβουλία μέσα στο σπίτι του πλάι στον αστυνομικό σταθμό τον αρχηγό του Κομιτάτου στή Θεσσαλονίκη Παπασταμάτη. Και παρακολούθησε ατάραχος τήν κηδεία του! Έδρασε στον Βάλτο των Γιαννιτσών. Μέ τή Νεοτουρκική μεταπολίτευση, τις προσφορές και υποσχέσεις των Νεότουρκων, που τον διόρισαν σε ανώτερη θέση τάχασε και αυτός και έγινε προδότης.

Γιορτάζετε την Άλωση




"Ρε σεις, αν μας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις μέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε;"

Αρθρο στη Sabah του Engin Ardic , γνωστού συγγραφέα και δημοσιογράφου
«Πέρασαν τόσα χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες;
Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ( μ' αυτές τις γιορτές πού κάνετε) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσμο ότι: «αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά μας, ήρθαμε εκ των υστέρων και τα πήραμε με τη βία».
Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη μνήμη μια υπόθεση έξη αιώνων;
Μήπως στο υποσυνείδητο σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια μέρα θα δοθεί πίσω;
Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε μερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919.
Κι οι δικοί μας που γιορτάζουν την Αλωση είναι μια χούφτα φανατικοί μόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.
Ρε σεις, αν μας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις μέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε; Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό μας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα σε ιστορικούς;
Αντί να περηφανευόμαστε με τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε με αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν.
Όλη η Ανατολή είναι περιοχή μέ τήν βία κατακτημένη...
Οι χωριάτες μας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες...».

Η μάστιγα της Ασίας.






Η μάστιγα της Ασίας.


Δημοκρατία 21.10.2012

Π. Λιάκος

Αλλος ένας σκοπός είναι ν' αποδείξω ότι η Καταστροφή της Σμύρνης δεν ήταν παρά η τελευταία σκηνή ενός σταθερού προγράμματος εξοντώσεως του χριστιανισμού σε όλο το μήκος και το πλάτος της παλαιάς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αφανισμού ενός αρχαίου χριστιανικού πολιτισμού, ο οποίος στα τελευταία χρόνια είχε αρχίσει να πραγματοποιεί θαυμαστές προόδους και να ανανεώνεται πνευματικά, πράγμα που κατά μέγα μέρος ήταν το αποτέλεσμα των κόπων Αμερικανών ιεραποστόλων και διδασκάλων. Τα θαυμάσια ιδρύματα των τελευταίων, σκορπισμένα σε όλη την έκταση της Τουρκίας, τα οποία εστοίχισαν στον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών 50.000.000 έίυς 80.000.000 δολάρια, εκλείστηκαν ή καταστράφηκαν ανεπανόρθωτα, εκτός από λίγες εξαιρέσεις, οι δε χιλιάδες των χριστιανών δασκάλων και μαθητών τους εσφάγησαν ή διασκορπίστηκαν. Η διαδικασία της εξοντώσεως αυτής πραγματοποιήθηκε στη διάρκεια μιας σημαντικής χρονικής περιόδου με καθορισμένο σκοπό, με σύστημα και με προσεκτικά διαλεγμένες εκ των προτέρων λεπτομέρειες και συντελέστηκε με απερίγραπτες ωμότητες, προκαλώντας την καταστροφή αριθμού ανθρώπινων υπάρξεων».
Τζορτζ Χόρτον,
«Η μάστιγα της Ασίας»,
εκδόσεις Ατλαντίς, σελ. 12-13.


Ο συγγραφέας αυτού του μνημειώδους έργου δεν είναι Ελληνας. Είναι Αμερικανός και τα διπλωματικά του καθήκοντα τον υποχρέωσαν να παρακολουθήσει τα σκηνικά της δαντικής κόλασης που δημιούργησε ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο Χίτλερ της Ανατολής,
στις προαιώνιες εστίες του Ελληνισμού. Ο Τζορτζ Χόρτον διετέλεσε πρόξενος και γενικός πρόξενος των ΗΠΑ στην Εγγύς Ανατολή επί τρεις δεκαετίες. Βρισκόταν στη Σμύρνη όταν παραδιδόταν στο πυρ και στη ληστρική διάθεση των βάρβαρων ορδών των Νεότουρκων αυτή η σπουδαία πόλη.
Απαράλλαχτο σκηνικό
Όπως γράφει ο ίδιος ο αυτόπτης μάρτυρας των θηριωδιών: «Επί πολλά χρόνια παρακολουθούσα όλα αυτά τα γεγονότα και, όταν εγύρισα στην Αμερική, ύστερα απ' την τραγωδία της Σμύρνης, και είδα τους ευημερούντες κατοίκους μαζεμένους στις βολικά θερμασμένες εκκλησίες τους, με δυσκολία συγκρατήθηκα απ' το να σηκωθώ όρθιος και να φωνάξω: "Για κάθε προσήλυτο που κάμνετε εδώ, κόβεται ο λαιμός ενός χριστιανού εκεί πέρα• ενώ η πίστη σας χάνει έδαφος στην Ευρώπη και την Αμερική, ο μουσουλμανισμός συνεχίζει το έργο του στην Αφρική και την Εγγύς Ανατολή με τη φωτιά και με το τσεκούρι».
Οι λέξεις αυτού του ανθρώπου, που η ψυχοσύνθεση του θυμίζει τον χαρακτήρα του «καλού γείτονα» που βλέπουμε στις αμερικανικές ταινίες, θα μπορούσαν δυστυχώς να περιγράψουν εικόνες και καταστάσεις σημερινές σύγχρονες τραγωδίες και ξόδεμα χριστιανικού αίματος, που περνάει στα ψιλά των εφημερίδων και μπαίνει ως «σφήνα» στα «διεθνή» των τηλεοπτικών δελτίων, λίγο πριν από τις αθλητικές ειδήσεις. Η Δύση, έχοντας χάσει τον εαυτό της, έχοντας απολέσει κάθε σύνδεση με το νόημα που την κρατούσε ζωντανή, αυτοχειριάζεται. Ποντάρει σε ό,τι χειρότερο έχει ξεβράσει η εγκληματική φύση του ανθρώπου για να φέρει τη... δημοκρατία!
Ή πτώση των καθεστώτων στη Βόρεια Αφρική και η αναταραχή στη Μέση Ανατολή χαιρετίστηκε από τις οικτρές ηγεσίες της... νομπελίστριας Ευρωπαϊκής Ενωσης ως Αραβική Ανοιξη. Οι αυτουργοί φρικιαστικών εγκλημάτων (στο όνομα μιας ελευθερίας που απεχθάνονται) βαφτίστηκαν «απελευθερωτές» και «δημοκράτες», ενώ οι  ίδιοι, από την πρώτη κιόλας στιγμή, εκδήλωναν τις προθέσεις τους για την άμεση επιβολή του ισλαμικού νόμου - που όλοι γνωρίζουμε τι συνεπάγεται. Ο χάρτης στις νοτιοανατολικές ζώνες επιρροής της Ευρώπης αλλάζει και μαζί του μεταβάλλεται η ανθρωπογεωγραφία. Ακόμα κι αυτή τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, χριστιανοί μακελεύονται σαν θηράματα απλά επειδή είναι... χριστιανοί! Και σε όλο τούτο το θέατρο του παραλόγου οι βασικοί χορηγοί (επικοινωνιακοί και ουσιαστικοί) είναι οι ΗΠΑ των Δημοκρατικών και η Ευρωπαϊκή Ενωση των ουτιδανών ηγεσιών. Στην υπόθεση της Συρίας, άτυποι εμπροσθοφυλακές των... δυτικών συμφερόντων έχουν οριστεί ο εγγονός της «Μάστιγας της Ασίας», ο Νεοοθωμανός Ερντογάν, και ο τουρκικός στρατός!
Απραξία
Τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα και η κοινή γνώμη των χωρών που μπορούν να παρέμβουν αποφασιστικά στις εξελίξεις παρακολουθεί άπραγη και αποκολοκυν-θοποιημένη τις προπαγανδιστικές εκπομπές διαύλων που είχαν ανακαλύψει κορμοράνους βουτηγμένους στα πετρέλαια του Κόλπου, όταν πραγματοποιούνταν η πρώτη επίθεση στο Ιράκ του Χουσείν... Η «Μάστιγα της Ασίας» δεν έχει εγκαταλείψει τον χώρο του εγκλήματος ούτε έχει απαλλαγεί από τη δίψα της για αίμα χριστιανών και από τον πόθο της για την επιβολή ενός εφιαλτικού πολιτεύματος, ανελεύθερου και απολύτως . ασύμβατου με τις αξίες της Δύσης. Το Ισλάμ δεν αστειεύεται και η συνέχιση των πολιτικών που ασπάζεται η ομήγυρις της κυρίας Κλίντον αποτελεί θανάσιμο κίνδυνο για την παγκόσμια ειρήνη.

Δ. ΚΑΨΑΛΑΣ: Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

 
 
 
 
 
 

 
 

Τα ερπετά και τα τρωκτικά

 

Εφημερίς Δημοκρατία.

 
Τα ερπετά και τα τρωκτικά



Κύριε διευθυντά,
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για το αβγό του φιδιού. Νομίζουμε ότι η σχετική συζήτηση είναι κάπως υπερβολική, όπως και οι φόβοι που εκφράζουν οι καλοπροαίρετοι ενδιαφερόμενοι. Καταρχάς, όπως βεβαιώνουν οι ερπετολόγοι ωδ ειδικοί, τα πλείστα των αβγών των φιδιών δεν εκκολάπτονται καν - για διαφόρους λόγους.
Και επιτέλους ας μη λησμονείται ότι τα φίδια προσφέρουν ευεργεσία, διότι εξολοθρεύουν τα βλαβερά τρωκτικά, στα οποία οφείλονται πλείστα όσα δεινά για την ανθρωπότητα (σιτοδείες, πανώλη κ.λπ.). Βεβαίως, ο αγώνας είναι άνισος.


ΘΥΜΑ ΠΑΝΏΛΗΣ από τα τρωκτικά

Τα τρωκτικά, για λόγους που σ' εμάς είναι άγνωστοι, πολλαπλασιάζονται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Τόσον ιλιγγιώδεις, ώστε να μπορεί κανείς να συμπεράνει μετά βεβαιότητος ότι τα τρωκτικά πάντα θα ευημερούν.

ΑΚΡΟΚΕΡΑΜΟΝ

Η συγγραφέας Δημ. Λιάτσα μιλά το στρατήγημα στην Αρχαία Ελλάδα.

 
Η συγγραφέας Δημ. Λιάτσα μιλά το στρατήγημα στην Αρχαία Ελλάδα.
 
Δημ. Λιάτσα: Το στρατήγημα.
 
 
 
 

Δελφινόπουλος Δημ. «Η μουσική στην Αρχαία Ελλάδα».

Ο μουσικός  και  ιδρυτής της «Ορφείας Αρμονίας» Δελφινόπουλος Δημ. μιλά για την μουσική στην Αρχαία Ελλάδα
 
 
 
 

Thursday, October 25, 2012

Εκδήλωση φορέων για την σωτηρία του Ναού της Αφροδίτης


Ναός της Αφροδίτης
 

 Εκδήλωση φορέων για την σωτηρία του Ναού της Αφροδίτης
 

 http://youtu.be/4nxvyb9Mp8I
 

Ναός της Αφροδίτης 1
 

  http://youtu.be/sDomlt2LGVc


Ναός της Αφροδίτης 2
 

http://youtu.be/6-SjVVBep7Q


Ναός της Αφροδίτης: Γιώργος Καραδέδος
 

 

O αναπληρωτής καθηγητής στο ΑΠΘ, κ. Γιώργος Καραδέδος μιλά για τον Ναό της Αφροδίτης


 

http://youtu.be/7PJ6PrfRADQ


 

 
Ναός της Αφροδίτης: Γιώργος Καραδέδος 1
 


http://youtu.be/zi5uHaSpua4
 
Ναός της Αφροδίτης: Γιώργος Καραδέδος 2

 

http://youtu.be/Lxe2g7obuQA
 

Ναός της Αφροδίτης: Γιώργος Καραδέδος 3
 

 http://youtu.be/QxIOZQTnmYs
 

Ναός της Αφροδίτης 3

   Εκδήλωση φορέων για την σωτηρία του Ναού της Αφροδίτης
 

  http://youtu.be/ig7QNB5YeJo
 

Ναός της Αφροδίτης 4

Εκδήλωση φορέων για την σωτηρία του Ναού της Αφροδίτης
 

http://youtu.be/fMD6yHfaIR8
 

Ναός της Αφροδίτης 5
 


Εκδήλωση φορέων για την σωτηρία του Ναού της Αφροδίτης
 
http://youtu.be/Le_MLfebRlg