NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, February 25, 2012

ΟΙ ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΟΤΑΝΑ ΘΑ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΑ!




Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ, γιατί η ανθρωπότητα τον έχει ανάγκη .




Ο Ελληνικός λαός τα τελευταία χρόνια γίνεται στόχος μιας αισχρής προπαγανδιστικής εκστρατείας εναντίον του από κέντρα που θέλουν την καταστροφή της Ελλάδος . Δεν μπορεί να αντιδράσει , όπως δεν θα μπορούσε και κάθε άλλος λαός που θα του συνέβαινε κάτι τέτοιο .
Η Ελλάδα συμμετείχε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και αναδείχθηκε νικήτρια στην πρώτη φάση αντιμετωπίζοντας την εισβολή της Φασιστικής Ιταλίας . Αντιμετώπισε σθεναρά την εισβολή της Χιτλερικής Γερμανίας , για να υποκύψει τελικά στην πανίσχυρη πολεμική μηχανή της .
Στην διάρκεια της τριπλής κατοχής της Ελλάδος από Γερμανούς, Ιταλούς και Βουλγάρους συμμάχους τότε αγωνίστηκε με αμείωτη ένταση για την απελευθέρωσή της. Όταν όλη η Ευρώπη έβγαινε από τα συντρίμμια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Ελλάδα έμπαινε σ’ έναν νέο γύρω αιματηρών συγκρούσεων που μέχρι το 1949 προκάλεσε μεγαλύτερες απώλειες στις υποδομές της όσο και στο ανθρώπινο δυναμικό της . Αποτέλεσμα της αιματηρής σύγκρουσης ήταν η μη συμμετοχή στο τραπέζι των νικητών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η μη απόδοση Ελληνικών εδαφών τα οποία βρίσκονταν στα χέρια των εισβολέων .
Στα 1950 η Ελλάδα είναι ένας σωρός ερειπίων . Τότε ξεκινά ένας τιτάνιος αγώνας για την ανόρθωση της πατρίδος μας , ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει η αιμορραγία σε ανθρώπινο δυναμικό , όταν οι Έλληνες πιεζόμενοι από την ανέχεια φεύγουν από την χώρα για να εργαστούν στην Γερμανία , το Βέλγιο , την Σουηδία, την Αυστραλία και την Αμερική .
Αποτέλεσμα ήταν το οικονομικό θαύμα της Ελλάδος . Δημιουργούνται εργοτάξια, επιχειρήσεις, εργοστάσια και ξεκινά μια περίοδος εκβιομηχάνισης της χώρας . Στην Ελλάδα πλέον παράγονται κάθε είδους Βιομηχανικού προϊόντος , ηλεκτρικές συσκευές, υφάσματα , ενδύματα , ακόμη και μικρά αυτοκίνητα και οπλικά συστήματα .
Το ποσοστό ανάπτυξης είναι ένα από τα υψηλότερα της Ευρώπης . Η Ελλάδα την περίοδο αυτή δεν είχε εξωτερικό χρέος . Δυστυχώς σε κάποιους δεν αρέσει αυτό . Η Ελλάδα πρέπει να συντριβεί και η μέθοδος είναι απλή . Επιβάλλεται ο θεσμός των επανοτοκίων και οι μεγάλες επιχειρήσεις από κερδοφόρες μετατρέπονται σε ζημιογόνες σε ελάχιστο διάστημα .
Η μία επιχείρηση μετά την άλλη κλείνουν και οι στρατιές των ανέργων από τις κοινωνικοποιημένες πλέον ιδιωτικές επιχειρήσεις κατευθύνονται στο δημόσιο ως υπάλληλοι . Η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη . Χωρίς παραγωγικές επιχειρήσεις , χωρίς έρευνα και τεχνολογία , μ’ ένα υπερβολικά διογκωμένο δημόσιο , η χώρα οδηγείται στο σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου . Οι οικονομίες των Ελλήνων Πολιτών 50 χρόνων εξανεμίζονται στα σκοτεινά , ύποπτα και ύπουλα χρηματιστηριακά παιγνίδια .
Η αδύναμη πλέον και τσακισμένη οικονομία δέχεται το τελικό χτύπημα: Σύρεται στα νύχια του Δ. Ν. Τ. που τα ποσά που εισπράττει έχουν στόχο να ξεπληρώσουν τους τόκους μόνο των παλαιότερων δανείων .
Σήμερα η κατάσταση φαίνεται άπελπις . Ο Έλληνας φοβάται όχι μόνο για την επιβίωσή του αλλά και για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας του. Δεν είναι όμως ένας λαός που υποκύπτει . Η Ιστορία είναι πολλών χιλιετιών . Το έθνος μας πέρασε χειρότερες συμφορές και κατάφερε να ανταπεξέλθει . Δεν θα αφήσουμε να υλοποιηθούν τα σχέδια των δυνάμεων που απεργάζονται τον αφανισμό μας . Θα νικήσουμε γιατί η ανθρωπότητα μας έχει ανάγκη .
Όπως δώσαμε στην Δύση το αλφάβητό της , όπως φέραμε την Αναγέννηση και τον ανθρωπισμό και γκρεμίσαμε το σκοτάδι του Μεσαίωνα , έτσι για μια ακόμη φορά θα επαναφέρουμε το φως του Απόλλωνα από τους Δελφούς και την σοφία της Αθηνάς από την Ακρόπολη και θα τα εγκαθιδρύσουμε θριαμβευτικά ως την μόνη και απόλυτη σωτηρία των λαών όχι μόνο της Ευρώπης αλλά και της Υφηλίου .





THE GREEK PEOPLE will win, because mankind needs him.



The Greek people in recent years become a target of vile propaganda campaign against him by centers who want the destruction of Greece. It can not react as could any other people that will happen so.Greece participated in the Second World War and emerged victorious in the first phase addressing the Fascist invasion of Italy. It ran strongly the invasion of Hitler Germany, finally succumbing to the mighty war machine.During the triple occupation of Greece by German, Italian and Bulgarian allies then fought with undiminished intensity for the release. When all Europe was emerging from the rubble of World War II, Greece was entering into a new round of bloody conflicts to 1949 has caused greater losses in infrastructure and in human resources. Result of bloody conflict was the lack of participation at the table of winners of the Second World War and the non-performance that Greek territory in the hands of the invaders.In 1950, Greece is a pile of rubble. Then begins a titanic struggle for the recovery of our country, while still bleeding in people, when the Greeks pressed by poverty leave the country to work in Germany, Belgium, Sweden, Australia and America.The result was the economic miracle of Greece. Created sites, businesses, factories and begins a period of industrialization of the country. In Greece now produced all kinds of industrial products, electrical appliances, textiles, apparel, even small cars and weapons systems.The growth rate is one of the highest in Europe. Greece is the period had no external debt. Unfortunately some do not like it. Greece should be crushed and the method is simple. It is the institution of epanotokion and large businesses become profitable by damaging a very short time.One company after another and closed ranks of the unemployed from the socially most private enterprises directed to the public as employees. The path is specified. Without productive enterprises without research and technology, with an over-bloated government, the country is led to the scandal of the Stock Exchange. The economies of Greek Citizens 50 years evaporate in the dark, suspicious and treacherous stock market games.The weak economy is now crushed and accept the final blow: Trace the nails of D. N. T. that the amounts collected are intended to repay the interest only of past loans.Today the situation seems hopeless. The Greeks feared not only for survival but also for the territorial integrity of his country. It is not a people who succumbs. History is many millennia. Our nation has passed worst calamities and managed to cope. We will not let them realize the plans of the forces apergazontai our annihilation. We will win because our humanity is in need.Opos gave the West the alphabet, as we brought the Renaissance and humanism and knocked down the darkness of the Middle Ages, so once again will bring back the light of Apollo at Delphi and the wisdom of Athena on the Acropolis and the triumph as we establish the only and ultimate salvation of peoples not only in Europe and the world.


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ του ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ» Μηνός Μαρτίου 2012





ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ
«ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
Μηνός Μαρτίου 2012
υπό την αιγίδα
του ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2011 - 2012,
τα οποία διενεργούνται στην αίθουσα «Αλέξανδρος»,
Εθνικής Αμύνης 1, Πολιτιστικό Κέντρο Περιφερειακής Διοικήσεως Κεντρικής Μακεδονίας
ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ



Πέμπτη 22 Μαρτίου 2012
α) Ώρα 18.00 - 19.00 : Μάθημα αρχαίας Ελληνικής γλώσσης, από τον κ. Κουρτεσιδη Ηλία, φιλόλογο
β) Ώρα 19.00 - 20.30 : Ομιλία με θέμα : «Παξοί. Από την μυθολογία, στην ιστορία»
Ομιλητής : κ. Λεκάκης Γεώργιος Συγγραφέας, λαογράφος.

Πέμπτη 29 Μαρτίου 2012
α) Ώρα 18.00 - 19.00 : Μάθημα αρχαίας Ελληνικής γλώσσης, από τον κ. Κουρτεσιδη Ηλία, φιλόλογο
β) Ώρα 19.00 - 20.30 : Ομιλία με θέμα : «Σύγχρονες προσεγγίσεις στην πολιτική του Ελ. Βενιζέλου».
Ομιλητής : κ. Κάρτσιος Βασίλειος Συγγραφέας.



Τις δύο πρώτες εβδομάδες του μηνός Μαρτίου δηλαδή στις:
1 Μαρτίου 2012,
8 Μαρτίου 2012,
15 Μαρτίου 2012
δεν θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις.

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

ΤΙ ΕΓΡΑΦΑΝ ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ.










Friday, February 24, 2012

«Οι Μακεδόνες βασιλείς μιλούν για την Ελληνικότητα τους».

Ομιλητής: κ. Μπλέτας Χρήστος Συγγραφέας.

1.

http://www.youtube.com/watch?v=c3cEQNmoUaY



2.

http://www.youtube.com/watch?v=2Ndi3uvNQa4



3.

http://www.youtube.com/watch?v=7JdKfl0pp5c




4.

http://www.youtube.com/watch?v=neSQX58dTSw


ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΨΑΛΑΣ

Διάλεξη του Δημοσιογράφου Δημητρίου Καψάλα στις 23.2.2012 για τις τελευταίες εξελίξεις στα Εθνικά θέματα. Οι διαλέξεις διενεργούνται στην αίθουσα «Αλέξανδρος», Εθνικής Αμύνης 1, Πολιτιστικό Κέντρο Περιφερειακής Διοικήσεως Κεντρικής Μακεδονίας. Έδρα του ινστιτούτου "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ": Γαμβέτα 168 - 542 48 Θεσσαλονίκη Τηλ. & Τηλ/πο 0030/2310 315215

http://www.youtube.com/watch?v=J1X2UcpiE5g

Monday, February 20, 2012

Sunday, February 12, 2012

ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ, ΑΕΡΙΟ & τελευταίες εξελίξεις.

ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ, ΑΕΡΙΟ & τελευταίες εξελίξεις.

Διάλεξη του Δημοσιογράφου Δημητρίου Καψάλα στις 9.02.2012 για τις τελευταίες εξελίξεις στα Εθνικά θέματα. Οι διαλέξεις διενεργούνται στην αίθουσα «Αλέξανδρος», Εθνικής Αμύνης 1, Πολιτιστικό Κέντρο Περιφερειακής Διοικήσεως Κεντρικής Μακεδονίας. Έδρα του ινστιντούτου "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ": Γαμβεττα 168 - 542 48 Θεσσαλονίκη Τηλ. & Τηλ/πο 0030/2310 315215

http://www.youtube.com/watch?v=39LEw7egLTg


Thursday, February 09, 2012

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΜΕΣΑΙΩΝΑ.


Τις είδαμε σε κεντρικό Κινηματογράφο στην Θεσσαλονίκη.


Παλαιότερα απαγορευτικό σήμα της Χριστιανικής ηθικής ήταν το φύλλο συκής όπως βλέπουμε κατωτέρω στο άγαλμα του Σιληνού.

ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ


Η ΔΙΠΛΗ ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ.


Ψηφιδωτό στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αμφιπόλεως.

Ποιοί αφαίρεσαν την Ευρώπη από το Ψηφιδωτό;

Wednesday, February 08, 2012

"ΟΜΗΡΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ"


ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ.


http://youtu.be/A-6gz5AmC8E


"ΟΜΗΡΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ"

Διάλεξη της συγγραφέως Δήμητρας Λιάτσα με θέμα "ΟΜΗΡΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ".

Η διάλεξη διενεργήθηκε στην αίθουσα του ξενοδοχείου "ΚΡΟΥΣΙΑ" (τηλ. 6976672767) την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2012.

http://www.kroussia-hotel.gr/



«Η Άγνωστη Μικρά Ασία»

Η άγνωστη Μικρά Ασία


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΟΜΙΛΙΑ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
Το Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2012
και ώρα 19.30
στον πολυχώρο «Δεσμοί Ελλήνων»
(Πασαλίδη 29, περιοχή Αγ. Φανουρίου, Κάτω Τούμπα, Θεσσαλονίκη)
θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου του
Γιώργου Λεκάκη (www.lekakis.com)

«Η Άγνωστη Μικρά Ασία»

(κυκλοφόρησε ήδη η β΄ έκδοσή του από τις εκδόσεις "Κάδμος")
με ομιλία και προβολή διαφανειών από τον ίδιο τον συγγραφέα.
Είσοδος ελεύθερη.

Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ...

http://antistasi.org/wp-content/uploads/2010/10/images12.jpg

Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ...
Και η πτώχευση της χώρας?

Γράφει: ο Κωνσταντίνος Ρωμανός
Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Ο Σημίτης έδωσε και πάλι τη βασική φόρμουλα για την ανθρωπολογική μετάλλαξη των Ελλήνων όταν είπε ότι το κύριο εμπόδιο στην ανάπτυξη ήταν η ιδιαιτερότητα των Ελλήνων.

Να παρατηρήσουμε εδώ ότι δεν αναζήτησε την αιτία της «κακοδαιμονίας» μας σε κάποιο επιμέρους συστατικό στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας (π.χ την Ορθοδοξία ή τον κοραϊσμό ή τον ραγιαδισμό, τον ατομικισμό κ.λ.π), το οποίο εξοβελίζοντας θα μπορούσαμε να ελπίσουμε σένα πιο θετικό μέλλον.

Όχι, ολάκερη η ιδιαιτερότητα των Ελλήνων, δηλαδή ό,τι συνιστά την ελληνικότητα αυτήν καθ' αυτήν μπήκε στο στόχαστρο του «εκσυγχρονιστικού» λόγου.

Το στοίχημα ήταν οι έλληνες να πάψουν να είναι Έλληνες προκειμένου να ...προοδεύσουν.

Η πρόοδος, η ανάπτυξη, ο εκσυγρονισμός ήταν ο προβαλλόμενος στόχος. Η ανθρωπολογική μετάλλαξη των Ελλήνων, το μέσον για την επίτευξη του στόχου αυτού.

Από την αρχή της διακυβέρνησης Σημίτη ως σήμερα η αποελληνοποίηση της Ελλάδος έγινε στην αρχή ψιθυριστά, αργότερα φωναχτά, αλλά πάντα με συνέπεια και αμείωτη ένταση.

Το μεσοδιάστημα της κυβέρνησης των συντηρητικών δεν άλλαξε τίποτα στη ροή αυτή των πραγμάτων. Μάλιστα συνέτεινε, μπορεί να πει κανείς, στην απρόσκοπτη λειτουργία του σχεδιασμού αποδόμησης του έθνους με το να ... δεσμεύσει ένα πατριωτικό δυναμικό το οποίο, χωρίς τη χειραγώγηση των συντηρητικών, θα μπορούσε να είχε απειλήσει τους ανθελληνικούς σχεδιασμούς.

Έτσι π.χ η εκδηλωθείσα αντίσταση του λαού στην παραποίηση της ιστορίας στα νέα σχολικά βιβλία των ετών 2006-2007 έσβησε πρόωρα μόλις η κυβέρνηση έκανε τον απλό ελιγμό να αποσύρει ένα και μόνο βιβλίο (από τις εκατοντάδες) από την κυκλοφορία και την αρμόδιο υπουργό από την υπηρεσία.

Η μεθοδολογία της εθνοκτονίας με επιστημονική συνέπεια επικεντρώθηκε στους δύο κεντρικούς άξονες αναπαραγωγής μιας ανθρώπινης κοινωνίας, την παιδεία και την δημογραφία.

Με άκρα μυστικότητα επετεύχθη η αλλαγή των περιεχομένων της σχολικής παιδείας και η ιδεολογική μετατόπιση της κατεστημένης ακαδημαϊκής και πολιτικής νομενκλατούρας, με τους συμπληρωματικούς στόχους να αμφισβητηθεί η ελληνικότητα αφενός και να γίνει αποδεκτός ως τετελεσμένο γεγονός ο εποικισμός της σκόπιμα αφύλακτης χώρας από εκατομμύρια λαθρομετανάστες αφετέρου.

Όπως ήταν προβλεπόμενο, η εισαγωγή σε μεγάλη κλίμακα των τελευταίων στα ελληνικά σχολεία θα έκανε επιτακτική πλέον και νόμιμη τη μετάλλαξη της εθνικής παιδείας σε πολυεθνική. (Η μαζική εισαγωγή λαθρομεταναστών στα ελληνικά σχολεία ήταν βεβαίως αντισυνταγματική εφόσον το Σύνταγμα καθορίζει ότι η παιδεία είναι δωρεάν και υποχρεωτική για όλους τους Έλληνες - αποκλείοντας έτσι τους μη Έλληνες).

Ταυτόχρονα θα παγίωνε την εθνογραφική αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού προσφέροντας "πάτημα" για ην ελληνοποίηση των ξένων μόλις θα έφταναν στην ηλικία των 18 ετών.

Η ελληνοποίηση με τη συνακόλουθη αλλαγή του κώδικα ιθαγένειας έγινε τον Μάρτιο του 2010 από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ολοκληρώνοντας την προηγηθείσα νομιμοποίηση της ΝΔ του τέλους του 2008 (καθεστώς του «επί μακρόν διαμένοντος»).

Η νεοταξική αριστερόστροφη προπαγάνδα για την καλλιέργεια οικειοφοβίας, δηλαδή απομάκρυνσης από την ελληνικότητα με τη συνακόλουθη απαίτηση να αλλοτριωθούμε αγκαλιάζοντας τον "Άλλο" ως "διαφορετικότητα", αποτελεί δυστυχώς χρόνια τώρα μια θλιβερή σταθερά της καθημερινότητας του Έλληνα. Είναι η ίδια προπαγάνδα που απαντάται ως γκράφιτι των Εξαρχείων, ως ανάλυση των ΜΜΕ και ως διδακτικό περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων.

Συνοψίζεται στις παροτρύνσεις να μην είμαστε «ξενοφοβικοί» (παραβλέποντας ότι καθόλου δεν γνωρίζουμε τις προθέσεις του ξένου που μπήκε από το παράθυρο), να μην είμαστε «ρατσιστές» (δηλαδή να αδιαφορήσουμε για τους προγόνους, το γένος και τη φυλή μας) και να μην είμαστε "εθνικιστές "(δηλαδή να παραιτηθούμε από την αξίωση να έχουμε ως έθνος δικό μας κράτος - προστάτη ή ακόμα και απλώς να υπάρχουμε ως διακριτό έθνος ανάμεσα στα άλλα έθνη).

Πρόκειται για προπαγάνδα επιστημονικής αποδόμησης η οποία συν τοις άλλοις κατασκευάζει ενοχικά σύνδρομα που αφορούν το ήθος και τις συλλογικές δράσεις του «κακού Έλληνα» μέσα στην ιστορία.

Οι κατηγορίες είναι δανεισμένες από το παλαιό και το νεώτερο ρεπερτόριο του ανθελληνισμού. Υποθέτω ότι η πλήρης εσωτερίκευσή τους οδηγεί στην απαξίωση του Έλληνα ως ανθρωπολογικού τύπου.

Αυτό στην γλώσσα των κομπιούτερ στο πλαίσιο μιας «κοινωνικής μηχανικής» θα σήμαινε ότι η φάση του "αποπρογραμματισμού" του ιστορικού υποκειμένου Έλλην περατώθηκε πλέον επιτυχώς και τώρα μπορεί να αρχίσει η αντίστροφη διαδικασία «αναπρογραμματισμού» του εκκενωθέντος από κάθε ιστορική μνήμη ανθρώπινου πλάσματος με νέα περιεχόμενα.

Με άλλα λόγια, εκεί όπου ήδη επιτεύχθηκε η παραγωγή «γυμνού» ανθρώπου μπορεί να προχωρήσει η νέα εποχή στην πειραματική κατασκευή κάποιου νεοφανούς μιγαδικού πολιτισμικοφυλετικού ανθρωπολογικού τύπου στη νοτιοανατολική Ευρώπη (πρώην Ελλάδα).

Ίσως για την έναρξη του σχεδιαζόμενου «αναπρογραμματισμού» το υπουργείο Παιδείας μελετά επί του παρόντος (όπως ακούγεται) την εισαγωγή νέων σχολικών βιβλίων που θα αντικαταστήσουν τα υπάρχοντα που στόχο είχαν τον «αποπρογραμματισμό».

Ίσως ο αναπρογραμματισμός των - πρώην - Ελλήνων να είναι στη συνέχεια και η αποστολή των πολυαρίθμων ΜΚΟ (Μή Κυβερνητικών Οργανώσεων), που η νέα κυβέρνηση δεν κατήργησε παρά τα υποτιθέμενα μέτρα περιορισμού των εξόδων στη σημερινή κρίση.

Αν επιμείνει κανείς στο ερώτημα ποιός θα είναι (επιτέλους) ο σχεδιαζόμενος από τα κέντρα εξουσίας ανθρωπολογικός τύπος του μετα-Έλληνα θα βρεί ήδη σήμερα προτεινόμενες φαντασιακές ταυτότητες, οι οποίες ξαφνιάζουν με την αφέλεια που τις διακρίνει: "Πολίτης μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής πολυπολιτιστικής κοινωνίας" ή "πολίτης της Γης" ή απλώς "Άνθρωπος"...

Μια στοιχειώδης κριτική δείχνει ότι με τα ανοικονόμητα εκατομμύρια Αφρικανών, Ασιατών και Βαλκάνιων λαθρομεταναστών και τα συνεπακόλουθα προβλήματα της γκετοποίησης, της εγκληματικότητας, της επιδημιολογικής μόλυνσης (450.000 κρούσματα ηπατίτιδας στην Ελλάδα! - "Ελευθεροτυπία" 19 Μαϊου 2010) και γενικότερης επαπειλούμενης κατάρρευσης των ελληνικών υποδομών, η Ελλάδα αντί να πλησιάζει, αντιθέτως συνεχώς απομακρύνεται από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο ομοιάζοντας όλο και περισσότερο με τριτοκοσμικό κρατικό μόρφωμα.

Επίσης η κριτική δείχνει ότι δεν υπάρχουν διαβατήρια για "πολίτες της Γης" ούτε ελευθερία εγκατάστασης σε όποια μέρη του πλανήτη θα προσπαθήσουν να καταφύγουν άφρονες Έλληνες μετά την καταστροφή της πατρίδας τους.

Τέλος "Άνθρωπος" χωρίς εθνοτικό, πολιτισμικό, θρησκευτικό, πολιτικό προσδιορισμό δεν υπάρχει, μόνο ο σκύλος, η γάτα και το όποιο ζώο είναι απλώς σκύλος και γάτα οπουδήποτε χωρίς περαιτέρω προσδιορισμό.

"Άνθρωπος" χωρίς ιδιαιτερότητα δεν είναι παρά ένα ζώο! Προφανώς τέτοια ζώα, τέτοια ανθρώπινα μηδενικά, βδελύγματα πάνω στο πρόσωπο της Γης, θα κατασκευάσουν οι σκοτεινοί κύριοι προγραμματιζόμενων εθνοκτονιών.

Πραγματικά αποφάσισαν λοιπόν οι Έλληνες, θα πεί κανείς, να απεμπολήσουν την ιδιαιτερότητά τους για να γίνουν πιο άνθρωποι ή πιο Ευρωπαίοι, τέλος πάντων για να εκσυγχρονισθούν και να αναπτυχθούν όπως το ήθελε ο Σημίτης? Αν πιστέψει κανείς ότι αυτοί που δέχθηκαν να μεταλλαχθούν (και δεν ήσαν προς Θεού όλοι) το έπραξαν για ιδανιστικούς αποκλειστικά λόγους, απατάται σίιγουρα. Δεν ξέρει δηλαδή να διαβάζει το πραγματικό μήνυμα της εξουσίας ανάμεσα στις γραμμές των επισήμων διακηρύξεων.

Εδώ το μήνυμα ήταν ένα και μοναδικό: Ξεχάστε αυτά που πιστεύατε ως Έλληνες και εμείς σας εγγυώμεθα υψηλή κατανάλωση και ευημερία! Ως Έλληνες δεν έχετε μέλλον στην Ελλάδα, γιατί οι ανώτερες εξουσίες έχουν άλλα σχέδια γα την Ελλάδα! Ως απλές βιολογικές υπάρξεις όμως, αφημένες στα δικά μας χέρια να τις μορφώσουμε όπως καλύτερα ξέρουμε εμείς, επιτρέπουμε να επιβιώσετε και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο. Όσοι τυχόν αρνηθούν και αντισταθούν θα αποκλεισθούν από όλες τις απολαβές, κοινωνικές, επαγγελματικές, πολιτικές. Θα ζούν με τον φόβο του κράτους και μαζί του παρακράτους που χτυπάει εκεί όπου δεν φτάνει ο νόμος. Αν δε επιμείνουν ότι η «Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες" θα βρούν απέναντί τους και τους συνασπισμένους «ελληνοποιημένους» αλλοδαπούς πραιτωριανούς.

Αυτοί ήταν οι όροι του συμβολαίου που η εξουσία πρότεινε στους Έλληνες και πολλοί δελεάσθηκαν. "Η τιμή τιμή δεν έχει και χαράς τον που τη ... χάνει!" σκέφτηκαν. 'Ομως αυτό που επέμεινε να διαχειρισθεί η εξουσία χωρίς εξαιρέσεις ήταν τα παιδιά.

Τα αφελληνισμένα σχολεία περίμεναν τα ελληνόπαιδα με τον Χασάν στο ίδιο θρανίο, υλικό για μετάλλαξη. Τι θα έπρατταν άραγε οι γονείς, οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων? Θα δημιουργούσαν προβλήματα επειδή τα παιδιά τους διδάσκονταν ανθελληνικά βιβλία και θα αμφισβητούσαν τη νομιμότητα της εισαγωγής λαθρομεταναστών χωρίς τα νόμιμα δικαιολογητικά στο σχολείο που πλήρωσαν γενεές επί γενεών Ελλήνων φορολογουμένων?

Ή θα άφηναν ό, τι πολυτιμότερο είχαν, τα παιδάκια τους δηλαδή, τα μοναχοπαίδια τους μάλιστα (διότι δεν κάνουν πάνω από ένα παιδί), βορά στο αντεθνικό υπουργείο Παιδείας? Γνωρίζουμε δυστυχώς την απάντηση...

Πώς όμως να ερμηνεύσει κανείς την παρούσα πτώχευση της Ελλάδας, την περικοπή μισθών και συντάξεων, την αύξηση των φόρων στα καταναλωτικά αγαθά κ.λ.π, δεδομένης της ανειλημμένης υποχρέωσης της εξουσίας να ανταμείψει πλουσιοπάροχα όσους δέχθηκαν τον αφελληνισμό τους?

Η απάντηση είναι γνωστή από τα αρχαία χρόνια: Ο διάβολος δεν κρατάει το λόγο του. Γιατί να ξοδεύεται εσαεί γιαυτούς που τώρα πια είναι ένα τίποτα? Αφού οι Έλληνες έχασαν οικειοθελώς την τιμή τους, να χάσουν τώρα και το ... αντίτιμο. Άλλωστε δεν τα έδωσαν όλα ακόμα, ποιός ξέρει αν πιεζόμενοι δεν θα δώσουν και τα υπόλοιπα!

Η ανυποληψία όσων ανθρώπων πρόδωσαν το λίκνο της Ευρώπης, τους προγόνους και το όνομά τους για τον Μαμμωνά δεν διέφυγε την προσοχή των Ευρωπαίων των οποίων ο παραδοσιακός φιλελληνισμός υπό το κράτος της ματαίωσης γύρισε τώρα στο εξίσου παραδοσιακό του αντίθετο, τον ανθελληνισμό.

Έτσι η διάθεση να μας απαξιώσουν, ηθικά και διανοητικά με κάθε τρόπο μιλάει καθημερινώς μέσα από χίλια και ένα άρθρα του ευρωπαϊκού τύπου για τη χρεοκοπημένη, ψεύτικη, αδηφάγα, πρόστυχη Ελλάδα, η οποία τώρα πρέπει να τιμωρηθεί, να ταπεινωθεί, να ματώσει με κάθε τρόπο, στο τέλος δε και να εκδιωχθεί από την Ευρώπη! Ακόμα κι έναν Τούρκο να π ..... έναν τσολιά σκιτσάρησε Ευρωπαίος γελοιογράφος...

Οχι: τέτοιο μένος, τέτοιο διασυρμό δεν επιφυλάσσει κανείς σε δανειολήπτη που απλώς αδυνατεί να πληρώσει. Τον επιφυλάσσει μόνο σε άνθρωπο που έχασε την τιμή του.

Αν δεν θέλει να χάσει τα πάντα ο ελλαδικός Ελληνισμός πρέπει να κινητοποιήσει τις υγιείς δυνάμεις που διαθέτει το αρχαίο του κύτταρο για να γίνει τιμωρός των πρωταιτίων της προδοσίας και παιδαγωγός των παραστρατημένων, που όμως βαθιά μέσα τους φέρουν το φως της Ελλάδος.

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" της Κυριακής 6 Ιουνίου 2010

Τις ημύνθη περί πάτρης




Τις ημύνθη περί πάτρης

Και τι πταίει η γλαυξ , η θρηνούσα επί ερειπίων ; Πταίουν οι
Πλάσαντες τα ερείπια . Και τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος .
Αυτοί οι πολιτικοί , αυτοί οι βουλεπταί , εκατάστρεψαν το έθνος , ανάθεμά τους . Κάψιμο θέλουν όλοι τους ! Τότε σ’ εξεθέωναν οι προεστοί κ’ οι «γυφτοχαρατζήδες», τώρα σε "αθεώνουν" οι βουλευταί κ’ οι δήμαρχοι .
Αυτοί που είχαν το λύειν και το δεσμείν εις τα δυο κόμματα , τους έταζαν «φούρνους με καρβέλια» , δώσαντες αυτοίς ουχί πλείονας των είκοσι δραχμών μετρητά , απέναντι , καθώς τους είπαν , και παρακινήσαντες αυτούς να εξοδεύσουν κι απ’ τη σακκούλα τους όσα θέλουν άφοβα , διότι θα πληρωθούν μέχρι λεπτού , σύμφωνα με τον λογαριασμόν , ον ήθελαν παρουσιάσουν .
Το τέρας το καλούμενον επιφανής τρέφει τη φυγοπονίαν , την θεσιθηρίαν , τον τραμπουκισμόν , τον κουτσαβακισμόν , την εις τους νόμους απείθειαν . Πλάττει αυλήν εξ αχρήστων ανθρώπων , στοιχείων φθοροποιών τα οποία τον περιστοιχίζουσι, παρασίτων τα οποία αποζώσιν εξ αυτού ……
Μεταξύ των δυο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθορά , θα επιτύχει εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ’ επιδεξιώτερον τον κόθορνον .
Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών , η εθνική αγωγή , η χρηστή διοίκησις , η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και πιθηκισμού , του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος και η πρόληψις της χρεοκοπίας .


Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στην εφημερίδα «Ακρόπολις» 115 χρόνια πριν …

Saturday, February 04, 2012

Κραυγή αγωνίας από ομογενή που καταζητούν οι Αλβανοί

«Είμαι Έλληνας, βοηθήστε με»




















Ο ομογενής κ. Ναούμ Ντίσο από την Κορυτσά της Βορείου Ηπείρου, είναι σήμερα ο Νο1 καταζητούμενος στην Αλβανία, αφού διαφεύγει της σύλληψης, προκειμένου να εκτίσει ποινή φυλάκισης, μετά από αμφιλεγόμενη απόφαση αλβανικού δικαστηρίου.

Το «έγκλημά» του ; Επιχείρησε να εξωραΐσει ηρώο αφιερωμένο στους Έλληνες πεσόντες του πολέμου του 1940-1941 στην περιοχή της Κορυτσάς, προκαλώντας τις έντονες αντιδράσεις των Αλβανών εθνικιστών.

Την περασμένη Παρασκευή, ομάδα ανδρών των αλβανικών Ειδικών Δυνάμεων, κρατώντας όπλα στα χέρια και φορώντας κουκούλες στα κεφάλια, εισέβαλαν δια της βίας στο σπίτι του κ.Ντίσο, αναζητώντας τον και προκαλώντας καταστροφές.

«Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό. Μας κλείνουν φυλακή, επειδή φωνάζουμε πως είμαστε Έλληνες Βλάχοι και αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματά μας. Οι Αλβανοί δεν αναγνωρίζουν πως υπάρχουν Έλληνες και στην περιοχή της Κορυτσάς» λέει στο ΘΕΜΑ ο κ.Ντίσιο, που καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση, χωρίς αναστολή, επειδή πραγματοποίησε εργασίες ανάπλασης στο νεκροταφείο του χωριού Μπομποστίτσα, όπου είναι θαμμένοι και Έλληνες στρατιώτες του πολέμου 1940-1941.

Πριν από ένα χρόνο, Αλβανοί εθνικιστές κατηγόρησαν τον κ.Ντίσιο, πως κατέστρεψε τάφους Αλβανών, στη διάρκεια εξωραϊσμού του νεκροταφείου, όπου υπάρχει και ηρώο για τους Έλληνες νεκρούς του 1940-1941.



«Ως Έλληνες κάνουμε το ελάχιστο για να τιμήσουμε τους ήρωες νεκρούς του ελληνοϊταλικού πολέμου. Κάθε Οκτώβριο τελούμε μνημόσυνο στο ηρώο που έχει στηθεί στο νεκροταφείο του χωριό. Αυτό δεν άρεσε στους Αλβανούς εθνικιστές, που θέλουν να ξεριζώσουν κάθε τι που θυμίζει ελληνικό στην περιοχή. Εμείς επιχειρήσαμε να τσιμεντοστρώσουμε έναν διάδρομο που οδηγεί στο ηρώο και βρεθήκαμε κατηγορούμενοι για βεβήλωση νεκρών» επισημαίνει ο κ.Ντίσιο, ζητώντας ευθέως από την Ελλάδα να παρέμβει προκειμένου να σταματήσει το κλίμα τρομοκρατίας κατά ομογενών, ειδικά σε περιοχές που δεν είναι αναγνωρισμένες από τα Τίρανα ως «μειονοτικές», όπως η Κορυτσά, η Πρεμετή, η Χειμάρρα, αλλά και οι πόλεις του Αργυροκάστρου και των Αγίων Σαράντα. «Περιμένω υποστήριξη από την επίσημη Ελλάδα. Όχι τόσο για μένα, αλλά για τους χιλιάδες Έλληνες στην Κορυτσά, που παρά τις δυσκολίες και τις αντιξοότητες δεν χάσαμε τον Ελληνισμό μας. Όλοι ξέρουμε πως στην Αλβανία δεν δικάζουν με βάση το νόμο, αλλά με βάση πολιτικές εντολές και κατευθύνσεις» λέει ο κ.Ντίσιο, που εξακολουθεί να κρύβεται από τις αλβανικές αρχές, κοντά στα σύνορα των δύο χωρών, όπου τον εντόπισε το ΘΕΜΑ.

«Είμαστε περήφανοι Βλάχοι Έλληνες»

Η καταδίκη του Έλληνα ακτιβιστή, εντάσσεται στο σχέδιο των αλβανικών αρχών, για εκφοβισμό του Ελληνισμού της ευρύτερης περιοχής της Κορυτσάς, που τα Τίρανα δεν αναγνωρίζουν ως μειονοτική περιοχή. Τα τελευταία χρόνια, στο χώρο της Κορυτσάς, δραστηριοποιείται έντονα και η διπλωματία της Ρουμανίας, που επιχειρεί να παρουσιαστεί ως «προστάτιδα» των Βλάχων της Αλβανίας, επαναφέροντας ξεπερασμένες αντιλήψεις τακτικές των αρχών του προηγούμενου αιώνα.



«Είμαστε ξεχασμένοι Έλληνες, εδώ στην Κορυτσά … Φτάνουμε τους 35.000. Εγώ είμαι Βλάχος, με καταγωγή από τα Ιωάννινα, αλλά μεγάλωσα στην Κορυτσά. Οι Αλβανοί θέλουν να μας αναγκάσουν να εγκαταλείψουμε τον τόπο μας. Η δικτατορία του Χότζα δεν μας θεωρούσε Έλληνες. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα που τα Τίρανα μας αναγνωρίζει ως Βλάχους, σπρώχνοντας μας στην αγκαλιά της Ρουμανίας που μας διεκδικεί. Ακόμη και όσους έχουν έγγραφα που αποδεικνύουν την καταγωγή τους από την Ελλάδα, δεν δέχονται οι Αλβανοί» τονίζει ο ίδιος.

Στην απογραφή που διενεργήθηκε τον περασμένο Οκτώβριο στην Αλβανία, όπου δεν συμμετείχαν και δεν αναγνώρισαν οι εκπρόσωποι των μειονοτήτων στη χώρα, χιλιάδες Έλληνες της περιοχής της Κορυτσάς, δήλωσαν ευθέως την εθνική τους καταγωγή, με αποτέλεσμα να υπάρξουν παρεμβάσεις Αλβανών αξιωματούχων. Είναι χαρακτηριστικό πως στο χωριό Shengjergj (Αγιώργης), 95% των κατοίκων δήλωσαν ευθέως την ελληνικότητα τους, με αποτέλεσμα να σταματήσει η διαδικασία της απογραφής και να μην ολοκληρωθεί ποτέ.

Οι αλβανικές προκλήσεις κατά του Ελληνισμού στη Βόρειο Ήπειρο, συνεχίστηκε με την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της χώρας, με την οποία κατήργησε πλήρως τον όρο «εθνικότητα» από τις ληξιαρχικές πράξεις.

Μετά την απόφαση αυτή ουσιαστικά στην Αλβανία καταργούνται οι εθνικότητες. Στα έγγραφα δεν θα υπάρχει αλβανική, ελληνική ή όποια άλλη εθνική καταγωγή και άρα καμία ομάδα ατόμων δεν μπορεί να αποδείξει ή να διεκδικήσει αναγνώριση εθνικής μειονότητας.

«Θέλουν να μας κάνουν με το ζόρι Αλβανούς. Αλλά εμείς είμαστε Έλληνες. Θέλω η μητέρα Ελλάδα να μας ακούσει επιτέλους μετά από τόσα χρόνια και να μας στηρίξει. Να βοηθήσει και μένα με την περιπέτεια που έχω. Χωρίς τη στήριξη της Ελλάδας δεν μπορούμε να προχωρήσουμε. Πρέπει να μας στηρίξει για να παραμείνουμε στα πάτρια εδάφη» κατέληξε μιλώντας στο ΘΕΜΑ ο κ.Ντίσιο.



«Πρόκειται για μια διαδικασία νομικά στημένη και πολιτικά κατευθυνόμενη από τους ακραίους εθνικιστές, που προσπαθούν να καλυφθούν πίσω από υποτιθέμενους νόμους και κανονισμούς, που επιδιώκουν να καταστρέψουν τις γέφυρες της συνύπαρξης με την ελληνική Εθνική Μειονότητα στην Αλβανία. Εμείς στεκόμαστε δίπλα και στηρίζουμε τον κ Ντίσιο. Κανείς δεν μπορεί να μας εκφοβήσει ή να μας αποθαρρύνει, απεναντίας ο πόλεμος και οι προσπάθειες μας δεν θα σταματήσουν ποτέ μέχρι την πλήρη εγγύηση και κατοχύρωση των βασικών μας ελευθεριών και δικαιωμάτων που μας ανήκουν από το Σύνταγμα της Αλβανικής Δημοκρατίας και της Βασικές Διεθνής Πράξεις» δήλωσε από την πλευρά του στο ΘΕΜΑ ο κ.Βασίλης Μπολάνος, πρόεδρος του κόμματος «Ομόνοια» που εκπροσωπεί την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία.


Την ίδια ώρα, αίσθηση προκαλούν οι δηλώσεις του ελληνικής καταγωγής υπουργού της κυβέρνησης Μπερίσα, Σπύρου Ξέρα, που υπεραμύνθηκε της απόφασης του αλβανικού δικαστηρίου, κατά του ομογενή, δηλώνοντας ευθέως πως : «πρέπει να γίνει σεβαστή η απόφαση του δικαστηρίου και να εφαρμοστεί η απόφαση και για τον Ναούμ Ντίσιο, αφού ουδείς είναι υπεράνω του νόμου».

Μασσαλία, η αρχαία ελληνική πόλη των Φωκαέων


Μασσαλία η αρχαία ελληνική πόλη των Φωκαέων πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης 2013.

«Γύρω στο 600 π.Χ οι Έλληνες ναυτικοί που ήρθανε από την Φώκαια της Μικράς Ασίας ίδρυσαν την Μασσαλία και ακτινοβόλησαν τον πολιτισμό στη Δύση»:

Επιγραφή των Γάλλων στην πόλη της Μασσαλίας.
Ετυμολογία. Η Πέττα που έγινε Αριστοξένη.
Νεολιθική κατοίκηση.
Η αρχαία Μασσαλία.
Εκ Μασσαλίας γνώρισαν το κρασί στην Γαλλία.
Μασσαλιανοί ωκεανοπόροι.
Τα ναυάγια της Μασσαλίας.
Πολιτική διοίκηση-νόμοι.
Ρωμαϊκή εποχή.
Νεώτεροι χρόνοι. «Σαπούνι Μασσαλίας»… εξ Ελλάδος.
Αρχαία ελληνικά έθιμα στην Μασσαλία. Ούζο… «προς χρήσιν στην Μασσαλία».
Επιφανείς εκ Μασσαλίας.
Έκθεση με θέμα ο «Θησαυρός των Μασσαλιωτών».

BRAINWASHING



A Synthesis of the Russian Textbook on Psychopolitics


PSYCHOPOLITICS—the art and science of asserting and maintain¬ing dominion over the thoughts and loyalties of individuals, officers, bureaus, and masses, and the effecting of the conquest of enemy nations through "mental healing."

AN ADDRESS BY BERIA

American students -at the* Lenin University, I welcome your attendance at these classes on Psychopolitics.Psychopolitics is an important if less known division of Geo-politics. It is less known because it must necessarily deal with highly educated personnel, the very top strata of "mental healing."By psychopolitics our chief goals are effectively carried forward. To produce a maximum of chaos in the culture of the enemy is our first most important step. Our fruits are grown in chaos, distrust, economic depression and scientific turmoil. At least a weary populace can seek peace only in our offered Communist State, at last only Communism can resolve the problems of the masses.
A psychopolitician must work hard to produce the maximum chaos in the fields of "mental healing." He must recruit and use all the agencies and facilities of "mental healing." He must labor to increase the personnel and facilities of "mental healing" until at last the entire field of mental science is entirely dominated by Communist principles and desires.
To achieve these goals the psychopolitician must crush every "home-grown" variety of mental healing in America. Actual teachings of James, Eddy and Pentecostal Bible faith healers amongst your misguided people must be swept aside. They must be discredited, defamed, arrested, stamped upon even by their own government until there is no credit in them and only Communist-oriented "healing" remains. You must work until every teacher of psychology unknowingly or-Knowingly teaches only Communist doctrine under the guise of "psychology." You must labor until every doctor and psychiatrist is either a psycho-politician or an unwitting assistant to our aims.
You must labor until we have dominion over the minds and bodies of every important person in your nation. You must achieve such disrepute for the state of insanity and such authority over its pronouncement that not one statesman so labeled could again be given credence by his people. You must work until suicide arising from mental imbalance is common and calls forth no general investigation or remark.
With the institutions for the insane you have in your country prisons which can hold a million persons and can hold them without civil rights or any hope of freedom. And upon these people can be practiced shock and surgery so that never again will they draw a sane breath. You must make these treatments common and accepted. And you must sweep aside any treatment or any group of persons seeking to treat by effective means.
You must dominate as respected men the fields of psychiatry and psychology. You must dominate the hospitals and universities. You must carry forward the myth that only a European doctor is competent in the field of insanity and thus excuse amongst you the high incidence of foreign birth and training. If and when we seize Vienna you shall have then a common ground of meeting and can come and take your instructions as worshippers of Freud along with other psychiatrists.
Psychopolitics is a solemn charge. With it you can erase our enemies as insects. You can cripple the efficiency of leaders by striking insanity into their families through the use of drugs! You can wipe them away with testimony as, to their insanity. By our technologies you can even bring about insanity itself when they seem too resistive.You can change their loyalties by psychopolitics. Given a short time with a psychopolitician you can alter forever the loyalty of a soldier in our hands or a statesman or a leader in his own country, or YOU can destroy his mind. However you labor under certain dangers, It may happen that remedies for our "treatments" may be discovered. It may occur that a public hue and cry may arise against "mental healing." It may thus occur that all mental healing might be placed in the hands of ministers and be taken out of the hands of our psychologists and psychiatrists. But the Capitalistic thirst for control, Capitalistic in¬humanity and a general public terror of insanity can be brought to guard against these things. But should they occur, should independent researchers actually discover means to undo psychopolitical pro¬cedures, you must not rest, you must not eat or sleep, you must not stint one tiniest bit of available money to campaign, against it, discredit it, strike it down and render it void. For by an effective means all our, actions and researches could be undone.In a Capitalistic state you are aided on all sides by the corruption of the philosophy of man and the times. You will discover that everything will aid you in your campaign to seize, control and use all "mental healing" to spread our doctrine and rid us of our enemies within their own borders.Use the courts, use the judges, use the Constitution of the country, use its medical societies and its laws to further our ends. Do not stint in your labor in this direction. And when you have succeeded you will discover that you can now effect your own legislation at will any you can, by careful organization of healing societies, by constant campaign about the terrors of society, by pretense as to your effec¬tiveness make your Capitalist himself, by his own appropriations, finance a large portion of the quiet Communist conquest of the nation.By psychopolitics create chaos. Leave a nation leaderless. Kill our enemies. And bring to Earth, through Communism, the greatest peace Man has ever known.Thank you.



EDITORIAL NOTE

From May 2, 1936, to October 10, 1039, I was a dues-paying member of the Communist Party, operating under my ,own name Kenneth Goff,


and also the alias John Keats. In 1939, I voluntarily appeared before the .Un-American Activities Committee in Washington, D. C, which was chairmaned at that time by Martin Dies, and my testimony can be found in Volume 9 of that year's Congressional Report.



During the period that I was a member of the Communist Party, I attended their school which was located at 113 E. Wells St., Mil¬waukee, Wisconsin, and operated under the name -Eugene Debs Labor School. Here we were trained in all phases of warfare, both psychological and physical, for the destruction of the Capitalistic society and Christian civilization. In one portion of cur studies we went thoroughly into the matter of psychopolitics. This was the art of capturing the minds of a nation through brainwashing and fake mental health—the subjecting of whole nations of people to the rule of the Kremlin by the capturing of their minds. We were taught that the degradation of the populace is less inhuman than their destruction by bombs, for to an animal who lives only once any life is sweeter than, death. The end of a war is the control of a conquered people. If a people can be conquered in the absence of war the end of the war will have been achieved without the destructions of war.During the past few years I have noted with horror the increase of psychopolitical warfare upon the American public. First in the brainwashing of our boys in Korea, and then in "the well-financed drive of mental health propaganda by left-wing pressure groups, wherein many of our states have passed Bills which can well be used by the enemies of America to subject to torture and imprison¬ment those who preach the gospel of our Lord and Saviour Jesus Christ, and who oppose the menace of Communism. A clear example of this can be seen in the Lucille Miller case. In this warfare the Communists have definitely stated: "You must recruit every agency of the nation marked for slaughter into a foaming hatred of religious healing."Another example of the warfare that is being waged can be seen in the attempt to establish a mental Siberia in Alaska, which was called for in the Alaskan Mental Health Bill. A careful study of this Bill will make you see at once that the land set aside under the allotment could not be for that small territory, and the Bill within itself establishes such authority that it could be turned into a prison camp under the guise of mental health for everyone who raises their voice "against Communism and- the hidden government operating in our nation.This book was used in underground schools, and contains the address of Beria to the American students in the Lenin University prior to 1936. The text in the book in general is from the Communist Manual of Instructions of Psychopolitical Warfare, and was used in America for the training of Communist cadre. The only revision in this book is the summary, which was added by the Communists after the atomic bomb came into being. In its contents you can see the diabolical plot of the enemies of Christ and America, as they seek to conquer our nation by subjecting the minds of our people to their will by various sinister means.This manual of the Communist Party should be in the hands of every loyal American, that they may be alerted to the fact that it is not always by armies and guns that a nation is conquered.

KENNETH GOFF

Friday, February 03, 2012

Η ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΗ «ΡΩΜΑΪΚΟΤΗΤΑ» ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ



Η ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΗ «ΡΩΜΑΪΚΟΤΗΤΑ» ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ



Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΗ «ΡΩΜΑΪΚΟΤΗΤΑ» ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ



ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΤΣΙΜΑΝΗΣ



1. Η κυρίαρχη ελληνικότητα


Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορούν, ιδιαίτερα μέσω του διαδικτύου, ιστορικού περιεχομένου μελέτες και επισημάνσεις με αντικείμενο το Βυζάντιο, από την ανάγνωσή των οποίων προκύπτει η ακόλουθη διαπίστωση: άλλος είναι ο φαινομενικός σκοπός των συντακτών τους και αλλού κατατείνουν συνειδητά και εμπρόθετα χωρίς όμως να το ομολογούν. Ενώ δηλαδή η προβαλλόμενη επιδίωξή τους είναι να αποδείξουν ότι ο όρος «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» είναι ιστορικώς αδόκιμος, το κύριο βάρος της επιχειρηματολογίας τους επικεντρώνεται υπόρρητα στη θεμελίωση των ακόλουθων θέσεών τους:


1. Οι υπήκοοι της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ως την πτώση της, το 15. αιώνα, ήταν ελληνόφωνοι Ρωμαίοι και τίποτα περισσότερο. Επομένως,


2. Η συνείδησή τους ήταν αποκλειστικά και μόνο ρωμαϊκή1.


Οι παραπάνω θέσεις –απόλυτα σεβαστές καθαυτές-- εντάσσονται πιθανώς στις «παρενέργειες» του μεταμοντερνισμού και ενδεχομένως ευνοούνται από την υπερατλαντικής προέλευσης αντίθεση προς το εθνικό κράτος, καθώς και από την ταυτόχρονη προβολή του πολυεθνικού κρατικού «μοντέλου» made in USA. Οι θέσεις, λοιπόν, αυτές υιοθετούνται στη χώρα μας από τους εκπροσώπους του ιστοριογραφικού αναθεωρητισμού και παίρνουν κάποτε τη μορφή ενός ανιστόρητου ελληνομηδενισμού που θεμελιώνεται στις ακόλουθες δύο κυρίαρχες συνιστώσες:


1. Η δήθεν ελληνικότητα του Βυζαντίου πρέπει να απορριφθεί, άρα,


2. Η ιστορική συνέχεια του ελληνισμού αποτελεί μύθο.Δεν αγνοώ ότι οι παραπάνω ελληνομηδενιστικές τάσεις τροφοδοτούνται και διαιωνίζονται, εκτός των άλλων, και από την απογοήτευση που προκαλείται εξαιτίας της γενικευμένης και παρατεταμένης παρακμής –για να μην πω αποσύνθεσης


-- --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


1 Για παράδειγμα, Clifton R. Fox, Τι είναι, αν είναι κάτι, ένας Βυζαντινός;


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


της πατρίδας μας σε κοινωνικό, ηθικό, διοικητικό, κρατικό, οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Ωστόσο, ούτε η αποκαρδιωτική αυτή διαπίστωση ούτε η διαχρονική ανεπάρκεια της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας έχουν σχέση με το θέμα που συζητάμε εδώ. Μπορεί αυτά όλα να ευνοούν μια τάση απαξίωσης παντός του ελληνικού, τα αίτια, όμως, της κακοδαιμονίας δεν τα αντιμετωπίζουμε ακρωτηριάζοντας το εθνικό παρελθόν μας με τον αποκλεισμό από αυτό της Αρχαίας Ελλάδας ούτε αμφισβητώντας την ιστορική «νομιμότητα» της παραδοχής ότι ο ελληνισμός επιβιώνει ως τις μέρες μας.Η ριζική διαφωνία μου με τις παραπάνω θέσεις έγκειται στην επιμονή των εκπροσώπων τους (ή, καλύτερα, στον ένθεο ζήλο και στο «ιερό» πάθος τους) να ταυτίσουν στην προκειμένη περίπτωση την έννοια της μεταβολής με την έννοια της οριστικής ρήξης, με σκοπό να αποδείξουν πως η ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους δεν είναι παρά ένας μύθος και ένα ιδεολόγημα.


2. Κατά τη γνώμη μου, η διαδρομή του ιστορικού χρόνου συνεπάγεται μεταβολές αλλά όχι πάντοτε και υποχρεωτικά ριζικές τομές. Ειδικότερα, πιστεύω πως η κάθε αλλαγή στην Ελληνική Ιστορία --και αυτό ισχύει και για τη Βυζαντινή περίοδο-- εμπεριέχει και ενσωματώνει το παλιό συνθέτοντάς το με το καινούργιο σε μια σειρά διαδοχικών πραγματοποιήσεων, στις οποίες οι έννοιες της μεταβολής και της συνακόλουθης διαφοράς δεν είναι ασυμβίβαστες με την έννοια της συνέχειας. Χωρίς αμφιβολία, το ιστορικό γεγονός του εκχριστιανισμού των Βυζαντινών Ελλήνων, καθώς και η προβληματική συμβίωση του ελληνικού με το χριστιανικό στοιχείο δεν είναι δυνατόν να παραθεωρηθούν. Πιστεύω, όμως, πως η εξέλιξη του ελληνισμού από την αρχαιότητα ως τους τελευταίους Βυζαντινούς αιώνες και από εκεί και πέρα ως το 19. αιώνα ήταν αδιάσπαστη και, άρα, το να μιλάμε για διαφορετικές φάσεις του ίδιου λαού, όπως έδειξε πολύ εύστοχα ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος3, αποτελεί τεκμηριωμένη επιστημονική αλήθεια.Ειδικότερα, τους ισχυρισμούς, σύμφωνα με τους οποίους η ελληνική συνείδηση κατά τους Βυζαντινούς χρόνους ήταν ανύπαρκτη και, επομένως, η ιστορική συνέχεια του ελληνισμού είχε διακοπεί, τους θεωρώ επιστημονικώς αθεμελίωτους και ανυπόστατους για τους ακόλουθους λόγους:1. Στην Ανατολική Αυτοκρατορία το κρατικά κυρίαρχο ρωμαϊκό στοιχείο βρισκόταν σε μεγάλη μειοψηφία, ενώ το στοιχείο που δημογραφικά/εθνολογικά υπερτερούσε κατά πολύ σε σύγκριση με αυτό ήταν το ελληνικό. Όσο για τις ζώνες πολιτιστικής επιρροής, μόνο βορείως της ιδεατής «Γραμμής Jirecek» (από το όνομα του Τσέχου ιστορικού Konstantin Jirecek), η οποία εκτείνεται από την πόλη Laçi της σημερινής Αλβανίας και περνώντας από τη Σόφια καταλήγει στον Εύξεινο Πόντο, έχουμε έντονη ρωμαϊκή παρουσία. Αντίθετα, νοτίως της γραμμής αυτής ο ελληνισμός επικρατεί από τον 4. κιόλας αιώνα. Ό,τι «ρωμαϊκό» είχε απομείνει στο Βυζάντιο ήταν η κρατική συγκρότηση, η οποία, όμως, όφειλε πολλά στα ελληνικά δάνεια, καθώς οι Ρωμαίοι Καίσαρες είχαν υποστεί μεγάλη επίδραση από τις ελληνιστικές μοναρχίες, στη βάση των οποίων υπήρχαν θεσμοί ελληνικοί 4.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


2 Και αυτό συνήθως το κάνουν σε λαθρόβιες ιστοσελίδες, στις οποίες αρθρογραφούν κατά κανόνα οι ίδιοι και οι οποίες έχουν δημιουργηθεί με μοναδικό σκοπό να υπηρετήσουν τη «μεγάλη ιδέα» του ελληνομηδενισμού. Tη διάδοση της ιδέας αυτής την έχουν αναλάβει περίπου εργολαβικά με τις θεματικά μονότονες καταχωρίσεις τους αλλά και με τη συστηματική διαδικτυακή μετακίνησή τους «από αναρ¬τήσεως εις ανάρτησιν», όπου, λειτουργώντας κάθε φορά ως «ουρά», επαναλαμβάνουν και διαχέουν στερεότυπα τις γνωστές θέσεις τους. Και αυτά όλα, βέβαια, με τη γενναιότητα και τη λεβεντιά των ανθρώπων που κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα!...3 Το Ελληνικό Έθνος, γένεση και διαμόρφωση του Νέου Ελληνισμού, Αθήνα, 2004.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πέρα τούτου, η ρωμαϊκή παράδοση είχε αρχίσει από τον 7ο κιόλας αιώνα να καταρρέει (εξαιτίας της de facto «εθνολογικής κάθαρσης» λόγω των αραβικών κατακτήσεων και, γενικότερα, του σταδιακού περιορισμού της Αυτοκρατορίας σε προαιώνια ελληνικά εδάφη) και να παραχωρεί πλέον τη θέση της στον Ελληνισμό και στην Εκκλησία, που θα συσπειρώσουν και θα ανασυγκροτήσουν όσα στοιχεία της Αυτοκρατορίας είχαν απομείνει Γράφει χαρακτηριστικά ο H. G. Wells: «Περί του Ανατολικού ή Βυζαντινού αυτού κράτους ομιλούν γενικώς ως εάν επρόκειτο περί συνεχίσεως της ρωμαϊκής παραδόσεως, ενώ εις την πραγματικότητα αυτό ήτο ανανέωσις της παραδόσεως του Αλεξάνδρου6. (…) Το Ανατολικόν κράτος, αφότου εχωρίσθη από το Δυτικόν, ωμιλούσε την ελληνικήν γλώσσαν, αποτελούσε δε συνέχειαν, αν και όχι εντελώς αγνήν, της ελληνικής παραδόσεως (…). Tο κράτος αυτό ήτο ελληνικόν και όχι λατινικόν. Oι Ρωμαίοι είχον έλθει και είχον φύγει πάλιν»7.2. Εξάλλου, η επίσημη γλώσσα της Ανατολικής Αυτοκρατορίας ήταν από τον 7ο κιόλας αιώνα η ελληνική, ενώ η κυριαρχία της είχε αναγνωριστεί έναν αιώνα νωρίτερα, όταν ο Ιουστινιανός, στο προοίμιο μιας «Νεαράς», ομολογούσε με βαριά καρδιά ότι η ελληνική προτιμήθηκε έναντι της λατινικής ως περισσότερο κατανοητή από τους υπηκόους (534 μ.Χ)8. Τοποθετημένη ανάμεσα στην Ασία και την Ευρώπη, η Κωνσταντινούπολη ενσωματώνει και αφομοιώνει ετερόκλιτους τυχοδιώκτες από Δύση και Ανατολή, για να τους μεταμορφώσει μέσα σε λίγο χρόνο σε Έλληνες και να τους κάνει να εγκαταλείψουν τα βάρβαρα ιδιώματά τους, γράφει ο Α. Rambaud, ώστε να μιλήσουν την καλλιεργημένη και εξελιγμένη γλώσσα της Βασιλεύουσας9. Η επικράτηση της ελληνικής δεν είναι απλή λεπτομέρεια, όπως επιμένουν να την παρουσιάζουν ορισμένοι… «Τα όρια της γλώσσας μου σημαίνουν τα όρια του κόσμου μου», σύμφωνα με τον Wittgenstein10. Με άλλα λόγια, η γλώσσα πλαισιοθετεί/οριοθετεί τον κόσμο του ομιλούντος, με την έννοια ότι η ιδιαιτερότητα, η λειτουργία και οι δυνατότητές της είναι ακριβώς τα μέσα και τα «σχήματα», χάρη στα οποία ο ομιλών, ως έλλογο ον, αντιλαμβάνεται, «ιδρύει», κατανοεί, μορφοποιεί και σημασιοδοτεί τον κόσμο που τον περιβάλλει. Αυτό κατά μείζονα λόγο ισχύει για την ελληνική, που υπήρξε ανέκαθεν το όργανο διαμόρφωσης, αφομοίωσης, διατήρησης και διάδοσης «της παιδεύσεως της ημετέρας», σύμφωνα με την έκφραση του Ισοκράτη11, δηλαδή μιας τεράστιας πνευματικής παράδοσης και μιας υπέρτερης πολιτιστικής πρότασης, που δεν είχαν μόνο κατακτήσει τους Βυζαντινούς, αλλά και ασκούσαν ακατανίκητη έλξη στους λαούς και εκτός των συνόρων της Αυτοκρατορίας.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


4 Διον. Ζακυθηνού, Το Βυζάντιον, Κράτος και Κοινωνία. Ιστορική ανασκόπησις, Αθήναι, 1951,σελ. 39.5 Όπ. παρ., σελ. 25.6 Η επισήμανση με έντονα γράμματα σε αυτό το άρθρο κάποιων φράσεων σε εντός εισαγωγικών παραθέματα είναι δική μου και δεν υπάρχει στα κείμενα των συγγραφέων.7 Παγκόσμιος Ιστορία, Βίβλος, Αθήναι 1952, τόμος Α΄, σσ. 636-637.8 «Κα ου τη πατρίω φωνή τον νόμον συνεγράψαμεν, αλλά ταύτη δη τη κοινή τε και Ελλάδι, ώστε άπασιν αυτόν είναι γνώριμον δια το πρόχειρον της ερμηνείας», Ιουστινιανού, Νεαραί, 52, 32-35. Πόση απέχθεια σε εκείνο το «ταύτη δη τη κοινή τε και Ελλάδι», ιδιαίτερα όταν η αναφορά στην ελ¬ληνική γίνεται κατ’ αντιπαράθεση προς την πατροπαράδοτη γλώσσα του αυτοκράτορα («ου τη πατρίω φωνή») !...Να σημειωθεί ότι από το 397 είχε ήδη επιτραπεί να εκδίδουν τα δικαστήρια αποφάσεις στα ελληνικά και από το 439 να συντάσσονται στα ελληνικά οι διαθήκες, Κωνσταντίνου Αμάντου, Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους, τόμος Α΄, ΟΕΔΒ, 19633 σελ. 52.9 Α. Rambaud, L’ ΕηPhίκ osopβο αν Τ είέβΐβ, Παρίσι, 1870, σελ. 539.10 Tractatus Logico-ίΙορΗίονζ, 5,6.11 Πανηγυρικός, 50, 1-8.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Όσο για τη λατινική, αυτή μετά τους πρώτους αιώνες είχε τελείως εξαφανιστεί και το μόνο που της είχε απομείνει ήταν κάποιες στερεότυπες φράσεις, γραμμένες με ελληνικούς χαρακτήρες και ακατάληπτες από τους πάντας, αλλά εκφωνούμενες κατά την άφιξη των επισήμων στην εκκλησία για λόγους παράδοσης. Για παράδειγμα, «Κρίστους. Δέους. Νοστερ. κουμ. σερβετ. ιμπεριουμ. βεστρουμ. περ. μουλτοσαννος. ετ. βόνος» (=Christus Deus noster conservet imperium vestrum per multos annos et bonos) (Περί Βασιλείου Τάξεως, 10. αιώνας μ.Χ.).12 -- Όσο αυτό το λατινο-greeklish είναι «ζωντανά» λατινικά, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς με αρκετή, βέβαια, δόση υπερβολής, άλλο τόσο ο όρος «Ρωμαίοι» αποδίδει αυθεντικά τους Βυζαντινούς Έλληνες!3. Και το πιο σημαντικό: όπως γράφει ο Διον Ζακυθηνός, «Τα ονόματα του Αριστοτέλους, του Πλάτωνος και του Ευκλείδου ήσαν γνώριμα εις ευρυτάτας μάζας του πληθυσμού του (Βυζαντίου ), η παιδεία του ήτο αποκλειστικώς ελληνική, όλαι δε αι πνευματικαί του εκδηλώσεις, ταπειναί ή γενναιότεραι, υπεβλήθησαν μονομερώς είς την πειθαρχίαν των Ελλήνων»13. Κατά τους Ν. H. Baynes-H.St.L.B. Moss «Η παιδεία του ελληνιστικού κόσμου που αναπτύχθηκε στα βασίλεια των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου συνεχίζεται και επηρεάζει βαθιά τα επιτεύγματα του Βυζαντίου. Γιατί οι Βυζαντινοί είναι χριστιανοί Αλεξανδρινοί. Στην τέχνη ακολουθούν τα ελληνιστικά πρότυπα˙ κληρονομούν τη ρητορική παράδοση, την φιλομάθεια, το θαυμασμό για το μεγάλο αιώνα της κλασσικής Ελλάδος, χαρακτηριστικά που διέκριναν τους μελετητές της εποχής του βασιλείου των Πτολεμαίων» 14. Με αυτά τα δεδομένα, μόνο τυχαίες δεν μπορούν να χαρακτηριστούν οι τάσεις «μιας γενικευμένης ‘επιστροφής’ στους αρχαίους Έλληνες και την κλασική παιδεία, που ξεκινούν ήδη από την εποχή του Φωτίου και του Αρέθα και συστηματοποιούνται μετά τη δημιουργία του Πανεπιστημίου από τον Κωνσταντίνο Θ΄ τον Μονομάχο, το 1054, και την επίδραση του Μιχαήλ Ψελλού και του Ιωάννη Ιταλού κατά τον 11ο αιώνα. Μετα τον 13ο αιώνα, αναπτύσσεται η μεγάλη ‘Παλαιολόγεια Αναγέννηση’ στα γράμματα και τις τέχνες, ιδιαίτερα στη ζωγραφική και τη μουσική, που συνιστούν μια κατ’ εξοχήν ελληνική πνευματική Αναγέννηση, η οποία προηγείται και τροφοδοτεί την ιταλική, και η οποία θα ανακοπεί βίαια μετά τον 15ο αιώνα»15. -- Στα παραπάνω δεδομένα θα μπορούσε να προστεθεί η μαρτυρία του Δημητρίου Κυδώνη και του Νικόλαου Καβάσιλα, σύμφωνα με την οποία η Θεσσαλονίκη, στις αρχές του 14. αιώνα, φιλοδοξούσε να μιμηθεί την Αρχαία Αθήνα και αναδεικνυόταν κέντρο ελληνικών σπουδών, οι οποίες κατακτούσαν ευρύτατα στρώματα του λαού16.Με την ευκαιρία, δυσκολεύομαι να κατανοήσω την αβασάνιστη απόρριψη των αναρίθμητων αναφορών στον ελληνικό χαρακτήρα του Βυζαντίου, στην οποία προβαίνουν οι ρωμαιολάτρες και οι λοιποί ελληνομηδενιστές, με την αιτιολογία ότι αυτές εντοπίζονται τάχα σε λόγια κείμενα. Οι λόγιοι, όμως, δε ζουν και δε δραστηριοποιούντα ερήμην του λαού.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


12 Ιστορία της Ελληνικής Γλώσσας, Αθήνα, 1999, σελ.137.13 Διον. Ζακυθηνού, όπ. παρ., σελ.73. Πρβλ. και σσ. 64-65.14 Byzantium , An Introduction to East Roman Civilization , (ελλ. μτφρ.Δ. Σακκά, Βυζάντιο, Εισαγωγή στο Βυζαντινό Πολιτισμό), εκδ. Δ. Παπαδήμας, Αθήνα, 1988, σελ. 23.15 Γ. Καραμπελιά, 1204, η διαμόρφωση του νεώτερου Ελληνισμού, Εισαγωγή.16 Απόστ. Ε. Βακαλόπουλου, Νέος ελληνισμός. Οι ρίζες, η καταγωγή των Ελλήνων και η δια¬μόρφωση του Έθνους, [1204 - μέσα 15ου αιώνα], Εκδ. Οίκος Αντωνίου Σταμούλη, 2008, σσ.98-99.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ανήκουν σε αυτόν, προέρχονται από αυτόν και επηρεάζονται από αυτόν. Και επειδή οι διανοητικές «κεραίες» τους είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες και η παιδεία τους ευρύτερη και πιο βαθιά, επιστρέφουν στο λαό και, όπως συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις, γίνονται δι¬καιωματικά οι πνευματικοί ηγέτες του και καθοδηγητές του. Έχοντας αποκτήσει μάλιστα, χάρη στις ενοράσεις και την ακονισμένη κρίση τους, οξεία συνείδηση καταστάσεων, τολμούν κάποτε, αψηφώντας τους κινδύνους, να βροντοφωνάξουν τα πράγματα με το αληθινό τους όνομα. Όπως έκανε ο Ψελλός, όταν απάντησε στις επικρίσεις του παλιού φίλου του Ιωάννη Ξιφιλίνου, που καταμαρτυρούσε στον Ψελλό υπερβολική προσήλωση στον Πλάτωνα και ανεπίτρεπτη ελευθερία σκέψης. Στην απάντησή του, λοιπόν, αυτή, στην οποία υπολανθάνει ένα δύσκολα συγκαλυπτόμενο πνεύμα εξέγερσης, ο Ψελλός θα διαδηλώσει την προσήλωσή του στον Αθηναίο φιλόσοφο («Εμός ο Πλάτων, αγιώτατε και σοφώτατε, εμός, ω γη και ήλιε»)17 και θα υπεραμυνθεί της λογικής σκέψης ως πολύτιμου οργάνου για την αναζήτηση και εύρεση της αλήθειας («το γαρ συλλογίζεσθαι, αδελφέ, ούτε δόγμα εστί της Εκκλησίας αλλότριον ούτε θέσις τις των κατά φιλοσοφίαν παράδοξος, αλλ' ή μόνον όργανον αληθείας και ζητουμένου πράγματος εύρεσις»)18. Είναι κάτι σαν ένα πρώιμο μανιφέστο ελληνικότητας, που σε μια περισσότερο απερίφραστη μορφή του θα το βρούμε στο «Εσμέν γαρ ουν (…) Έλληνες το γένος, ως ή τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί»19 του Γεώργιου Γεμιστού Πλήθωνα, μερικούς αιώνες αργότερα.Είναι επιεικώς κουτοπόνηρο να θεωρούμε τη δυσφήμηση, το διασυρμό και ουσιαστικά την απαγόρευση του όρου «Έλληνας» στο Βυζάντιο κάτι το φυσιολογικό και το αποδεκτό και την ίδια στιγμή να «βυζαντινολογούμε» για το αν και κατά πόσο ο όρος «Έλληνας» ήταν σε χρήση στους βυζαντινούς ή τους μεταβυζαντινούς χρόνους, καθώς και για το αν ο όρος αυτός είχε στη γλώσσα του λαού εθνολογική υποδήλωση ή παρέπεμπε απλώς σε όντα με υπερφυσικές δυνάμεις και εξαιρετική γενναιότητα. Και είναι τουλάχιστον υποκριτικό να αντιπαρερχόμαστε τη «συνειδησιακή εθνοκάθαρση», στην οποία είχε υποβληθεί ο ελληνισμός επί σειρά αιώνων προκειμένου να ενστερνιστεί την καθεστωτική «ρωμαϊκότητα», και την ίδια στιγμή όχι μόνο να υπεραμυνόμαστε αυτής της «ρωμαϊκότητας» θεωρώντας την κάτι το λογικό, το αυτονόητο και το ιστορικά «καθαγιασμένο», όχι μόνο να αποσιωπούμε το ότι η εν λόγω ρωμαϊκότητα συγκάλυπτε απλώς την πανταχού παρούσα βυζαντινή ελληνικότητα, αλλά και με ένα μορφασμό βαθιάς περιφρόνησης να απορρίπτουμε ως «λόγιες» τις πάμπολλες μαρτυρίες, όπου διατρανώνεται η παρουσία και η συνέχεια της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Λες και είναι πρωτόγνωρο να φωτίζεται ένας λαός από τους πνευματικούς ηγέτες του, οι οποίοι οραματίζονται και επισπεύδουν τις εξελίξεις μόνο όταν έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για την ανατολή των καινούργιων ιδεών. Λες και οι εθνικές συνειδήσεις προκύπτουν δια παρθενογενέσεως και δεν απορρέουν από το υπόγειο ρεύμα πεποιθήσεων, παραδοχών, αξιών, ηθών και εθίμων, το οποίο παρακολουθεί ένα λαό στις διαδοχικές φάσεις της ιστορικής διαδρομής του!


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


17 . Κ. Ν. Σάθα, Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη, τόμ. 5, σελ. 44418 Όπ. παρ., σελ. 447.19 Σπυρίδωνος Λάμπρου, Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά, τόμ. Γ΄, σελ. 247.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
2. «Ένα πουκάμισο αδειανό»
Αν, λοιπόν, μετά τους πρώτους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το ελληνικό στοιχείο εθνολογικά υπερτερούσε κατά πολύ, ενώ το ρωμαϊκό ήταν από ανύπαρκτο έως αμελητέο, αν η γλώσσα και η παιδεία αυτών των «χριστιανών Αλεξανδρινών» του Βυζαντίου ήταν, όπως είπαμε, αμιγώς ελληνικές, αν τα ήθη και τα έθιμά τους ήταν επίσης ακραιφνώς ελληνικά, αν ο πολιτισμός που τους διαπερνούσε είχε ως σταθερή βάση αναφοράς του την κλασική Ελλάδα και, επιπλέον: αν οι άνθρωποι αυτοί στην πολύ μεγάλη αν όχι και τη συντριπτική πλειονότητά τους (από την οποία πρέπει να εξαιρέσουμε ασφαλώς τους αυλικούς αγορητές και τους καθεστωτικούς «υμνωδούς»20) δεν ήξεραν ούτε μια λέξη λατινική, δεν είχαν διαβάσει ποτέ τους ούτε ένα στίχο από Λατί¬νο συγγραφέα και --πιθανότατα-- δεν είχαν ακούσει το παραμικρό για Καρχηδονιακούς Πολέμους ή για κοινωνικούς αγώνες στη Ρώμη, τότε ποια ήταν επί τέλους εκείνα τα γνωρίσματα που τους έκαναν να αυτοπροσδιορίζονται «Ρωμαίοι»; Η ζωηρή ή η θολή ανάμνηση της μεταφοράς της πρωτεύουσας της Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην παλαιά αποικία των Μεγαρέων Βυζάντιο (τη «Νέα Ρώμη») εκ μέρους του Μ. Κωνσταντίνου, το 330 μ.Χ., θα μπορούσε άραγε να αποτελέσει «αποχρώσα αιτία» ικανή να δημιουργήσει τη συνείδηση «ρωμαϊκότητας»;21Πριν δοθεί απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, επιβάλλονται κάποιες διευκρινίσεις: ουδείς ασφαλώς θα διενοείτο να αμφισβητήσει το αυτονόητο και το πανθομολογούμενο, ότι δηλαδή η χριστιανική ρωμαϊκή ιδέα είχε κατακτήσει ευρύτατα πλήθη αποτελώντας ένα είδος κυρίαρχης ιδεολογίας, με αποτέλεσμα οι Βυζαντινοί Έλληνες να αυτοπροσδιορίζονται «Ρωμαίοι». Στη συνείδηση των υπηκόων/πιστών της Αυτοκρατορίας η ιδέα αυτή αποτελούσε μια μεγαλειώδη σύνθεση της ρωμαϊκής πολιτικο-στρατιωτικής οικουμενικότητας και της πανανθρώπινης εξ Αποκαλύψεως αλήθειας σχετικά με τον αληθινό Θεό – μια σύνθεση προορισμένη να παγιώσει την ειρήνη μεταξύ των εθνών και να οδηγήσει τους ανθρώπους στην ηθική αναγέννησή τους. Ωστόσο, εκείνο που υποστηρίζεται εδώ είναι το εξής: με αφετηρία την παραπάνω παραδοχή, δε «νομιμοποιείται» κανείς ιστορικά να συναγάγει ότι η ελληνική συνείδηση κατά τους Βυζαντινούς χρόνους ήταν ανύπαρκτη και ότι η ιστορική συνέχεια του ελληνισμού είχε διασπαστεί. Το αντίθετο μάλιστα. Η ρωμαϊκότητα των Βυζαντινών μπορεί να ανταποκρινόταν αρχικά στα ιστορικά δεδομένα της εποχής και στη συνέχεια να διατηρήθηκε ακόμη και μετά την Άλωση, ωστόσο, μετά τους πρώτους αιώνες της Αυτοκρατορίας, είχε καταντήσει ένας απλός τύπος, ένας λόγος κενός. Οπότε «Ρωμαίος», στην πραγματικότητα, σήμαινε «Έλληνας»22.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


20 Πολύ περισσότερο: η επίκληση και η παράθεση εντελώς ανεπεξέργαστων «σεντονιών» με κείμενα αυλικών αγορητών ή καθεστωτικών «υμνωδών», τα οποία ανασύρονται από τον TLG με κατάχρηση της διαδικασίας «αντιγραφή - επικόλληση» δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να υποστηρίξει κανείς τη ρωμαϊκότητα των Βυζαντινών…21 Η αμφισβήτηση της ρωμαϊκότητας των Βυζαντινών δεν έχει καμιά σχέση με αξιολογικές αποτιμήσεις, αλλά σχετίζεται με την επεξεργασία των ιστορικών δεδομένων. Κατά τα άλλα, ο υπογραφόμενος, ο οποίος έχει γνωρίσει τους Ρωμαίους μέσα από την Ιστορία και τη Γραμματεία τους, τρέφει απεριόριστο θαυμασμό για αυτούς τους σοβαρούς, πειθαρχημένους, πρακτικούς, ουσιαστικούς και αποτελεσματικούς ανθρώπους, οι οποίοι, επιπλέον, υπήρξαν λαμπροί μαθητές των Ελλήνων. Για τους ανθρώπους που αναδείχτηκαν κοσμοκράτορες, επειδή διέπρεψαν στον τομέα της κρατικής συγκρότησης, της διοικητικής οργάνωσης και της νομοθεσίας και τοποθέτησαν στο κέντρο του πολιτισμού τους ιδέες/αξίες όπως η gravitas, η auctoritas και η constantia, στις οποίες ο ελληνικός πολιτισμός δεν έχει να επιδείξει, δυστυχώς. ιδιαίτερη προσήλωση… (Εννοείται ότι μιλάμε για τους αληθινούς Ρωμαίους, όχι για τα μεταλλαγμένα ιδεοληπτικά υποκατάστατα στη σκέψη των ρωμαιόπληκτων εκπροσώπων του καθ’ ημάς νεοφαναριωτισμού!).


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ας επιμείνουμε λίγο περισσότερο στο θέμα: ο προσδιορισμός των Ελλήνων ως «Ρωμαίων» τι ακριβώς θα μπορούσε να σημαίνει; Κατά τη γνώμη μου, ένα από τα τρία: είτε ότι οι Έλληνες ως έθνος ταυτίζονταν με τους Ρωμαίους είτε ότι ο όρος «Ρωμαίοι» δήλωνε απλώς υπηκοότητα και όχι εθνικότητα είτε, τέλος, ότι ο όρος «Ρωμαίοι» εχρησιμοποιείτο απλώς αντί του όρου «Έλληνες». Αν ίσχυε το πρώτο, τότε έχουμε παραβίαση της λογικής αρχής της ταυτότητας, σύμφωνα με την οποία κάθε έννοια ισούται με τον εαυτό της ή με το σύνολο των γνωρισμάτων της. Να σημειωθεί πως οι Έλληνες είχαν «ενιαία ιστορική παράδοση» και «συνολική πολιτισμική συνείδηση» όταν υποτάχτηκαν στους Ρωμαίους23 και ότι οι Ρωμαίοι έδωσαν, βέβαια, το 212 μ.Χ. στους Έλληνες τη ρωμαϊκή υπηκοότητα και την προσωνυμία «Ρωμαίοι» για λόγους φορολογικούς και στρατολογικούς, σεβάστηκαν, όμως, την ελληνική τους συ¬νείδηση που ήταν αλληλένδετη με το εθνικό τους όνομα και δεν επιχείρησαν να την αλλοιώσουν. Άλλωστε, η άρση των διωγμών κατά χριστιανών και, πολύ περισσότερο, η αρνητική νοηματική φόρτιση των λέξεων «Έλλην» / «ελληνισμός» λόγω της ταύτισής τους με την ειδωλολατρία θα συντελεσθούν αργότερα. Αν, πάλι, ίσχυε το δεύτερο, δηλαδή αν ο όρος «Ρωμαίοι» δήλωνε υπηκοότητα και όχι εθνικότητα και, άρα, οι Έλληνες δεν ταυτίζονταν ως έθνος με τους Ρωμαίους, τότε αναπόφευκτα οδηγούμαστε στην τρίτη και επικρατέστε¬ρη εκδοχή: από κάποια χρονική περίοδο και μετά, λόγω του ουσιαστικού εξελληνισμού της Αυτοκρατορίας, ο ήδη καθιερωμένος όρος «Ρωμαίοι» χρησιμοποιήθηκε στην πραγματικότητα ως ένας εύσχημος τρόπος για να πει κανείς «Έλληνες» χωρίς όμως να προφέρει την κακόσημη λέξη. Οπότε η «ρωμαϊκότητα» των Ελλήνων, ανεξαρτήτως των συνθηκών της προέλευσής της, κατέληξε να είναι στ’ αλήθεια μια ιδιότητα ψευδεπίγραφη. Όχι γιατί έλειπαν οι τυπικοί όροι της γνησιότητας (αυτοί υπήρχαν και με το παραπάνω), αλλά γιατί, λόγω της ριζικής αλλαγής των δεδομένων και συγκεκριμένα της de facto μετατροπής του κράτους σε ελληνικό μετά τους πρώτους αιώνες, οι ουσιαστικοί όροι της γνησιότητας ήταν πλέον ανύπαρκτοι.Επομένως, αν, παρ’ όλα αυτά, οι Βυζαντινοί επέμεναν να αυτοπροσδιορίζονται «Ρωμαίοι, πρέπει να θεωρήσουμε την επιμονή αυτή ως το προϊόν της συστηματικής καθοδήγησης και «κατήχησης» --αν όχι και της «πλύσης εγκεφάλου»-- στις οποίες το Κράτος και η Εκκλησία είχαν υποβάλει επί αιώνες τους υπηκόους/πιστούς για κάποιους από τους παρακάτω λόγους ή και για όλους μαζί:
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------22 Κατά τον Sture Linnér , μολονότι οι Βυζαντινοί ένιωθαν υπερήφανοι ως κληρονόμοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, «είχαν πάντοτε συνείδηση του ελληνικού τους παρελθόντος». Επίσης: «Την ώρα που η πολιτική εξουσία κατέρρεε, οι Βυζαντινοί κρατούνταν γερά από τη μεγάλη τους πολιτιστική περιουσία. Σε έναν κόσμο που θαύμαζε όλο και περσότερο την αρχαία ελληνική παιδεία, εκείνοι διεκδικούσαν το δικαίωμα να είναι Έλληνες, άμεσοι κληρονόμοι των ποιητών και των φιλοσόφων, των ιστορικών και των επιστημόνων της Ελλάδας των περασμένων αιώνων», Bysantinsk Kulturhistoria (ελλ. μτφρ. Ζαννή Ψάλτη, Ιστορία του Βυζαντινού Πολιτισμού), Εκδόσεις Γκοβόστη, Αθήνα, 1999, σσ. 219-220.23 Φ. Κ. Βώρου, Δοκίμιο ανίχνευσης της διαμορφούμενης κατά το 18ο αιώνα εθνικής συνείδη¬σης των Ελλήνων στο έργο του Ρήγα Φεραίου - Βελεστινλή (αναβίωση των όρων αυτοπροσ-διορισμού των Ελλήνων - Γραικών), Εισήγηση σε συνέδριο για το έργο του Ρήγα Βελεστινλή με πρωτοβουλία του Δημητρίου Καραμπερόπουλου ως Προέδρου της Επιστημονικής Εται¬ρείας Μελέτης Φερών - Βελεστίνου - Ρήγα.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1. Απέχθεια προς τον αρνητικά φορτισμένο όρο «Έλληνας». -- Σημειωτέον ότι το φόβητρο της «ειδωλολατρίας» δεν έπαψε ποτέ να κατατρύχει τους εκπροσώπους της Εκκλησίας. Ακόμη και το 18 αιώνα θα βρούμε μια εξέχουσα φυσιογνωμία σαν τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό να διδάσκει τον απλό λαό: «Δεν είσθενε Έλληνες, δεν είσθενε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ’ είσθενε ευσεβείς ορθόδοξοι χριστιανοί». Αυτό που συνέβη στο Βυζάντιο και που το χαρακτηρίσαμε παραπάνω «συνειδησιακή εθνοκάθαρση» του ελληνισμού είναι στ’ αλήθεια κάτι το πρωτοφανές. Οι Βυζαντινοί (και ήδη χριστιανοί) Έλληνες να είναι από κάθε άποψη Έλληνες, αλλά να υποχρεώνονται να αυτοπροσδιορίζονται «Ρωμαίοι», επειδή το αληθινό τους όνομα είχε διασυρθεί σημασιολογικά, με αποτέλεσμα να δηλώνει το μη χριστιανό και συγκεκριμένα τον «ειδωλολάτρη»24. Για την ιστορία μάλιστα προσθέτω ότι στην Αρχαία Ελλάδα ποτέ δε λατρεύτηκαν είδωλα. Οι Έλληνες υπήρξαν ασφαλώς παγανιστές (;) πριν εκχριστιανισθούν, δεν υπήρξαν, όμως, ποτέ ειδωλολάτρες25 -– τουλάχιστον περισσότερο ειδωλολάτρες από τους εικονολάτρες χριστιανούς και κατά τα άλλα, βέβαια, διώκτες των «ειδώλων» !...2. Εξυπηρέτηση εξωτερικών σχέσεων και διπλωματικών σκοπιμοτήτων στο πλαίσιο της οικονομικοπολιτικής διαμάχης με το λατινικό στοιχείο και, παράλληλα, σκληρές αντιπαραθέσεις με τον παπισμό με αφετηρία τη δογματική διελκυστίνδα και τα υποκρυπτόμενα σ’ αυτήν κρατικά συμφέροντα. -- Πραγματικά, πίσω από την εμμονή στη «ρωμαϊκότητα» υπήρχαν θρησκευτικές σκοπιμότητες και κρατικά συμφέροντα που διαπλέκονταν μεταξύ τους και υποστηρίζονταν αμοιβαία. Σημείο, μάλιστα, σύγκλισής τους ήταν ο αδιάλλακτος αποκλεισμός του ονόματος «Έλλην» ως όρου που θα μπορούσε να υποκαταστήσει τον όρο «Ρωμαίος». Ο επίσκοπος Κρεμώνας Λιουτπράνδος διηγείται ότι κατά την πρεσβεία του προς τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά (963-969) του είχε μεταφέρει μια επιστολή του πάπα, στην οποία ο Νικηφόρος ονομαζόταν «Αυτοκράτωρ των Ελλήνων» και ο Όθων ο Α΄ «Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων». Το αποτέλεσμα ήταν να προκληθεί στο Βυζάντιο κάτι σαν νευρική κρίση. Οι «Γραικοί», γράφει ο Λιουτπράνδος, καταριόνταν τη θάλασσα, που, αντί να βυθίσει το πλοίο του πάπα, το άφησε να φτάσει σώο στην Κωνσταντινούπολη και να μεταφέρει τόση ανοσιότητα!26. Πανικός, λοιπόν, στο Κράτος και στην Εκκλησία, επειδή, μεταξύ άλλων, οι Έλληνες ονομάστηκαν με το αληθινό τους όνομα και όχι «Ρωμαίοι» από τον πάπα, ο οποίος, ακόμη και αν εξυπηρετούσε σκοπιμότητες (και πιθανότατα εξυπηρετούσε), στήριξε αυτή την ονομασία σε ακλόνητη ιστορική βάση27.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


24 Με αφετηρία μάλιστα τον 5ο με 6ο μ.Χ. αιώνα, οι Έλληνες θα χρησιμοποιήσουν επιπροσθέτως την ονομασία «Γραικοί», σε μια προσπάθεια να υπογραμμίσουν την ιστορική τους ιδιαιτερότητα και να αντιδιασταλούν από τους υπόλοιπους «Ρωμαίους» της αυτοκρατορίας. Ο ιστορικός Πρίσκος αφηγείται ότι ως μέλος μιας διπλωματικής αποστολής εκ μέρους του Θεοδοσίου του Β΄ είχε βρεθεί στην αυλή του Αττίλα, λίγο πριν από το 450. Εκεί συνάντησε κάποιον, ο οποίος έμοιαζε με Σκύθη ευγενή και ο οποίος τον χαιρέτησε στα ελληνικά. Ο Πρίσκος, από περιέργεια για τα ελληνικά του συνομιλητή του, ζήτησε από αυτόν λεπτομέρειες σχετικά με το ποιος είναι, οπότε γελώντας ο τελευταίος του δήλωσε «Γραικός μεν είναι το γένος, κατ’ εμπορίαν δε ες το Βιμινάκιον εληλυθέναι την προς τω Ίστρω Μυσών πόλιν» (Απόσπασμα 8, 458-479). Ωστόσο, το όνομα Γραικοί ήταν πανάρχαιο, όπως φαίνεται και από τη σχετική αναφορά του Αριστοτέλη: «αύτη δ’ εστίν (η Ελλάς η Αρχαία) η περί Δωδώνην και τον Αχελώον˙ ούτος γαρ πολλαχού το ρεύμα μεταβέβληκεν˙ ώκουν γαρ οι Σελλοί ενταύθα και οι καλούμενοι τότε μεν Γραικοί νυν δ’ ΄Ελληνες» (Μετεωρολογικά, 352 α 35 - b 3).25 «Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε (ο Χριστιανισμός) κατά του κλασσικού κόσμου ήτο η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι’ ην κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες», Νκολάου Τωμαδάκη, Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν , τόμος Α 2, Αθήναι, 1956, σελ. 24.26 Διον. Ζακυθηνού, όπ. παρ., σσ. 30-31


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Σε επίσης ακλόνητη ιστορική βάση στηριζόταν και το περιεχόμενο της επιστολής του Αυτοκράτορα Λουδοβίκου του Β΄ στον Αυτοκράτορα Βασίλειο τον Α΄, έναν αιώνα νωρίτερα (το 871 μ.Χ.). Εκεί τονιζόταν ότι πραγματικός Ρωμαίος Αυτοκράτορας είναι όποιος κατέχει την παλαιά Ρώμη. Και ότι οι Έλληνες δεν είχαν το δικαίωμα να εμφανίζονται ως αυτοκράτορες της Ρώμης όχι μόνο γιατί ήταν κακόδοξοι, αλλά και γιατί: α) Εγκατέλειψαν την παλαιά Ρώμη. β) Αντικατέστησαν τη λατινική γλώσσα με κάποια άλλη (την ελληνική.). Και γ) Απεμπόλησαν τη ρωμαϊκή εθνικότητα και απέκτησαν μια εθνικότητα τελείως διαφορετική (την ελληνική)28.3. Ανάγκη διατήρησης και διεύρυνσης της ορθόδοξης χριστιανικής επιρροής μέσα από την προβολή μιας «ξεθυμασμένης», έστω, ρωμαϊκής οικουμενικότη¬τας. Και, αντιστρόφως, αγώνας για διάσωση και ενίσχυση της ρωμαϊκής οικουμενικότητας με τη βοήθεια της χριστιανικής πίστης και της πνευματικής ακτινοβολίας της Εκκλησίας.-- Για τους Βυζαντινούς Έλληνες η αποκλειστική και καθολικώς αναγνωριζόμενη επίγεια βασιλεία είναι η εκχριστιανισθείσα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία - γι’ αυτό και ο πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης, σε επιστολή του προς τον ηγεμόνα της Ρωσίας, το 1393, θα τονίσει το εξής: οποιοσδήποτε άλλος χριστιανός ηγεμόνας εκτός από το Βυζαντινό αυτοκράτορα αποδίδει στον εαυτό του την ιδιότητα του βασιλέα, ουσιαστικά προβαίνει σε ενέργεια βίαιη, παράνομη και αντίθετη προς τη φυσική τάξη των πραγμάτων29. Σε τελευταία ανάλυση, η περιφρούρηση της ρωμαϊκής οικουμενικότητας αποτέλεσε υπέρτατη κρατική προτεραιότητα, αφού μέσω αυτής είχαν επί αιώνες αναχαιτιστεί και τεθεί υπό έλεγχο κεντρόφυγες και διασπαστικές τάσεις στο εσωτερικό της Αυτοκρατορίας λόγω ιδεολογικών, εθνικών και θρη¬σκευτικών αντιθέσεων. «Το γένος των Ρωμαίων ήταν μια αναλυτική κατηγο¬ρία που έχανε τη λειτουργικότητά της. Έμοιαζε με ψεύτικη ταυτότητα, ήταν μια δυσεξήγητη ονομασία. (…) Η πολιτική σκοπιμότητα της ψεύτικης καταγωγής μπορούσε να προκαλέσει σύγχυση, όμως η προσωνυμία Ρωμαίοι διατηρήθηκε όσο και το Βυζαντινό Κράτος, χάρη στην ιδεολογία της οικουμένης»30.4. Αυτόβουλη και ολόψυχη ταύτιση του χριστιανισμού με την ανάμνηση του ρωμαϊκού imperium, χάρη στο οποίο η Εκκλησία, από θύμα διωγμών που ήταν αρχικά, είχε τελικά μετατραπεί σε διώκτη...


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


27 Αξίζει να σημειωθεί ότι, παρά τη «ρωμαιοπληξία» του Κράτους και της Εκκλησίας, ο αποδιοπομπαίος όρος «Έλλην» εμφανίζεται προς το τέλος ως ισότιμος προς τον όρο «Ρωμαίος» και μάλιστα σε επίπεδο επίσημου Βυζαντίου, το οποίο, «την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενον», στέργει σε ένα συγκερασμό του Ρωμαϊκού και του Ελληνικού στοιχείου στη λέξη «Ρωμέλληνες»: ο ανώνυμος συντάκτης του Πανηγυρικού εις Μανουήλ και Ιωάννην Παλαιολόγους αναφέρεται σε «γένος έν το επισημότατόν τε και κάλλιστον, ους και ει τις Ρωμέλληνας είποι, καλώς αν είποι» (Σπ. Λάμπρου, Παλαιολόγεια και Πελοποννησιακά, , τόμ. Γ’, 1926, σελ. 152). Βέβαια, το στοιχείο στην πραγματικότητα ήταν πριν από αιώνες ήδη μόνο ένα, δηλαδή το ελληνικό. Το να ακουστεί, όμως, και να προβληθεί επισήμως ο όρος «Ρωμέλληνες» εκεί όπου, παλιότερα, είχαν προηγηθεί τα γνωστά κωμικοτραγικά επεισόδια με την πρεσβεία του Λιουτπράνδου σημαίνει ότι η πίεση τον πραγμάτων για την αποκατάσταση και τυπικά του Ελληνισμού ήταν τη φορά ετούτη πολύ ισχυρότερη από τις σκοπιμότητες και τις ιδεοληπτικές προσκολλήσεις στην καθεστωτική «ρωμαϊκότητα».28 Ιωάννη Ρωμανίδη, Φράγκοι, Ρωμαίοι, Φεουδαλισμός και Δόγμα, http://www.romanity.org/htm/rom.e.04.fragkoi_romaioi_feoudalismos_kai_dogma .01.htm29 Δ. Ζακυθηνός, όπ. παρ., σελ. 3130 Πάρι Γουναρίδη, Γένος Ρωμαίων: Βυζαντινές και Νεοελληνικές Ερμηνείες , Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν, Αθήνα, 1996, σελ. 14.


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Μακρύς και θλιβερός είναι ο κατάλογος των διωγμών που ασκήθηκαν από τη συντονισμένη δράση της Εκκλησίας και του κράτους εναντίον των υπολειμμάτων της αρχαίας θρησκείας. Από την εποχή του Θεοδοσιανού Κώδικα, τον 4ο αιώνα, ως και τον 6ο αιώνα τα στίφη των φανατισμένων πιστών, με την ανοχή ή και την ενθάρρυνση των μηχανισμών της εξουσίας, θα προβούν σε καταστροφές μνημείων και έργων τέχνης, ακόμη και σε θανατώσεις αντιφρονούντων31, ενώ το ελληνικό πνεύμα, ανεξαρτήτως ή και σε πείσμα των τιμών που απολάμβανε στο χώρο της παιδείας --και παρά τη συμβολή του χριστιανισμού στον εξελληνισμό της αυτοκρατορίας32-- θα αποτελέσει θύμα των παλινωδιών της εκκλησιαστικής αδιαλλαξίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα «αναθέματα» κατά της Ελληνι¬κής Φιλοσοφίας που διαβάζονταν παλαιότερα την Κυριακή της Ορθοδοξίας και περιέχονται στο «Συνοδικό» της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου (787 μ.Χ.). Εν¬δεικτικά παραθέτω ένα από αυτά: «Τοις τα Ελληνικά διεξιούσι μαθήματα, και μη δια παίδευσιν μόνον ταύτα παιδευομένοις, αλλά και ταις δόξαις αυτών ταις ματαίαις επομένοις, και ως αληθέσι πιστεύουσι (…) Ανάθεμα». Και, τέλος,5. Αδιάλλακτη προσκόλληση, λόγω κεκτημένης ταχύτητας και παράδοσης, σε ένα κενό περιεχομένου ρωμαϊκό γόητρο, στενά συνδεδεμένο με το στοιχείο της μεγαλομανίας και της ματαιοδοξίας, που είχαν αμετακίνητα εδραιωθεί στον εσώτατο ψυχισμό του διοικητικού και τού εκκλησιαστικού κατεστημένου. -- Εύγλωττα είναι όσα παρατηρούσε ο Κ. Κούμας για τους κληρο¬νόμους και τους διαπρύσιους ζηλωτές της αντίληψης αυτής Φαναριώτες: «Ονομάσαντες εαυτούς περίβλεπτον γένος των Ρωμαίων (βλασφημίαν ήκουαν, αν τους ονόμαζέ τις Γραικούς ή Έλληνας) δεν ήθελαν να έχουν κοινωνίαν με τους αναξίους της συγγενείας των πραγματευτάς ή τεχνίτας»33. Γι’ αυτό και ο Φαναριώτης Καταρτζής θα διεξαγάγει αγώνα εναντίον του ονόματος «Έλλην», χαρακτηρίζοντας τη ροπή προς την «ελληνική παιδεία και γλώσσα που μερικοί σπουδαίοι μας ακολουθούν, ώστε που το’ χουν τιμή τους να επιγράφουνται κ’ Έλληνες, (…) ανάξιο πράγμα σ’ έναν Ρωμηό χρι¬στιανό»34.Επομένως, η δήθεν ρωμαϊκή συνείδηση ήταν στην πραγματικότητα μια συνεί¬δηση ελληνική με ρωμαϊκό όνομα -- μια ελληνική συνείδηση που σιγόκαιγε και που, όταν το επέτρεψαν οι συνθήκες, έλαμψε με εκθαμβωτικό φως35. Το «Γένος Ρωμαίων» ήταν ένα γένος χωρίς Ρωμαίους, το οποίο είχε συγκροτηθεί… από Έλληνες! Ας το επαναλάβουμε: ο όρος «Ρωμαίος» μόνο κατά τους πρώτους αιώνες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είχε ουσιαστικό νοηματικό περιεχόμενο. Αντίθετα, από κάποια χρονική περίοδο και μετά ο αυτοπροσδιορισμός ενός Βυζαντινού ως «Ρωμαίου» ήταν ένας τρόπος για να δη¬λώσει όχι τι είναι αλλά τι ΔΕΝ είναι, δεδομένου ότι η λέξη αυτή παρέπεμπε νοηματικά στη λέξη «Έλληνας» και ήταν ταυτόσημη με αυτήν.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


31 Βλ. Λιβανίου, Προς Θεοδόσιον τον Βασιλέα υπέρ των Ιερών (κυρίως 6 κ. εξ. όπου, μεταξύ άλλων, διεκτραγωδούνται οι επιδόσεις των «μελανειμονούντων»!), in Διον. Ζακυθηνού, Βυζαντινά Κείμενα, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλου, Αθήναι, 1957, σσ. 1-14.32 Κατά τoν Jorga ο χριστιανισμός υπήρξε ο κυριότερος παράγοντας του εξελληνισμού της Αυτοκρατορίας, (in Κωνσταντίνου Αμάντου, όπ. παρ., σελ. 58, υποσημ.2)33 Κ. Κούμας, Ιστορίαι των Ανθρωπίνων Πράξεων, τόμος 12ος, Βιέννη, σελ. 535 (in Φ. Κ. Βώρου, όπ. παρ.).34 Δ. Καταρτζής, Τα Ευρισκόμενα, Επιμέλεια Κ. Θ. Δημαράς, Αθήναι, Ερμής 1970, σελ. 49.35 Κυριάκου Κατσιμάνη, Η ελληνική συνείδηση κατά τους βυζαντινούς χρόνους, «Αντίβαρο», 30/4/2011 και «Φιλολογική», τεύχος 115, Απρίλιος-Ιούνιος 2011, σσ. 3-5.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Τα γνωρίσματα της έννοιας του «Ρωμαίου» ήταν δάνεια που προέρχονταν από την ανάλυση της έννοιας του «Έλληνα» και αυτήν ακριβώς την έννοια του Έλληνα προσδιόριζαν κατά τρόπο καίριο και ολοσχερή. Σε τελευταία ανάλυση, δε θα ήταν υπερβολικό να υποστηριχτεί πως η «ρωμαϊκότητα» των Βυζαντινών ήταν απλώς μια ιδιότητα ψευδεπίγραφη, «ένα πουκάμισο αδειανό».-- «Ο όρος Ρωμαίος (...) δεν σημαίνει ότι οι Βυζαντινοί θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως απογόνους των Λατίνων. Αντιθέτως, είχαν απόλυτη συνείδηση της ελληνικής τους καταγωγής (…).Υπάρχουν (…) επιστήμονες που συνε¬χίζουν να υιοθετούν ακραίες απόψεις, υποστηρίζοντας ότι οι Βυζαντινοί ήταν μάλλον "ελληνόφωνοι Ρωμαίοι" (…). Προφανώς, αυτοί οι επιστήμονες δεν έχουν κατανοήσει τον τρόπο με τον οποίο ο όρος "Ρωμαίος" και τα παράγωγά του χρησιμοποιούνταν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία»36.
3. Παραδείγματα και μαρτυρίεςΠρέπει να σημειωθεί πως οι φράσεις «ψευδεπίγραφη ρωμαϊκότητα», «ένα πουκάμισο αδειανό» ή «ένας άλλος τρόπος για να πεις ή να μην πεις Έλληνας/Ελληνισμός», τις οποίες χρησιμοποιώ εδώ, δεν είναι σχήματα λόγου, αλλά ανταποκρίνονται κατά τη γνώμη μου στην ιστορική πραγματικότητα. Ιδού ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα:Τον 9. αιώνα ο χαλίφης Αλ-Μαμούν πρόσφερε στον αυτοκράτορα Θεόφιλο μεγάλες ποσότητες χρυσού και αιώνια ειρήνη με ένα και μόνο αντάλλαγμα: να επιτρέψει ο τελευταίος στο Λέοντα το Μαθηματικό να μεταβεί για λίγο στην αυλή του Άραβα ηγεμόνα, ώστε να μεταδώσει εκεί κάποια στοιχεία από τις γνώσεις του στα μαθηματικά, στην αστρονομία και στις άλλες επιστήμες. Μιλάμε για πολιτιστικά επιτεύγματα όχι, βέβαια, ρωμαϊκά αλλά ακραιφνώς ελληνικά. Άλλωστε ο Λέων ο Μαθηματικός, χάρη στη μεγάλη αναστροφή και τη βαθιά εξοικείωσή του με την ελληνική επιστήμη και τα ελληνικά γράμματα, είχε αξιωθεί το παρωνύμιο «Έλλην». Ο Θεόφιλος απέρριψε την προσφορά με την ακόλουθη αιτιολογία: θα ήταν παράλογο, είπε, να δώσει κανείς το δικό του αγαθό σε άλλους και να παραδώσει σε ξένους τη γνώση των όντων, χάρη στην οποία οι πάντες τιμούν και θαυμάζουν το Γένος των Ρωμαίων! («αλλ’ ο Θεόφιλος ανταποκρίνας και άλογον το οικείον δούναι ετέροις καλόν και την των όντων γνώσιν έκδοτον ποιήσαι τοις έθνεσι δι’ ης το των Ρωμαίων γένος θαυμάζεταί τε και τιμάται παρά πάσιν»)37.Ναι, διαβάσατε σωστά. Τα μαθηματικά και η αστρονομία είναι το καύχημα του «Γένους των Ρωμαίων»! Και να σκεφτεί κανείς ότι στην κλασική περίοδο της λατινικής γραμματείας, τότε που διαμορφωνόταν πρωθύστερα η ιδεολο¬γία του ιστορικού προορισμού της Ρώμης ως κοσμοκράτειρας, η αποστολή του ρωμαϊκού λαού προδιαγράφεται με σαφήνεια. Εκείνο στο οποίο οφείλει να επικεντρώσει το ενδιαφέρον του δεν είναι τα γράμματα, οι τέχνες και οι επιστήμες, είναι το imperium! O Αγχίσης, συγκεκριμένα, τονίζει στο γιο του Αινεία, όταν ο τελευταίος τον συναντά στον κάτω κόσμο, πως η μετάδοση ζωής στο χαλκό, η σμίλευση ζωντανών μορφών στο μάρμαρο, οι εύστοχες δικανικές ομιλίες αλλά και η μέτρηση με το διαβήτη της κίνησης του ουρανού και της τροχιάς των αστέρων, αυτά όλα είναι επιδόσεις, στις οποίες κάποιοι άλλοι (εννοεί τους Έλληνες) θα αποδειχτούν περισσότερο ικανοί.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


36Αλέξιος Γ. Κ. Σαββίδης & Βenjamin Ηendrickx, Εισαγωγή στη Βυζαντινή Ιστορία. 37 Τα μετά τον Θεοφάνη, 190, 18-21.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Και του δηλώνει εμφατικά ότι ο ίδιος, ως Ρωμαίος, πρέπει να θυμάται πως οι δικές του οι «τέχνες» είναι κάτι το διαφορετικό: να επιβάλλει στους άλλους λαούς την κυριαρχία του, να θεσπίζει τους νόμους της ειρήνης μεταξύ των εθνών, να δεί¬χνει επιείκεια προς τους ηττημένους και να κατανικά τους αλαζόνες («excudent alii spirantia mollius aera /(credo equidem ), vivos ducent de marmore voltus,/orabunt causas melius , caelique meatus /describent radio et surgentia sidera dicent : /tu regere imperio populos , Romane, memento/ (hae tibi erunt artes ), pacisque imp onere morem ,/parcere subiectis et debellare superbo s»)38.Ο Θεόφιλος δεν αμφισβητεί προφανώς την ελληνική πατρότητα των επιστημών ούτε, βέβαια, τη διεκδικεί για λογαριασμό των «Ρωμαίων». Απλούστατα, αντί να αναφερθεί ονομαστικά στους Έλληνες, θεωρεί αυτονόητο ότι μπορεί να τους αποκαλέσει «Ρωμαίους» ακολουθώντας την αυτονόητη χρήση της εποχής. Και είναι χαρακτηριστικό το ότι αμέσως μετά την λέξη «Ρωμαίων», στη φράση «το των Ρωμαίων » του παραπάνω χωρίου, ο Διον. Ζακυθηνός επεξηγεί μέσα σε παρένθεση: «(των Βυζαντινών, των Ελλήνων)»39. Ενώ ο Paul Lemerle, αποδίδοντας ελεύθερα το ίδιο χωρίο, τονίζει ευθέως πως η γνώση των όντων «αποτελούσε παντού τη δόξα των Ελλήνων»40. Προφανώς, τον ισχυρισμό ότι η χρήση του όρου «Ρωμαίος» ήταν ένας άλλος τρόπος για να πεις (ή για να μην πεις) «Έλληνας» τον υιοθετούν και οι δύο διαπρεπείς αυτοί βυζαντινολόγοι, αλλά τον εκφράζουν με το δικό τους έμμεσο και περισ¬σότερο κομψό τρόπο.Στο σημείο αυτό οι μεγάλοι (και όχι οι «αγνώστων λοιπών στοιχείων») Βυζα¬ντινολόγοι, στη συντριπτική πλειονότητά τους, είναι κατηγορηματικοί: «Το Βυζάντιο, αν και παραμένει πάντα σταθερά προσκολλημένο στις ρωμαϊκές πολιτικές ιδέες και παραδόσεις, μεταβάλλεται σε ένα μεσαιωνικό ελληνικό κράτος», γράφει ο Ostrogorsky. «Βυζαντινό είναι το εκχριστανισθέν ρωμαϊκό κράτος του ελληνικού έθνους» θα πει ο Aug. Heisenberg. «Ελληνική Αυτοκρατορία της χριστιανικής Ανατολής», θα χαρακτηρίσει το Βυζάντιο η Γλύκατζη-Αρβελέρ. «Ρωμαίος εσήμαινε, εν τέλει τον Έλληνα» και «Την ηγεμονία διετήρησαν τα ελληνικήν έχοντα την γλώσσαν εθνικά στοιχεία, αδιάφορον αν εις τας φλέβας των έρρεε μία σταγών περισσότερο ή ολιγώτερον αίματος αρχαίου ελληνικού», θα τονίσει ο Krumbacher. «Υπάρχει συνέχεια (στην ελληνική ιστορία) τόσο στο θέμα της φυλετικής καταγωγής, όσο και σε ό,τι αφορά τη γλώσσα και τον πολιτισμό. (...) Παρά το γεγονός ότι οι κάτοικοι έφτασαν στο σημείο να αυτοαποκαλούνται Ρωμαίοι, παρέμειναν αναμφισβήτητα Έλληνες», θα προσθέσει ο Dοuglas Dakin. Και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό!... Δεν είναι άλλωστε καθόλου τυχαίο το ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της Βυζαντινής περιόδου, από τους Λατίνους, τους Σλάβους και τους Βουλγάρους -συχνά ή κατά κανόνα-- η Ελλάδα ονο¬μαζόταν «Γραικία» (Graecia=Ελλάδα) και οι Έλληνες «Γραικοί» (Graeci=΄ Ελ¬ληνες).


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


38 Αινειάδα, VI, 847-853.39 Όπ. παρ., σελ. 72.40 Le premier humanisme byzantin (ελλ. μτφρ. Μαρίας Νυσταζοπούλου-Πελεκίδου, Ο πρώτος Βυζαντινός Ουμανισμός), ΜΙΕΤ, Αθήνα, 2007, σελ. 132.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Με την ευκαιρία, παραθέτουμε τα εμπνευσμένα λόγια ενός ιεράρχη, που απο¬τελούν ύμνο για την αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού, ο οποίος κατά τους βυζαντινούς χρόνους ενσωμάτωσε το χριστιανισμό και συνυφάνθηκε αζί του. Πρόκειται για τον Πενταπόλεως Νεκτάριο Κεφαλά -- τον Άγιο Νεκτάριο: « Η δράσις του Ελληνισμού εν τω Βυζαντίω εστίν η δράσις της Ελλάδος εν τη Ανατολή, ο κρίκος της αλύσεως , ο συνδέων την αρχαίαν μετά της νεωτέρας Ελλάδος, η συνέχεια της ελληνικής Ιστορίας» (…) «Το ελληνικόν έθνος (…) ου μόνον δεν εξηφανίσθη, αλλά και τους επιδρομείς (…) αφομοίωσε και υπό το όνομα του Έλληνος Ρωμαίου Χριστιανού σωτηρίως και επωφελώς έδρασε»». (…) «[Το] ελληνικόν βυζαντινόν κράτος (…) και την παιδείαν και τας επιστήμας και τας τέχνας εκαλλιέργει και (…) ουδέν απέβαλε της κληροδοτηθείσης αυτώ πνευματικής κληρονομίας»41.Επομένως, το να αρνείται κανείς να θεωρήσει το Βυζάντιο ως το συνεκτικό δεσμό που ενώνει την Αρχαία με τη Νέα Ελλάδα και το να επιβάλλει τη «Ρωμιοσύνη»42 ως απαρχή της εθνικής μας ιστορίας με ταυτόχρονο αποκλεισμό της Αρχαίας Ελλάδας από το ενιαίο και αδιάσπαστο ελληνικό τρίπτυχο: Αρ¬χαιότητα, Μεσαίωνας, Νέοι Χρόνοι αποτελεί επιεικώς ιστορικό ατόπημα. Πρόκειται για χαρακτηριστική περίπτωση προκρούστειας προσαρμογής των ιστορικών δεδομένων σε ιδεολογικές επιλογές και σκοπιμότητες.4. Η ελληνικότητα ως αγώνισμαΑναφέρθηκα παραπάνω στο ρεύμα της ελληνικότητας, που δεν είχε πάψει ποτέ να κυλά υπόγεια στη συνείδησή του απλού Έλληνα. Στους τελευταίους αιώνες της αυτοκρατορίας και κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας όχι μόνο στον ελλαδικό χώρο αλλά και στις παροικίες του εξωτερικού η ελληνική συνείδηση, με όχημα τη γλώσσα, ήταν πανταχού παρούσα. Μπορεί επί αιώνες η Εκκλησία στη θέση του Έθνους να τοποθετούσε συστηματικά το Γένος, στη θέση της πατρίδας αποκλειστικά και μόνο την πίστη και στη θέση του Ελληνισμού τη Ρωμιοσύνη και μόνο. Παρ’ όλα αυτά, η διαχρονική Ελλάδα δεν έσβησε. Παρέμεινε ακμαία στη σκέψη, στα λόγια και στα κείμενα των πνευματικών ηγετών του Έθνους, που φώτιζαν το μυαλό και πυρπολούσαν την ψυχή του απλού λαού (προς μεγάλο σκανδαλισμό, εννοείται, των καθ’ ημάς νεο-φαναριωτών και «λοιπών ρωμαιόπληκτων δυνάμεων», που θα επιθυμούσαν διακαώς η επίδραση στον απλό λαό να ήταν μονόπλευρα εκκλησιαστική…). Προ πάντων, όμως, η Ελλάδα παρέμενε ολοζώντανη στις ίδιες τις ψυχές των Ελλήνων. Και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, με αφετηρία το ’21, ξεχύθηκε σαν ορμητική λάβα ηφαιστείου που παρασύρει στο διάβα της τα πάντα.«Και ξαφνικά, γράφει ο Ιω. Κακριδής, από την πρώτη κιόλας μέρα, ακούει (ο λαός) πως και αυτός είναι Έλληνας. Τον βεβαιώνουν οι αρχηγοί του, το βροντοφωνάζει κάθε στιγμή ο Κολοκοτρώνης, οι ξένοι από τα πέρατα του κόσμου μιλούν για τη νεκρανάσταση των Ελλήνων. Ο ταπεινωμένος αιώνες τώρα ρα¬γιάς είναι λοιπόν, ίδια φυλή και φύτρα με τους αντρειωμένους Έλληνες; Αυτός ο μυθικός κόσμος των αθάνατων Ελλήνων ήταν λοιπόν τόσο δικός του και δεν το ήξερε;


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


41 Ιn Πάρις Γουναρίδης, όπ. παρ., σελ. 33.42 Όπως έκανε ο Εφταλιώτης με την Ιστορία της Ρωμιοσύνης, Αθήνα, 1901. Το όλο θέμα θα αποτελέσει αντικείμενο ειδικού άρθρου μου.--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Η ψυχή του απλού, ταπεινού αγωνιστή βρίσκει ξαφνικά ένα στήριγμα από τα πιο μεγάλα – έναν μύθο»43.-- Ούτε, όμως, ο Κολοκοτρώνης, θα πρόσθετε η ταπεινότητά μου, ούτε «οι ξένοι από τα πέρατα του κόσμου» ούτε ο ουρανοκατέβατος «μύθος» θα μπορούσαν ποτέ να μετατρέψουν «εν ριπή οφθαλμού» τους αγράμματους φουστανελάδες σε «Έλληνες», αν η ίδια η διαχρονική ελληνικότητα δεν ήταν πανταχού παρούσα και παντοδύναμη στη συνείδησή τους. Εύγλωττη στο σημείο αυτό είναι η μαρτυρία του πατέρα της ελληνικής λαογραφίας Νικολάου Πολίτη: «Αμιγές αντί του αίματος διετηρήθη εν τη γλώσση, τω βίω και τω χαρακτήρι του λαού το ελληνικόν πνεύμα δι’ αδιασπάστου αλύσεως παραδόσεων, ης ένα προς ένα τους κρίκους ανευρίσκομεν εν τοις διαφόροις σταδίοις και ταις περιπετείαις της ελληνικής εθνότητος»44.Το ότι, πάντως, όπως ισχυρίζεται ο Ιω. Κακριδής, «διαβάζοντας τα κείμενα του Αγώνα βλέπουμε ότι την εποχή εκείνη το όνομα Έλληνες χαρακτηρίζει μόνο τον επαναστατημένο λαό», το ότι δηλαδή μόνο οι αγωνιζόμενοι κατά των Τούρκων ανακτούν το όνομα των μυθικών ηρώων που φάνταζαν στη λαϊκή αντίληψη σαν όντα υπερφυσικά –-και ανεξαρτήτως του αν και κατά πόσο αυτό αληθεύει-- μοιάζει να περικλείει έναν βαθύτερο συμβολισμό. Ότι δηλαδή η ελληνικότητα δεν είναι κάτι το δεδομένο, το εύκολο και το ανέξοδο, αλλά συνυφαίνεται με τον αγώνα, ξεπροβάλλει από τον αγώνα και κατακτάται χάρη στον αγώνα. «Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον», φέρεται από το Θουκυδίδη να διακηρύσσει ο Περικλής στον «Επιτάφιό» του45. Αυτό επιβεβαιώθηκε με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων. Οι ήρωες του ’21 κέρδισαν με το σπαθί τους όχι μόνο την ανεξαρτησία τους από τον Τούρκο αλλά και την ίδια την ελληνικότητά τους, που την επέβα¬λαν σε εχθρούς και φίλους, μολονότι επί αιώνες η κρατική εξουσία και η Εκ¬κλησία την είχαν συγκαλύψει κάτω από μια ψευδεπίγραφη «ρωμαϊκότητα».Θα ήταν, ωστόσο, ανιστόρητο και άδικο να αποσιωπήσει κανείς το ότι η Ορθοδοξία, σε χαλεπούς καιρούς, περιέθαλψε, στήριξε και κράτησε ζωντανό τον ελληνισμό προστατεύοντας τον υπό την σκέπην των πτερύγων της έστω και αν τον αντιμετώπιζε ως Ρωμιοσύνη, καθώς και το ότι από τους κόλπους της αναδείχτηκαν ιεράρχες με ακμαίο ελληνικό φρόνημα, οι οποίοι φώτισαν το χειμαζόμενο Γένος καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορικής δοκιμασίας του46. Δεν πρέπει άλλωστε να μας διαφεύγει ότι στην ορθόδοξη χριστιανική μας ταυτότητα η Ελλάδα είχε εναποθέσει ανεξίτηλα τη σφραγίδα της. Βαρυσήμαντη επί του προκειμένου είναι η μαρτυρία του Ευσεβίου, του επισκόπου Καισαρείας επί Μεγάλου Κωνσταντίνου: «Μόνη γαρ η Ελλάς αψευδώς ανθρωπογονεί 'φυτόν ουράνιον' και βλάστημα θείον ηκριβωμένον, λογισμόν αποτίκτουσα οικειούμενον επιστήμηι»47.


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


43 Ιωάννης Κακριδής, Αρχαίοι Έλληνες και Έλληνες του Εικοσιένα, στον τόμο Φως Ελληνικό, Εστία, 1963.44 In Απόστ. Ε. Βακαλόπουλου, όπ. παρ., σελ. 45.45 Θουκ., II, 43,4.46Πρβλ. Dοuglas Dakin, «αντί να δώσουμε ιδιαίτερο βάρος στη διαμάχη ανάμεσα στην Αθήνα και την Κωνσταντινούπολη, πρέπει να δούμε το θέμα ξεκινώντας από τη βάση ότι υπήρχαν δύο μορφές "Ελληνισμού", ο εθνικός "Ελληνισμός" και ο εκκλησιαστικός "Ελληνι¬σμός", και οι δύο με κοινές σε μεγάλο βαθμό, αν και κάπως ακαθόριστες επι¬διώξεις», The Unification of Greece , 1770-1923 (ελλ. μτφρ. Α. Ξανθόπουλου, Η ενοποίηση της Ελλάδας, 1779-1923, ΜΙΕΤ, Αθήνα, 2009, σελ. 26). 47 Ευαγγελική Προπαρασκευή, βιβλ. 8, κεφ. 14, παράγρ. 66, στ. 6-8).


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Το γεγονός είναι ότι μέσα από την πάλη κατά του εχθρού το Γένος γίνεται πανηγυρικά Έθνος και οι ραγιάδες Ρωμιοί, που αγωνίζονται ταυτόχρονα και για «του Χριστού την πίστη», αναδεικνύονται ελεύθεροι Έλληνες με δική τους πλέον ανεξάρτητη πατρίδα. Και ο αγράμματος Μακρυγιάννης, που ούτε σε σχολείο είχε ποτέ του πατήσει ούτε είχε ακούσει ποτέ τι θα πει Διαφωτισμός, θα αντιταχτεί σθεναρά στο ενδεχόμενο να πουληθούν σε ξένους δύο αρχαία αγάλματα: «Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το κατα¬δεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι’ αυτά πολεμήσαμε», θα πει. Οπότε κατάπληκτος ο Σεφέρης θα παρατηρήσει: «Δε μιλά ο Λόρδος Βύρων, μήτε ο λογιότατος, μήτε ο αρχαιολόγος˙ μιλά ένας γιος τσοπάνηδων της Ρούμελης με το σώμα γεμάτο πληγές. ‘Γι’ αυτά πολεμήσαμε’. Δεκαπέντε χρυσοποίκιλτες ακαδημίες δεν αξίζουν την κουβέντα αυτού του αν¬θρώπου (…)». Και συμπληρώνει: «‘Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη’ τραγουδούσε ο Σολωμός. Η ιδέα του ήταν αληθινή. Η ελληνική επανάσταση ήταν βγαλμένη από το μεδούλι των κοκάλων των ζωντανών Ελλήνων. Και γι’ αυτό πέτυχε, και γι’ αυτό δε σταμάτησε και πραγματοποιείται σ’ όλο τo ΙΘ' αιώνα, και γι’ αυτό δεν τέλειωσε ακόμη η πραγματοποίησή της»48.Αυτό το τελευταίο («…και γι’ αυτό δεν τέλειωσε ακόμη η πραγματοποίησή της») ας το κρατήσουμε βαθιά μέσα μας στους δύσκολους καιρούς που περνάμε.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΑΤΣΙΜΑΝΗΣ


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


48Γιώργου Σεφέρη, Ένας Έλληνας – Ο Μακρυγιάννης, από τις «Δοκιμές».


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------