θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, May 05, 2012

Οι τέσσερις κατηγορίες στομαχιών


Οι τέσσερις κατηγορίες στομαχιών


ΚΑΜΠΟΥΡΑΚΗΣ: ΜΙΑ   ΣΤΑΓΟΝΑ   ΙΣΤΟΡΙΑ -   ΜΕΡΟΣ   ΔΕΥΤΕΡΟ
Η   ΙΣΤΟΡΙΑ   ΑΚΡΟΒΑΤΕΙ,   ΟI   ΑΝΘΡΩΠΟΙ   ΚΛΑΙΝΕ.


  
Αγρότες και αστοί στην Οκτωβριανή Επανάσταση


ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ 1918, ένα χρόνο μετά την επανά­σταση των μπολσεβίκων στη Ρωσία, τοιχοκολ­λήθηκε σε όλες τις ρωσικές πόλεις μια εφημερί­δα τοίχου που ενημέρωνε τον πληθυσμό για ένα καί­ριο ζήτημα. Τη διατροφή του, δηλαδή τη ζωή του. 
Έγραφε:
«Συμπολίτες! Η κομούνα δεν αναγνωρίζει παρά μό­νο τέσσερις τροφικές κατηγορίες στομαχιών. Πρώτη κατηγορία: εργάτες που παρουσιάζουν πιστοποιητικά εργοστασίων. Δικαιούνται 100 γραμμάρια ψωμί τη μέ­ρα, δύο αυγά, 10 γραμμάρια λίπος και όσπρια. Δεύτε­ρη κατηγορία: υπάλληλοι γραφείων. Δικαιούνται 50 γραμμάρια ψωμί και μισή μερίδα όσπρια. Τρίτη κατη­γορία: διάφοροι υπάλληλοι, διανοούμενοι, καθηγητές, δημοσιογράφοι. Δικαιούνται 50 γραμμάρια ψωμί και ένα τέταρτο της μερίδας όσπρια. Τέταρτη κατηγορία: αστοί, ιδιοκτήτες, έμποροι, καταστηματάρχες κτλ. Δι­καιούνται 25 γραμμάρια ψωμί και δε δικαιούνται αυ­γά, λίπος και όσπρια».


Το μήνυμα αυτής της διάσημης αφίσας ήταν σαφές. Η άλλοτε πάμπλουτη και πανίσχυρη Ρωσία, ένα χρό­νο μετά την επανάσταση που επαγγελλοταν ισότητα και ευημερία, είχε περιέλθει σε περίοδο λιμού, μαζι­κής πείνας. Σύμφωνα όμως με την κυρίαρχη κομμουνι­στική ιδεολογία, πρώτα έπρεπε να επιβιώσουν οι ερ­γάτες, μετά οι υπάλληλοι και οι διανοούμενοι, ενώ οι αστοί και οι μικροαστοί καταδικάζονταν ουσιαστικά σε θάνατο, αποκλειόμενοι από τα τρόφιμα. 0 ταξικός αυτός διαχωρισμός περιλάμβανε και τις οικογένειες των ανθρώπων, καθώς τα δελτία δε δίνονταν ανάλογα με τα στόματα που είχαν να θρέψουν, αλλά ανά­λογα με το επάγγελμα που ασκούσαν. Σύμφωνα με την άποψη των μπολσεβίκων ηγετών, το επάγγελμα και η περιουσία καθόριζαν με σαφήνεια την τοποθέ­τηση κάθε πολίτη υπέρ ή κατά της επανάστασης.
0 λιμός αυτός ήταν αποτέλεσμα της φοβερής αντί­θεσης που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στο νέο καθεστώς και στους αγρότες. Η εθνικο­ποίηση της αγροτικής παραγωγής που έκανε ο Λένιν, η θέσπιση το Μάρτιο του 1918 κρατικού μονοπωλίου του βασικού προϊόντος της Ρωσίας, του σιταριού, σε συν­δυασμό με την αποδιάρθρωση της παραγωγής που έφεραν ο πόλεμος και η επανάσταση, δημιούργησαν ένα περιβάλλον αντιπαράθεσης και αποσύνθεσης. Οι πόλεις πεινούσαν, αλλά οι αγρότες αρνούνταν να παραδώσουν τα προϊόντα του ιδρώτα τους στις κομμουνιστικές Αρχές και να πληρω­θούν με τις προκαθορισμένες εξευτελιστικές τιμές. Τα έκρυβαν και τα κατέβαζαν κρυφά στις πόλεις, κάνοντας μαύρη αγορά σε τιμές της αγοράς.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής στην Πε­τρούπολη, πέντε κιλά   αλεύρι από το χωριό ανταλλάσσονταν με ένα μεγάλο κομμάτι μεταξωτό ύφασμα της πόλης. Ένας πάλαι ποτέ πλούσιος έμπο­ρος έπρεπε να δώσει ένα ασημένιο σερβίτσιο για να πάρει ένα τσουβάλι πατάτες. Ο Λένιν, αντιδρώντας σε αυτή την κατάσταση, ονόμασε όλους τους αγρότες εχθρούς της επανάστασης και ο Τρότσκι έστελνε τον Κόκκινο Στρατό, του οποίου ήταν δημι­ουργός και αρχηγός, να εξοντώσει τους αγρότες . Ρακένδυτοι οπλισμένοι εργάτες, διότι αυτό ήταν ο Κόκ­κινος Στρατός τα πρώτα χρόνια, έμπαιναν στα χωριά, έψαχναν στα κελάρια και στις αποθήκες, έπαιρναν ό,τι έβρισκαν πυροβολούσαν και σκότωναν όποιον ήθελαν.
Μπορεί όμως μια χώρα να ζήσει με αυτό τον τρόπο; Το χειμώνα του 1918 ξέσπασαν επιδημίες τύφου και χολέρας, αλλά τα επίσημα στοιχεία έκρυψαν τους αριθ­μούς των θανάτων. Σε έξι χιλιάδες υπολογίζονται οι νε­κροί μόνο μέσα στην πόλη της Πετρούπολης, ενώ δεν υπήρχαν νεκροθάφτες να θάψουν τους νεκρούς, γι' αυ­τό μια επίσημη ανακοίνωση έδινε μισή λίμπρα ψωμί και δύο ποτήρια τσάι την ημέρα σε όποιον δήλωνε ότι θα έκανε αυτό το επάγγελμα. Η κατάσταση αυτή συνεχί­στηκε με σκαμπανεβάσματα για αρκετά χρόνια, καθώς οι αγρότες ουδέποτε ταυτίστηκαν με ένα καθεστώς που τους αφαιρούσε κάθε κίνητρο κέρδους και άρα επιβίωσης. Συνέχισαν να παίζουν κρυφτό με την εξουσία και να κάνουν «μαύ­ρη» αγορά, ως τη στιγμή που ήρθε η βίαιη επέμβαση του Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι - Στάλιν στην αγροτική παραγωγή κι έδωσε ένα οριστικό τέλος σε αυτή την κατάσταση.
Η αφαίρεση κάθε ιδιοκτησίας, η βίαιη κολεκτιβοποίηση και ο εκτοπισμός, μαζί με το θάνατο εκατομμυρίων αγροτών (ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του 20ού αιώνα), εξαφάνισαν τον πλούσιο, το μεσαίο αλλά και τον αυτάρκη σε προϊόντα αγρότη από τη ρωσική γη. Με αυτή την επέμβαση, μπορεί να σταμάτησε η αντι­παράθεση καθεστώτος και αγροτών ή η αντίθεση των πόλεων με τα χωριά, αλλά επί της ουσίας το πρόβλη­μα δε λύθηκε. Με την έλλειψη του κινήτρου του κέρ­δους και με την κομματική γραφειοκρατία να κυριαρ­χεί, η αγροτική παραγωγή της Ρωσίας, που κάποτε τροφοδοτούσε όλη την Ευρώπη με σιτηρά, δεν κατά­φερε να θρέψει ούτε τους ίδιους τους κατοίκους της χώρας.
Τα λιγωμένα βλέμματα των Ανατολικών στα γεμά­τα τρόφιμα και αγαθά σούπερ μάρκετ των Δυτικών τη δεκαετία του '90, όταν κατέρρευσε το τείχος του Βε­ρολίνου, είχαν τις ρίζες τους σε εκείνη την εποχή.