θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, March 16, 2012

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ


ΕΠΙΚΑΙΡΑ 09/02-15/02/12
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ


Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει».


Και δεν υπάρχει καλύτερος διαφημιστής αυτής της νεοελληνικής παροιμίας από τον ποιητή, τον εν Θεσσαλονίκη γεννημένο εν έτει 1931 και εσαεί κάτοικο της Ντίνο Χριστιανόπουλο (ψευδώνυμο του Κωνσταντίνου Δημητριάδη). Πριν από μισό μήνα, στα ογδόντα ένα του χρόνια, αρνήθηκε το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, κι έτσι δεν φάνηκε ανακόλουθος και κωλοτούμπας αναφορικά με το κείμενο του «Εναντίον» του 1979.
Σ' αυτό παρέπεμψε, αφού -σαν έτοιμος από καιρό-, περιμένοντας στη γωνία τους κριτές του, δήλωσε: «Ούτε θα εμφανιστώ ούτε θα απλώσω το χέρι για να το πάρω. Δεν θέλω ούτε τα βραβεία ούτε τα λεφτά τους».
Ενώ είπε ένα μεγάλο «όχι» στην τιμή και στα χρήματα του υπουργείου Πολιτισμού, έτρεξε, όμως, να πει ένα μεγάλο «ναι», τον περασμένο Ιούνιο, στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτέλειου, που τον ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορά της. Είχαν αρχίσει οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος έδωσε στους πολίτες ένα μάθημα ολιγάρκειας, ως άλλος «φτωχός άγιος»: «Είμαι εχθρός της κάθε ανάμειξης στα πολιτικά [Σ.Σ.: όχι ακριβώς, και δεν θ' αργήσετε να καταλάβετε το γιατί]. Δεν καταλαβαίνω γιατί αγανακτούν.
Τους κόβουν τα ποσοστά τους; Ζω με τη σύνταξη μου, 590 ευρώ το μήνα, και με μία "ενίσχυση" που μου δίνει -μου τα χρωστάει, όχι από καλοσύνη-ο εκδότης μου, άλλα 100 ευρώ το μήνα. Αυτά μου φτάνουν. Ζω καλά». Υπάρχει καλύτερη κίτρινη ρεκλάμα υπέρ της καινοφανούς πολιτικής του Μνημονίου; Είναι αλήθεια ότι ο Ντίνος Χριστιανόπουλος δεν πήρε ποτέ χρήματα «κάτω από το τραπέζι» ούτε από υπερτιμολογημένες εκδόσεις ούτε από «χαρτζιλίκια» της κρατικής ραδιοτηλεόρασης ούτε από αργομισθίες στο Δήμο Θεσσαλονίκης.
Όπως είναι γεγονός ότι δεν κρατάει το στόμα του κλειστό, όταν του ζητούν τη γνώμη του για πρόσωπα της νεοελληνικής λογοτεχνίας και του νεοελληνικού βίου. Ακόμη κι αν τους αδικεί, η κρίση του γοητεύει, διότι είναι ιδιοσυγκρασιακά απορριπτική. Όμως, παρά τη δεδηλωμένη υπερισχύουσα φαρμακογλωσσιά του, δεν άνοιξε ποτέ γωνιακό μαγαζάκι για να πουλήσει την παραδοχή της ομοφυλοφιλίας του, η οποία είναι εγγύτερα στη διανοητικότητα, παρά στη σωματικότητα.«Είναι εποχή για σουβλάκια, όχι για ποιήματα». «Δεν μου αρέσουν τα ταξίδια. Δεν απολογούμαι, δεν προπαγανδίζω. Μην σπεύσει να με μιμηθεί κανείς!». Ορισμένες από τις... χριστιανοπουλικές παρεμβάσεις των τελευταίων χρόνων, που καρφώνουν καταγγελτικά στον τοίχο τα σύγχρονα ήθη, ελέω κάθε είδους δανείων, που έφεραν ένα αίσθημα ευεξίας και υπεραισιοδοξίας στη νεοελληνική κοινωνία, αφού είχε δοκιμάσει τη διακυβέρνηση των δύο μεγάλων κομμάτων και μια οικουμενική, μετά Ειδικού Δικαστηρίου, συμμαχία Δεξιάς και λοιπών αριστερών δυνάμεων, που, αφού συνασπίστηκαν, διαλύθηκαν, για να βρεθούν εκ νέου στην παλιά τους δογματική αντιδογματική έριδα. Λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του '90, οπότε και θεμελιώθηκε ο ναός της μνημονιακής ομηρίας, ο «μίζερος» Ντίνος Χριστιανόπουλος σήκωσε την ελληνική σημαία, αν και ο ίδιος προτιμά να αυτοπροσδιορίζεται ως μονήρης αναρχικός: «Δεν δέχομαι καμιά αρχή και κανέναν αρχηγό. Όμως δεν δέχομαι καμιά βία, είτε προέρχεται από τους αναρχικούς είτε από το ίδιο το κράτος».Το πάρτι των ευρωπαϊκών κονδυλίων καλά κρατούσε, το έτος 2000 φάνταζε μακρινό, η δραχμή κουδούνιζε ακόμη στην τσέπη μας και το ευρώ αποτελούσε ιερογλυφική φαντασίωση: «Έγραψα ένα άκρως εθνικιστικό ποίημα. Εγώ δεν ντρέπομαι να πω ότι είμαι εθνικιστής και δεν έχω κανένα κόμπλεξ. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι μοντέρνοι ποιητές ξεβρακώνονται σε ψευτοοικουμενικές αντιλήψεις και άλλες τρίχες», ξεσπάθωσε το Μάρτιο του 1996, προσκεκλημένος του καθηγητή Κάρολου Μηστάκη. Το ποίημα είχε τον τίτλο «Ποίηση 1453» και αναφερόταν στον τελευταίο Βυζαντινό αυτοκράτορα, Κωνσταντίνο Παλαιολόγο: «Κανένας βασιλιάς του Βυζαντίου δεν έγραψε ποτέ ποιήματα, ενώ οι σουλτάνοι ήταν όλοι ποιητές, διατείνεται ο Τουργκούτ Οζάλ.


Πόσο ποιητές μπορεί να ήταν οι σουλτάνοι, που η χατζάρα τους κολύμπαγε στο αίμα των θυμάτων τους; Ενώ ο τελευταίος Παλαιολόγος, το ένα και μοναδικό του ποίημα, το 'γραψε με το ίδιο του το αίμα». «Δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατό ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών [Σ.Σ.: Γιώργος Παπανδρέου] να ακολουθεί μία τακτική ανθελληνικότατη και να μην μπορεί κανείς από τη Θράκη να τον πιάσει και να τον στραγγαλίσει». (Κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Στέλιου Παπαθεμελή Αντιστεκόμαστε, Οκτώβριος 1999.)

Πριν από εφτά μήνες την ίδια χρονιά, υπέγραψε με τον ποιητή Γιάννη Υφαντή κοινή δήλωση εναντίον του Κώστα Σημίτη: «Η κυβέρνηση αυτή πρέπει να φύγει. Όχι γιατί εκείνη που θα έρθει θα είναι καλύτερη, αλλά γιατί η όποια κυβέρνηση που θα έρθει δεν θα έχει τη σφραγίδα της προδοσίας, την οποία, δυστυχώς, έχει η παρούσα κυβέρνηση. Εμείς που δεν φορούμε τα ξυλοπόδαρα της ψευδοεξουσίας και της αλαζονείας και μπορούμε να κυκλοφορούμε χαμηλά, ανάμεσα στο λαό, γνωρίζουμε τη θλίψη του και την οργή του και ξέρουμε ότι η δήλωση αυτή είναι και δήλωση του».
Ενώ οι περισσότεροι διανοούμενοι σιγούσαν ή σιτίζονταν στο Μέγαρο Μαξίμου, οι δυο «αλαφροΐσκιωτοι» καταγγέλλουν την κυβέρνηση Σημίτη για «παρακρατικές ενέργειες», με αφορμή τη συμπεριφορά της «στην Κούρδισσα αγωνίστρια - που, αφού την έβαλε στον έσχατο κίνδυνο, την έσωσε ύστερα για να προσπαθήσει να την εξευτελίσει».