NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Sunday, October 30, 2011

Σωκράτης, αυτός ο αλαζών

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=272603

Δίκαιη η καταδίκη του έλληνα φιλοσόφου, υποστηρίζει στο νέο βιβλίο του ο άγγλος καθηγητής Πολ Κάρτλετζ


Σωκράτης, αυτός ο αλαζών

«Η ιδέα ότι ο Σωκράτης δεν ήταν ένοχος αλλά εκτελέστηκε βάσει του νόμου του όχλου είναι λανθασμένη» γράφει στο νέο του βιβλίο ο Πολ Κάρτλετζ


O άγγλος καθηγητής Πολ Κάρτλετζ δεν είναι άγνωστος στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό καθώς αρκετά συγγράμματά του έχουν εκδοθεί στη γλώσσα μας από γνωστούς εκδοτικούς οίκους (Λιβάνης, Αλεξάνδρεια, Ενάλιος κ.ά.).

Στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο«Αncient Greek Ρolitical Τhought in Ρractice» («Η αρχαιοελληνική πολιτική σκέψη στην πράξη»), που εκδόθηκε από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, αφού ξεκινά από την ανακάλυψη της πόλης που αποτελεί το περίβλημα αλλά και την ουσία της δημοκρατίας, ο Κάρτλετζ φθάνει ως τις ημέρες μας και ερευνά την επίδραση της αρχαίας ελληνικής παράδοσης στα δημοκρατικά πολιτικά συστήματα της εποχής μας. Πέραν όμως του ότι διατρέχει το πολιτικό, κοινωνικό και φιλοσοφικό τοπίο της αρχαιότητας προβαίνοντας σε πλήθος παρατηρήσεις, συγκρίσεις και συμπεράσματα, ο Κάρτλετζ εγείρει ερωτήματα ως προς τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του Σωκράτη, του θεωρούμενου ως γενάρχη της φιλοσοφικής σκέψης, όπως τουλάχιστον αναπτύχθηκε στον δυτικό κόσμο.

Σε ένα από πολλές πλευρές ενδιαφέρον και άλλο τόσο προκλητικό κεφάλαιο του βιβλίου, με τίτλο «Η δίκη του Σωκράτη», ο καθηγητής Κάρτλετζ μας δίνει μια διαφορετική εικόνα για τον φιλόσοφο. Οχι εκείνη του αθώου θύματος, αλλά ενός ανθρώπου που η αλαζονεία του υπήρξε η αιτία της εκτέλεσής του. Οι ιδέες του, κυρίως όμως η ανοιχτή και σκληρή κριτική που ασκούσε κατά επιφανών πολιτικών προσώπων της εποχής του, συν το γεγονός φυσικά ότι υπήρξε υποστηρικτής των ολιγαρχικών, οδήγησαν στην προσαγωγή του σε δίκη και στην καταδίκη του.

Το γεγονός ότι, ενώ μπορούσε να προτείνει ελαφρύτερη ποινή, σύμφωνα με τα τότε ισχύοντα, δεν το έκανε, και μολονότι μπορούσε να δραπετεύσει το απέφυγε, συνιστούν βασικά γνωρίσματα της παραδειγματικής στάσης τού πρώτου διανοούμενου που αντιτάχθηκε ανοιχτά σε ένα ολόκληρο σύστημα. «Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι υπήρξε γενναίος και ότι θα μπορούσαμε να τον δούμε ως έναν ήρωα του πνεύματος. Η ιδέα όμως ότι ο Σωκράτης δεν ήταν ένοχος αλλά εκτελέστηκε βάσει του νόμου του όχλου είναι λανθασμένη. » γράφει χαρακτηριστικά ο Κάρτλετζ.

Saturday, October 29, 2011

Η Πυθαγόρεια φιλοσοφία θεμέλιο της Πλατωνικής φιλοσοφίας.








Διάλεξη του Μανώλη Παπαδόπουλου στον πολιτιστικό σύλλογο Τετρακτύς, Οκτώβριος 2011
1.
http://www.youtube.com/watch?v=Jwct5jTwk9g


2.
http://www.youtube.com/watch?v=sqQf91ReH_g


3.
http://www.youtube.com/watch?v=F7SEsk55-fM


4.
http://www.youtube.com/watch?v=p6dNuF9kdQM

Friday, October 28, 2011

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: «ΟΙ ΣΤΩΙΚΟΙ ΛΕΝΕ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΙΟ ΠΑΡΑΔΟΞΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ»



ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ «ΟΤΙ ΠΑΡΑΔΟΞΟΤΕΡΑ ΟΙ ΣΤΩΙΚΟΙ, ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΛΕΓΟΥΣΙΝ»

1. 0 Καινεύς του Πινδάρου είχε να δώσει λόγο, όντας απίστευτο πλάσμα της φαντασίας, αδιαπέραστος από τον σίδηρο, αναίσθητος στο σώμα, που καταδύθηκε έπειτα, χω­ρίς να πάθει τίποτε, στη γη, «σχίζοντας στητός στα πόδια του το χώμα»1.
Ο Λαπίθης των Στωικών όμως, σαν να τον κατασκεύασαν από σκληρή σαν διαμάντι ύλη, την απάθεια2, δεν είναι άτρωτος ούτε χωρίς αρρώστιες και πόνους, αλλά παραμένει άφοβος, χωρίς θλίψη, ανίκητος και ανυπόταχτος, όταν πληγώνεται, όταν πονάει, όταν βασανίζεται, καθώς η πατρίδα του καταστρέφεται, καθώς περνάει τα δικά του πάθη.

Ο Καινεύς του Πινδάρου δέχεται βέλη και δεν πλη­γώνεται, ο σοφός των Στωικών, τίθεται υπό περιορισμό και δεν εμποδίζεται, ρίχνεται σε γκρεμούς και δεν υφίσταται καταναγκασμό, μπαίνει στη στρεβλή3 και δεν βασανίζε­ται, ακρωτηριάζεται και δεν υφίσταται βλάβη, πέφτει στην πάλη και δεν νικιέται, υψώνουν τείχη γύρω του και δεν πολιορκείται, πωλείται σκλάβος από τους εχθρούς και μένει απόρθητος, χωρίς να διαφέρει σε τίποτε από τα πλοία, που πάνω τους είναι γραμμένα τα ονόματα Εύπλοια, Πρό­νοια, Σώτειρα και Θεραπεία, πέφτει σε τρικυμίες, συντρί­βεται και ανατρέπεται.


2. Ο Ιόλαος του Ευριπίδη με κάποια προσευχή από αδύναμος και υπέργηρος έγινε ξαφνικά νέος και δυνατός για να ριχτεί στη μάχη .

0 σοφός των Στωϊκών χτες ήταν πανάσχημος και ταυτόχρονα πάγκακος, σήμερα όμως ξαφνικά 5 μεταμορφώθηκε σε αρετή και από ρυτιδιασμένος και ωχρός και, όπως λέει ο Αισχύλος,
«από θλιβερό γέροντα που πάσχει από οσφυαλγία και σπαράζει από τους πόνους»6
έγινε νόστιμος, θεόμορφος, όλος κάλλος κι ομορφιά7.


3. Επίσης, η Αθηνά αφαίρεσε τις ρυτίδες, τη φαλάκρα και την αμορφία από τον Οδυσσέα για να φανεί ωραίος8.


0 σο­φός τούτων (των Στωικών), χωρίς τα γηρατειά να φύγουν από πάνω του αλλά έχοντας του προσθέσει, αντίθετα, και έχοντας του φορτώσει επιπλέον κακά, μολονότι παραμένει σκυφτός, αν έτσι το φέρει η τύχη, φαφούτης, με ένα μάτι, δεν είναι άσχημος, δεν είναι δύσμορφος, δεν έχει αντιπαθη­τικό πρόσωπο9, διότι ο έρως των Στωικών, όπως ακριβώς λένε για τα σκαθάρια ότι αφήνουν το μύρο και κυνηγούν τα δύσοσμα πράγματα,
πηγαίνει με τους πιο άσχημους και τους πιο άμορφους και κάνει πίσω, όταν με τη σοφία αλλά­ξουν προς την ομορφιά και το κάλλος.


4. Για τους Στωικούς ο άνθρωπος που είναι, αν έτσι το φέρει η τύχη, στο έπακρο κακός το πρωί, το δειλινό γίνεται ο καλύτερος και, έχοντας κοιμηθεί παλαβός, ανόητος, άδικος, ακόλαστος και, μα τον Δία, δούλος, φτωχός και άπορος, την ίδια μέρα ξυπνάει, έχοντας γίνει βασιλιάς, πλούσιος και ευ­τυχισμένος, σώφρων, δίκαιος, σταθερός και απαλλαγμένος από δοξασίες10- δεν έχει βγάλει γένια και τρίχες στην ήβη σε σώμα νεανικό και τρυφερό, αλλά σε αδύναμη και τρυφερή ψυχή, άνανδρη και ασταθή έχει αποκτήσει νου τέλειο, άρι­στη φρόνηση, διάθεση σαν των θεών, γνώση απαλλαγμένη από δοξασίες, ακλόνητο χαρακτήρα, χωρίς να έχει προηγου­μένως ενδώσει στο παραμικρό η μοχθηρία μέσα του, αλλά έχοντας μετατραπεί ξαφνικά από το πιο κακό θηρίο σε ήρωα σχεδόν, θα έλεγα, δαιμόνιο ή θεό. Πράγματι, αφού παραλά­βει από τη Στοά την αρετή, μπορεί να πει: «Ζήτησε, αν θέλεις κάτι όλα θα σου δοθούν» · (αυτή) φέρνει πλούτο, κρατάει τη βασιλεία, χαρίζει τύχη, κάνει τους ανθρώπους καλότυχους, να μη χρειάζονται τίποτε άλλο και
να είναι αυτάρκεις, χωρίς να έχουν δική τους μία δραχμή. (5)

Ο ποι­ητικός μύθος, παραμένοντας συνεπής, δεν αφήνει πουθενά τον Ηρακλή να του λείπουν τα αναγκαία, αλλά σαν από πη­γή ρέουν...12 γι' αυτόν και τους συντρόφους του.


Όποιος πήρε όμως τη Στωική Αμάλθεια έχει γίνει σίγουρα πλού­σιος, συλλέγει όμως τροφή από άλλους, είναι βέβαια βασι­λιάς, αλλά αναλύει συλλογισμούς έναντι αμοιβής, έχει τα πάντα από μόνος του, καταβάλλει όμως ενοίκιο και αγορά­ζει αλεύρι, παίρνοντας συχνά δανεικά και
ζητιανεύοντας απ' όσους δεν έχουν τίποτε.


6. Ο βασιλιάς των Ιθακήσιων επαιτεί, θέλοντας να μην καταλάβουν ποιος είναι και κάνοντας τον εαυτό του όσο το δυνατόν περισσότερο «να μοιάζει με θλιβερό επαί­τη»13.


Αυτόν όμως που έρχεται από τη Στοά, φωνάζοντας και κραυγάζοντας «εγώ μόνον είμαι βασιλιάς, εγώ μόνον είμαι πλούσιος», τον βλέπουμε συχνά σε ξένες πόρτες να λέει:
«Δώσε πανωφόρι για τον Ιππώνακτα τουρτουρίζω και χτυπούν τα δόντια μου»14.

Ή ελληνική γλώσσα απέναντι στην παγκοσμιοποίηση.


του Μιχαήλ Γ. Δανίκα Άναπλ. καθηγητού της Πολυτεχνικής Σχολής του Δ.Π.Θ.

«Ή γλώσσα είναι έργαλείον, με το όποιον ή ψυχή πράττει πρώτον ένδιαθέτως, έπειτα προφέρει τους λογισμούς της. Όταν το έργαλείον είναι άνακόνητον, ίώμενον ή κακά κατασκευασμένον, ατελές έξ ανάγκης μένει και το έργον του τεχνίτου». Τά λόγια αυτά του Αδαμαντίου Κοραή δεν θα μπορούσαν νά ηχούν πιο αληθινά άπό σήμερα. Ή γλώσσα μας εδώ και αρκετά χρόνια δέχεται τήν επίδραση τής αγγλικής, τής κατ' εξοχήν γλώσσης της παγκοσμιοποιήσεως, χωρίς ν' αντιτάσσει κάποιαν (έστω και υποτυπώδη) άμυνα, μέ αποτέλεσμα νά καθίσταται όλο καί πιο πολύ «έργαλείον άνακόνητον».Ή έπίδρασις τής αγγλικής δεν περιορίζεται σε κάποιες μεμονωμένες λέξεις ή φράσεις. Ή επίδρασης δεν περιορίζεται σε ορισμένη τάξη ή ομάδα. Δεν αποτελεί το αποκλειστικό προνόμιο μιας ελίτ, άλλα γίνεται αισθητή πλέον καί στον καθημερινό μας βίο. Οί αγγλισμοί καί οι αγγλικές λέξεις έχουν εισβάλει γιά τά καλά στην γλώσσα μας καί ή εισβολή αυτή λαμβάνει συν τω χρόνω καί άνησυχητικώτερες διαστάσεις. Δέν έχουμε παρά νά κοιτάξουμε γύρο: μας τους τίτλους περιοδικών ή καί εφημερίδων καί θά τρομάξουμε άπό έναν πρωτοφανή κατακλυσμό άπό «live», «in», «out», «crash», «media», «super», «champion», «market», «down» κ.λπ. Θέλετε ονομασίες τηλεοπτικών διαύλων ή ραδιοφωνικών σταθμών; Θά φρίξετε άπό «Flash», «Mega», «Antenna", «Seven X», «Alpha», «Alter» καί πάει λέγοντας. Τί άραγε ωθεί καναλάρχες, δημοσιογράφους καί μιά ιδιόμορφη μερίδα ανθρώπων πού ναρκισσευομένη αυτοχαρακτηρίζεται «πνευματική ηγεσία τού τόπου», τί ωθεί όλους αυτούς νά χρησιμοποιούν αγγλικές λέξεις καί ονομασίες; Τί ωθεί όλους εμάς τους υπολοίπους, ν' αγοράζουμε τά συγκεκριμένα περιοδικά καί τις οποίες εφημερίδες, ν' αποχαυνωνόμαστε γιά ώρες ατέλειωτες μπρος στη μικρή οθόνη, τί μας κάνει εμάς τους υπόλοιπους νά θέλουμε σώνει και καλά το κουτσούρεμα τής γλώσσης μας, τί μάς ωθεί νά μεταβληθούμε διά παντός σε λωτοφάγους πολίτες στή χώρα τής αλαλίας; Ειν' ολ' αυτά απόρροια τής καλπαζούσης παγκοσμιοποιήσεως, τής αδιαφορίας μας γιά τήν γλώσσα μας ή τής υίοθετήσεως από πλευράς μας μιας ευκολοχώνευτης (και δίχως ιδιαίτερες απαιτήσεις) γλώσσης, διότι ακριβώς είναι ή πιο εύκολη καί γρήγορη λύση; Μήπως ίσως ή όλη στάση μας είναι απόρροια καί τών τριών προαναφερθέντων παραγόντων;Ή αγγλική έχει ολέθριες συνέπειες καί μάλιστα σε δύο επίπεδα: αυτό τής γλώσσης τής επιστήμης και αυτό τής καθημερινής μας ζωής. Ας εξετάσουμε το πρώτο: Με δεδομένο ότι οι Έλληνες επιστήμονες - καί δή τών θετικών κλάδων - θέλουν νά δημοσιεύουν τις εργασίες των σε αγγλόφωνα επιστημονικά περιοδικά1, ή ελληνική επιστημονική ορολογία δεν χρησιμοποιείται, ούτε καλλιεργείται ούτε εμπλουτίζεται. Συνέπεια τούτου είναι να φυτοζωούν τα οποία ελληνικά επιστημονικά περιοδικά πού εξακολουθούν νά υπάρχουν. Ακόμη δε και σ' εκείνα πού συνεχίζουν νά υπάρχουν είναι ορατή ή υιοθέτηση αυτούσιων όρων της αγγλικής επιστημονικής ορολογίας. [Το ανησυχητικό άλλα και ταυτοχρόνως εξόχως κωμικόν είναι ότι καθηγητές πανεπιστημίου, κατά την διάρκεια συνελεύσεων των τμημάτων τους, πολλές φορές αποφεύγουν τις ελληνικές λέξεις λέγοντας πώς, π.χ. «ό τάδε έγραψε το paper (!), «ό editor – in chief - του δείνα περιοδικού», «το paper πέρασε άπό review», «ή κατάσταση περτουρμπάρεται» (!!!) και πολλά άλλα τέτοια θαυμαστά! Αν όμως έτσι κατάντησε νά όμιλή ή «πνευματική αριστοκρατία», τότε...].0ι συνέπειες της υίοθετήσεως αγγλικών λέξεων και αγγλισμών στον καθημερινό μας βίο είναι ακόμη σοβαρώτερες. Ποιοι άπό εμάς δέν καταλαβαίνουν πλέον λέξεις όπως Weekend, time out, manager, management, society, limit up, limit down, champions league, (παλαιότερα το λέγαμε κύπελλο πρωταθλητριών), cameraman (εικονολήπτης), σύνδεση live (αντί τού ορθού «απ' ευθείας σύνδεση») [οί διάφοροι δημοσιογραφίσκοι και τηλεοπτικοί αστέρες της συμφοράς τούτο το αποδίδουν ώς «ζωντανή σύνδεση», λές και μπορεί νά ύπαρξη και «πεθαμένη σύνδεση»], in, out και άλλες και άλλες, ωνούκ έστιν αριθμός... Ή υιοθέτηση τόσων λέξεων καί φράσεων οδηγεί μέ μαθηματικήν ακρίβεια στο νά ομιλούν οί μελλοντικές γενιές τών Ελλήνων μιά greeklish διάλεκτο. Μιά διάλεκτο αποδυναμωμένη, άνευρη, άποστεωμένη, έστερημένη άπό τήν ζωηρότητα καί τήν εκφραστικότητα της ελληνικής. Πολύ φοβούμαι ότι τά oρια της γλώσσης άλλα καί τού κόσμου τών γενεών πού έρχονται θά είναι πολύ περιορισμένα καί άμερικανοαγγλικά χρωματισμένα...2
Μέχρις εδώ περιορισθήκαμε σέ κάποιες επισημάνσεις, λίγο - πολύ γνωστές σέ πολλούς. Το θέμα είναι τί προτείνουμε, τί δέον γενέσθαι. Νομίζω ότι ή αντίσταση στην πορεία αυτή τού ολέθρου 3 είναι - όπως καί άλλοτε σέ καιρούς χαλεπούς γιά τους Έλληνες- ή ιδιωτική πρωτοβουλία. Γιά παράδειγμα, ό Όμιλος γιά τή Διεθνοποίηση της Ελληνικής Γλώσσας στον Πειραιά εργάζεται συστηματικά γιά τήν γλώσσα μας άπό το 1989. Εκδίδει το μηνιαίο περιοδικό «Ή Γλώσσα μας», οργανώνει διαλέξεις, ένώ μέλη του συμμετέχουν σέ τηλεοπτικές εκπομπές. Άλλο λαμπρό παράδειγμα, ή φιλόλογος Άννα Τζιροπούλου - Ευσταθίου, στο ενεργητικό τής οποίας είναι καί ή εξαίρετη εργασία γύρω από τήν επίδραση τής ελληνικής επί τών σημαντικωτέρων ευρωπαϊκών γλωσσών, προσπαθεί νά διδάξη σωστά τήν αρχαία ελληνική σε μικρά παιδιά καί νά εμφύσηση - μέ επιτυχία καθώς φαίνεται - σ' αυτά τήν αγάπη προς τήν αρχαία μας κληρονομιά. Ποιος άπ' όσους παρακολούθησαν τήν τηλεοπτική εκπομπή «συν και πλην», τον Οκτώβριο του 1999 στην ΝΕΤ, δεν συνεκινήθη βλέποντας παιδιά κάθε ηλικίας άπό 5 έως και 12 ετών, να γνωρίζουν αρχαία κείμενα και να τα μεταφράζουν ορθά; Άκραδάντως, λοιπόν, πιστεύω σε τέτοιες λαμπρές θαραλέες προσπάθειες εμπνευσμένων ανθρώπων. Ίσως απορήσει κάποιος, γιατί φαίνεται ότι αγνοώ τήν ελληνική πολιτεία και τον ρόλο πού αυτή μπορεί να παίξη. Ή ελληνική πολιτεία, όμως, απεδείχθη ανθελληνική κατά τό πρόσφατο παρελθόν. Νά λησμονήσουμε τήν Ράλλειο «μεταρρύθμιση» του 1976 και την επιβολή του μονοτονικού τό 1982;4 Νά θυμηθούμε τήν αδράνεια της πολιτείας καθώς βλέπει και τό τελευταίο χωριό νά κατακλύζεται άπό ξένες επιγραφές; Τά παιδιά μας πλέον πηγαίνουν στο «snack bar» , στην cafeteria, στο , έχουν ενα κάποιο ιδιαίτερο Ιοοκ;, συμφωνούν λέγοντας ΟΚ, διαφωνούν λέγοντας ΝΟ, διαβάζουν Crash και Νitro παίζουν beach volley, ενδιαφέρονται μόνο γιά money, οι φαντασιώσεις τους είναι στο limit up, ένώ ή γλωσσική τους παιδεία στο limit down... Και ή πολιτεία καθεύδει (ή και ενθαρρύνει;)... Γιά oλα τά παραπάνω είμαι πολύ σκεπτικός και επιφυλακτικός απέναντι σέ μια πολιτεία τέτοια. Απέναντι σέ μιά πολιτεία πού προωθεί, συντηρεί και αμείβει καθηγητές πανεπιστημίου πού μανιωδώςπροπαγανδίζουν μέσα άπό τά δποια συγγράμματα τους τήν κατάργηση του ελληνικού αλφαβήτου και τήν αντικατάσταση του από τό λατινικό 5.
Στο πλαίσιο της παγκοσμιοποιήσεως είναι φυσικό κάποιοι νά προσδοκούν ότι μέ τήν επιβολή της αγγλικής θά ύπαρξη και επιβολή κάποιου δεδομένου «μοντέλου αναπτύξεως» γιά όλον τον κόσμο. Όπερ σημαίνει νά καταναλίσκουν οι κοινωνίες όλο και περισσότερα αγαθά σέ μιά ατμόσφαιρα Ντίσνεύλαντ. Ή παγκοσμιοποίηση είναι στενά συνυφασμένη μέ τήν επιβολή ενός άκρατου καταναλωτισμού, μέ τήν ολίγον κατ' ολίγον αφαίρεση ή καταστροφή τών εθνικών ιδιαιτεροτήτων, έν τέλει μέ τήν κατίσχυση μιας αβάστακτης πολιτισμικής ομοιομορφίας 6.
Ή άμερικανοαγγλική θά είναι βέβαια ή γλώσσα στην οποία θά συνεννοούνται (ή θά γρυλλίζουν) τά άποδέλοιπα τών εθνών μεταξύ τους. Ό Ford, ιδρυτής της ομώνυμης αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, τό είχε πει κάπως διαφορετικά αρκετά χρόνια προ τού Β' Παγκοσμίου πολέμου: «Εκεί όπου αγοράζουν τίς [αμερικανικές] ταινίες σήμερα, θά αγοράσουν ευκολότερα τά αμερικανικά προϊόντα αύριο».Ή υιοθέτηση άπό πλευράς μας - άκριτη και βιαστική- τόσων λέξεων της σημερινής γλώσσης της παγκοσμιοποιήσεως οδηγεί στον γλωσσικό μας ακρωτηριασμό και φυσικά στην πολιτισμική μας αφυδάτωση. Όπως σωστά σημειώνει ό Σ. Καργάκος7, «ή κρίση, πού ενυπάρχει στη γλωσσική, δηλαδή στην καθαρά εκφραστική πλευρά τής νεοελληνικής πολιτισμικής ζωής, γίνεται εντονότερη από τό γεγονός ότι σ' ένα πολυσήμαντο γλωσσικό πρόβλημα και συγκεκριμένα σε μιά επέλαση ενός ξενικού τρόπου έκφρασης και σκέψης, εμείς αντιπαραθέτουμε μιά γλωσσική αδράνεια, μιά γλωσσική αναισθησία». Αυτή ή γλωσσική αδράνεια χαρακτηρίζει πρωτίστως τήν λεγομένη «πολιτική και πνευματική ηγεσία» τού τόπου. Όταν τό οιονδήποτε πολιτικό οντά¬ριο πάει clubbing, ομιλεί περί των media, διακηρύσσει ότι οι θέσεις του είναι politically correct, ψωνίζει τά πιο in ρούχα από τά πιο exclusive καταστήματα, πίνει πάντα cocktail, είναι οπαδός ενός super club και συμμετέχει σε debate, τότε τί νά ελπίσουμε γιά τον συνήθη πολίτη τής χώρας μας; Και οι δυο ενταφιάζουν - με τον τρόπο του ό καθείς - τήν ελληνική, ενταφιάζοντας βέβαια «[τά κάρπιμα πολιτιστικά στοιχεία και τή δημιουργική μας θέρμη] στις δυσώδεις "χωματερές" μιας ληθαργικής πνευματικής ηγεσίας και μιας αδίστακτης πολιτικής συμφεροντολογίας».Στην τωρινή πορεία ολέθρου, με τήν πολιτεία καθεύδουσα (αν όχι ποιούσα τίποτε χειρότερο...), εστία αντιστάσεως πρέπει νά γίνη ό καθένας μας. Στον χώρο τής εργασίας του ό καθένας. Έχω τήν αίσθηση ότι πρέπει ν' αγωνισθούμε, ό καθένας μας γιά τήν γλώσσα μας και γιά μιά «ζώσα αντίληψη τής παιδείας»8, γιά νά γεωργήσουμε συνειδήσεις, συνειδήσεις μάλιστα «πού παράγονται από τήν κλασική παιδεία [και πού δεν είναι διόλου βολικές στά σύγχρονα καθεστώτα μας»
8. Χρέος όλων μας είναι νά θυμηθούμε «τής καταγωγής μας τή φορεσιά». Διότι, παραφράζοντας τον λαμπρό σύγχρονο ιστορικό Κ. Χατζηαντωνίου, «θυμούμαι σημαίνει υπάρχω. Γιά τόν Ελληνισμό ή μνήμη και ή γλώσσα είναι οί άσβεστες πυρές τής εθνικής του ενέργειας. Θυμούμαι τόν Ελληνισμό μου και τήν γλώσσα μου σημαίνει ότι αποκτά ή Ιστορία νόημα».


---------------------------------------------------1 Και πώς νά εμπλουτίζεται ή ελληνική γλώσσα τής επιστήμης, δταν μεγαλόσχημοι καθηγητές πανεπι¬στημίου (πρώτης βαθμίδος!) υπογράφουν άνερυθριάστως κείμενα βρίθοντα ορθογραφικών λαθών; "Ετσι βλέ¬πουμε σέ κείμενα πανεπιστημιακών μαργαριτάρια δπως «κατευθίνσεων», «κολλυμματων» κ.ά. Οί φοιτητές δέν πηγαίνουν πίσω. Σέ κείμενο τοϋ Συλλόγου Φοιτητών Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης, 7 μόλις γραμμών, υπήρξαν λάθη δπως «δυστηχώς», «άμεσσες», «ζητάμε νά μας ένημερώσεται»...2 Γνωστή ή φράσις τοΰ φιλοσόφου Βίττγκενστάιν: «Τά δρια τοΰ κόσμου μου είναι τά δρια τής γλώσσας μου».3 "Ιδε τό βιβλίο τής Χ. Τσικοπούλου, «Ή μονοτονική γραφή - Ό σύγχρονος Δούρειος ίππος», έκδ. Παρου¬σία, 1995, Αθήνα.4 Σημειώνει ή Χ. Τσικοπούλου στό προαναφερθέν βιβλίο της «Τά μεσάνυχτα της 11.1.1992 [και ένώ στην συνεδρία της Βουλής τό θέμα ήταν: Συζήτηση στον νόμο γιά τήν εγγραφή μαθητών στά Λύκεια], ένώ είχε περατωθή ή συζήτηση αυτή, τελείως αιφνίδια ώς άρθρο 2, εισάγεται ένα εντελώς άσχετο -και εθνικά πρωτίστως μεγάλο- θέμα: ή επιβολή τοΰ μονοτονικού» (σ. 59).5 Χαρακτηριστική ή περίπτωση τού Αθανασίου Ε. Παπά, καθηγητού τού Πανεπιστημίου Αθηνών, ό όποιος στό βιβλίο του «Διδακτική γλώσσας και κειμένων», τονίζει δτι «μέ τό λατινικό αλφάβητο εισάγουμε τή φωνητική γραφή χωρίς καμμιά οπτική δυσαρέσκεια» (!!!) "Ιδε γιά περισσότερα τό άρθρο τού Γιάννη Ντάσκα «Καταργήστε τά Ελληνικά», Αδέσμευτος Τύπος, Δευτέρα 11/10/1999, σ. 9.6 "Ιδε γιά παράδειγμα, Ο. Ρ&γε 61 Ρ. Κίζζί, «νετ$ Ια ιτιεοϋαΙίχ&Ιίοη Ιοί&ΐε», σσ. 11-20, καθώς και Ο. ί3$Η, «ΐΑαιΙΙιίΓε (1ε ιτ)85$ε εη ςιιεχίϊοη», σσ. 21-36, στην γαλλική επιθεώρηση «Νουνεΐΐε Εοοίε», η. 39, 1982. Ακόμη, τά τεύχη τής επιθεωρήσεως «έΐέπιεπίχ» τού φθινοπώρου 1990 (η. 69) και της ανοίξεως 1991 (η. 70).
7 "Ιδε, Ζ. Καργάκου, «Αλαλία», έκδ. ΟυΐεηοεΓ£, \8 "Ιδε, Ρένου Αποστολίδη, «Κριτική τοϋ Μεταπο έκδοσις ήτο τοΰ Κολλάρου, 1962).
α 1986 (δεύτερη εκδοσις).>», έκδ. Τά Νέα Ελληνικά, Αθήνα, 1970 (ή πρώτη



Περιοδικό SCREW: ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ...



Πουστριτόριαλ.

Ευχαριστούμε!Φίλες φίλοι ευχαριστούμε. Η ανταπόκριση στα δύο πάρτι που διοργάνωσε το περιοδικό μας με την ευκαιρία της συμπλήρωσης των δύο πρώτων χρόνων κυκλοφορίας ήταν τεράστια. Η συντακτική ομάδα ετοιμάζει σύντομα και άλλα ιβέντς που θα συζητηθούν. Φωτογραφίες από τα πάρτι θα βρείτε στο τεύχος.







Εθνικής σημασίας η σύλληψη αρχαιοκαπήλων στη Μακεδονία 11.10.11

Εθνικής σημασίας η σύλληψη αρχαιοκαπήλων στη βόρεια Ελλάδα

Μεγάλης εθνικής σημασίας εύρημα που μπορεί να καταρρίψει κάθε ισχυρισμό των Σκοπιανών επί του μακεδονικού ζητήματος θεωρούνται από αρχαιολόγους και υψηλόβαθμους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ τα 70 αρχαία αντικείμενα του 5ου αιώνα π.Χ. που εντοπίσθηκαν στα χέρια κυκλώματος αρχαιοκαπήλων στη βόρεια Ελλάδα.
Στο κύκλωμα συμμετείχαν τουλάχιστον πέντε «νονοί της νύχτας» που είχαν δραστηριοποιηθεί σε εκβιασμούς στη βόρεια Ελλάδα και οι οποίοι είχαν επιχειρήσει να πουλήσουν τα αρχαία αντικείμενα - τα οποία προέρχονταν από λαθρανασκαφές - έναντι 10 εκατ. ευρώ.
Μάλιστα για τον λόγο αυτό ο μεγάλος φόβος των αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ ήταν να μην πωληθούν τα αρχαία με τη συνεργασία μεσαζόντων σε Σκοπιανούς προκειμένου να εμφανιστούν ως ευρήματα που θα βοηθούσαν την προπαγάνδα τους και να υποστηρίξουν ότι τα ανακάλυψαν στο δικό τους έδαφος.
Η αξιολόγηση των αντικειμένων από αρχαιολόγους είναι ο λόγος που καθυστερεί η επίσημη παρουσίαση της υπόθεσης τόσο από την ΕΛ.ΑΣ όσο και από το υπουργείο Πολιτισμού.
Παράλληλα έχει ζητηθεί από τους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ αλλά και από στελέχη του υπουργείου Πολιτισμού που συμμετείχαν στις έρευνες να τηρήσουν πλήρη μυστικότητα για τις κινήσεις τους και για την επιχείρηση σύλληψης των δραστών έως ότου εξαχθούν σαφή συμπεράσματα που θα συνδέουν τα ευρήματα με εκείνα στους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας τον Νοέμβριο του 1977 από τον καθηγητή Μανώλη Ανδρόνικο, αλλά και με άλλα παρεμφερή ευρήματα σε περιοχές της βόρειας Ελλάδας.
Επιπλέον συνεχίζονται οι έρευνες του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη αλλά και στελεχών του υπουργείου Πολιτισμού για την ανεύρεση και άλλων αρχαίων αντικειμένων από τις ίδιες λαθρανασκαφές στη βόρεια Ελλάδα.
Πληροφοριοδότης αντίπαλης συμμορίας αρχαιοκαπήλων οδήγησε την Αστυνομία στα ευρήματα
Ενας ανώνυμος πληροφοριοδότης, κατά πάσα πιθανότητα μέλος αντίπαλης συμμορίας αρχαιοκαπήλων, φέρεται να έδωσε την αρχική πληροφορία στην Αστυνομία για να συλληφθούν δύο άνθρωποι της νύχτας στη Θεσσαλονίκη και να διασωθεί ο χρυσός μακεδονικός θησαυρός στη μεγάλη υπόθεση αρχαιοκαπηλίας που εξιχνιάστηκε την περασμένη εβδομάδα.
Οπως αποκαλύπτεται στη δικογραφία, ο πληροφοριοδότης ενημέρωσε αρχικά τις Αρχές ότι στους κύκλους των αρχαιοκαπήλων παζαρεύονταν ανυπολόγιστης αξίας ευρήματα. Ο ίδιος φέρεται να έδωσε ονόματα και διευθύνσεις υπόπτων, αναφέροντας επιπλέον ότι τα αρχαία πωλούνταν για 10 εκατ. ευρώ. Οι αστυνομικοί εκτιμούν ότι πρόκειται για αρχαιοκάπηλο από την περιοχή της Νιγρίτας Σερρών, μέλος αντίπαλης ομάδας, που είτε θέλησε να εκδικηθεί τους συλληφθέντες είτε να κερδίσει ευνοϊκή μεταχείριση σε κάποια μελλοντική δίκη.
Μικρότερες πιθανότητες, σύμφωνα με την Αστυνομία, συγκεντρώνει η εκδοχή ο πληροφοριοδότης να είναι φύλακας μουσείου ή αρχαιολογικού χώρου στην Κεντρική Μακεδονία και εκ της ιδιότητάς του να γνωρίζει από μέσα πρόσωπα και καταστάσεις.
Ο πόλεμος μεταξύ των αρχαιοκαπήλων περιγράφεται αναλυτικά στη συνέχεια της δικογραφίας. Οι πρώτες έρευνες των Αρχών τον περασμένο Ιούλιο δεν είχαν απτά αποτελέσματα. Αστυνομικοί εμφανίσθηκαν ως υποψήφιοι αγοραστές για λογαριασμό επιφανούς συλλέκτη, αλλά οι κακοποιοί αποδείχθηκαν σκληρά καρύδια στις διαπραγματεύσεις. Μάλιστα, οι αρχικές τους απαιτήσεις έφθαναν τα 20 εκατομμύρια ευρώ. Παράλληλα με τους αστυνομικούς - αγοραστές οι αρχαιοκάπηλοι έκαναν διαπραγματεύσεις και με άλλους υποψήφιους αγοραστές.
Η βοήθεια του άγνωστου στις Αρχές πληροφοριοδότη ήταν για δεύτερη φορά καταλυτική. Επανήλθε με πιο συγκεκριμένα στοιχεία και ενημέρωσε τη Δίωξη Αρχαιοκαπηλίας ότι τα πολύτιμα αρχαία ήταν θαμμένα σε χωράφι με καλαμπόκια στη Γερακαρού Θεσσαλονίκης, ότι βρέθηκε αγοραστής και η αγοραπωλησία θα γινόταν το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου. Οι πληροφορίες αυτές επαληθεύτηκαν από την Αστυνομία.
Οπως αναφέρεται στη δικογραφία, το πρωί της περασμένης Πέμπτης οι δύο συλληφθέντες ξεκίνησαν από καφετέρια της Κρήνης στη Θεσσαλονίκη κι έφτασαν στο χωράφι έξω από τη Γερακαρού με ένα ακόμη άτομο. Εκεί τους περίμεναν δύο συνεργάτες τους: τα στοιχεία του ενός μάλιστα, είναι γνωστά στην Αστυνομία και περιλαμβάνονται στο διαβιβαστικό της Ασφάλειας. Ο μακεδονικός θησαυρός ήταν τοποθετημένος σε ένα μαύρο σακβουαγιάζ. Τα αντικείμενα ήταν τυλιγμένα με νάιλον σακούλες κι εφημερίδες.
Μετά την έφοδο των αστυνομικών ακολούθησε άγρια συμπλοκή στον αγροτικό δρόμο δίπλα στα καλαμπόκια και οι τρεις από τους πέντε παρόντες στο ραντεβού - εκτιμάται ότι ήταν υποψήφιοι αγοραστές - κατάφεραν κι εξαφανίστηκαν.


Πηγές: Tο Βήμα http://www.tovima.gr/society/article/?aid=423968
Τα Νέα http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4663764

Ματαίωση της παρέλασης στη Θεσσαλονίκη-Αποχώρησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας










http://www.macedoniahellenicland.eu/content/view/2370/lang,el/'

Ματαιώθηκε για πρώτη φορά στα χρονικά η στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης, καθώς η παραλιακή λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου καταλήφθηκε από φιλάθλους του Ηρακλή, μέλη του ΠΑΜΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, εργαζόμενους του προγράμματος Βοήθεια στο Σπίτι, και άλλους.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποχώρησε από την εξέδρα των επισήμων αφού πρώτα δήλωσε στους δημοσιογράφους: "Λυπάμαι. Δεν έπρεπε να διαλέξουν τέτοια μέρα" ενώ οι διαδηλωτές φώναζαν "Να φύγουν οι επίσημοι" και "Προδότη"
Τη στιγμή που ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έφτασε στην εξέδρα των επισήμων στην παραλιακή λεωφόρο στο Σύνταγμα μια ομάδα ατόμων έμπαινε στο δρόμο μερικά μόλις μέτρα από την εξέδρα φωνάζοντας συνθήματα.
Αμέσως ο δρόμος αποκλείστηκε από δύο κλούβες των ΜΑΤ που μπήκαν κάθετα στο δρόμο ενώ διμοιρίες των ΜΑΤ και οι αστυνομικοί που συνόδευαν τον Πρόεδρο κινήθηκαν προς το σημείο.
Λίγο αργότερα ξεκίνησε να παρελαύνει τμήμα των Μακεδονομάχων, μέλη του οποίου προσπάθησαν να συνετίσουν τους διαδηλωτές, τονίζοντας πως η ημέρα αυτή δεν έχει καμία σχέση με πολιτικές διαμαρτυρίες, αλλά με την ένδοξη ιστορία του Ελληνικού έθνους και τη νίκη μας επί των Ιταλικών στρατευμάτων, χωρίς επιτυχία όμως.
Τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ παρόλα αυτά επέτρεψαν (!) τελικά να συνεχιστεί η παρέλαση, μόνο από τα πολιτικά τμήματα που συμμετείχαν σε αυτήν, ενώ και η μπάντα του δήμου φόρεσε μαύρα μαντήλια, ως ένδειξη διαμαρτυρίας στις περικοπές μισθών.
Τα συγχαρητήρια μας στους λίγους εκείνους που κατάφεραν να αμαυρώσουν τον εορτασμό μίας από τις σημαντικότερες εθνικές επετείους, μεταβάλοντας την σε ένα ακόμη τσίρκο και επιβάλοντας φασιστικά την θέληση τους στους χιλιάδες πολίτες που κατέβηκαν για να παρακολουθήσουν την παρέλαση, τιμώντας το ΟΧΙ του 1940 και των χιλιάδων Ελλήνων που έδωσαν τη ζωή τους για την πατρίδα.

Σχόλια

Αντιγόνη Παπαδάκη
2011-10-28 12:19:49
Σε αυτή τη χώρα έχει χαθεί πλέον κάθε έννοια αξιών και προτεραιοτήτων. Μήπως δεν χόρτασαν διαμαρτυρίες, ή χάθηκαν οι μέρες; Μέχρι και στην Ακρόπολη και στον Λευκό Πύργο ανέβηκαν να διαδηλώσουν.. θέλαν και στην παρέλαση; Έλεος πια με τους επαγγελματίες διαδηλωτές!

Στο Ταίναρο λατρεύουν το Δωδεκάθεο.

Στην ΕΤ-3 η πειρατεία στη Μάνη
από το χρήστη
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΜΑΝΗ - PUBLICATION ADOULOTI MANI, Σάββατο, 14 Μάιος 2011 στις 12:22 π.μ.
Στην ΕΤ-3 η πειρατεία στη Μάνη
«Του νερού τα παραμύθια». Αυτός είναι ο τίτλος της νέας σειράς εκπομπών ντοκιμαντέρ της ΕΤ-3, που «σηκώνει άγκυρα» το Σάββατο 14 Μαΐου στις 8:00 μ.μ., για μια γοητευτική περιπέτεια με κεντρικό άξονα τους πειρατές και την πειρατεία στην περιοχή της Μάνης και το θρυλικό Μανιάτη πειρατή Νικολό Σάσσαρη. Αυτά και πολλά άλλα θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν οι τηλεθεατές σε μια σπουδαία παραγωγή της ΕΤ-3 που γυρίστηκε στη Μάνη προ διμήνου. Η εκπομπή αφιερωμένη στη Μάνη είναι συνολικής διάρκεια μιας ώρας και θα προβληθεί το Σάββατο 14/5 από τη συχνότητα της ΕΤ3.
Επίσης, στην ίδια εκπομπή θα γίνει αναφορά στο βιβλίο «Πειρατεία στη Μάνη και στη Μεσόγειο» των Κατερίνα Καριζώνη, Λεωνίδα Γουργουρίνη και Χάρη Γιαννόπουλου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Αδούλωτη Μάνη» του Γιώργου Π. Δημακόγιαννη.
Η συνέχεια επί της μικρής οθόνης…












Να πως βρήκαν την δύναμη οι στρατιώτες του Μ. Αλεξάνδρου να περπατήσουν - και να πολεμήσουν- έως την Ινδία: Ιπποφαές (Hippophae rhamnoides)

Ιπποφαές (Hippophae rhamnoides)

Η λέξη Ιπποφαές είναι σύνθετη και προέρχεται από τις λέξεις: ίππος και φαός που στα αρχαία ελληνικά θα πει
λαμπρός. Το φυτό αυτό το αναφέρουν ο Διοσκουρίδης και ο Θεόφραστος σαν ένα φαρμακευτικό φυτό. Η παράδοση λέει ότι το χρησιμοποιούσαν οι στρατιώτες του Μ. Αλεξάνδρου στις εκστρατείες τους για τη διατροφή τους ώστε να μπορούν να αντέχουν τις κακουχίες αλλά και για τη διατροφή των αλόγων τους των οποίων το τρίχωμα έπαιρνε ένα ωραίο και λαμπρό χρώμα ενώ αποκτούσαν μεγάλη αντοχή. Οι θρεπτικές και φαρμακευτικές του ιδιότητες είναι γνωστές σε μερικούς λαούς της Ασίας από αιώνες και γι’ αυτό χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή φαρμακολογία των λαών αυτών. Η φαρμακευτική αξία του είδους αυτού μνημονεύεται στα βιβλία της παραδοσιακής θιβετιανής ιατρικής, του 8ου αιώνα. Επίσης είναι γνωστό και από τη ρωσική παραδοσιακή ιατρική. Σήμερα στη Ρωσία, ύστερα από πρόσφατες επιστημονικές εργασίες που έγιναν, το ιπποφαές θεωρείται σαν ένα πολύ σημαντικό φαρμακευτικό φυτό, το οποίο το ονομάζουν και «ανανά της Σιβηρίας», λόγω της γεύσεώς του και της αφθονίας του χυμού του.
Το ιπποφαές είναι ένας θάμνος που φθάνει συνήθως το ύψος των 2,5-4 μέτρων, φέρει αγκάθια και από μακριά μοιάζει πολύ με την ιτιά. Είναι φυτό δίοικο, δηλαδή υπάρχουν φυτά που παράγουν αρσενικά άνθη και φυτά που παράγουν μόνο θηλυκά. Οι καρποί του είναι μικροί μέχρι 1 εκατοστό μήκος, είναι κόκκινοι έως πορτοκαλί και φέρουν στο εσωτερικό τους ένα σπόρο ενώ είναι προσκολλημένοι ισχυρά επάνω στους βλαστούς, με αποτέλεσμα να έχει δυσκολίες η συγκομιδή τους. Είναι φυτό που προσαρμόζεται σε πολύ διαφορετικά και δύσκολα περιβάλλοντα, αντέχει στο κρύο μέχρι –43ο C και στην ξηρασία, δεν έχει πολλούς εχθρούς και ασθένειες, μπορεί δε να αναπτυχθεί ακόμη και χωρίς λίπανση και άρδευση ενώ μπορεί να αξιοποιήσει τα πιο υποβαθμισμένα εδάφη, εκεί όπου τα άλλα φυτά δεν μπορούν να καλλιεργηθούν.
Το μεγάλο πλεονέκτημα αυτού του θάμνου είναι ότι οι καρποί του έχουν πολύ μεγάλη περιεκτικότητα σε βιταμίνες και κυρίως σε βιταμίνη C, που φθάνει να είναι μέχρι 30 φορές μεγαλύτερη εκείνης του πορτοκαλιού και 5 φορές μεγαλύτερη του ακτινιδίου. Ρώσοι και κινέζοι επιστήμονες το τοποθετούν στην πρώτη δεκάδα των πιο ισχυρών θεραπευτικών φυτών στον κόσμο. Επίσης έχει ολόκληρη τη σειρά των βιταμινών Β, τη βιταμίνη Κ, αλλά και την Ε σε περιεκτικότητες μεγαλύτερες από εκείνες που περιέχουν ο σίτος και ο αραβόσιτος. Οι καρποί του και οι σπόροι του έχουν επίσης έλαια τα οποία είναι πολύ πλούσια σε πολυακόρεστα οξέα, δηλαδή σε αντιοξειδωτικές ουσίες, όπως είναι το ω-3, το ω-6, το ω-7 αλλά και σε φλαβο- νοειδή, φυτοστερόλες, ανόργανα άλατα κλπ.
Για το φυτό αυτό, έχουν γίνει μέχρι σήμερα 5 διεθνή συνέδρια, το δε τελευταίο έγινε στο Κεμπέκ του Καναδά το 2007 όπου έλαβαν μέρος εκατοντά- δες ερευνητές από πολλές χώρες του κόσμου, όπως είναι ο Καναδάς, οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα, η Γερμανία, η Γαλλία, η Λετονία, η Σουηδία, ή Ελβετία κλπ.
Το Ιπποφαές χρησιμοποιείται στην προστασία του περιβάλλοντος κυρίως των επικλινών εδαφών, λόγω του ότι αναπτύσσει ένα πυκνό επιφανειακό ριζικό σύστημα που συγκρατεί το χώμα από τη διάβρωση. Το ιπποφαές είναι γνωστό σε όλο τον κόσμο, σαν φυτό που προστατεύει το έδαφος από τη διάβρωση και γι’ αυτό χρησιμοποιείται για την αποκατάσταση των υποβαθμισμένων εδαφών και κυρίως των πυρόπληκτων εδαφών. Επίσης, αποτελεί ένα από τα λίγα φυτά των οποίων οι ρίζες συμβι ώνουν με μικροοργανισμούς που έχουν την ιδιότητα να δεσμεύουν το άζωτο από την ατμόσφαιρα και επομένως να μη απαιτείται η κατανάλωση αζωτούχων λιπασμάτων για την καλλιέργειά του ενώ ταυτόχρονα εμπλουτίζεται το έδαφος σε άζωτο αποκτώντας γονιμότητα.
Πέραν των άλλων, με την καλλιέργειά του, προστατεύονται επίσης και τα υπόγεια και επιφανειακά νερά από την υποβάθμιση και τον ευτροφισμό και γι’ αυτό το ιπποφαές θεωρείται σαν ένα από τα καλύτερα οικολογικά φυτά του πλανήτη.
Στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική, το ιπποφαές χρησιμοποιείται στην δημιουργία φυτοφρακτών, επειδή είναι ιδανικό φυτό για το σκοπό αυτό, αλλά και επειδή αποτελεί κατάλληλο φυτό για την προστασία της πανίδας και κυρίως των φασιανών. Οι κυνηγετικοί σύλλογοι το χρησιμοποιούν σε δενδροφυτεύσεις κυνηγότοπων με σκοπό την αύξηση του πληθυσμού των φασιανών επειδή οι καρποί του είναι εκλεκτή τροφή για αυτούς ιδίως το χειμώνα. Το φυτό αυτό επειδή αντέχει και σε εδάφη με υψηλή περιεκτικότητα σε αλάτι, χρησιμοποιείται σε φυτεύσεις κατά μήκος οδικών αξόνων στους οποίους κατά τον χειμώνα ρίχνουν αλάτι για προστασία από τον παγετό.
Έχει ισχυρή αντιοξειδωτική, αντιφλεγμονώδη, αντιμικροβιακή, αναλγητική και επουλωτική δράση. Για όλους αυτούς τους λόγους, χρησιμοποιείται ως συμπλήρωμα διατροφής, ως συστατικό φαρμακευτικών και καλλυντικών σκευασμάτων, αλλά και ως αυτούσιο φαρμακευτικό σκεύασμα για πλήθος παθήσεων, ενώ από τους καρπούς του παρασκευάζονται χυμοί και μαρμελάδες.
Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στην αντιοξιδωτική του δράση. Το Ιπποφαές επιτυγχάνει με τον καλύτερο τρόπο τη ριζική απομάκρυνση των τοξινών από το σώμα, με αποτέλεσμα μεγαλύτερη ζωτικότητα και ενέργεια. Και τα οφέλη δεν τελειώνουν εδώ… Το Ιπποφαές είναι το μόνο που περιέχει περισσότερα από 15 ενεργά αντιοξειδωτικό συστατικά, γεγονός που το καθιστά μία από τις κορυφαίες αντικαρκινικές τροφές στον κόσμο.

Η γέννηση της ποίησης





Φρίντριχ Νίτσε: “Η χαρούμενη γνώση” Βιβλίο II

Γι' αυτό εκείνοι οι άνθρωποι υπέθεσαν πως ίσως τον ακολουθεί και η ψυχή των θεών! Ήθελαν λοιπόν να εξαναγκάσουν τους θεούς με το ρυθμό και να ασκήσουν μια δύναμη πάνω τους η ποίηση ήταν η μαγική παγίδα που έστηναν για τους θεούς. Υπήρχε μια ακόμη πιο παράξενη ιδέα που μπορεί να συνέβαλε περισσότερο απ' όλες στη γέννηση της ποίησης. Στους Πυθαγόρειους εμφανίζεται αυτή ως φιλοσοφική διδασκαλία και ως παιδαγωγικό τέχνασμα αλλά πολύ πριν να εμφανιστούν οι φιλόσοφοι, οι άνθρωποι απέδιδαν στη μουσική, και μάλιστα στο ρυθμικό στοιχείο της μουσικής, την ικανότητα να εκφορτίζει τα συναισθήματα, να εξαγνίζει την ψυχή, να μαλακώνει την ferocia animi
44. Όταν χανόταν η σωστή ένταση και αρμονία της ψυχής, οι άνθρωποι έπρεπε να αρχίσουν να χορεύουν, ακολουθώντας το ρυθμό του τραγουδιστή: αυτή ήταν η συνταγή τούτης της θεραπευτικής. Έτσι κατάφερε ο Τέρπανδρος να καταστείλει μια στάση, ο Εμπεδοκλής να ησυχάσει έναν μανιακό και ο Δάμων να εξαγνίσει έναν νέο που είχε πάθει ερωτικό μαρασμό, αυτήν , επίσης τη θεραπεία προσπαθούσαν να εφαρμόσουν στους θεούς όταν αυτοί λυσσούσαν από δίψα για εκδίκηση. Πρώτα-πρώτα, ανεβάζοντας στα ύψη την παράφορα και την έκρηξη των συναισθημάτων τους ως τα άκρα, δηλαδή κάνοντας το φρενιασμένο θεό τρελό και τον εκδικητικό λυσσασμένο από τη δίψα της εκδίκησης: όλες οι οργιαστικές λατρείες αποβλέπουν στο να εκφορτίσουν την FEROCIA κάποιας θεότητας μετατρέποντας την σε όργιο έτσι ώστε να νιώσει αυτή πιο ελεύθερη και πιο ήρεμη στη συνέχεια και να αφήσει τους ανθρώπους ήσυχους. Η λέξη , ετυμολογικά, σημαίνει καταπραϋντικό μέσο, όχι επειδή είνει. — Όχι μόνο στα λατρευτικά τραγούδια αλλά και στα κοσμικά τραγούδια των αρχαιότερων χρόνων ο ρυθμός θεωρείται πως έχει μαγική δύναμη. Για παράδειγμα, τις δραστηριότητες της άντλησης του νερού ή της κωπηλασίας τις συνοδεύουν τραγούδια που υποτίθεται πως μαγεύουν τους δαίμονες που δρουν εκεί τους κάνουν υπάκουους και τους αιχμαλωτίζουν, μετατρέποντας τους σε όργανα των ανθρώπων. Κάθε φορά που ενεργεί κανείς έχει ένα κίνητρο για τραγούδι: κάθε ενέργεια εξαρτάται από τη βοήθεια των πνευμάτων και το μαγικό τραγούδι και η επωδή μοιάζουν να είναι η αρχέγονη μορφή της ποίησης. Οι στίχοι χρησιμοποιούνταν επίσης και στους χρησμούς — οι Έλληνες ισχυρίζονταν πως το εξάμετρο είχε εφευρεθεί στους Δελφούς — επειδή κι εδώ ο ρυθμός όφειλε να ασκήσει τον εξαναγκασμό του. Το να ζητήσεις ένα χρησμό σήμαινε αρχικά (σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης που μου φαίνεται πιθανότερη) να υποβληθείς σε μια απόφαση: οι άνθρωποι σκέφτονταν ότι μπορούσαν να εξαναγκάσουν το μέλλον κερδίζοντας την εύνοια του Απόλλωνα, που, σύμφωνα με την αρχαιότερη άποψη, είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα θεό ο οποίος προβλέπει το μέλλον. Από τη στιγμή που προφέρεται η φόρμουλα, με κυριολεκτική και ρυθμική ακρίβεια, δένει το μέλλον. Η φόρμουλα όμως είναι εφεύρεση του Απόλλωνα, που μπορεί να δέσει ακόμη και τις θεές της μοίρας επειδή είναι ο θεός του ρυθμού. — Για να δούμε το πράγμα συνολικά: τι μπορούσε να 'ναι πιο ωφέλιμο από το ρυθμό γι' αυτό το αρχαίο, προληπτικό είδος των ανθρώπων; Με το ρυθμό μπορούσες να κάνεις τα πάντα: να προ¬ωθήσεις με μαγικό τρόπο μια δουλειά να αναγκάσεις ένα θεό να εμφανιστεί, να σταθεί κοντά και να ακούσει να πλάσεις το μέλλον όπως θέλεις εσύ να αποφορτίσεις την ψυχή σου από οποιαδήποτε υπερβολή (από την αγωνία, τη μανία, τον οίκτο ή την εκδικητικότητα), κι όχι μόνο τη δική σου ψυχή αλλά και την ψυχή του πιο κακού δαίμονα. Δίχως το στίχο ήσουν ένα τίποτα-με το στίχο γινόσουν θεός. Ένα τέτοιο θεμελιακό αίσθημα δεν ήταν δυνατόν πια να ξεριζωθεί εντελώς ακόμη και σήμερα, ύστερα από χιλιάδες χρόνια αγώνα εναντίον αυτών των προλήψεων, οι σοφότεροι ανάμεσα μας εξακολουθούν να γίνονται τρελοί του ρυθμού, έστω και μόνο για το λόγο ότι νιώθουν μερικές φορές πως μια σκέψη είναι πιο αληθινή επειδή απλώς έχει μετρική μορφή και βγαίνει προς τα έξω μ' ένα θεϊκό σκίρτημα και πήδημα. Δεν είναι πολύ διασκεδαστικό το ότι ακόμη και σήμερα οι πιο σοβαροί φιλόσοφοι, οι τόσο αυστηροί συνήθως όσον αφορά στη βεβαιότητα, εξακολουθούν να επικαλούνται ποιητικές φράσεις για να κάνουν τις ιδέες τους πιο ισχυρές και πιο πιστευτές; Παρ' όλο που είναι πιο επικίνδυνο για μια αλήθεια να την εγκρίνουν παρά να την αντικρούουν οι ποιητές;
Γιατί, όπως είπε ο Όμηρος: «Πολλά ψέματα λένε οι αοιδοί!»

Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. ARCHEOLOGICAL MUSEUM OF THESSALONIKI.




Η Πελασγική ρίζα "ΚΟΡ".

Διάλεξη που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ.

1/3.
http://www.youtube.com/watch?v=xMub4mcseeA



2/3.
http://www.youtube.com/watch?v=rxCkvc10twY



3/3

http://www.youtube.com/watch?v=Z10n3w0yLbc

Sunday, October 23, 2011

Μέχρι τη Νέα Υόρκη έφτασαν οι αλβανικές προκλήσεις!




http://img.protothema.gr/F45A99EB9340E2FFED2640137C73869A.jpg







Με μια απίστευτης έκτασης προπαγάνδα, Αλβανοί και Κοσοβάροι της Αμερικής προέβαλαν με προκλητικό τρόπο στην καρδιά της Νέας Υόρκης τα επεκτατικά σχέδιά τους, όπως αποκάλυψε το διαδικτυακό ειδησεογραφικό πρακτορείο Greek American News Agency.

Συγκεκριμένα, της ημέρα της -πλέον δημοφιλούς για τους Αμερικανούς- ομοσπονδιακής γιορτής των Ηνωμένων Πολιτειών για τον Χριστόφορο Κολόμβο (Columbus Day), στις 10 Οκτωβρίου, στην παρέλαση που διεξαγόταν στην πολύ γνωστή 5η Λεωφόρο, και στην οποία συμμετέχουν όλες σχεδόν οι εθνικές κοινότητες (άγνωστο γιατί δεν συμμετέχει η ελληνική), Αλβανοί και οι Κοσοβάροι της Αμερικής, που ανήκουν στην λεγόμενη «Μαύρη- Κόκκινη Συμμαχία» (Red and Black Alliance) και θερμοί υποστηρικτές και οπαδοί της ιδέας της «μεγάλης Αλβανίας», κυκλοφορούσαν με σημαίες που συμπεριλάμβαναν στη «Μεγάλη Αλβανία» και την ελληνική Τσαμουριά.

Τα συνθήματα εναντίον της Ελλάδας κυριαρχούσαν, με τους Αλβανούς να κρατούν την αλβανική σημαία με τον χάρτη της μεγάλης Αλβανίας και εστιασμένο το σημείο της Τσαμουριάς στη Θεσσαλία.

Το κεντρικό τεράστιο πανό στο κέντρο της παρέλασης έγραφε “Chameria is Albanian”, πανό που κρατούσε μια ομάδα νέων Αλβανών και Κοσοβάρων, ενώ ακολουθούσαν εκατοντάδες Αλβανοί και Κοσοβάροι που συμμετείχαν χορεύοντας με συνθήματα για τη μεγάλη Αλβανία και την υπόδουλη ελληνική Τσαμουριά!

Ο πρωτεργάτης του συντονισμού Αλβανών και Κοσοβάρων στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι άλλος από τον φανατικό Kreshnik Spahiu.

Μέρες πριν την παρέλαση στην 5η λεωφόρο, τοπικό αλβανικό κανάλι προέβαλε διαφημιστικό spot, το οποίο καλούσε τον κόσμο να λάβει μέρος στην παρέλαση για το Columbus Day με -άκρως προκλητικά- συνθήματα του τύπου «ελάτε να φωνάξουμε για τη δική μας Τσαμουριά», «πατριώτες, ελάτε να δείξουμε σε ποιόν ανήκει η Τσαμουριά», με τον Αλβανό εκφωνητή στην αλβανική γλώσσα να ξεσηκώνει για την όσο το δυνατό μεγαλύτερη συμμετοχή στην παρέλαση της 10ης Οκτωβρίου, υπό τους ήχους ρυθμικής ραπ μουσικής.

Όλες αυτές τις εικόνες προκλητικότητας εναντίον της Ελλάδας δεν παρακολούθησαν μόνο οι θεατές της παρέλασης στην 5η Λεωφόρο. Τις εικόνες τις είδε και μια αρκετά μεγάλη μερίδα της αμερικανικής κοινής γνώμης από τα μεγάλα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα.

Η Παρέλαση στην 5η λεωφόρο για την ημέρα του Χριστόφορου Κολόμβου θεωρείται η μεγαλύτερη και σε αυτήν συμμετέχουν οι περισσότερες εθνικές κοινότητες, με την ιταλική να πρωτοστατεί στη διοργάνωση και τη συμμετοχή.
H μοναδική εθνική κοινότητα που δεν συμμετέχει είναι η ελληνική. Γιατί άραγε;

Διαβάστε περισσότερο ρεπορτάζ στο
http://www.greekamericannewsagency.com/main/index.php?option=com_content&view=article&id=14535:2011-10-20-03-28-04&catid=2:2010-01-19-17-32-28&Itemid=4

Saturday, October 22, 2011

Η αφανής γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολικής Μακεδονίας από τους Βούλγαρους, 1916-1918

ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Χάρτης που δημοσίευσε η εφημερίδα Tacoma Times, στις 18 Οκτωβρίου 1915 με τα εξής σχόλια:

ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΔΩΘΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ

Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται…





Μάλλιασε η γλώσσα μου


Στη Βυζαντινή εποχή υπήρχαν διάφορες τιμωρίες, ανάλογες, βέβαια, με το παράπτωμα. Όταν π.χ. ένας έλεγε πολλά, δηλαδή έλεγε λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν, τότε τον τιμωρούσαν με έναν τρομερό τρόπο. Του έδιναν ένα ειδικό χόρτο, που ήταν υποχρεωμένος, με το μάσημα, να το κάνει πολτό μέσα στο στόμα του. Το χόρτο, όμως, αυτό ήταν αγκαθωτό, στυφό και αρκετά σκληρό, τόσο που κατά το μάσημα το στόμα του πρηζόταν και η γλώσσα, το ελατήριο δηλαδή της τιμωρίας του, άνοιγε, μάτωνε και γινόταν ίνες-ίνες, κλωστές-κλωστές, δηλαδή όπως είναι τα μαλλιά.Από την απάνθρωπη τιμωρία βγήκε και η παροιμιώδη έκφραση «μάλλιασε η γλώσσα μου», που τη λέμε μέχρι σήμερα, όταν προσπαθούμε με τα λόγια μας να πείσουμε κάποιον και του το λέμε πολλές φορές.

Διάλεξη: ΠΕΡΙ ΔΙΟΣ ΚΑΙ ΗΡΑΣ

Διάλεξη που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ, από τον Ηρακλή Χαριτίδη

1.

http://www.youtube.com/watch?v=fhLYpkeJqOw



2.

http://www.youtube.com/watch?v=SEsWqkzYHOc




3.

http://www.youtube.com/watch?v=EHCUI2mDer0

Friday, October 21, 2011

«Η πολεμική φιλοσοφία και η τέχνη στην Αρχαία Ελλάδα».


Ίνστιτούτον «Αριστοτέλης»
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΩΝ

«ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΥ
ΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
Μηνός Νοεμβρίου 2011
υπό την αιγίδα του ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 2010 - 2011,
τα οποία διενεργούνται στην αίθουσα «Αλέξανδρος»,
Εθνικής Αμύνης 1, Πολιτιστικό Κέντρο Περιφερειακής Διοικήσεως Κεντρικής Μακεδονίας




Ώρα 19.00-20.30:

Ομιλία με θέμα: «Η πολεμική φιλοσοφία και η τέχνη στην Αρχαία Ελλάδα».

Ομιλητής : κ. Μόλαρης Βασίλειος, Καθηγητής Πολεμικών Τεχνών.

Του έψησε το ψάρι στα χείλη


Ο λαός του Βυζαντίου γιόρταζε με μεγάλη κατάνυξη και πίστη όλες τις μέρες της Σαρακοστής. Το φαγητό του ήταν μαρουλόφυλλα βουτηγμένα στο ξίδι, μαυρομάτικα φασόλια, φρέσκα κουκιά και θαλασσινά. Στα μοναστήρια, όμως, ήταν ακόμη πιο αυστηρά, αν και πολλοί καλόγεροι, που δεν μπορούσαν να κρατήσουν περισσότερο τη νηστεία, έκαναν πολλές κρυφές…αμαρτίες κι έτρωγαν αβγά ή έπιναν γάλα. Αν τύχαινε, όμως, κανένας απ’ αυτούς να πέσει στην αντίληψη των άλλων -ότι είχε σπάσει δηλαδή τη νηστεία του- καταγγελλόταν αμέσως στο ηγουμενοσυμβούλιο και καταδικαζόταν στις πιο αυστηρές ποινές.
Κάποτε λοιπόν, ένας καλόγερος, ο Μεθόδιος, πιάστηκε να τηγανίζει ψάρια μέσα σε μια σπηλιά, που ήταν κοντά στο μοναστήρι. Το αμάρτημά του θεωρήθηκε φοβερό. Το ηγουμενοσυμβούλιο τον καταδίκασε τότε στην εξής τιμωρία: Διάταξε και του γέμισαν το στόμα με αναμμένα κάρβουνα και κει πάνω έβαλαν ένα ωμό ψάρι, για να…ψηθεί! Το γεγονός αυτό το αναφέρει ο Θεοφάνης. Φυσικά ο καλόγερος πέθανε έπειτα από λίγο μέσα σε τρομερούς πόνους. Αλλά ωστόσο έμεινε η φράση «Μου έψησε το ψάρι στα χείλη» ή «Του έψησε το ψάρι στα χείλη».

Παγκάκι αισθητικής του 50, στον πλέον ακριβό δρόμο της Θεσσαλονίκης.


Τόσο κακόγουστοι γίνεται;

Άλλαξέ το!


Εφ' όσον υπάρχει αυτό:





υπάρχει αυτό:




καί αυτό!






Τόσο κακόγουστοι γίνεται;

Ποδήλατα από τα Σκόπια.



Σκοπιανός πατριώτης.

Wednesday, October 19, 2011

Μου έσπασε τ’ αρχίδια.



Παρ’ ότι αυτή η έκφραση -που στις μέρες μας έχει την έννοια της φορτικότητας- σήμερα κατατάσσεται στο λεξιλόγιο της ελληνικής αργκό γλώσσας, εντούτοις η προέλευσή της ανάγεται σε αρκετούς αιώνες πριν.
Όπως είναι γνωστό, κατά την διάρκεια της επιβολής του Χριστιανισμού, το ελληνικό πνεύμα κυνηγήθηκε ανελέητα, ενώ τα περίτεχνα ελληνικά μνημεία, ναοί (όσοι δεν μετατράπηκαν σε χριστιανικούς ναούς), αγάλματα και λοιπά έργα τέχνης, έγιναν στόχος βανδαλισμών απ’ τους χριστιανούς (τα υλικά όλων αυτών, χρησιμοποιήθηκαν για την ανοικοδόμηση εκκλησιών).
Όπως πιστεύεται, η έκφραση «του έσπασε τ’ αρχίδια», προέρχεται από μια παράξενη συνήθεια -φυσική απόρροια των σκοταδιστικών αντιλήψεων- που οι είχαν οι χριστιανοί βάνδαλοι όταν πραγματοποιούσαν τις καταστροφές. Καθώς θεωρούσαν τα αρχαιοελληνικά γυμνά αγάλματα, ως μορφή χυδαίας τέχνης, έσπαγαν και κατέστρεφαν με καλέμι τα…γεννητικά όργανα των -ανδρικών- αγαλμάτων!
Απ’ αυτή την συνήθεια, προέρχεται και η έκφραση «βλέπεις παπά; πιάσε τ’ αρχίδια σου».


http://www.pare-dose.net/?p=2920

"Κατακλυσμός" έτσι ονομάζεται στην Κύπρο ο εθιμικός πανηγυρισμός της εορτής της Παφίας Αφροδίτης





O Δευκαλίωνας και η Πύρρα πετάνε πέτρες πίσω από την πλάτη τους.


Κατακλυσμός, ο (Λαογρ.) έτσι ονομάζεται στην Κύπρο ο εθιμικός πανηγυρισμός της εορτής του Αγίου Πνεύματος, τη Δευτέρα της Πεντηκοστής, η οποία γι' αυτό τον λόγο λέγεται και Δευτέρα του Κατακλυσμού. Την ημέρα αυτή οι πανηγυριστές συνηθίζουν να «κατακλύζουν», δηλαδή να καταβρέχουν ραντίζοντας με νερό ο ένας τον άλλο. Για το κατάβρεγμα, που αποτελεί το κύριο στοιχείο της εθιμικής αυτής εκδήλωσης, χρησιμοποιούν κυρίως ένα είδος αυτοσχέδιας αντλίας από καλάμι, την πιτσύκλα ή φισσύκλα. Το βρέξιμο όχι μόνο το δέχονται όλοι αδιαμαρτύρητα, αλλά και το επιζητούν, γιατί, όπως πιστεύεται, όποιος δεν καταβρε χτεί θα ψωριάσει.Στα παραθαλάσσια μέρη το βρέξιμο γίνεται με θαλασσινό νερό. Συνηθίζουν μάλιστα να ρίχνουν και τον σταυρό στη θάλασσα, την οποία αποκα λούν την ημέρα αυτή «αϊ-Παλόν».Εκτός από το αλληλοκατάβρεγμα, στοιχεία του πανηγυρισμού είναι ακόμη χοροί, λεμβοδρομίες και άλλες εκδηλώσεις, κυρίως όμως ποιητικοί δια γωνισμοί με αυτοσχέδιους διαλογικούς σκωπτι κούς στίχους, σε κυπριακή διάλεκτο («τσιαττίσματα»).

Από τους μελετητές του καθαρά κυπριακού (για τα ελληνικά τουλάχιστον δεδομένα) εθίμου, άλλοι το ανάγουν στην αρχαία λατρεία της Παφίας Αφροδίτης, άλλοι το συνδέουν με τα Ανθεστήρια: ανάλογα προς την τρίτη μέρα των Ανθεστηρίων (τους Χύτρους), που ήταν αφιερωμένη στις ψυχές των νε κρών, συνδυασμένη με μια ειδική εορτή (Υδροφόρια) γι' αυτούς που είχαν χαθεί στον κατακλυσμό επί Δευκαλίωνος, θεωρούν την Πεντηκοστή και το Σάββατο που προηγείται (Ψυχοσάββατο), μέρες αφιερωμένες στους πεθαμένους,

σύμφωνα με τις νεοελληνικές δοξασίες ότι οι ψυχές γυρίζουν ελεύθερες από το Πάσχα πάνω στη γη και την Πεντηκοστή επιστρέφουν στον Κάτω Κόσμο.Έτσι, ο ραντισμός με νερό την ημέρα του Αγίου Πνεύματος, επομένη της Πεντηκοστής, πιστεύεται ότι παίρνει έννοια καθαρμού, γιατί οι προηγούμενες μέρες είχαν μιανθεί, λόγω της παρουσίας των ψυχών.Πιο δραστικός είναι ο ραντισμός αν γίνεται με νερό της θάλασσας [βλ. ΘΑΛΑΣΣΑ (—Λαογρ.)], το οποίο, σύμφωνα με αρχαίες αντιλήψεις, είναι κατ εξοχήν καθαρτήριο μέσο (πρβλ. Ευριπίδου, Ιφ. Ταύρ., στίχ. 1193 «θάλασσα κλύζει πάντα τ' ανθρώπων κακά»).
Γ.Ν.ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΙΔΗΣ [Π]