θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, April 30, 2011

Πραγματικός τρόμος



ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Τα Λείψανα του Αγίου Ηλία του Murom, ο μοναχός που έζησε σε Σπηλιές στο Κίεβο-Pechersk Λαύρας.

The "Zeitgeist" Agenda


Friday, April 29, 2011

Οι Πρωτιές της Αθήνας

Οι Πρωτιές της Αθήνας


ΤΟΥ Θ. Π. ΛΙΑΝΟΥ

Η διαφθορά στα ΑΕΙ

Έχετε σκεφθεί σε πόσα πράγματα είναι η πόλη μας, η Αθήνα, πρώτη σε όλη την Ευρώπη; Μπορώ να σας αναφέρω μερικά. Το πρώτο και πιο φανερό είναι η βρώμα. Μια βόλτα σε οποιαδήποτε γειτονιά της οποιαδήποτε ώρα θα σας πείσει. Χαρτιά, πλαστικά, κουρέλια, τενεκεδάκια, μπουκάλια, αποτσίγαρα, κόπρανα σκύλων, και ό,τι άλλο σχετικό μπορείτε να φανταστείτε είναι εκεί για να μας πείσει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η πρωτεύουσα της χώρας είναι η πιο βρώμικη πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Μια άλλη πρωτιά της Αθήνας είναι ο εκπληκτικά μεγάλος αριθμός διαδηλώσεων, που οποιαδήποτε ημέρα και οποιαδήποτε ώρα μπορούν να πραγματοποιηθούν απροειδοποίητα. Οποιαδήποτε ομάδα πολιτών, με δεκαπέντε άτομα ή με δεκάδες χιλιάδες, μπορεί να κλείσει το κέντρο της πόλης ανενόχλητη, για ώρες και να μας κάνει τη ζωή εξαιρετικά δύσκολη. Μεγάλο το κόστος για εμάς, κανένα για εκείνους που μας ταλαιπωρούν.

Μια ακόμη πρωτιά της όμορφης πόλης μας είναι οι κλοπές. Κλοπές στα σπίτια, κλοπές στα τρόλεϊ και λεωφορεία, κλοπές στους δρόμους, κλοπές στα μαγαζιά. Εν ολίγοις, όπου και να σταθείτε είστε υποψήφιο θύμα. Δεν ξέρουμε πόσες είναι οι κλοπές, διότι οι πολίτες έχουν βαρεθεί πλέον να το αναφέρουν στην Αστυνομία, διότι η καταγγελία δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα. Εμένα με έχουν κλέψει μόνο μία φορά αλλά ξέρω πολλούς που έχουν πέσει θύματα κλοπής πολλές και δεν ξέρω κανέναν που να μην τον έχουν κλέψει τουλάχιστον μία φορά.

Υπάρχει μία ακόμη σίγουρη πρωτιά της πρωτεύουσας μας. Σίγουρη πρωταθλήτρια στους ζητιάνους. Όπου κι αν σταθείτε θα δείτε ζητιάνους. Στις εισόδους των δημοσίων κτιρίων, των εκκλησιών, των σουπερμάρκετ, στα φανάρια των δρόμων, στις πλατείες και γενικά όπου υπάρχει κόσμος θα βρείτε μικρούς και μεγάλους, γυναίκες και άνδρες, γυναίκες με μωρά, ανάπηρους και αρτιμελείς, άσπρους και μαύρους να απλώνουν το χέρι ζητώντας βοήθεια. Το ενδιαφέρον στην περίπτωση αυτή είναι η εκπληκτική ποικιλία επαιτών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του νέου άνδρα, εξαιρετικά καλοντυμένου, με μπλε πουκάμισο, άσπρο καλοσιδερωμένο παντελόνι και ροζ φουλάρι, που με πλησίασε στη διασταύρωση Σόλωνος και Ασκληπιού και μου λέει με σοβαρό ύφος: «Μπορείτε, κύριε, να μου δώσετε δύο ευρώ;». Τον κοιτάζω έκπληκτος και καταφέρνω να πω: «Αν κρίνω από το ντύσιμο, μάλλον εσύ πρέπει να μου δώσεις δύο ευρώ». Με κοίταξε περιφρονητικά και έφυγε ατάραχος.

Συχνά αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί είναι συμπολίτες μας που βρίσκονται σε απελπιστική ανάγκη ή πρόκειται για συνειδητά παράσιτα ή και μέλη οργανωμένων κυκλωμάτων.
Δεν χρειάζονται πολλά για να συμπεράνει κανείς ότι η Αθήνα είναι μια πόλη της παρακμής και της ντροπής, μια πόλη όπου η ποιότητα ζωής των κατοίκων της είναι φανερά πολύ χαμηλή.
Το ερώτημα που αβιάστως προκύπτει είναι τι κάνει το κράτος. Τι κάνουν οι πολιτικοί μας πέραν του να εκτρέπονται σε ατελείωτες ανόητες αδολεσχίες; Τι νυγμός απαιτείται για να ξυπνήσουν;

Ο κ. Θεόδωρος Π. Λιανός είναι καθηγητής Πολιτικής Οικονομϊας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΥΠΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ.

ΥΠΟΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΥΠΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΣΗΜΑΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΙΟΥ ΤΟΞΟΥ.

Subconscious SUBMISSION OF NEW WORLD FLAG WITH THE COLORS OF THE RAINBOW.

ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ:

ΣΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΕΤ1:


ΣΕ ΚΙΝΟΥΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ:

children's toy Store - Betsy's Kindergarten Adventures - Clothing - Schoolhouse and Rainbow T-Shirt - T-Shirts - Betsy's Adventures


ΣΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΤΟΥ
BIROBIDZAN:
ΣΕ ΚΑΠΕΛΑ:




ΣΕ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΣΗΜΑΤΑ:




  1. ΣΕ ΜΠΛΟΥΖΕΣ
    APPLE RAINBOW T SHIRT



  1. ΣΕ ΚΑΣΚΟΛ


ΣΤΗΝ «ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ»


…. ΣΕ ΣΕΛΟΤΕΪΠΣΕ ΛΟΓΟΤΥΠΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ:

APPLE RAINBOW T SHIRT

dark-side

ΣΕ ΤΙΤΛΟ ΡΟΚ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑΤΟΣ:

  1. File:Rainbow-longliverocknroll1.jpg

ΣΕ ΕΞΩΦΥΛΛΑ ΔΙΣΚΩΝ:

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΟΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΠΩΣ ΚΑΤΙ ΠΡΟΩΘΕΙΤΑΙ.

ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΧΙΟΥΜΟΡ:

ΝΑ ΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ. ΝΑ ΜΑ ΒΑΛΟΥΝ ΣΕ ΣΤΑΣΗ ΑΝΑΜΟΝΗΣ:

ΑΠΟ ΠΟΥ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ Η ΣΗΜΑΙΑ ΑΥΤΗ;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ'.

8 Καί είπεν ό θεός τω Νώε καί τοις υίοίς αυτού μετ' αύτού λέγων
9 καί ιδού έγώ άνίστημι τήν διαθήκην μου ύμίν καί τω σπέρματι υμών μεθ' υμάς
10 καί πάση ψυχή ζώση μεθ' υμών, άπό όρνέων καί άπό κτηνών, καί πάσι τοις θηρίοις τής γης, όσα εστί μεθ' υμών άπό πάντων τών εξελθόντων έκ τής κιβωτού. 11 καί στήσω τήν διαθήκην μου προς υμάς, καί ούκ άποθανείται πάσα σαρξ έτι άπό του ύδατος του κατακλυσμού, καί ούκ έτι έσται κατακλυσμός ύδατος του καταφθείραι πάσαν τήν γήν.
12 καί είπε Κύριος ό θεός προς Νώε τούτο τό σημείον τής διαθήκης, δ έγώ δίδωμι άνά μέσον εμού καί υμών καί άνά μέσον πάσης ψυχής ζώσης, ή έστι μεθ' υμών εις γενεάς αιωνίους
13.τό τόξον μου τίθημι έν τή νεφέλη, καΓέσται εις σημείον διαθήκης άνά μέσον έμοΰ καί τής γής.
14. καί έσται έν τω συννεφεΐν με νεφέλας έπί τήν γήν, όφθήσεται τό τόξον έν τή νεφέλη,
15. καί μνησθήσομαι τής διαθήκης μου, ή έστιν άνά μέσον έμού καί υμών, καί άνά μέσον πάσης ψυχής ζώσης έν πάση σαρκί, καί ούκ έσται έτι τό ύδωρ είς κατακλυσμόν, ώστε έξαλείψαι πάσαν σάρκα.
16.καί έσται τό τόξον μου έν τή νεφέλη, καί όψομαι του μνησθήναι διαθήκην αιώνιον άνά μέσον εμού καί τής γής καί άνά μέσον ψυχής ζώσης έν πασι σαρκί, ή έστιν έπί τής γης.
17. καί είπεν ό θεός τω Νώε τούτο τό σημείον τής διαθήκης, ής διεθέμην άνά μέσον εμού καί άνά μέσον πάσης σαρκός, ή έστιν έπί τής γής. (ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ!)

Οἱ ἐπιδράσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σὲ Ἀφγανιστάν, Πακιστάν, Ἰνδίες

Οἱ ἐπιδράσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σὲ Ἀφγανιστάν, Πακιστάν, Ἰνδίες


Αφορμὴ γιὰ τὸ παρὸν στάθηκε σχόλιο ποὺ διετύπωσε ὁ πρέσβυς τῆς Ἑλλάδος στὸ Ν. ∆ελχί, σὲ πρόσφατη συζήτησή μας στὴν ἰνδικὴ πρωτεύουσα, κ. Εὐστάθιος Λῶζος, σχετικὸ μὲ τὴν αἴγλη ποὺ ἐξακολουθεῖ καὶ σήμερα νὰ περιβάλλῃ τὴν προσωπικότητα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στὶς Ἰνδίες, τὸ Ἰ ράν, τὸ Πακιστάν, τὸ Ἀφγανιστάν ἀλλὰ καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴν Κεντρι κὴ Ἀσί α. «Εἶναι ἐκπληκτικό», εἶπε ὁ κ. Λῶζος. «Ὁ Ἀλέξανδρος ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ὁλοζώντανος. Σ’ ὅποιον χῶρο κι ἂν βρεθῶ, ὅλοι θέλουν νὰ μοῦ μιλήσουν γι’ αὐτόν. ∆ιπλωμάτες, ἐπιστήμονες, ἄνθρωποι τῶν γραμμάτων ἀλλὰ καὶ ἁπλοῖ ἄνθρωποι ἀσχολοῦνται ἀκόμη καὶ σήμερα μαζί του...».…………………………………………………………………………………

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΤΙΣ ΙΝΔΙΕΣ

Ο Ἀ πολ λώ νιος Τυα νεύς, ποὺ ἐ πι σκέ φτη κε τὴν Ἰν δί α τὸν α΄ αἰ. μ.Χ., ἀ ναφέ ρε ται στὰ ἑ ξῆς πε ρι στα τι κὰ ποὺ συ νέ βη σαν, ὅ ταν ὁ Ἀλέξανδρος βρι σκό ταν ἐ πι κε φα λῆς τοῦ στρα τοῦ του στὴν χώ ρα αὐ τή:• Στὸ ὄ ρος Μη ρὸς (τῶν Ἰν δι ῶν), τὸ ὁποῖο ἦταν κα τά φυ το ἀ πὸ ἀμ πέ λια, ποὺ ἔ φε ρε ἀ πὸ τὴ Θή βα ὁ ∆ι ό νυ σος, ὁ υἱ ὸς τοῦ ∆ιός, πού, ὅ πως λέ γε ται, γιὰ νὰ συμπληρω θῇ ὁ τοκετός του, ἔζησε μέσα στὸν μηρὸ τοῦ πα τέ ρα του ∆ί α καὶ ἔ λα βε ἀ πὸ αὐ τὸν ὡς δῶ ρο τὸ ὄ ρος αὐτό, ὁ Ἀ λέ ξαν δρος δὲν ἀ νέ βη κε χά ριν τῆς ἐγ κρα τεί ας τῶν στρα τι ωτῶν του, γιὰ νὰ μὴν με θύ σουν δη λα δή, ὅ πως ἦ ταν τὸ ἔ θι μο: «τοῦ γὰρ ἀ νελ θεῖν τοῦ Ἀ λε ξάν δρου ἐς τὸ ὄ ρος καὶ βακ χεῦ σαι αὐ τόν, ὅ ἐ κεῖ νοι λέ γουσι, μεῖ ζον, οἶ μαι, τὸ ὑ πὲρ καρ τε ρί ας τοῦ στρα τοῦ μηδὲ ἀ να βῆ ναι.»


• Τὴν Ἄ ορ νο πέ τρα πλη σί ον τῆς Νύ σας τὴν κυ ρί ευ σε ὁ Ἀ λέ ξαν δρος. Λέ γε ται Ἄ ορ νος, δι ό τι στὴν κο ρυ φὴ τῆς πέ τρας ὑ πάρ χει χά σμα, ποὺ ρου φᾷ πρὸς τὰ μέ σα ὅ σα πτη νὰ πε τοῦν ἐ πά νω ἀ πὸ αὐ τό, ὅ πως συμ βαί νει στὸν πρό δο μο τοῦ Παρ θε νῶ νος τῶν Ἀ θη νῶν: «Τὴν δὲ Ἄ ορ νον πέ τραν οὐ πο λὺ ἀ πέ χου σαν τῆς Νύ σης... ἀ κοῦ σαι δὲ ὡς ἁ λω τὸς μὲν Ἀ λε ξάν δρῳ γέ νοι το. Ἄ ορ νος δὲ ὠνο μά ζε το οὐκ ἐ πει δὴ στά δια πέν τε καὶ δέ κα ἀ νέ στη κε, πέ τον ται γὰρ καὶ ὑ πὲρ τοῦ το οἱ ἱ ε ροὶ ὄρ νι θες, ἀλ λ’ ἐν κο ρυ φῇ τῆς πέτρας ῥῆγμα εἶναί φησι τοὺς ὑπερπετομένους τῶν ὀρνίθων ἐπιστώμενον, ὡς Ἀθήνησί τε ἰδεῖν ἐστιν ἐν προδόμῳ τοῦ Παρθενῶνος καὶ πολλαχοῦ τῆς Φρυγῶν καὶ Λυδῶν γῆς, ὑφ’ οὗ τὴν πέτραν Ἄορνον κεκλῆσθαί τε καὶ εἶναι.»

• Περὶ τὰ Τάξιλα, μεγίστη πόλιν τῶν Ἰνδῶν, ἔλαβε χώρα μάχη μεταξὺ τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ τοῦ Ἰνδοῦ βασιλιᾶ Πώρου, ὅπου νικήθηκε ὁ Πῶρος· στὴ μάχη αὐτὴν πῆραν μέρος καὶ πολλοὶ ἐλέφαντες, ἐξ αὐτῶν δὲ ἐπέζησεν ἕνας, ποὺ πολέμησε μὲ τὴν καρδιά του («προθύμως ὑπὲρ Πώρου μεμαχημένος»). Γι’ αὐτήν του τὴν «ἀνδρεία» ὁ Ἀλέξανδρος τὸν ὠνόμασεν Αἴαντα, δίδοντάς του τὸ ὄνομα τοῦ μεγάλου ἥρωος Αἴαντα καὶ τὸν ἀφιέρωσε στὸν Ἥλιο, τὸν ∆ία. Καὶ ἐπάνω του ἔφερε χρυσὲς ἑλικοειδεῖς ταινίες καί: «γράμματα ἐπ’ αὐτῶν Ἑλληνικὰ λέγοντα ΑΛΕΞΑΝ∆ΡΟΣ Ο ∆ΙΟΣ ΤΟΝ ΑΙΑΝΤΑ ΤΩι ΗΛΙΩι.».
• Στὸ ἱερὸ τοῦ εἰς Τάξιλα ναοῦ ἦσαν χαραγμένα σὲ πίνακες τὰ κατορθώματα τοῦ Ἀλεξάνδρου: «χαλκοῖ γὰρ πίνακες ἐγκεκρότηνται τοίχῳ ἑκάστῳ γεγραμμένοι τὰ Πώρου τε καὶ Ἀλεξάνδρου ἔργα».
• Ὁ Πῶρος θρήνησε καὶ πένθησε τὸν θάνατο τοῦ Ἀλεξάνδρου: «λέγεται δὲ καὶ πενθῆσαι τὸν Ἀλέξανδρον ἀποθανόντα ὁ Πῶρος, ὁλοφύρασθαί τε ὡς γενναῖον καὶ χρηστὸν βασιλέα,...». Στὸ ἱερὸ τοῦ Ἡλίου ἦταν ἀφιερωμένα «καὶ ἀγάλματα Ἀλεξάνδρου χρυσᾶ...».
• Ο Ἀ λέ ξαν δρος σε βά στη κε τοὺς σο φούς, ποὺ κα τοι κοῦ σαν στὴν πε ρι ο χὴ με τα ξὺ τοῦ Ὑ φάσιδος καὶ τοῦ Γάγ γου πο τα μοῦ καὶ δὲν ἐ πι τέ θη κε ἐ ναν τί ον τους, δι ό τι αὐ τὸ τοῦ «ἐ σή μη ναν» (ὑ πέ δει ξαν μὲ ση μεῖ α) οἱ θυ σί ες: «οἱ δὲ ἀ τε χνῶς σο φοὶ κεῖν ται μὲν τοῦ Ὑ φά σι δος καὶ τοῦ Γάγ γου μέ σοι, τὴν δὲ χώ ραν ταύ την οὐ δ’ ἐ πῆλ θεν Ἀ λέ ξανδρος, οὔ τε που τὰ ἐν αὐ τῇ δεί σας, ἀλ λ’, οἶ μαι, τὰ ἱ ε ρὰ ἀ πε σή μη νεν αὑ τῷ.»
• Στὴν γύρω ἀπὸ τὰ Τά ξι λα πε διά δα, ὅ που ἔ λα βε χώ ραν ἡ μά χη τοῦ Ἀ λε ξάν δρου ἐ ναν τί ον τοῦ Πώ ρου, ὑ πῆρ χαν πύ λες, ποὺ εἶ χαν οἰ κο δο μη θῆ ὡς τρό παι α καὶ ἐ πά νω σ’ αὐ τὲς ὑ πῆρ χε το πο θε τη μέ νος ἀν δριά ντας τοῦ Ἀ λε ξάν δρου, ὁ ὁ ποῖ ος στη ρι ζό ταν ἐ πά νω σ’ ἅρ μα μὲ τέσ σε ρες ρυ μούς, ὅ πως στὴ μά χη τῆς Ἰσ σοῦ: «Ἐ ξε λά σαν τες δὲ τῶν Τα ξί λων καὶ δύ ο ἡ με ρῶν ὁ δὸν δι ελ θόν τες ἀφί κον το εἰς τὸ πε δί ον, ἐν ᾧ λέ γε ται πρὸς Ἀ λέ ξαν δρον ἀγωνίσα σθαι Πῶ ρος, καὶ πύ λας ἐν αὐ τῷ ἰδεῖν φα σι ξυγ κλει ού-σας οὐ δέν, ἀλ λὰ τρο παί ων ἕ νε κα ᾠ κο δο μη μέ νας· ἀ να κεῖ σθαι γὰρ ἐ π’ αὐ τῶν τὸν Ἀ λέ ξαν δρον ἐ φε στη κό τα τε τραρ ρύ μοις ἅρ μα σιν, οἷ ον ἐ πὶ τοῖς ∆α ρεί ου σα τρά παις
ἐν Ἰσ σοῖς ἕ στη κε.».
• Ο Ἀ λέ ξαν δρος σε βά στη κε τοὺς σο φούς, ποὺ κα τοι κοῦ σαν στὴν πε ρι ο χὴ με τα ξὺ τοῦ Ὑ φάσιδος καὶ τοῦ Γάγ γου πο τα μοῦ καὶ δὲν ἐ πι τέ θη κε ἐ ναν τί ον τους, δι ό τι αὐ τὸ τοῦ «ἐ σή μη ναν» (ὑ πέ δει ξαν μὲ ση μεῖ α) οἱ θυ σί ες: «οἱ δὲ ἀ τε χνῶς σο φοὶ κεῖν ται μὲν τοῦ Ὑ φά σι δος καὶ τοῦ Γάγ γου μέ σοι, τὴν δὲ χώ ραν ταύ την οὐ δ’ ἐ πῆλ θεν Ἀ λέ ξανδρος, οὔ τε που τὰ ἐν αὐ τῇ δεί σας, ἀλ λ’, οἶ μαι, τὰ ἱ ε ρὰ ἀ πε σή μη νεν αὑ τῷ.»
• Στὴν γύρω ἀπὸ τὰ Τά ξι λα πε διά δα, ὅ που ἔ λα βε χώ ραν ἡ μά χη τοῦ Ἀ λε ξάν δρου ἐ ναν τί ον τοῦ Πώ ρου, ὑ πῆρ χαν πύ λες, ποὺ εἶ χαν οἰ κο δο μη θῆ ὡς τρό παι α καὶ ἐ πά νω σ’ αὐ τὲς ὑ πῆρ χε το πο θε τη μέ νος ἀν δριά ντας τοῦ Ἀ λε ξάν δρου, ὁ ὁ ποῖ ος στη ρι ζό ταν ἐ πά νω σ’ ἅρ μα μὲ τέσ σε ρες ρυ μούς, ὅ πως στὴ μά χη τῆς Ἰσ σοῦ: «Ἐ ξε λά σαν τες δὲ τῶν Τα ξί λων καὶ δύ ο ἡ με ρῶν ὁ δὸν δι ελ θόν τες ἀφί κον το εἰς τὸ πε δί ον, ἐν ᾧ λέ γε ται πρὸς Ἀ λέ ξαν δρον ἀγωνίσα σθαι Πῶ ρος, καὶ πύ λας ἐν αὐ τῷ ἰδεῖν φα σι ξυγ κλει ού-σας οὐ δέν, ἀλ λὰ τρο παί ων ἕ νε κα ᾠ κο δο μη μέ νας· ἀ να κεῖ σθαι γὰρ ἐ π’ αὐ τῶν τὸν Ἀ λέ ξαν δρον ἐ φε στη κό τα τε τραρ ρύ μοις ἅρ μα σιν, οἷ ον ἐ πὶ τοῖς ∆α ρεί ου σα τρά παις
ἐν Ἰσ σοῖς ἕ στη κε.».
• Στὴν περιοχὴ μεταξὺ τῶν ποταμῶν Ὑδραώτη καὶ Ὑφάσιδος καὶ σὲ ἀπόσταση τριάντα σταδίων ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρχαν βωμοὶ καὶ ἐπάνω σὲ αὐτοὺς χαραγμένη ἡ ἑξῆς ἐπιγραφή: «ΠΑΤΡΙ ΑΜΜΩΝΙ ΚΑΙ ΗΡΑΚΛΕΙ Α∆ΕΛΦΩι ΚΑΙ ΑΘΗΝΑι ΠΡΟΝΟΙΑι ΚΑΙ ∆ΙΙ ΟΛΥΜΠΙΩι ΚΑΙ ΣΑΜΟΘΡΑιΞΙ ΚΑΒΕΙΡΟΙΣ ΚΑΙ ΙΝ∆Ωι ΗΛΙΩι ΚΑΙ ∆ΕΛΦΩι ΑΠΟΛΛΩΝΙ, φασὶ δὲ καὶ στήλην ἀνακεῖσθαι χαλκῆν, ᾗ ἐπιγεγράφθαι ΑΛΕΞΑΝ∆ΡΟΣ ΕΝΤΑΥΘΑ ΕΣΤΗ.» Καὶ σχολιάζει ὁ Ἀπολλώνιος: «Τοὺς μὲν δὴ βωμοὺς Ἀλεξάνδρου ἡγούμεθα τὸ τῆς ἑαυτοῦ ἀρχῆς τέρμα τιμῶντος, τὴν δὲ στήλην τοὺς μετὰ τὸν Ὕφα-σιν Ἰνδοὺς ἀναθεῖναι δοκῶ μοι λαμπρυνομένους ἐπὶ τῷ Ἀλεξάνδρῳ μὴ προελθεῖν πρόσω.»
Αὐτὲς εἶναι οἱ πληροφορίες ποὺ συνέλεξε ὁ Ἀπολλώνιος Τυανεύς, ὅταν ἐπισκέφθηκε τὶς Ἰνδίες 300 χρόνια μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἀλεξάνδρου, τοῦ γενναίου καὶ χρηστοῦ βασιλιᾶ, τοῦ ἐκπολιτιστῆ λαῶν, ποὺ μετέφερε τὸ φῶς τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος στὰ βάθη τῆς Ἀσίας.
Σωτήρης Ν. Φλέκκας

………………………………………………………………………………………

Σὲ ἐρώτησή μας, τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ κατὰ τὴν γνώμη του προσέδωσε τόσο κῦρος στὸ πρόσωπό του, ὥστε λαοὶ τόσο μακρινοὶ ἀλλὰ καὶ ἡττημένοι ἀπὸ τὸν στρατό του νὰ ὑποκλίνωνται μπροστά του, ὁ πρέσβυς ἀπάντησε ὡς ἑξῆς:
«Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ αὐτοὶ οἱ λαοὶ δὲν διέθεταν ὄχι μόνον ἀξίες ἀλλὰ οὔτε κἄν ἔννοιες ὁ Ἀλέξανδρος τοὺς ἔφερε σὲ ἐπαφὴ μὲ τὶς πανανθρώπινες Ἑλληνικὲς Ἀξίες μὲ προεξάρχουσα τὴν ἔννοια τοῦ σεβασμοῦ καὶ δὴ τοῦ ἀντιπάλου. Αὐτὸ ἦταν κάτι πρωτόγνωρο γι’ αὐτούς. ∆ὲν τὸ ξέχασαν ποτέ. Εἶναι γνωστὴ ἡ ἱστορία τῆς σύλληψης τοῦ βασιλέως Πώρου. Ὅταν τὸν ὡδήγησαν στὸν Ἀλέξανδρο, ἐκεῖνος τὸν ρώτησε: “Πῶς θέλεις νὰ σὲ μεταχειρισθῶ;” Καὶ ὁ Πῶρος ἀπάντησε: “Σὰν βασιλέα”. Τότε ὁ Ἀλέξανδρος τὸν κάλεσε νὰ καθίσῃ δίπλα του καὶ νὰ συζητήσουν σὰν ἴσος πρὸς ἴσον. Κάποτε κάποιος Ἰνδὸς καθηγητής -συνέχισε ὁ κ. Λῶζος- εἶπε ὅτι “στὴν Ἰνδία ἔμαθαν ὅτι ὑπάρχουν σοφοί, ὅταν ὁ Ἀλέξανδρος ζήτησε νὰ μιλήσῃ μὲ τοὺς σοφούς τους”».
Ὡς γνωστόν, πολλὰ καὶ σημαντικὰ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα τόσο στὸν χῶρο τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας ὅσο καὶ στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ Αἴγυπτο δὲν ἀφήνουν κανένα περιθώριο ἀμφιβολίας γιὰ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ Ἀλέξανδρος ἀλλὰ καὶ οἱ ἐπίγονοί του ἄλλαξαν ριζικὰ τὴν ὄψη τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου. Βέβαια καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἀλέξανδρος ἐντυπωσιάσθηκε ἀπὸ τὴν ἔντονη καὶ πανάρχαια ἑλληνικὴ παρουσία, ποὺ διεπίστωσε ἰδίοις ὄμμασι στὴν Βακτριανὴ (σημερινὸ Ἀφγανιστὰν καὶ τότε ἐπαρχία τῶν Περσῶν), ὅπου ὑπῆρχε ὁλόκληρη ἑλληνικὴ παροικία, στὴν Σαμαρκάνδη (τὸ σημερινὸ ρωσικὸ Τουρκεστάν), ὅπου συνάντησε τοὺς Βραγχίδες καὶ στὴν Νύσα (πρώτη πρωτεύουσα τῶν Πάρθων, ἡ ὁποία βρίσκεται στὸ σημερινὸ Τουρκμενιστάν), ὅπου τὸν ὑπεδέχθησαν καὶ τὸν προσεφώνησαν στὰ Ἑλληνικὰ ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι τὸν πληροφόρησαν ὅτι τὴν πόλη τους εἶχε ἱδρύσει ὁ ∆ιόνυσος κατὰ τοὺς προϊστορικοὺς χρόνους καὶ τὸν ὁποῖο ἐξακολουθοῦσαν νὰ λατρεύουν. [Οἱ κάτοικοι τῆς Νύσας θεωροῦνται πρόγονοι τῶν Καφὶρ τοῦ Ἀφγανιστάν, ἀνθρώπων μὲ μεσογειακὰ χαρακτηριστικὰ καὶ διαφορετικὰ ἔθιμα ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους Ἀφγανούς].

Βούδας μὲ ἀπολλώνεια χαρακτηριστικά. (Μουσεῖο Καμπούλ.)


Ἀνεξίτηλα ἴχνη τῆς παρουσίας τῶν Ἑλλήνων

Ἀλέξανδρος ὅμως καὶ οἱ ἐπίγονοί του (42 δι αδοχικοὶ βασιλεῖς) εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἄφησαν ἀνεξίτηλη σφραγίδα στὴν περιοχή. Θὰ ὑπάρχῃ ἐσαεί, ὅσες καταστροφὲς καὶ βανδαλισμοί (Ταλιμπὰν σήμερα, ἄλλες αἱρέσεις μουσουλμάνων χθές, κάποιοι ἄλλοι θεοκράτες αὔριο) καὶ ἂν ἐπέλθουν. Ἡ κληρονομιὰ ποὺ ἄφησαν εἶναι τεράστια.
Κα τ’ ἀρ χὰς ἔ κτι σαν ἀ να ρίθ μη τες πό λεις (70 εἶ ναι μό νο οἱ Ἀ λε ξάν δρει ες ἀλ λὰ καὶ πάμπολ λες οἱ Σε λεύ κει ες). Καὶ βε βαί ως πρό κει ται γιὰ πό λεις ἄρ τι ες, σχε δι α σμέ νες μὲ πο λεο δο μι κὲς με λέ τες. Οἱ πρῶ τοι πο λε ο δό μοι ποὺ ἐμ φα νί σθη καν στὴν Ἀ σί α ἦ σαν Ἕλ λη νες. Γιὰ πα ρά δειγ μα τὸ Πε σα βάρ, τὸ ἐ πί κεν τρο τοῦ κρά τους τοῦ με γά λου Ἰν δοῦ βα σι λιᾶ Ἀ σό κα, ἔ χει σχε δια στῆ ἀ πὸ Ἕλ λη να πο λε ο δό μο, τὸ ἴ διο καὶ τὰ Τά ξι λα, ἡ πρω τεύ ου σα τοῦ Τα ξί λη καὶ τοῦ ἑλ λη νο ϊν δι κοῦ βα σι λεί ου τῆς Βα κτρια νῆς καὶ τὸ γνω στό τε ρο κέντρο ἑλ λη νο ϊν δι κῆς τέ χνης (ὅ που βα σί λευ σαν ὁ ∆η μή τριος, ὁ Τή λε φος, ὁ Ἀ γα θο κλῆς καὶ ὁ Παν τα λέ ων), ἡ ∆η μη τριάς (δη μι ούρ γη μα τοῦ ∆η μη τρί ου στὴν Ἀ ρα χω σί α), ἡ Παλ μύ-ρα, ἡ Εὐ κρα τί δεια (πρω τεύ ου σα τοῦ βα σι λεί ου τοῦ Εὐ κρα τί δου στὸ Ἄι Κχα νούμ), τὸ Σιρ κάπ, ἡ Ἀ λε ξάν δρεια ἐ πὶ Ἀ κε σί νου (τὴν ὁ ποί α ἔ κτι σε ὁ Ἡ φαι στί ων), ἡ Νύ σα ... πραγμα τι κὰ δὲν ὑ πάρ χει τέ λος στὴν ἀ πα ρίθ μη σή τους. (Ση μει ω τέ ον ὅ τι ἀ κό μη καὶ σή με ρα τοὺς πα ρέ χου με πο λε ο δό μους: Τὸ Ἰσ λα μαμ πὰντ κτί σθη κε τὸ 1961 σύμ φω να μὲ πο λε οδο μι κὸ σχέ διο ποὺ ἐκ πο νή θη κε ἀ πὸ τοὺς ἀρ χι τέ κτο νες ∆ο ξιά δη, Πόν τι καὶ Στό ουν.) Οἱ πό λεις αὐ τὲς δι έ θε ταν ὀ χύ ρω ση, ἄρ δευ ση, με γα λο πρε πῆ δη μό σια κτή ρια, γυ μνα στή ρια, θέ α τρα (ὅ που καὶ παί ζον ταν Ἕλ λη νες συγ γρα φεῖς καὶ δὴ κω μῳ δί ες τοῦ Με νάν δρου) καὶ ἀ να ρίθ μη τα ἔρ γα τέ χνης.
Πολ λὲς ἀ πὸ αὐ τὲς τὶς ἑλ λη νι κὲς πό λεις δι έ θε ταν καὶ ναυ πη γεῖ α. Στὴν πό λη Μπαν μπὸρ
(Πα κι στάν) βρί σκε ται τὸ ἀρ χαῖ ο λι μά νι ποὺ ἔ κτι σε ὁ Ἀ λέ ξαν δρος, καὶ μπο ρεῖ καὶ σή με ρα νὰ δι α κρί νῃ κα νεὶς ἴ χνη ἀ πὸ τὶς ἐγ κα τα στά σεις τοῦ ναυ πη γεί ου, ὅ που ὁ Νέ αρ χος ναυ πή γη σε τὸν στό λο του. Ὁ Νέ αρ χος, ὁ ἀρ χη γὸς τοῦ στό λου τοῦ Ἀ λε ξάν δρου, χαρ το γρά φη σε τὰ πα ρά λια της Ἀ ρα βι κῆς θά λασ σας, κα τέ γρα ψε τὰ ζῷ α καὶ τὰ φυ τὰ τῆς πε ρι ο χῆς καὶ τὰ παρου σί α σε στὸ βι βλί ο του «Πα ρά πλους». Στὶς ὄ χθες τοῦ πο τα μοῦ Ὑ δά σπη ναυ πη γή θη καν




Τὰ ἐρείπια τῆς Ἑλληνιστικῆς πόλεως στὸ Ἄι Κανούμ (Ἀφγανιστάν).

Ἀλεξάνδρεια ἡ ἐπὶ Ὤξου. Ψηφιδωτὸ δάπεδο ἀπὸ παλάτι. (Ἡ πόλη ἀνεσκάφη ὁλόκληρη.)


2.000 πλοῖα γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ στρατεύματος τοῦ Ἀλεξάνδρου. Ναυπήγηση πλοίων ἀναφέρεται καὶ κατὰ τὶς ἐπιχειρήσεις ἐναντίον πόλεων στὴν περιοχὴ τῆς Λαχώρης, ὅπου χρησιμοποιήθηκε ξυλεία ἀπὸ τὴν ὀροσειρὰ Τζαμού (Κασμίρ), προκειμένου νὰ διαπλεύσουν τὸν ποταμὸ Ἀκεσίνη. Στὴν πόλη Αttock, στὶς ὄχθες τοῦ Ἰνδοῦ ποταμοῦ, ὁ Ἡφαιστί-ων καὶ ὁ Περδίκκας κατεσκεύασαν πλωτὴ γέφυρα μήκους 600 μ. (ἡ ὁποία μποροῦσε νὰ ἀποσυναρμολογηθῇ σὲ 2-3 μέρη καὶ νὰ συναρμολογηθῇ ταχύτατα). Ὅπως βλέπουμε, ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὁ Ἡφαιστίων δὲν ἠσχολοῦντο μὲ τό... μακιγιάζ τους, ὅπως διατείνεται ὁ κ. Στόουν καὶ ὅσοι πρόσκεινται στὴν ἰδεολογία του, ἀλλὰ προσέφεραν τεχνογνωσία καὶ δὴ ἀνωτάτου ἐπιπέδου, ἐντελῶς ἄγνωστη καὶ μὴ προσβάσιμη στοὺς Ἀσιάτες. Ἡ ἐπαφὴ μὲ τὶς ἐπιστῆμες εἶναι κατὰ τὴν γνώμη μου μετὰ τὴν δίψα γιὰ ζωὴ καὶ γνώση τὸ πολυτιμότερο δῶρο ποὺ προσέφερε ὁ Ἀλέξανδρος στοὺς λαοὺς ποὺ κατέκτησε.
Στὸ ταξίδι του στὴν Ἀσία τὸν συνώδευσαν 2.000 περιηγητές, φιλόσοφοι, μηχανικοί, στρατιωτικοί, καλλιτέχνες, ἰατροὶ (στὶς Ἰνδίες ἡ ἱπποκράτειος βοτανοθεραπεία ἐξακολουθεῖ νὰ ἐφαρμόζεται ἀπὸ τοὺς γιατροὺς «Γιουνάν»), ἱστορικοί, ἀστρονόμοι (τῶν ὁποίων τοὺς ὅρους χρησιμοποιοῦν ἀκόμη), ἔμποροι, ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν τὶς ἰδέες τους, δημιούργησαν καὶ ἐν τέλει ἀπορροφήθηκαν (στὴν Ἰνδία γιὰ παράδειγμα ὑπῆρχαν μονίμως Ἕλληνες ἀπὸ τὸν 6ο π.Χ. ἕως τὸν 5ο μ. Χ. αἰῶνα). Ἡ φήμη τους ἦταν τέτοια, ποὺ ἀναφέρονται (ὡς Γιαβὰν = Ἴωνες) καὶ στὸ ἰνδικὸ ἔπος «Μαχαμπαράτα». (Ὁ Ἰνδὸς καθηγητὴς κ. Μ. Γκούπτ, συνέντευξη τοῦ ὁποίου δημοσιεύθηκε στὸν «∆» τοῦ Ἰανουαρίου 2005, τεῦχος 276, μᾶς ἐπανέλαβε ὅτι οἱ Ἰνδοὶ γνώριζαν καλὰ τοὺς Ἴωνες πολὺ πρὶν τὴν ἔλευση τοῦ Ἀλεξάνδρου στὴν χώρα τους.)
Ὁ Μένανδρος εἶναι ὁ περίφημος Milinda τῆς ἰνδικῆς παράδοσης. Εἶναι ἐκεῖνος ποὺ κατάφερε νὰ φθάσῃ μέχρι τὰ βάθη τῶν Ἰνδιῶν, στὴν κοιλάδα τοῦ Γάγγη (στὴν πόλη τῆς Πάτνα). Νομίσματά του (μὲ ἑλληνικὰ καὶ ἰνδικὰ γράμματα) ὑπάρχουν σ’ ὅλη τὴν χώρα ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, μὲ τὶς ὁποῖες τὸ ἑλληνοϊνδικὸ κράτος τῆς Βακτριανῆς εἶχε ἐμπορικὲς σχέσεις. Ἑλληνικὰ νομίσματα ἔκοψαν καὶ ἄλλοι Ἕλληνες βασιλεῖς ὅπως ὁ ∆ημήτριος (μόνο μὲ ἑλληνικὰ γράμματα), ὁ Εὐκρατίδης καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἀλλὰ καὶ ὁ μέγιστος τῶν Ἰνδῶν βασιλέων, ὁ Ἀσόκα (ἑλληνοϊνδικά). Τὰ νομίσματα αὐτὰ ἀποτελοῦν σπουδαία πηγὴ ἱστορικῶν πληροφοριῶν, καὶ εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ τὰ προμηθευτῇ κανεὶς καὶ στὶς μέρες μας




Ὁ «Χορὸς τοῦ Σίβα» («Ναταράγια»): «Μακρυνὴ» διονυσιακὴ ἀνάμνηση σὲ ἀσιατική-βουδι-στικὴ ἔκδοση. (Ἡ ὄρχηση ἀπουσιάζει ὁλότελα σ’ ὁλόκληρη τὴν ἀσιατικὴ κοσμοαντίληψη. Ἡ ἐμφάνισή της στὴν ἰνδικὴ θρησκεία καὶ τέχνη ὀφείλεται ἀποκλειστικὰ σὲ ἑλληνικὲς
ἐπιδράσεις.)


(αὐ τὸ ἀ πο τε λεῖ προ σω πι κή μου δι α πί στω ση ἀ πὸ τὸ τε λευ ταῖ ο μου τα ξί δι στὴν Ἰν δί α). Οἱ ἀ να σκα φὲς (οἱ ὁ ποῖ ες κα τὰ κύ ριο λό γο δι ε νερ γή θη καν ἀ πὸ τὴν ρω σι κὴ καὶ τὴν γαλ λι κὴ ἀρ χαι ο λο γι κὴ ἀ πο στο λή) ἔ φε ραν στὸ φῶς πο λύ τι μα ἀν τι κεί με να ὅ πως χρυ σᾶ πε ρι δέ ραι α, βρα χι ό λια, δα κτυ λί δια, σφρα γί δες ἀρ χαι ο ελ λη νι κῆς τε χνο τρο πί ας καὶ θε μα το λο γί ας ἀλλά, τὸ κυ ρι ώ τε ρο, πλη θώ ρα ἔρ γων τέ χνης (πλεῖ στα ἐκ τῶν ὁ ποί ων βρί σκον ται σὲ μου σεῖ α τοῦ ἐ ξω τε ρι κοῦ, ὅ πως στὸ Μου σεῖ ο Γκυ μὲ στὸ Πα ρί σι). Πρό κει ται γιὰ τὴν Ἑλ λη νο ϊν δι κὴ τέ χνη ἢ τὴν Ἑλ λη νο βου δι στι κὴ τέ χνη ἢ ἀ κό μα τὴν τέ χνη τῆς Γαν δα ρί δος (κα θεὶς τὴν ὀ νομά ζει ὅ πως προ τι μᾷ ἀ να λό γως τῶν συμ φε ρόν των καὶ τῶν σκο πι μο τή των του), ὅ που ἐ ναρμο νί ζον ται ἡ ἑλ λη νι κὴ καὶ ἰν δι κὴ ἀν τί λη ψη πε ρὶ τοῦ ὡ ραί ου.
Νὰ μὴν ξε χά σου με ὅ τι πέ ρα ἀ πὸ ὅ λα τὰ ἄλ λα ἄ φη σαν καὶ «ἔμ ψυ χα ἴ χνη». Μι λῶ γιὰ τοὺς ἀ πο γό νους τοῦ με γά λου στρα τη λά τη καὶ τῶν συν τρό φων του, με ρι κοὶ ἐκ τῶν ὁ ποίων ἐ πι βι ώ νουν καὶ σή με ρα, ἔ στω καὶ ἂν τὸ πε ρι βάλ λον εἶ ναι πλέ ον ἐ χθρι κὸ γι’ αὐ τούς. Ἀ ξι ο ση μεί ω το καὶ συ νά μα συγ κι νη τι κὸ εἶ ναι ὅ μως τὸ πό σοι ἄν θρω ποι σπεύ δουν νὰ δι εκ δι κή σουν τὴν κα τα γω γή τους ἀ πὸ τοὺς ἄν δρες τῆς στρα τιᾶς τοῦ Ἀ λε ξάν δρου. Κα τ’ ἀρ χὰς πρό κει ται γιὰ τοὺς γνω στοὺς Κα λάς, οἱ ὁ ποῖ οι ζοῦν στὸν ἰν δι κὸ Καύ κα σο (βόρει ο Πα κι στάν/Ἀφ γα νι στάν), ἀλ λὰ ἐ πί σης τοὺς Ρα ϊ πούτ (ἔ ρη μος Τάρ), τοὺς Πα τὰνς καὶ τοὺς Ἀ φρίν τις (δυ τι κὸ Πα κι στάν).

Ἡ ἔκπτωση τῆς ἑλληνκῆς κάθαρσης σὲ «νιρβάνα»

Εμεῖς θὰ στα θοῦ με λί γο πε ρισ σό τε ρο στὸν χῶ ρο τῶν ἰ δε ῶν, ὅ που καὶ συ νε τε-λέ σθη πραγ μα τι κὴ κο σμο γο νί α ἢ ἀλ λι ῶς συ νε χὴς γο νι μο ποί η ση τῆς Ἀ να το λῆς ἀ πὸ τὸν Ἑλ λη νι κὸ Λό γο μὲ συ νέ πεια τὴ δη μι ουρ γί α... ἀ να ρίθ μη των πνευ μα τικῶν τέ κνων. Γο νι μο ποί η ση, ἡ ὁ ποί α βε βαί ως δὲν θὰ μπο ροῦ σε νὰ εἶ χε πραγ μα-το ποι η θῆ χω ρὶς τὴν Ἑλ λη νι κὴ Γλῶσ σα, τὴν ὁ ποί α ἔ σπευ σαν νὰ υἱ ο θε τή σουν οἱ κα τα κτημέ νοι λα οὶ καὶ μά λι στα νὰ τὴν χρη σι μο ποι οῦν γιὰ πολ λὰ χρό νια (τοὐ λά χι στον ἐ πὶ πέν τε αἰ ῶ νες!) με τὰ τὴν κα τά λυ ση τῶν Ἑλ λη νι στι κῶν βα σι λεί ων. ∆η λα δὴ μπο ροῦ με νὰ μι λᾶ με γιὰ ἐ πι κρά τη ση τῆς Ἑλ λη νι κῆς Γλώσ σας γιὰ χί λια πε ρί που χρό νια. Καὶ μπο ρεῖ κα νεὶς νὰ ἀν τι λη φθῇ τί ση μαί νει αὐ τό: Κα τα λυ τι κὲς ἀλ λα γὲς στὸν τρό πο σκέ πτε σθαι καὶ ζῆν, ἀ φοῦ δὲν ὑ πάρ χει ἰ σχυ ρό τε ρος φο ρεὺς πο λι τι σμοῦ ἀ πὸ τὴν γλῶσ σα.
Τεῖ χος δυ σθε ώ ρη το χώ ρι ζε τὴν Ἑλ λά δα ἀ πὸ τὴν Ἀ να το λὴ πρὶν ἀ πὸ τὸν Ἀ λέ ξαν δρο (ὅ που ὡς Ἑλ λά δα καὶ Ἀ να το λὴ ὁ ρί ζου με δυ ὸ τε λεί ως δι α φο ρε τι κοὺς κό σμους, δυ ὸ κοσμο θε ω ρί ες χω ρὶς ση μεῖ ο ταύ τι σης, μὲ ἐ ξαί ρε ση τὴν Ἰν δί α, ἡ ὁ ποί α εἶ χε «γνω ρί σει» τὸν Ἑλ λη νι κὸ Λό γο πρὶν τὸν Ἀ λέ ξαν δρο).
Ἡ ἑλ λη νι κὴ θε ώ ρη ση τοῦ κό σμου συ νο ψί ζε ται στὴν ρή ση τοῦ Ἀ ρι στο τέ λη (δα σκά λου τοῦ Ἀ λε ξάν δρου): «ὕ ψι στον ἀ γα θὸν ψυ χῆς ἐ νέρ γεια κα τὰ λό γον». Οἱ Ἕλ λη νες ἀναζητοῦσαν τὴν ἀ λή θεια, τὸ ὄν τως ὅν, τὴν ἐ λευ θε ρί α. Ὁ κό σμος γι’ αὐ τοὺς ἦ ταν ἀν τι κεί με νο ἔ ρευ νας, πρό κλη ση· καὶ ἡ γνώ ση αὐ το σκο πός. Προ σπα θῶν τας νὰ κα τα νο ή σουν τὶς λειτουρ γί ες τῆς φύ σης καὶ τοῦ σύμ παν τος καλ λι ερ γοῦ σαν τὶς ἐ πι στῆ μες (μα θη μα τι κά, γε ωμε τρί α, ἀ στρο νο μί α, φυ σι κή, ἰ α τρι κή, τε χνο λο γί α)· καὶ βε βαί ως μέ σα στὴν τό ση γνώ ση δὲν ὑ πῆρ χε χῶ ρος γιὰ με τα φυ σι κοὺς φό βους, δου λεί α καὶ ὑ πο τα γή. Ἀν τί θε τα χά ρις στὴν γνώ ση οἱ ἄν θρω ποι ἀ γα ποῦ σαν τὸν φυ σι κὸ κό σμο, τὸν σέ βον ταν, τὸν τι μοῦ σαν καὶ τὸν ὑ μνοῦ σαν (τέ χνες, ἀ θλη τι σμός). Ἀ νοί γον ταν μπρο στά τους ἀ πε ρι ό ρι στες δυ να τό τη τες γιὰ δη μι ουρ γί α καὶ πλή ρω ση.
Ἡ θέ ω ση ἦ ταν γιὰ αὐ τοὺς συ νώ νυ μη μὲ τὴν αὐ το γνω σί α. Ὁ δρό μος ποὺ ὁ δη γεῖ σ’ αὐ τὴν





Ὁ Ἡρακλῆς. Λεπτομέρεια ἀπὸ τὸ σύμπλεγμα στὴν κάτω δεξιὰ φωτογραφία. Συνήθως τοποθετοῦν τὸν Ἡρακλῆ στὰ δεξιὰ τοῦ Βούδα καὶ τὸν Ἀλέξανδρο στὰ ἀριστερά του.


ἦ ταν καὶ πα ρα μέ νει καὶ σή με ρα δύ σβα τος, γε μά τος συγ κρού σεις τῶν ἀν θρώ πων, ἐξωτερικὲς μὲ τὸν κό σμο, ἀλ λὰ κυ ρί ως ἐ σω τε ρι κὲς μὲ τὸν ἴ διο τους τὸν ἑ αυ τό. Ὅ μως ἡ ἀρ χαί α ἑλ λη νι κὴ κοι νω νί α ἦ ταν σταθερὰ προσανατολισμένη σ’ αὐτὸν τὸν δρόμο. Ἡ Ἀρ χαί α Ἑλ ληνι κὴ Γραμ μα τεί α, τὸ Ἀρ χαῖ ο Ἑλ λη νι κὸ ∆ρᾶ μα ἀλ λὰ καὶ ἡ Κω μῳ δί α σ’ αὐ τὸν ὠ θοῦ σαν καὶ σ’ αὐ τὸν ἐ ξα κο λου θοῦν νὰ ὠ θοῦν τὸ ἄ το μο. Τὸ ἄ το μο, ὄ χι τὴν μᾶ ζα. ∆ὲν γί νε ται ἀλ λι ῶς. Ὁ κα θέ νας ἀ πὸ ἐ μᾶς κα λεῖ ται νὰ τὸν βρῇ καί, ἂν μπο ρῇ, νὰ τὸν ἀ κο λου θή σῃ. Οἱ τρα γι κοὶ ἥ ρω ες δὲν εἶ ναι τί πο τε ἄλ λο πα ρὰ ἄν θρω ποι ποὺ ἀ γω νί ζον ται νὰ κα τα κτή σουν τὴν αὐ τογνω σί α.
Στὸν ἀν τί πο δα ἡ μυ στι κι στι κὴ Ἀ να το λή. Ἐ κεῖ ἡ ἑλ λη νι κὴ αὐ θυ παρ ξί α τοῦ ἀ τό μου ἀν τικα θί στα ται ἀ πὸ τὴν ἀ πα ξί ω ση ἢ ἀ κό μη καὶ τὴν ἀ νυ παρ ξί α τοῦ ἀ τό μου καὶ ὁ πωσ δή πο τε τὴν ὑ πο τα γή του στὴν μᾶ ζα, ἡ δί ψα γιὰ γνώ ση ἀ πὸ τὴν ἀ δρά νεια, τὴν ἄ γνοι α καὶ τὴν ἑρ μηνεί α τοῦ κό σμου μὲ αὐ θαί ρε τες (ἢ δο τές, σκο πευ μέ νες ἀ πὸ τοὺς ἐ ξου σια στές) δο ξα σί ες, ἡ αὐ το γνω σί α ἀ πὸ τὴν μοι ρο λα τρεί α καὶ ἡ ἐ λευ θε ρί α ἀ πὸ τὸν φό βο καὶ τὴν ὑ πο τα γή. Ὁ Σωκρά της ἔ λε γε ὅ τι ἡ θε ρα πεί α τῆς ψυ χῆς ἐ πι τυγ χά νε ται μέ σῳ τῆς γνώ σης: «ἔ φη δὲ καὶ τὴν δι και ο σύ νην ἀλ λ ὰ καὶ τὴν ἄλ λην πᾶ σαν ἀ ρε τὴν σο φί αν εἶ ναι». Ὁ ∆η μό κρι τος θε ω ροῦ σε ὅ τι ἡ εὔ ρυθ μη λει τουρ γί α τῆς ψυ χῆς εἶ ναι ἀ πο τέ λε σμα τῆς γνώ σης. Στὴν Ἀ να το λὴ ὁ τρό πος σκέ ψης καὶ λει τουρ γί ας τῶν ἀν θρώ πων ἀν τι κα το πτρί ζε ται στὴν ἐν τέ λεια στὸν ὁ ρι σμὸ τοῦ σκε πτι κι σμοῦ: «ψυχῆς ἀδράνεια ἄνευ λόγου». Ἡ ἀ να το λι κὴ ἀν τί λη ψη πε ρὶ κό σμου καὶ ζω ῆς παίρ νει σα φέ στε ρη μορ φὴ στὴν ἰν δι κὴ φι λο σο φί α (βου δδι σμός, τζα ϊ νι σμός).
Ἰδανικό ὅλων τῶν συνειδητῶν ἀν θρώ πων, καὶ πρωτίστως στὴν Ἑλ λά δα, ἡ κά θαρ ση. Ὅ μως στὴν Ἀσία αὐ τὴ «ἐ πι τυγ χά νε ται» μέ σῳ τῆς ἄρ νη σης τῆς ἴ διας τῆς ζω ῆς. Ἡ ἀ πό λυ τη ἀ τα ρα ξί α, τὸ νιρ βά να (αἰ ώ νια μα κα ρι ό τη τα ἀ νά με σα στὴν ὕ παρ ξη καὶ τὴν μὴ ὕ παρ ξη) καὶ ἡ αὐ τάρ κεια ἐ πι δι ώ κον ται μὲ τὴν ἰ σο πέδω ση τοῦ ἐ γώ, τὴν κα τάρ γη ση τῶν ἐ πι θυ μι ῶν, τὴν πε ρι φρό νη ση τῆς γνώ σης καὶ τὴν ἀμ φι σβή τη ση τῆς ἴ διας τῆς ζω ῆς. Πρό κει ται γιὰ μί α ἀ γω γὴ λύ τρω σης, ἡ ὁ ποί α ὅ μως πα ραι τεῖ ται ἀ πὸ τὸ αἴ τη μα τῆς ἀ λή θειας, ἀ ναι ρεῖ τὴν λο γι κή, βιά ζει τὴν ἀν θρώ πι νη φύ ση καὶ ὁ δη γεῖ στὸν δογ μα τι κὸ ἀρ νη τι σμὸ τοῦ μυ στικι σμοῦ καὶ στὴν ἀ φα σί α. Ἀ κυ ρώ νει δη λα δὴ τὴν ζω τι κὴ ἐ νέρ γεια καὶ δη μι ουργι κό τη τα τοῦ ἀν θρώ που. (Ἴ σως ἡ ση με ρι νὴ κα τά στα ση τοῦ Ἰν δι κοῦ Ἔ θνους νὰ ἐ ξη γῆ ται ἀ πὸ τὴν ἔκ πτω ση αὐ τὴ τῆς κά θαρ σης σὲ «νιρ βά να».)

Συνάντηση δυὸ δι αφορετικῶν βιοθεωριῶν

Ειταν ὅμως ἡ ζωὴ συ νάν τη σε τὴν μὴ ζω ή, ἦ ταν φυ σι κὸ νὰ ἐ πι κρα τή σῃ ἡ πρώ τη. Πῶς νὰ μὴν συ ε πά ρῃ ἡ (ἀ δι α νό η τη ἕ ως τό τε) ἐ λευ θε ρί α λό γου, ἡ ἰ σο νο μί α, τὸ ἀ νέ βα σμα σὲ ἄλ λα ἐ πί πε δα ἀν θρώ πους κα τα δι κα σμέ νους στὴν σι ω πή, στὴν ὑποταγὴ καὶ στὴν ἄ γνοια; Ὁ Ἰν δὸς βα σι λιὰς Σάν τρα - Γκού πτα, ὁ ἱ δρυ τὴς τῆς δυνα στεί ας τῶν Μο ρια ίων καὶ με γά λος αὐ το κρά το ρας, μα θή τευ σε κον τὰ στὸν Ἀ λέ ξαν δρο, δι ό τι ἐ πέ λε ξε τὴν ζω ὴ ἀ πὸ τὴν ἀ δρά νεια. Ὁ ἐγ γο νός του καὶ γυι ὸς τῆς κό ρης τοῦ Σε λεύ κου Ἀ σό κα, ὁ ἀ να μορ φω τὴς τῶν Ἰν δι ῶν, ὄ χι μό νο ἐμ πο τί σθη κε ἀ πὸ τὸν Ἑλ λη νι κὸ Πο λι τι σμό, ἀλ λὰ τὸν προ σέ φε ρε καὶ στὴν χώ ρα του, κα θι στῶν τας τὴν Ἑλ λη νι κὴ Γλῶσ σα δεύ τε ρη ἐ πί ση μη γλῶσ σα τοῦ κρά τους του, υἱ ο θε τῶν τας τὸ ἑλ λη νι κὸ πο λε ο δο μι κὸ σύ στη μα, τὸ ἑλ λη νι κὸ ἡ με ρο λό γιο, τὸ ἑλ λη νι κὸ δι οι κη τι κὸ σύ στη μα... καὶ δι ώ ρι σε πλεί στους Ἕλ λη νες δι οι κη τὲς στὴν Ἰν δι κὴ Ἐ πι κρά τεια. Ὁ Μέ ναν δρος ἐ πέ δρα σε κα τα λυ τι κὰ στὴν φι λο σο φί α τους. Ἐ κεῖ ὅ που ἡ ἀ τα ρα ξί α ἦ ταν πά νω ἀ πὸ τὴν γνώ ση καὶ οἱ ἀ νάγ κες τῶν ἀν θρώ πων ἱ κανοποιοῦν το μὲ τὴν ...κα τάρ γη σή τους, ἐ κεῖ νος δί δα ξε καὶ πά λι τὴν χα ρὰ τῆς ζω ῆς.
Ὁ θε ὸς Σί βα συμ βο λί ζει τὴν χα ρὰ καὶ τὴν λύ πη, ποὺ συμ βα δί ζουν μὲ τὴν ἀν θρώ πι νη ὕ παρ ξη. «Χό ρε ψε, καρ διά μου, χό ρε ψε σή με ρα ἀ πὸ χα ρά», λέ ει ἕ να ἰν δι κὸ ποί η μα, ποὺ ἀ να φέ ρε ται στὸν χο ρὸ τοῦ Σί βα. «Ἐ ρω τι κὰ τρα γού δια γε μί ζουν μὲ τὴ μου σι κή τους τὶς μέ ρες καὶ τὶς νύ χτες. Τρελλοὶ ἀ πὸ χα ρὰ ἡ ζω ὴ κι’ ὁ θά να τος, χο ρεύ ουν μὲ τὸ ρυθ μὸ τῆς μου σι κῆς αὐ τῆς. Τὰ βου νά, οἱ θά λασ σες, ἡ γῆ ὁ λό κλη ρη χο ρεύ ουν. Ἀ νά με σα στὰ ξε σπά σμα τα, σὲ γέ λια καὶ λυγ μοὺς ὅ λη ἡ ἀν θρω πό τη τα χο ρεύ ει.» Ἆ ρα γε σὲ τί δι α φέ ρει ὁ Σί βα ἀ πὸ τὸν ∆ι ό νυ σο; Σὲ τί δι α φέ ρει τὸ ποί η μα αὐ τὸ ἀ πὸ τὴν ρή ση τοῦ Ἡρα κλεί του «ὅσοι τὴν ζωὴ ὑμνοῦν στὶς ἑορτές, τὸν θάνατο ὑμνοῦν».

οἱ Καλάς

Κα θρέ φτη τῶν ἀλ λα γῶν ποὺ ἐπέφερε ἡ ἑλληνικὴ παρουσία στὴν Ἀ να το λὴ ἀ πο τε λοῦν οἱ Καλάς. Ἀρ κεῖ νὰ τοὺς συγ κρί νῃ κα νεὶς μὲ ὅ λους τοὺς ἄλ λους ποὺ κα τοι κοῦν γύ ρω τους, μα κριὰ πλέ ον ἀ πὸ τὴν ἑλ λη νι κὴ ἐ πί δρα ση. Οἱ Κα λὰς εἶ ναι ἄν θρω ποι πρό σχα ροι, εὐ προσή γο ροι, ἐ ξω στρε φεῖς καὶ ἐρ γα τι κοί. Ἄν δρες καὶ γυ ναῖ κες ἀ στει εύ ον ται καὶ γε λοῦν. Οἱ δι α φο ρές τους ἀ πὸ τοὺς Ἀ σιά τες εἶ ναι ἐμ φα νεῖς ἀ κό μη καὶ στὰ πιὸ ἁ πλᾶ καὶ κα θη με ρι νὰ πράγ μα τα. Τὰ σπί τια τους εἶ ναι ξύ λι να, κτι σμέ να μὲ μα κε δο νι κὴ ἀρ χι τε κτο νι κή. Ἡ δι α κό σμη σή τους γί νε ται μὲ ἑλ λη νι κὰ σύμ βο λα (π.χ. μα κε δο νι κὸ ἀ στέ ρι). Ἀ σχο λοῦν ται μὲ τὸ κυ νή γι ἀλ λὰ κυ ρί ως μὲ τὴν ἀμ πε λουρ γί α καὶ τὴν πα ρα γω γὴ κρα σιοῦ. Οἱ συ νή θει ες καὶ τὰ ἤ θη τους μοιά ζουν ἑλ λη νι κά. Λα τρεύ ουν τὸν θε ὸ ∆ί α (Ντὶ Ζά ο Μα χεν τόν), πρὸς τι μὴν τοῦ ὁ ποί ου τε λοῦν πομ πές, πυρ σο φο ρί ες, θυ σί ες, προ σφο ρές, τὴν Ἑ στί α (Τζά στακ), τὸν Μπαλομάιν (Ἀ πόλ λω να), τὸν Σά γυρ κο (Σά τυ ρο) καὶ τὴν Φρο τά ιτ (Ἀ φρο δί τη). Ἐ ξα γνί ζον ται στὰ πο τά μια τους καὶ χο ρεύ ουν πρὸς τι μὴν τῶν ἡ ρώ ων/θε ῶν τους. Συ χνὰ χο ρεύ ουν κρατῶν τας ξί φη καὶ ἀ σπί δα. Γι ορ τά ζουν τὴν ἄ νοι ξη (Ἀν θε σφό ρια/Ἀν θε στή ρια) τὴν συγ κο μιδὴ καὶ τὸν κά ο μο (δηλ. τὸν κῶ μο, τὴν πομ πὴ πρὸς τι μὴν τοῦ ∆ι ο νύ σου). Ἀ θλοῦν ται καὶ χαί ρον ται τὴν ζω ή, σὲ μί α κοι νω νί α ποὺ εἶ ναι κοι νω νί α ἐ λευ θε ρί ας (τοὺς εἶ ναι ἄ γνω στες οἱ ἀ σι α τι κὲς προ κα τα λή ψεις, οἱ προ γα μια ῖες σχέ σεις ἐ πι τρέ πον ται, οἱ γυ ναῖ κες δὲν ζοῦν ἐγ κλω βι σμέ νες στὸ σπί τι ἀλ λὰ ἐρ γά ζον ται καὶ ἀ πο λαμ βά νουν) καὶ ἰ σο νο μί ας (ὁ ἀρ χη γός τους ἐ κλέ γεται καὶ οἱ γυ ναῖ κες ψη φί ζουν). Πα ρε μπι πτόν τως: πό τε ἄρ χι σαν νὰ ψη φί ζουν οἱ γυ ναῖ κες στὴν Εὐ ρώ πη;
* * *
τὰ πλαί σια τοῦ ἀ νε ξάν τλη του αὐ τοῦ ἱ στο ρι κοῦ θέ μα τος, δη λα δὴ τῆς πο λι τι στικῆς προ σφο ρᾶς τοῦ Με γά λου Ἀ λε ξάν δρου ἀλ λὰ καὶ τῶν Ἑλ λή νων γε νι κώ τε ρα στὴν Κεν τρι κὴ Ἀ σί α ᾔλ θα με σὲ ἐ πα φὴ μὲ τὴν κ. Ποτίτσα Γρη γο ρά κου, δι δάκτο ρα τοῦ Πα νε πι στη μί ου Πα ρι σί ων καὶ ἐ ρευ νή τρια τῆς Ἑλ λη νι στι κῆς ἐ πο χῆς στὴν Ἀ σί α, ἡ ὁ ποί α εἶ χε τὴν εὐ γε νῆ κα λω σύ νη νὰ μᾶς πα ρα χω ρή σῃ τὶς δη μο σι ευ ό με νες στὸ πα ρὸν ἄρ θρο ἐν δι α φέ ρου σες φω το γρα φί ες.
Ἡ κ. Γρη γο ρά κου, ἡ ὁ ποί α ἐρ γά ζε ται μὲ τὴν Γαλ λι κὴ Ἀρ χαι ο λο γι κὴ Σχο λή, ἐ ξῇ ρε τὴν προ σή λω ση τῶν Γάλ λων ἀρ χαι ο λό γων (οἱ ὁ ποῖ οι εἶ ναι καὶ οἱ πρῶ τοι ἀ να σκα φεῖς) στὴν ἀ να κά λυ ψη ἑλ λη νι κῶν πό λε ων στὴν Ἀ σί α, ποὺ κτί σθη καν σ’ αὐ τὴν τὴν τό σο γό νι μη πε ρίο δο τῆς Ἑλ λη νι κῆς Ἱ στο ρί ας καὶ δὲν πα ρέ λει ψε νὰ στη λι τεύ σῃ τὴν ἀ δι α φο ρί α τοῦ Ἑλ λη-νι κοῦ Κρά τους ἀλ λὰ καὶ τῶν Ἑλ λή νων ἀρ χαι ο λό γων ὡς πρὸς αὐ τὸ τὸ με γί στης ση μα σί ας ζή τη μα. «Ὄ νει ρο ὅ λων τῶν ἀρ χαι ο λό γων τοῦ κό σμου εἶ ναι νὰ ἀ να σκά ψουν μία Ἀ λε ξάνδρεια - ἐ κτὸς τῶν Ἑλ λή νων...», μᾶς εἶ πε.

Ἄρτεμις Γεωργιάδου

ΣΕΛ. 18489
∆ΑΥΛΟΣ/ΤΕΎΧΟς 278, Μάρτιος 2005

Monday, April 25, 2011

«ΔΗΤΕ: Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΗ ΕΓΚΥΟΣ...»


«ΔΗΤΕ: Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΘΑ ΜΕΙΝΗ ΕΓΚΥΟΣ...»


Οί έβδομήκοντα Δύο (ΟΒ') με τα φραστές διέπραξαν μία ύπουλη, μόνιμη και σκόπιμη πλαστογράφηση του κειμένου της Π. Διαθήκης. Ή πλαστογράφηση βρίσκεται στην λανθασμένη μετάφραση της υποτιθέμενης «προφητείας» του Ησαΐα, που βρίσκεται στο ομώνυμο βιβλίο (Ζ' 14). Ή απάτη αύτη είχε καταστροφικές και μοιραίες συνέπειες για τον Χριστιανισμό και την ανθρωπότητα. Ή παρούσα αποκάλυ ψη θα κλονίση άμεσα μια ψευδή πίστη πού στηρίχτηκε πάνω στην απάτη αυτή.
Το ιε ρα τείο πού κα τε σκεύ α σε το «Ευαγ γέ λιο τοϋ Ματ θαί ου» είχε στα χέ ρια του τήν λαν θα σμέ νη αυτή με τά φρα ση των Έβδο μή κον τα, βι βλί ο τοϋ Ησα ΐ α, όπου ό μΰθος τής Μα ριάμ, ή οποί α συ ναν τά τον άγ γε λο Γα βρι ήλ. Δι α βά ζου με λοι πόν στον Ησα ΐ α (Ζ' 14): «Αψε, ή Παρ θέ νος θα μεί νη έγ κυ ος καϊ θα γεν νή ση γιό καϊ θα κα λέ ση το δνο μά του Εμ μα νου ήλ». Το ίδιο γρά φε ται και στον Ματ θαίο (Α' 23).
Όμως το πραγ μα τι κό εβραϊκό κεί με νο του Ησαΐα γράφει: ««Hinneh ha-almah harah ve-yeldeth ben vekarath shem-o immanuel»,», το όποιο λαν θα σμέ να με τα φρά στη κε άπό τήν γρα φί δα των με τα φρα στών, όπως ανα φέ ρα με ανω τέ ρω: Ή εβρα ϊ κή λέ ξη ha-almah ση μαί νει απλώς τήν νε α ρή γυ ναίκα. Ή λέ ξη harah είναι ό εβρα ϊ κός πα ρελ θον τι κός τύπος, που ση μαί νει «συ νέ λα βε», ό όποιος στα Ελ λη νι κά αν τι προ σω πεύ ει μί α παρελθούσα και ώλοκληρωμέ νη πράξη. Ή ορθή μετάφραση τών στίχων αυτών είναι: «Αψε, ή νεαρή γυναίκα έχει συλλάβει (έχει παιδί) και θα γεννήση γιό και θα καλέση το όνομά του Εμμανουήλ».
Όπως είπα με, Almah ση μαί νει απλώς τή νε α ρή γυ ναίκα που βρί σκε ται σε ηλι κί α γάμου παν τρε μέ νη ή όχι, παρθένα ή όχι, με ευρεία γενική έννοια, όπως ή αρχαία ελληνική λέξη «παρθένος», που δεν αναφέρεται στην παρθενία, που στα Εβραϊκά εκφράζεται με τή λέξη bethulah. Ό Λατίνος "άγιος" Ιερώνυμος λανθασμένα χρησιμοποίησε τήν λατινική λέξη virgo. Αυτοί που γνώριζαν τήν εβραϊκή γλώσσα είναι πιθανόν να προειδοποίησαν για το κρίσιμο αυτό λάθος όμως ή Εκκλησία απέφυγε να το διορθώση και για 15 αιώνες επιμένει σ’ αυτό.
Ή από δει ξη ότι είναι συ νει δη τό αυτό το λά θος απο κα λύ πτε ται άπό μί α πα ρα δοχή τοϋ Ιε ρώ νυ μου, που έκα νε τήν δι ά ση μη με τά φρα ση γνω στή ώς «Vulgata» άπό τα Εβρα ϊ κά στα Λατινικά. Στις επι κρί σεις πολ λών για τήν πλα στο γρά φη ση αυτή ό Ιε ρώ νυ μος άπαν τα ετσι: «Γνω ρί ζω πώς οι Εβραίοι συ νη θί ζουν να άν τι δροΰν λέγον τας πώς ή εβρα ϊ κή λέ ξη alham δεν ση μαί νει τήν παρ θέ νο άλ λα τή νε α ρή γυναίκα. Και για να πώ τήν αλή θεια, ή παρ θέ νος σω στά ονο μά ζε ται bethulah και νε α ρή γυ ναίκα ή κο ρί τσι, δεν είναι alham άλ λα Naarah (Jérôme, «Adv. Javianum» I, 32. Ν&ΡΝΡ, vi, 379).
Τό σο έν το νη ήταν ή κρι τι κή, ώστε ό Ιε ρώ νυ μος αναγ κά στη κε να γρά ψη ένα βι βλί ο τής ιστο ρί ας τής πα τρό τη τας τοϋ Αγί ου Πνεύ μα τος: «Αι ό τι ποι ός τήν επο χή εκεί νη θα πί στευ ε στα λό για τής παρ θέ νου, πώς συ νέ λα βε άπό το Άγιο Πνεύμα και πώς ό άγ γελος Γα βριήλ ήλ θε νά άναγ γεί λη τήν πρό θε ση του Θεού; Αέν θά εξέ φρα ζαν όλοι τή γνώμη πώς τήν θεωρούν δι ε φθαρ μέ νη, όπως τήν Σουζάνα; Αι ό τι σή με ρα, που ολό κλη ρος ό κό σμος εν στερ νί στη κε τήν πί στη, οι Εβραίοι Ισχυ ρί ζον ται πώς, όταν ό Ησαΐας λέει: «Δήτε ή παρθένος θά μείνη έγκυος και θα γεννήση γιό», η εβραϊκή λέξη μιλά για νεαρή γυναίκα, όχι για μία παρθένα, δηλαδή πώς η λέξη είναι almah και όχι bethulah .» (Jérôme, «Ή Διαρκής Παρθενία της Ευλογημένης Μαρίας» Ι, 336).
Ἔτσι ὁ ἑλληνομαθὴς αὐτὸς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τοποθέτησε τὴν «παρθενικὴ γέννηση» στὸ χειρόγραφο τοῦ «Ματθαίου», χρησιμοποίησε, ἴσως καὶ χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζῃ, τὴν λανθασμένη μετάφραση τῶν Ο΄ τοῦ Ἡσαΐα, Ζ΄ 14, ποὺ ὁ Λατῖνος χριστιανὸς Ἱερώνυμος σκοπίμως χρησιμοποίησε καὶ αὐτός, ὡς ἕνα «ευσεβές ψέμα για την δόξα του Θεοϋ».
Ἡ «Καθολική» καὶ ἡ «Μετάφραση του Βασιλέως Ίακώβου» διατηροῦν σκοπίμως τὴν ἴδια λανθασμένη ἀπόδοση. Ἡ ἀναθεωρημένη ἔκδοση κάνει μία τίμια κίνηση, ποὺ ἀπὸ μόνη της ὅμως εἶναι μία ἀπάτη, ἀφοῦ μεταφράζει τὰ «παρθένος» καὶ «θὰ γεννήσῃ» μὲ τὰ «κόρη» καὶ «ἔχει παιδί», ὅπου οὔτε ἕνας στοὺς χίλιους θὰ ἔβλεπαν ἢ θὰ κατανοοῦ-σαν τὴν σημασία του.
Ἔτσι δὲν ἔχουμε μία ἀπροσδιόριστη παρθένο ποὺ 750 χρόνια μετὰ «θὰ συλλάβῃ» καὶ «θὰ γεννήσῃ» ἕνα γιὸ ποὺ θὰ ὀνομάσῃ «Ἐμμανουήλ», ἀλλὰ κάποια γνωστὴ καὶ συγκεκριμένη νέα γυναῖκα, παντρεμένη ἢ ἀνύπαντρη, ὄχι ὅμως «παρθένα», ποὺ ἦταν ἤδη ἔγκυος καὶ ποὺ θὰ γεννοῦσε ἕνα παιδὶ ποὺ θὰ ὠνόμαζε Ἐμμανουήλ. Εἶναι ἕνα «σημάδι» ποὺ ὁ «Κύριός μου» θὰ δώσῃ στὸν Ἀχάζ, ὅσον ἀφορᾷ στὴν προφητεία τοῦ Ἡσαΐα γιὰ τὸν πόλεμο μεταξὺ τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῆς Συρίας καὶ τὸ ὁποῖο ἔχει ὁλοκληρωτικὰ πλαστογραφηθῆ, ὅπως ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ «Β΄ Παραλειπομένων», ΚΗ΄.
Τὸ ἀλάθητο ὅμως τοῦ Πάπα δήλωσε πὼς «δεν θά είναι ποτέ νόμιμο νά θεωρήσουμε... πώς οι ιερές γραφές θά μποροϋσαν νά κάνουν λάθος.» (Πάπας Λέων XIII, «Encyc. Provid. Deus», CE. ii, 543). Ἡ ἀπάτη ὅμως ἤδη εἶχε γίνει γνωστὴ καὶ ἐκτέθηκε στὴν περιφρόνηση τοῦ κόσμου, γι’ αὐτὸ καὶ «Ἡ σύγχρονη θεολογία δὲν ἀποδίδει στὸν Ἡσαΐα, Ζ΄ 14, μιὰ πραγματικὴ προφητεία, ποὺ πραγματοποιήθηκε μὲ τὴν παρθενογένεση τοῦ Ἰησοῦ· πρέπει λοιπὸν νὰ ποῦμε πὼς ὁ Ματθαῖος παρανόησε τὸ ἀπόσπασμα, ὅταν εἶπε «Όλα δέ αυτά έγιναν γιά νά έκπληρωθή εκείνο που είπε ό Ίεχωβάς, ό όποιος είπε μέσω του προφήτη του”. Δήτε! Ή παρθένος θά μείνη έγκυος και θά γεννήση γιό και θά καλέσουν το όνομά του Εμμανουήλ» (CE XV 451).
Εἶναι προφανὲς λοιπὸν καὶ ἔχει ἀποδειχθῆ γιὰ τὸ παρὸν ζήτημα ἡ ἀναξιοπιστία τοῦ «Ματθαίου» καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι πλαστογράφησαν τὸ κείμενο τοῦ Ἡσαΐα, γιὰ νὰ δημιουργήσουν τὴν προφητεία τῆς «παρθενογενέσεως του Ίησού». Ἔτσι ἐπέμειναν νὰ διατηρήσουν τὸ ψεῦδος αὐτὸ στὴν Βίβλο ὡς τὴν βάση μιᾶς ψευδοῦς θεολογίας ποὺ ἔφθασε μέχρι τὶς μέρες μας.
Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει πλήρως τὸ ψεῦδος αὐτὸ καὶ προστατεύει τὴν «παρθενογένεση» μὲ τὶς γνωστὲς συνέπειες. Ἔτσι ἀποδέχεται τὶς κατηγορίες γιὰ ψευδολογία. ∆ὲν εἶναι βέβαια μόνο αὐτὸ τὸ ψεῦδος ποὺ ὑπάρχει στὶς «ιερές γραφές».

Στὸ βιβλίο μου «Δεκαπέντε Εσταυρωμένοι και Αναστημένοι Σωτήρες», ἐκδόσεις «Δαδούχος», ὅπως καὶ στὰ ἄλλα μου βιβλία («Το βιβλίο που ή Εκκλησία σου δέν θέλει νά διαβάσης» και «Βίοι Αγίων, Πρότυπα προς Αποφυγήν») παρουσιάζω σωρεία σκόπιμων παρανοήσεων, ψευδολογιῶν καὶ πλαστογραφιῶν.

Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης

Διδαχὲς καὶ ἀφορισμοί τοῦ Ἰωάννη Χρυσοστόμου.


Διδαχὲς καὶ ἀφορισμοί τοῦ Ἰωάννη Χρυσοστόμου.

Οἱ Ἕλληνες κυλιοῦνται μαζὶ μὲ πόρνους καὶ μοιχοὺς.

«Καὶ ὅπως ὁ πολὺς σίελος, ποὺ ἐξέρχεται ἀπὸ παιδικὸ στόμα, πολλὲς φορὲς λερώνει τροφὴ καὶ ποτό, ἔτσι καὶ οἱ λόγοι, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὸ στόμα τῶν Ἑλλήνων, εἶναι μάταιοι καὶ ἀκάθαρτοι... καί, ὅπως τὰ παιδιὰ γυμνώνονται χωρὶς συναίσθηση καὶ δὲν κοκκινίζουν, ἔτσι καὶ οἱ Ἕλληνες κυλιοῦνται μαζὶ μὲ πόρνους καὶ μοιχοὺς καὶ παραβαίνουν τοὺς νόμους τῆς φύσεως καὶ ἐπινοοῦν παράνομες μίξεις» (Ὁμιλία Γ΄ εἰς τὴν Α΄ Πρὸς Κορινθίους, 114,5).


ἂς αἰχμαλωτίσουμε τοὺς Ἕλληνες

«Ἔτσι ἂς πολεμήσουμε τοὺς Ἕλληνες, ἔτσι ἂς τοὺς αἰχμαλωτίσουμε, μὲ αἰχμαλωσία ποὺ εἶναι καλύτερη ἀπὸ τὴν ἐλευθερία» (Ὁμιλία ΣΤ΄, 166,10).


Ο ἐχθρὸς ο Ἕλληνας

«Ἀλλὰ γιατί δὲν λέω στὸν Ἕλληνα, θὰ πῇ κάποιος, ὅτι τρώω εἰδωλόθυτα καὶ δὲν βλάπτομαι καθόλου, καὶ τὸ κάνω αὐτὸ ὄχι γιατὶ ἀγαπῶ τοὺς δαίμονες; Γιατὶ δὲν μπορεῖς νὰ τὸν πείσῃς, ἀκόμα κι ἂν τὸ λὲς μύριες φορές, ἐπειδὴ εἶναι ἀσθενὴς καὶ ἐχθρός. Γιατὶ ἐὰν τὸν ἀδελφὸ δὲν ἔπεισες ἀκόμα, πολὺ περισσότερο τὸν ἐχθρὸ Ἕλληνα» (Λόγος ΚΕ΄, 117,10).

«Εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ Μελέτης Ἀρχαιολατρίας»!


«Εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ Μελέτης Ἀρχαιολατρίας»!


Κύριε διευθυντά,

Τὸ φυλλάδιο ποὺ σᾶς συνάπτω περιέχει τὴν ἐπίσημη θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὡς πρὸς τὴν Ἀρχαία Θρησκεία, τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ καθὼς καὶ τὴν προσπάθεια πνευματικῆς ἀφυπνίσεως τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἱστο­ρικῆς ἀλήθειας, ποὺ συντελοῦνται τὰ 23 τελευταῖα χρόνια. Ὁ πλήρης τίτλος τοῦ φυλλαδίου εἶναι «Ἡ προσπάθεια ἀναβιώσεως τῆς εἰδωλολα­τρίας», ἐπίσημος ἐκδότης εἶναι ἡ «Εἰδικὴ Ἐπιτροπὴ Μελέτης Ἀρχαιολατρίας-Νεοειδωλολατρίας» καὶ ἡ ἔκδοση ἔγινε «Ἐκ τοῦ Τυπογραφείου τῆς Ἀποστολικῆς ∆ιακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλά­δος», ὅπως ρητῶς ἀναγράφεται στὸ φυλλάδιο. Τίτ­λοι τῶν κεφαλαίων τοῦ φυλλαδίου εἶναι: «Ὁ ἑλλη­νικὸς νεοπαγανισμός», «Ἡ ποιμαντική τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπέναντι στὴ νεοειδωλολατρία», «Σχέση νεοειδωλολατρίας καὶ Νέας Ἐποχῆς» κ.ἄ., ποὺ ἀπὸ μόνοι τους βοοῦν γιὰ τὸ μῖσος τῆς Ὀρθοδοξίας κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἀδίστακτη κατασυκοφάντηση τοῦ μεγαλύτερου πολιτισμοῦ ποὺ ἀνέδειξε ἡ ἀνθρωπότητα. Πρόκειται γιὰ θλιβερὸ μνημεῖο μισαλλοδοξίας καὶ συνειδητοῦ ἱστορικοῦ ψεύδους. Ἐπιλεκτικὴ χρήση ἀρχαί­ων πηγῶν καὶ ἐκμετάλλευση τῆς ἱστορικῆς ἄγνοι­ας τῶν ἀδαῶν πιστῶν ἀποτελοῦν τὴν βάση σύντα­ξης τοῦ φυλλαδίου.

Προφανῶς ὅσα ἀναφέρουν ἀποτελοῦν τὰ ἐπίση­μα ἐπιχειρήματά τους ἔναντι τῶν ἱστορικῶν γεγο­νότων, τοῦ καθαροῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου καὶ τῆς ἀφύπνισης τῆς συνείδησης καὶ τῆς ψυχῆς τῶν Ἑλλή­νων. Πραγματικὰ εἶναι τόσο εὐτελῆ, ποὺ καθίσταν­ται ἀνάξια λόγου. Τὸ μόνο ποὺ θὰ μποροῦσε κα­νεὶς νὰ πῇ εἶναι: Πῶς οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ μὲ τόσο μῖσος κατὰ παντὸς Ἑλληνικοῦ στεγάζονται κάτω ἀπὸ τὸν λογότυπο «Ἐκκλησία... τῆς Ἑλλάδος»;



Μὲ τιμὴ Μιχάλης Γ.

Τὸ πολυδιαφημισμένο «Πολικὸ Ἐξπρές».


τὸ πολυδιαφημισμένο «Πολικὸ Ἐξπρές».

Πρόκειται γιὰ μία πανάκριβη ὑπερπαραγωγὴ τοῦ Χόλλυγουντ, γιὰ τὴν πραγματοποίηση τῆς ὁποίας ἔχει γίνει χρήση τῆς πιὸ ἐξελιγμένης μορφῆς τεχνολογίας τῶν εἰδικῶν ἐφφέ. Ὡς πρωταγωνιστὴς ἐπελέγη (ὄχι τυχαῖα, κατὰ τὴν ταπεινή μου γνώμη) ὁ ἠθοποιὸς ποὺ φέρει τὸ βαρύγδουπο ὄνομα Τὸμ Χάνκς.
Ἡ ὑπόθεση τῆς ταινίας ἔχει ὡς ἑξῆς: Ἕνα μικρὸ ἀγοράκι, τὸ ὁποῖο ἀμφισβητεῖ τὴν ὕπαρξη τοῦ Ἅι Βασίλη, ἐπιβιβάζεται σ’ ἕνα τραῖνο, ποὺ ὁδηγεῖ τὰ παιδάκια στὸν Βόρειο Πόλο, ὅπου ὑποτίθεται ὅτι θὰ μπορέσουν νὰ δοῦν ἀπὸ κοντὰ τὸν Ἅγιο Βασίλη καὶ τὰ ξωτικὰ ποὺ τὸν συνοδεύουν. Στὸ τραῖνο ἐπιβαίνουν διάφοροι τύποι παιδιῶν. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν μικρὸ πρωταγωνιστὴ ξεχωρίζουν ἄλλα δύο παιδιά: ἕνα πολὺ «καλό» καὶ ὑπάκουο μαῦρο (;) κοριτσάκι, στὸ ὁποῖο, λόγῳ τῆς «συνετῆς» συμπεριφορᾶς του, ἐπιτρέπεται (ἂν καὶ ἔχῃ χάσει τὸ εἰσιτήριό του) ἀκόμη καὶ νὰ ὁδηγήσῃ τὸ τραῖνο (!) καὶ ἕνα «ἄπιστο» ἀγοράκι, τὸ ὁποῖο κάθεται ἀπομονωμένο σὲ ξεχωριστὸ καὶ σκοτεινὸ βαγόνι, ὅπου ἀντίθετα μὲ τὰ ἄλλα παιδιά, στὰ ὁποῖα προσφέρονται τὰ πλέον ἐκλεκτὰ ἐδέσματα, σ’ ἐκεῖνο δὲν προσφέρεται τίποτα! Ἁπλᾶ περιμένει τὴν ἐλεημοσύνη τῶν συ
νομηλίκων του. Φυσικὰ τὸν ρόλο τοῦ μεγαλόψυχου καὶ ἐλεήμονος ἀνθρώπου παίζει τὸ «ἀποδεκτό» ἀπὸ ὅλους ὑπάκουο μαῦρο κοριτσάκι, τὸ ὁποῖο, σημειωτέον, δὲν διαμαρτύρεται γιὰ τίποτα.
Φθάνοντας στὸν Βόρειο Πόλο ὁ νεαρὸς πρωταγωνιστὴς καὶ ἄλλα δύο παιδάκια βρίσκονται τυχαῖα(;) στὸν χῶρο ὅπου τὰ ξωτικὰ πακετάρουν τὰ δῶρα, ποὺ πρόκειται νὰ ἀποσταλοῦν στὰ ἀνὰ τὸν κόσμο ὑπάκουα παιδάκια. Παντοῦ ὑπάρχουν ὀθόνες, ὅπου παρουσιάζονται ὅλα τὰ παιδάκια τῆς ὑφηλίου καὶ βεβαίως (γιὰ νὰ συνηθίζουν ἀπὸ νωρίς) ἐλέγχεται ἡ συμπεριφορά τους. Ξαφνικὰ στὸ πρόσωπο ἑνὸς ἐξ αὐτῶν μπαίνει ἡ στάμπα
«ἄτακτος». Τὰ ξωτικὰ συσκέπτονται, ἀναλογίζονται τὸ τί πρέπει νὰ κάνουν, καθ’ ὅσον ἡ ποινὴ γιὰ τοὺς ἄτακτους εἶναι ἡ στέρηση τοῦ πρωτοχρονιάτικου δώρου. Ἀφοῦ λοιπὸν «παίρνουν τὸ μάθημά τους», τὰ τρία παιδάκια κατευθύνονται στὴν πλατεία, ὅπου δίνεται μία μεγάλη γιορτὴ ἀπὸ τὸν Ἅι Βασίλη καὶ τὰ ξωτικά. Ὁ μικρὸς πρωταγωνιστής, ναί, αὐτὸς ποὺ τολμᾷ νὰ ἀμφισβητῇ τὴν ὕπαρξη τοῦ Ἅι Βασίλη, χλευάζεται ἀπὸ τὰ ἄλλα παιδιά, τὰ ὁποῖα τὸν περικυκλώνουν καὶ τοῦ φωνάζουν κοροϊδευτικὰ «ὁ Ἀμφισβητίας, ὁ Ἀμφισβητίας...». Καὶ σὰν νὰ μὴν φθάνῃ αὐτό, δὲν μπορεῖ οὔτε τὰ δῶρα νὰ δῇ οὔτε τὸν Ἅγιο Βασίλη. Καταρρακωμένος καὶ περίλυπος ἀποφασίζει νὰ ψελλίσῃ «ναί, πιστεύω» καὶ τότε... τὰ βλέπει ὅλα. Θαῦμα! Ὅπως εἶναι «φυσικό»,
ἐπιπλήττεται καὶ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Βασίλη (!), ὁ ὁποῖος τὸν συμβουλεύει νὰ εἶναι πιὸ πειθήνιος.
Στὴν ἐπιστροφή του στὸ τραῖνο ὁ ὑπεύθυνος τῆς ἁμαξοστοιχίας (ὁ Τὸμ Χάνκς) τὸν σταματᾶ καὶ τοῦ λέει ἐπιτιμητικά: «Ἄ! Ὁ νεαρὸς μὲ τὰ πολλὰ ἐρωτήματα!», καὶ πρὶν τὸν ἀφήσῃ νὰ ἀνέβῃ στὸ τραῖνο, ποὺ θὰ τὸν ὁδηγήσῃ πίσω στὸ σπίτι του, τὸν ρωτᾷ: «Λοιπὸν μᾶς ἐμπιστεύεσαι νὰ σὲ ὁδηγήσουμε ἐμεῖς;». Μόλις τὸ παιδὶ κουνᾷ τὸ κεφαλάκι του καταφατικά, ἐκεῖνος τοῦ δίνει ἕνα εἰσιτήριο, ὅπου ἀναγράφεται ἡ λέξη «Πιστεύω». Στὸ μεταξὺ τὸ μαῦρο κοριτσάκι ἀμείβεται γιὰ τὶς ὑπηρεσίες του στὸν βωμὸ τῆς πίστης μὲ ὑψηλὴ διοικητικὴ θέση!
Ἔτσι λοιπὸν φέτος τὰ Χριστούγεννα οἱ Ἕλληνες γονεῖς, ποὺ ἀνυποψίαστοι πῆγαν τὰ παιδιά τους νὰ δοῦν τὸ πολυδιαφημισμένο αὐτὸ φίλμ, τοὺς ἔδωσαν ἄθελά τους θέλω νὰ ἐλπίζω, πολύτιμα ἐφόδια-ὅπλα γιὰ τὴν ζωή τους.

Τὰ ἔμαθαν ὅτι ὑψίστη ἀρετὴ εἶναι ἡ ὑπακοή. Ὅσοι ὑπακούουν δουλικὰ καὶ ἀδιαμαρτύρητα ἀμείβονται καὶ ἀπολαμβάνουν τὴν ζωή τους. Ἀντίθετα ὅσοι ἀνόητοι τολμοῦν νὰ βάζουν τὸ μυαλό τους νὰ δουλεύῃ, νὰ σκέπτωνται, νὰ θέτουν ἐρωτήματα, νὰ ἐρευνοῦν, περνοῦν στὸ περιθώριο.
Στ’ ἀλήθεια τί ὑπέροχο κήρυγμα δουλείας φροντίσαμε νὰ παρακολουθήσουν στὰ εὔπλαστα καὶ τρυφερὰ ἀκόμη παιδιά μας.

Oι λήσταρχοι τῶν πόλεων καταστρέφουν τὴν Πατρίδα.



Ὁ Ἰσοκράτης σὲ μία ἐμπνευσμένη ἀποστροφὴ τοῦ λόγου του «Περὶ Εἰρήνης» παρακινεῖ τὴν προσοχὴ τῶν συμπολιτῶν του καὶ τοὺς ἐπισημαίνει:

«Ὁ Περικλῆς πρόσφερε στὸ ∆ημόσιο Ταμεῖο 8.000 τάλαντα ἐξ ἰδίων του, ἐνῷ οἱ δημαγωγοὶ αὔξησαν τὴν περιουσία τους τόσο πολύ, ὅσον καὶ οἱ ἴδιοι δὲν θὰ τολμοῦσαν νὰ εὐχηθοῦν εἰς τοὺς θεούς... Ἐνῷ τοὺς πολῖτες τοὺς ἔκαναν ὅλους φτωχότερους, μὴ ἐνδιαφερόμενοι γιὰ τοὺς ἐνδεεῖς, ἀλλὰ πῶς νὰ ἐξισώσουν καὶ τοὺς πλούσιους μὲ τοὺς φτωχούς, γιὰ νὰ δύνανται νὰ τοὺς ὑποτάξουν εὐκολώτερα καὶ νὰ τοὺς ἐκμεταλλεύωνται ὅλους ὅμοια καὶ ἀδιαμαρτύρητα».

Μὲ τὴν παρατήρηση βέβαια αὐτὴν ὁ Ἰσοκράτης φωτογραφίζει ὄχι μόνο τὴν ἐποχή μας καὶ τὶς μέρες μας ἀλλὰ καὶ κάποιους νεόπλουτους σωτῆρες μας, ποὺ μὲ τὴν ἔπαρση καὶ ἀσκήμια τοῦ νεοπλουτισμοῦ τους προκάλεσαν τὴν δημόσια ὀργὴ καὶ ἀγανάκτηση.

Ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ δίνει τὴν δική του διάσταση καὶ προοπτικὴ γιὰ τὴν νεοελληνικὴ ἐποχή του διερμηνεύοντας καὶ τὸ δικό μας κατάντημα μὲ τὰ πλοκάμια τῆς διαφθορᾶς καὶ τῶν ἀτιμώρητων καταχρήσεων λέγοντας παραβολικά:

«Κλέβω, κλέβεις, κλέβουν ὅλοι,
οἱ ληστὲς θά ’ναι στὰ ὄρη
καὶ οἱ λῄσταρχοι στὴν πόλη.
Κατακαημένη Ἑλλάδα...

Κλέφτες τῶν βουνῶν
θὰ λευτερώσουν τὴν Πατρίδα,
καὶ λήσταρχοι τῶν πόλεων
θὰ τὴν καταστρέψουν...».

Sunday, April 24, 2011

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ

ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΧΩΡΩΝ

Κύριε διευθυντά,
Θὰ ἀπασχολήσω λίγο τὸν χῶρο σας μὲ κάποιες παρατηρήσεις καὶ ἐντυπώσεις ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψή μου σὲ κάποιους ἀρχαιολογικοὺς χώρους τῆς Πελοποννήσου.

Βάσσες (Ναὸς Ἐπικούρειου Ἀπόλλωνος):

Εἶχα ἐπισκεφθῆ τὸ μνημεῖο τὸ 1984, πρὶν τὸ καλύψουν μὲ τὴν τέντα. Πράγματι τὸ μνημεῖο χρειαζόταν ἐπειγόντως τεχνικὲς ἐπεμβάσεις. Πέρα ἀπὸ τὴν κακὴ αἰσθητικὴ τῆς τέντας καὶ τὴν ἀποστροφὴ ποὺ σοῦ δημιουργεῖ, δὲν θὰ σχολιάσω τίποτα ἄλλο, γιατὶ δὲν εἶμαι εἰδικὸς καὶ μπορεῖ νὰ εἶναι ἀπαραίτητη. Ἡ τέντα τοποθετήθηκε τὸ 1987, πρὶν 17 χρόνια. Τὸ πρόγραμμα ἐπεμβάσεων, ὅπως περιγράφεται στὸ ἔντυπο ποὺ πωλεῖται στὸ ἐκδοτήριο τῶν εἰσιτηρίων, στὴν βιντεοκασσέττα ποὺ προβάλλεται στὸ ἐσωτερικὸ τῆς τέντας καὶ στὶς ἀναρτημένες πινακίδες, εἶναι πρόγραμμα 5 σταδίων. Σήμερα δὲν ἔχει τελειώσει ἀκόμα τὸ πρῶτο στάδιο. Μὲ ἁπλοῦς ὑπολογισμούς, 5 στάδια ἐπὶ 20 χρόνια τ καθένα, δηλαδὴ 5x20 = 100, τὸ μνημεῖο θὰ ξαναδῇ τὸ φῶς τοῦ ἑλληνικοῦ ἥλιου τὸ σωτήριο ὸ τος 2100 (καὶ νὰ σκεφθῆτε ὅτι εἶναι ναὸς τοῦ θεοῦ τοῦ φωτὸς καὶ τοῦ ἡλίου Ἀπόλλωνος).

Πελλάνα:

Ἐπισκέφθηκα τὴν περιοχὴ μετὰ τὰ δημοσιεύματά σας γιὰ τὴν ἀνακάλυψη τῆς ὁμηρικῆς Λακεδαίμονος. Στὸν χῶρο τῆς ἀνασκαφῆς δὲν μπόρεσα νὰ μπῶ, δὲν ὑπῆρχε δρόμος. Σίγουρα μέσα ἀπὸ κάποια αὐλὴ ἢ δίπλα ἀπὸ τὴν περίφραξη κάποιας ἀγροικίας θὰ ὑπάρχῃ τρόπος κάπως νὰ περάσῃ κανένας, ὅμως ἐγὼ δὲν τὸν ἀνακάλυψα. Ἕνα περίπου χιλιόμετρο μετὰ τὴν ἀνασκαφή, χωρὶς νὰ ἔχῃ ὑπάρξει πινακίδα, φθάνεις σὲ μυκηναϊκὸ νεκροταφεῖο μὲ λαξευτοὺς τάφους. Χῶρος μὲ στοιχειώδη περίφραξη, ἀφύλακτος καὶ βρώμικος. Ἀλλὰ τὰ ταφικὰ μνημεῖα σὲ ἀποζημιώνουν πλήρως. Ἀπίθανης ποιότητας λείανση τῶν ἐπιφανειῶν, δὲν βρίσκεις πουθενὰ σημάδι ἀπὸ ἕνα καλέμι, ἀπὸ ἕνα σφυρί… Περνᾷς ἀπὸ πάνω τὸ χέρι σου καὶ εἶναι σὰν νὰ χαϊδεύῃς κεραμικὸ πλακάκι ἢ μωσαϊκό. Ἀπόλυτη χάραξη τῶν εὐθειῶν - λυπήθηκα ποὺ δὲν εἶχα μαζί μου ἕνα ἀλφάδι λέιζερ, γιὰ νὰ διαπιστώσω τὴν ἔστω καὶ ἀπειροελάχιστη ἀπόκλιση. Καὶ ὅλα τοῦτα μὲ χάλκινα ἐργαλεῖα…, κάποιος μᾶς δουλεύει χοντρά.

Πυραμίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ:
�ικ�να
Χῶρος καὶ αὐτὸς μὲ στοιχειώδη περίφραξη, ἀφύλακτος καὶ βρώμικος. Οὔτε καὶ ἐδῶ βρέθηκαν οἱ τρομερὲς πιστώσεις ποὺ ἀπαιτοῦνται γιὰ καθάρισμα καὶ ξεχορτάριασμα. Ὅσο γιὰ τὸ μνημεῖο, ὅποιος κατάλαβε κατάλαβε, δὲν ὑπάρχει οὔτε μία ἐπεξηγηματικὴ πινακίδα ποὺ νὰ ἐξηγῇ πότε χτίστηκε, τί πιστεύουμε ὅτι ἐξυπηρετοῦσε, πῶς συνδέεται μὲ τὰ ὑπόλοιπα μνημεῖα στὴν εὐρύτερη περιοχή.

(Γιὰ τὴν πυραμίδα τοῦ Ἑλληνικοῦ βλ. «∆αυλόν», τεύχη 148, 149, 179, 242, 244.)
Μετὰ τιμῆς
Θ. Μάρκου

Δύσκολη εβδομάδα και για τους δωδεκαθεϊστές.



Δύσκολη εβδομάδα και για τους δωδεκαθεϊστές. Στο Αυτόφωρο παραπέμφθηκαν έξι πιστοί με την κατηγορία της παρακώλυσης συγκοινωνιών, καθώς παρεμπόδιζαν τα έργα επιχωμάτωσης αρχαίου μνημείου στο τμήμα Μοναστηράκι-θησείο. Για την υπόθεση πολίτες προσέφυγαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο εις βάρος του ΗΣΑΠ. του υπουργείου Πολιτισμού και του υπουργείου Οικονομικών, με αίτημα να σταματήσουν τα έργα. Υπέρ της προσφυγής των πολιτών άσκησε παρέμβαση η μη κυβερνητική οργάνωση Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα - Πλειάδες και ο περιφερειακός σύμβουλος Αττικής Κ. Διάκος. Παράλληλα, με ασφαλιστικά μέτρα, ζητούν τη διακοπή των εργασιών μεχρι την εκδίκαση της αγωγής, αίτημα που έγινε δεκτό από το Μονομελές Πρωτοδικείο. ΣΤΟ δικαστήριο κατέθεσε στέλεχοςτου ΗΣΑΠ που υποστήριξε ότι το έργο είναι απαραίτητο επειδή η γραμμή είναι σε κακή κατάσταση, ενώ εξυπηρετεί καθημερινά 90.000 επιβάτες. Η προϊσταμένη της Α' ΕΠΚΑ κατέθεσε, από την πλευρά της, ότι η ανάδειξη του μνημείου είναι σημαντική, αλλά υπάρχει πίεση από τον ΗΣΑΠ για την αναπαλαίωση της γραμμής.

Τα μανιτάρια που χειραγωγούν την συμπεριφορά των μυρμηγκιών και τα μετατρέπουν σε "υπηρέτες".

http://www.sott.net/image/image/s1/25055/full/Death_grip_.jpg

Τα μανιτάρια που χειραγωγούν την συμπεριφορά των μυρμηγκιών και τα μετατρέπουν σε "υπηρέτες".


Τέσσερα είδη μανιταριών από τη Βραζιλία, του είδους Ophiocordyceps unilateralis, μολύνουν ένα είδος μυρμηγκιών, χειραγωγούν την συμπεριφορά τους και τελικά τα σκοτώνουν, αφού εξασφαλίσουν μία τέλεια τοποθεσία για την διασπορά τους! Από τη στιγμή που θα μολύνει ένα μυρμήγκι, ο μύκητας χρησιμοποιεί χημικές ουσίες, τις οποίες οι επιστήμονες δεν έχουν μέχρι στιγμής ταυτοποιήσει, για να ελέγξει τη συμπεριφορά του μυρμηγκιού. Αρχικά, το "αναγκάζει" να εγκαταλείψει την αποικία του - πράγμα που τα μυρμήγκια δεν κάνουν σε κανονικές συνθήκες - και να κατευθυνθεί προς τα φύλλα ενός συγκεκριμένου φυτού, το οποίο και θα γίνει η τελευταία του κατοικία.

O. unilateralis growing from an ant (Camponotus leonard) it has killed a few weeks before. The "P" points out the perithecial plates where spores are released. (The American Naturalist)

Τα μυρμήγκια μολύνονται μόλις έρθουν σε επαφή με τους σπόρους του μανιταριού και μέσα σε μία εβδομάδα έχουν μετατραπεί σε "υπηρέτες" του. Σε έκθεση τους οι ερευνητές εξηγούν ότι αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα μυρμήγκια να "πεθαίνουν εκτεθειμένα, ενώ συνήθως κρέμονται ή δαγκώνουν την επιφάνεια των φύλλων ενός θάμνου".
Και τότε τα μανιτάρια αρχίζουν να αναπτύσσονται μέσα από το κεφάλι των νεκρών μυρμηγκιών, εκτοξεύοντας περισσότερους σπόρους, οι οποίοι μολύνουν κι άλλα μυρμήγκια. Δύο μάλιστα από τα είδη που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα, εκτοξεύουν μικρότερους σπόρους και από άλλα σημεία του σώματος των θυμάτων τους, όπως τα άκρα τους.

Saturday, April 23, 2011

ΠΟΛΛΑ ΚΟΙΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ






ΠΟΛΛΑ ΚΟΙΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ



Μι λᾷ ὁ δρ. Μπάρατ Γκούπτ:

ΠΟΛΛΑ ΚΟΙΝΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΝΔΙΑΣ


Ἕλληνες στὴν Ἰνδία στὸ ἀπώτατο παρελθόν




Συνάντησα πρόσφατα στην πρωτεύου­σα της Ινδίας τον κ. Μπάρατ Γκούπτ, καθηγητή φιλολογίας και μουσικολόγο _ στο Πανεπιστήμιο του Νέου Δελχί, κα­θώς επίσης κα λέκτορα της ινδικής μουσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ό δρ Γκούπτ ειδικεύεται στο κλασικό ελληνικό κα ινδικό θέατρο, έχει δημοσιεύσει πλείστα άρθρα αναφορικά με τήν Αρχαία Ελλάδα κα έχει δώσει διαλέξεις σε όλα σχεδόν τα ελληνικά πανεπιστήμια κα σε μεγάλο αριθμό πανε­πιστημίων στην Το Ευρώπη κα τήν Αμερική με θέμα το αρχαίο ελληνικό κα ινδικό δράμα 1994 εξεδόθη το βιβλίο του με τίτλο «Dramatic concepts greec and indian», και αυτήν τήν στιγμή γράφει ένα καινούργιο βιβλίο σχετικά με το άρχαίο ελληνικό θέατρο. Είναι επίλεκτο μέλος τοϋ Ιδρύματος Ωνάση και το 1998 ήταν μέ λος τής επιτροπής απονομής τών βραβείων Ωνάση.

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΙΝΔΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ

«∆»: Κύριε G upt, σὲ ποιά ἐποχὴ τοποετεῖτε τὴν πρώτη ἐπαφὴ Ἑλλήνων καὶ Ἰνδῶν;

δρ Γκούπτ: Κατά τήν γνώμη μου ή γνωριμία Ελλήνων κα Ινδών ανάγεται στο απώτατο παρελθόν, περί το 6.000 π.Χ. Βέβαια οι επι σκέψεις τών Διονύσου, Δί α και Περσέα καλύπτονται ἀπὸ τὸν πέπλο τοῦ μύθου στὴν Ἰνδία, καὶ ἡ ἐπίσημη θέση τῶν Ἰνδῶν ἱστορικῶν εἶναι ὅτι ὁ πρῶτος Ἕλληνας ποὺ ἐπεσκέφθη τὴν Ἰνδία εἶναι ὁ Σκύλαξ ὁ Καρυανδεύς, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο στὴν ὑπηρεσία τοῦ Πέρση βασιλιᾶ ∆αρείου Α΄, στὸ τέλος τοῦ 6ου αἰ. π.Χ.

Οἱ δύο λαοὶ εἶχαν τὴν εὐκαιρία νὰ γνωρισθοῦν καλύτερα στὴν περσικὴ αὐλή, ὅπου συχνὰ ὑπηρετοῦσαν τόσο οἱ μὲν ὅσο καὶ οἱ δέ. Ὅσον ἀφορᾷ στοὺς Ἰνδούς, προσελαμβάνοντο ἀπὸ τοὺς Πέρσες βασιλεῖς εἴτε ὡς ἰατροὶ εἴτε ὡς τοξότες. Κάποιοι μάλιστα ἐξ ὅσων ἐξεστράτευσαν μαζὶ μὲ τοὺς Πέρσες ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος (στὸν Μαραθῶνα) ἔμειναν στὴν χώρα σας.

Οἱ Ἰνδοὶ γνώριζαν πολὺ καλὰ τοὺς Ἴωνες φιλοσόφους καὶ τὸν Πυθαγόρα. Πολὺ γνωστὸς ἐπίσης στὴν Ἰνδία ἦταν καὶ ὁ Ἀσκληπιός, γιὰ τὸν ὁποῖο λέγεται ὅτι εἶχε ἐπισκεφθῆ τὸ Ἀφγανιστάν.

Βέβαια, ὅπως εἶναι γνωστό, ἡ παρουσία τῶν Ἑλλήνων στὴν Ἰνδία καὶ ἀκόμη περισ­σότερο στὸ Βόρειο Πακιστὰν ἔγινε ἔντονη μὲ τὴν ἐκστρατεία τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ τοὺς ἐπιγόνους, οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν ὁποίων ἐγκαταστάθηκαν στὸ Παντζὰμπ (Πενταποταμία) καὶ τὴν Βακτριανή. Ἡ κόρη τοῦ Σελεύκου παντρεύτηκε τὸν Ἰνδὸ βασιλιὰ Chandragupta. Οἱ ἐπίγονοι βασίλευσαν γιὰ πάρα πολλὰ χρόνια, σεβάσθηκαν ἢ καὶ υἱο­θέτησαν τὰ ἰνδικὰ ἔθιμα, χωρὶς παρ’ ὅλα αὐτὰ νὰ ἀπωλέσουν τὴν ταυτότητά τους καὶ τέλος (ὑπολογίζω 200 χρόνια μετὰ περίπου) ἀφωμοιώθηκαν. Ἡ ἐπίδραση τῆς ἑλληνικῆς τέχνης εἶναι ἐμφανὴς ἀκόμη καὶ σήμερα στὴν λεγόμενη γλυπτικὴ τῆς Gandhara, ὅπου οἱ Ἰνδοὶ θεοὶ ἀπεικονίζονταν μὲ ἑλληνικὰ χαρακτηριστικὰ καὶ ἑλληνικὴ τεχνοτροπία.



Οἱ ἐπαφὲς τῶν δύο λαῶν διεκόπησαν μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὅταν ἄλλαξε ἄρδην ὁ τρόπος σκέπτεσθαι τῶν Ἑλλήνων.

«∆»: Κύριε Gupt, τί θὰ εἴχατε νὰ μᾶς πῆτε γιὰ τὴν θεωρία περὶ Ἰνδοευρωπαίων;

δρ Γκούπτ: Ἐπικρατεῖ μεγάλη σύγχυση, δεδομένου ὅτι δὲν ὑπάρχουν εὑρήματα ποὺ νὰ ἀποτελοῦν τὴν στέρεη βάση της. Ἐγὼ θὰ μιλοῦσα μᾶλλον γιὰ τὴν ὕπαρξη (κατὰ τὴν ἀρχαία ἐποχὴ) μιᾶς πολιτιστικῆς «ζώνης», ἡ ὁποία περιελάμβανε τὴν Ἰνδία, τὴν Περσία, τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Ἑλλάδα καὶ στὰ πλαίσια τῆς ὁποίας ἐλάμβαναν χώρα ἐμπορικὲς καὶ πολιτιστικὲς ἀνταλλαγὲς καθὼς καὶ ἀνταλλαγὲς τεχνογνωσίας καὶ πολε­μικῆς στρατηγικῆς. Ἐκεῖνο ποὺ ἐκπλήσσει, εἶναι ὅτι ὑπάρχουν μεγαλύτερες ὁμοιότητες ἀνάμεσα σὲ Ἰνδοὺς καὶ Ἕλληνες παρὰ ἀνάμεσα σὲ Ἰνδοὺς καὶ Πέρσες παραδείγματος χάριν. Πάνω σ’ αὐτὲς τὶς ὁμοιότητες θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ. Αὐτὸ εἶναι τὸ σημαντικό.

«Προσευχόμουν στὴν Ἑλληνίδα θεὰ Ἀθηνᾶ»

Θὰ θέλατε νὰ μᾶς ἀναπτύξετε τὸ θέμα; Παρουσιάζει ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον ἡ ὕπαρξη κοινῶν γνωρισμάτων ἀνάμεσα σὲ δύο λαοὺς τόσο μακρινούς.

δρ Γκούπτ: Ἡ Ἑλλάδα εἶναι γνωστὴ γιὰ τὰ ἐπιτεύγματά της στὶς ἐπιστῆμες, τὶς τέχνες, τὴν φιλοσοφία, τὴν λογοτεχνία, ποὺ ἀπετέλεσαν ἀναμφίβολα τὴν βάση τοῦ Εὐρωπα­ϊκοῦ Πολιτισμοῦ. Ἡ Εὐρώπη ὑπάρχει μόνο 600 χρόνια καὶ ζῇ μέσα ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό. Ὅμως παραβλέπονται οἱ ἄλλες ὄψεις τῆς ζωῆς τῆς Ἑλλάδας (ποὺ δὲν ἐπη­ρέασαν ἄμεσα τὴν Εὐρώπη), καὶ ποὺ εἴτε ἔπαψαν νὰ ὑπάρχουν (λόγῳ τῆς ἔλευσης τοῦ Χριστιανισμοῦ) εἴτε χάθηκαν μέσα στὶς φολκλορικὲς παραδόσεις καὶ δὲν ἔτυχαν τῆς πρέπουσας σημασίας ἀπὸ τοὺς ἱστορικούς.

Ὁ τρόπος ζωῆς καὶ ἡ θρησκεία τῆς προχριστιανικῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Ἰνδίας παρου­σιάζουν καταπληκτικὲς ὁμοιότητες. Καὶ οἱ δύο λαοὶ ἦσαν πολυθεϊστὲς (bahudevatva),


Προτομὴ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου. («Κεντρικὸ Μουσεῖο» τῆς Jaipur.)

ἀκολουθοῦσαν τὸν ἴδιο τρόπο λατρείας (προσφορές), παρόμοια ἔθιμα, ἀκόμη καὶ ἡ μουσική τους μοιάζει πολύ. Ἡ παραδοσιακὴ ἑλληνικὴ μουσικὴ βρίσκεται πιὸ κοντὰ στὴν ἰνδικὴ ἀπ’ ὅ,τι στὴν εὐρωπαϊκή. Τὸ ἀρχαῖο ἰνδικὸ καὶ ἑλληνικὸ δρᾶμα παρουσιάζουν κοινὰ στοιχεῖα τόσο στὶς σημειολογικὲς κινήσεις ὅσο καὶ στὸν χορό, τὴν μουσικὴ καὶ τὸν διάλογο. Μεγάλη ἡ διαφορά τους μὲ τὸ μετα-ἀναγεννησιακὸ θέατρο τῆς Εὐρώπης.

Τὸ κυριώτερο ὅμως εἶναι τὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐνστερνίζονταν ἀνάλογες ἀξίες, ἰδέες, ὅπως εἶναι ἡ ἰδέα τοῦ μιάσματος (asauca) καὶ τῆς κάθαρσης (itivrtta), τῆς λατρείας καὶ ἀπόδοσης τιμῶν στοὺς προγόνους, τῆς προστασίας τοῦ ἱκέτου, τῆς ἱερότητος τοῦ ὅρκου, τῆς ἀξίας τῆς ἀνθρώπινης ζωτικότητας. Ὅπως στὴν προχριστιανικὴ Ἑλλάδα ἔτσι καὶ στὴν Ἰνδία ὁ δυϊσμὸς ἀνάμεσα σὲ καλὸ καὶ κακὸ εἶναι ἄγνωστος. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια τὸ κακὸ εἶναι ἄγνωστο ὡς ἔννοια.

Ὁ Χριστιανισμὸς λειτούργησε ὡς ρήξη τῶν Ἑλλήνων μὲ τὸ παρελθόν τους, πρᾶγ­μα τὸ ὁποῖο προκάλεσε «μπλοκάρισμα» τῆς ψυχικῆς τους λειτουργίας. Ἀντίθετα οἱ Ἰνδοὶ δὲν ὑπέστησαν κάτι ἀνάλογο. Ἡ ροὴ τῆς σκέψης τους συνεχίσθηκε μὲ τὸν ἴδιο ρυθμό.

Οἱ θρησκεῖες τῶν δύο λαῶν εἶναι «ἀνοικτές». ∆έχονται καὶ ἄλλες ἀπόψεις, ἀκόμη
και ξένους θεούς. Έγώ για παράδειγμα σέ κάποια επίσκεψή μου στην Αθήνα, το πρωί, βλέποντας από το παράθυρό μου τον Παρθενώνα, προσευχόμουν στην δική σας θεά, την Αθηνά.

Αντίθετα ό Χριστιανισμός είναι θρησκεία κλειστή. Αποκλείει οτιδήποτε άλλο.

Κριε Gupt, θὰ έλατε νὰ προχωρήσετε σὲ μία πιὸ ἀναλτικὴ παροσίαση τῶν ἰδεῶν καὶ ἀ ξι ῶν ποὺ λει τούρ γη σαν ὡς θεμέλιο τῶν δύο κοινωνι ῶν;

δρ Γκούπτ: Άς αρχίσουμε άπό την ιδέα του μιάσματος (asauca) και της κάθαρσης (itivrtta). Στην ινδική σκέψη δεν πρόκειται παρά γιά την απώλεια και την ανάκτηση της ζωτικότητας. Ή ιδέα υπάρχει τόσο στους ελληνικούς μύθους όσο και στις Βέδδες. Το μίασμα τών Ελλήνων είναι ή ανθρώπινη ανικανότητα, ή ανθρώπινη αδυναμία τών βεδδικών στίχων και είναι κάτι που διαχέεται σέ οποιαδήποτε ανθρώπινη δραστηριότητα (κοινωνική ή ιδιωτική).

Ή αέναη ζωτικότητα (satva) είναι το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της θεότητος. Οι θεοί την εξασφάλιζαν με την κατανάλωση αμβροσίας και νέκταρος. Γιά την απόκτησή της οι θνητοί προσεύχονταν καί έκαναν προσφορές στους θεούς.

Το νέκταρ στά ινδικά ονομάζεται «amrta» καί ό μϋθος «amrta manthana» είναι ένα άπό τά σπουδαιότερα ινδικά έπη.

Τὸ δῶρο τῆς ζωτικότητος καὶ ἡ κάθαρση

Στους θνητούς «ζωτικότητα» σήμαινε σωματική/ψυχική δύναμη καί πολεμική αρετή (Αχιλλέας, ραμα). Σέ κάθε περίπτωση οι άνθρωποι (Έλληνες κα Ινδοί) επικαλούντο ανοικτά τους θεούς, συνήθεια που σέ μεταγενέστερες θρησκείες μετετράπη σέ κάτι πιο έσωτερικευμένο (προσευχή). Όπως όμως άπεδίδετο στους θεούς ή ψυχική παρέμβαση που οδηγεί στην εγρήγορση και τήν ενεργητικότητα, έτσι άπεδίδετο και πάλι σέ θεϊκή παρέμβαση ή άτη, μία προσωρινή κατάσταση άλογίας, σύγχυσης, άπωλείας τής συνείδησης, που στην ινδική γλώσσα εκφράζεται με τό ρήμα aasasthai. Όπως ή δύνα μη και ή ζωτικότητα εξαγνίζουν, έτσι και ή απώλεια τής φυσικής δύναμης (satva) οδηγεί στο μίασμα.

Τό μίασμα τό όποιο βαρύνει ένα άτομο ή μία οικογένεια μπορεί νά κληροδοτηθή και στις επόμενες γενεές, όπως ακριβώς συνέβη μέ τους Άτρεΐδες και τό γένος τών Sagara. Όταν τό μίασμα κληρονομήται, ή ποινή δέν είναι λιγώτερο αυστηρή και οι άνθρωποι επιζητούν τήν ελευθέρωσή τους μέ κάθε τίμημα. Ή Αντιγόνη τιμωρήθηκε γιά τις πρά ξεις του πατέρα της, όπως ό Όρέστης γιά τις πράξεις τής μητέρας του. Τό ίδιο συνέβη και στον Janamejaya, στις πλάτες του οποίου βρέθηκε τό χρέος νά έκδικηθή τό ερπετό Τaksaka. Κι όμως ούτε ό Όρέστης ούτε ή Αντιγόνη διέπραξαν ύβρι. Ό Αrjuna καλείται νά πολεμήση, παραβλέποντας τήν σοβαρή πιθανότητα θανάτωσης φίλων και συγγενών, ώς πολεμιστής υψηλής κάστας. Ενδεχόμενη άρνησή του νά πολεμήση ισοδυ­ναμεί μέ ατίμωση. Γιά τον Αrjuna όπως και γιά τον Αχιλλέα ή έννοι α της τιμής είναι πάνω άπ’ όλα. Αυτή είναι ή τραγωδία, μία δύσκολη κατάσταση, μία περιπέτεια, στην οποία οι άνθρωποι εμπλέκονται ερχόμενοι σέ αντίθεση μέ τήν έννοια τής συμπαντικής δικαιοσύνης, έφ’ όσον δέν έχουν διαπράξει ύβριν. Ό Αίσχύλος και οι άλλοι τραγικοί εύχονται τήν απόδοση συμπαντικής δικαιοσύνης.

Στην ύστερη περίοδο τής κλασικής Ελλάδος και τήν αντίστοιχη ινδική (Smriti) δίδεται πλέον έμφαση στην ατομική ευθύνη καί τις προσωπικές επιλογές. Ή επίτευξη τής κάθαρσης μέσω τής θυσίας αθώων θυμάτων τίθεται ύπό αμφισβήτηση (Ηράκλειτος και Ιωνες φιλόσοφοι στην Ελλάδα, βουδδιστές στην Ινδία).


Φωτοτυπία τοῦ ἐξωφύλλου τοῦ βιβλίου τοῦ καθηγητῆ Μπ. Γκοὺπτ μὲ θέμα τὶς ἀντιστοι­χίες μεταξὺ ἑλληνικῆς δραματικῆς καὶ ἰνδικῆς ποίησης. Οἱ διακοσμήσεις τοῦ ἐξωφύλλου εἶναι φωτογραφίες ἔργων (ἀγγειογραφία καὶ γλυπτὸ) ἑλληνικῆς τεχνοτροπίας, ποὺ βρέθη­καν στὴν ἰνδικὴ ἐπικράτεια.


Σε κάθε περίπτωση στην Ελλάδα το μίασμα ακολουθείται από τον εξαγνισμό. Ό Όρέστης ελευθερώνεται από το μίασμα και ή τριλογία καταλήγει σέ συμφιλίωση. Το ίδιο συμβαίνει και μέ την θυσία του Janamejaya. Ή φάση του μιάσματος ακολουθείται από μία τελετουργική μίμηση τοϋ πόνου (anukarana) καί καταλήγει στην κάθαρση. Στο τελετουργικό τών ετήσιων εορτών προεβλέπετο απαραιτήτως καί ή παρουσίαση μιας τραγωδίας. Ή κάθαρση, γιά την οποία μιλά ό Αριστοτέλης, άφορα όχι μόνο σέ έναν θεατή άλλα σέ ολόκληρη τήν πόλη. Και τότε δέν συντελείται απλώς ή απαλλαγή του ανθρώπου άπό το μίασμα άλλα ή πρόσκτηση μιας νέας μορφής ζωτικότητας.

Λατρεία τῶν προγόνων - Ταφικὰ ἔθιμα

Kοινή πεποίθηση τών δύο λαών ήταν ότι το είδωλο του αποθανόντος (suksma sativa) μπορούσε νά είναι παρόν οπουδήποτε, κάτι πού του προσέδιδε θεϊκές τρόπον τινά ιδιότητες. Κοινή επίσης ήταν ή πεποίθηση ότι οι νεκροί μπορούσαν νά προστατεύσουν, νά ευλογήσουν, νά βοηθήσουν ή ακόμη καί νά καταραστούν τους ζωντανούς. Έτσι λοιπόν προεβλέπετο τελετουργικό εξευμενισμού τους καθημερινά, σέ συγκεκριμένες ημερομηνίες, όπως στά Ανθεστήρια, ή, τέλος, σέ ημερομηνίες προσωπικής επιλογής (sraddha, pitrpaksa).

Στο αρχαίο δράμα ό δεσμός μεταξύ ζώντων και νεκρών προγόνων (pitrs) σκιαγραφείται εκτεταμένα. Στο ελληνικό αρχαίο δράμα τά ταφικά έθιμα και ή λατρεία τών προγόνων αποτελούν δραματική πράξη, καθ’ όσον οι νεκροί έχουν ενεργό ρόλο στά δρώ με να, κά τι πού αντίθετα είναι σπάνιο στο ινδικό δράμα, όπου οι antyesti θεωρούνται πολύ ιεροί γιά νά κληθούν νά εμπλακούν στις υποθέσεις τών θνητών. Ό θα να τι κός όρ κος τοΰ Βhisma συ νι στά τήν επιτομή τής συγκεκριμένης αντίληψης.

Στην Ινδία ή λατρεία τών προγόνων, ή εκτέλεση του χρέους προς αυτούς ονομάζεται Ρitr Rna. Κάθε άνθρωπος οφείλει νά μεγαλώση ένα γυιό, πού θά προσφέρη σπονδές στους προγόνους.

Προστασία τοῦ ἱκέτη (saranagata)

Σύμφωνα μέ τον ελληνικό εθιμικό νόμο ή τιμωρία η εκδίκηση (πρόρρησις) του ένόχου φόνου αποτελούσε καθήκον τής οικογένειας του θύματος και όχι του κράτους. Κατά συνέπεια ό ένοχος ήταν υποχρεωμένος νά αύτοεξορισθή, ζητώντας συχνά καταφύγιο σέ οικογένειες κατά κανόνα εχθρικές προς τήν οικογένεια του θύματος και προσφέροντας ώς αντάλλαγμα τήν αφοσίωση και τις υπηρεσίες του.

Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ινδία εθεωρείτο καθήκον κάποιου προσώπου καταξιωμένου στην κοινωνία νά προσφέρη καταφύγιο σέ άτομο πού κατηγορείτο άδικα. Σέ περίπτωση πού ό ικέτης ζητούσε καταφύγιο σέ ναό, ουδείς μπορούσε νά τον άγγίξη, ειδάλλως ή οργή τών θεών θά έπεφτε στην κοινότητα. Γιά παράδειγμα οι κόρες του Δαναού ζήτησαν καταφύγιο από τον Πελασγό, τον βασιλέα του Άργους, ή Ιφιγένεια και ή Εκάβη άπό τον Αχιλλέα. Στην ινδική παράδοση οι Sugrva και Vibhisana ζή τη­σαν και πέ τυ χαν προ στα σί α τοΰ Rama. Και οι δύ ο είχαν έξο ρι σθή αδί κως. Βέβαια υπάρχει δι α φο ρά γιά τους λό γους εξο ρί ας στην Ελλάδα και τήν Ινδία. Στην Ινδία ό φόνος τιμωρείται άπό το Κράτος και συνήθως οι άνθρωποι έξωρίζοντο γιά πολιτικούς λόγους. Σέ περίπτωση μιάσματος (asauka), π.χ. μητροκτονίας, έκτος άπό τήν ποινή του κράτους έπρεπε νά άκολουθηθή διαδικασία κάθαρσης, ή οποία στην Ινδία ελάμβα­νε χώρα κατ’ ιδίαν, αντίθετα μέ ό,τι συνέβαινε στην Ελλάδα, όπου ή διαδικασία τής

κά θαρ σης γι νό ταν σε ιε ρό χώρο (π.χ. Δελ φούς) μέ την προ σφο ρά θυ σί ας στους θε ούς. Σημειωτέον ότι στην ινδική παράδοση υπήρχαν περιπτώσεις, κατά τις όποιες δέν μπο­ρούσε νά έπέλθη κάθαρση, όποια ιεροτελεστία και αν ακολουθούσε το άτομο, όπως π.χ. στην περίπτωση τοϋ παι δο κτό νου Αvatthama, όπου ή κά θαρ ση ήταν αδύ να τη λό γω της κα τά ρας του Κrisna.

Ἡ δύ να μη τοῦ ὅρ κου

O προφορικός όρκος είχε το ίδιο βάρος μέ τον γραπτό. Σέ περίπτωση μη τή ρη­σής του έπήρχετο ή διαπόμπευση του ατόμου άλλα και της οικογενείας του. Στην Ελλάδα την διαπόμπευση ακoλουθούσε το μίασμα και ή καταδίωξη (ακόμη καί μετά θάνατον) άπό τις Ερινύες. Στην Ινδία, αν καί ή τιμωρία δέν ήταν τό σο σκλη ρή, ή απώ λεια της τι μής προ κα λούσε τρό μο.

Ή τήρηση ή μή του όρκου ήταν πράξη καταλυτικής σημασίας στς ανθρώπινες σχέ­σεις καί τών δύο κοινωνιών καί κυρίαρχο στοιχείο του ινδικού καί ελληνικού δράματος - π.χ. ό όρ κος του Οιδί πο δα νά δι ώ ξη άπό τις Θήβες τον φο νιά τοΰ Λά ι ου, ό όρ κος του Ηρακλή νά πά ρη τήν Άλκηστη άπό τον Άδη άλ λα καί του Αrjuna νά σκο τώ ση τον Jayadratha, τοΰ Karna νά σκο τώ ση τον Αrjuna (Κarnabhara). Ό Ηρα κλής από λαυ σε τήν τι μή του άνθρώπου που τηρεί τους όρκους του, ενώ ό Οιδίπους ώδη γή θη κε στην κα τα­στρο φή μέ τήν τή ρη ση του όρκου του. Πα ρά τήν τραγωδία, δέν γνώρισε τήν ατίμωση εκεί νων που σπάνε τον όρκο τους. Έτσι καί ό karna δώρισε τήν πανοπλία του προκει­μένου νά κρα τή ση τον λό γο του, γνωρίζοντας οτι αυτό θά επέφερε τον θάνατό του.

Καί στους δύο κό σμους ή τή ρη ση του όρ κου χα ρί ζει αιώ νια δό ξα, ιδι αί τε ρα αν, γιά νά τη ρή ση κά ποι ος τον όρ κο του, θυ σιά ζη τήν ζω ή του.

Χρησμοί

Στον αρ χαίο κό σμο ή γνώ μη τών θεών ήταν ση μαν τι κή, μέ τον ίδιο τρό πο πού σήμε ρα είναι ση μαν τι κή ή γνώ μη τών γο νέ ων μας, τών με λών τής οικο­γενείας μας. Ό αρχαίος ελληνικός οιωνός ταυτίζεται μέ τον ινδικό sanuna (Όμηρος, Υajuverda). Στο ελληνικό δράμα συναντούμε τον όρο μαντεία και στο ιν δι κό τον όρο devanani. Σέ κά θε μύθο (dharmi) παρου­σιάζονται ή ανθρώπινη ατομική αρετή καί ή θεία πρόθεση (παρέμβαση) μέ ευτυχές ή τραγικό τέλος. Στην τραγωδία και τών δύο λαών οι θνητοί άντιπαρατίθενται διαρκώς μέ τους θε ούς.

* * *

Τελειώνοντας τήν συζήτησή μας ό κ. Γκουπτ μάς ενημέρωσε γιά το πρόβλημα προσηλυτισμού πού αντιμετωπίζει αυτήν τήν στιγμή ή Ινδία. Αμερικανοί Βαπτιστές, Μορμόνοι και Καθολικοί έχουν εισβάλει στην χώρα και προσπαθούν νά προσηλυτίσουν τους Ιν­δούς στην χριστιανική θρησκεία, εκμεταλλευόμενοι τήν ανέχειά και την ανοχή τους. Κύριος στόχος τους είναι απομονωμένες φυλές, τις όποιες προσπαθούν νά «ορίσουν» ώς μή ινδικές (καθ’ όσον ό ινδικός νόμος απαγορεύει τον προσηλυτισμό).

Μάς είπε ακόμη ότι στην Ελλάδα συνάντησε πολλούς ανθρώπους, οι όποιοι επιθυμούν νά ζουν και νά λειτουργούν μέ τον τρόπο τών προγόνων τους. Ό κ. Γκουπτ θεωρεί όμως ότι οποιαδήποτε προσπάθεια τών Ελλήνων νά επανασυνδεθούν μέ την Αρχαία Ελληνική θρησκεία, τά ήθη και τον ελληνικό τρόπο σκέψης, προσκρούει και θά προσκρούη όχι μόνον στην σκληρή αντίδραση τής ελληνικής ορθόδοξης Εκκλησίας αλλά και οργανωμένων φανερών και κρυφών αθεϊστικών ομάδων.

Ἄρτεμις Γεωργιάδου

ΠΗΓΗ: ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΑΥΛΟΣ / 276 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2005