NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Tuesday, September 13, 2011

H νεοελληνική πολιτισμική ταυτότης


Παν. Μαρίνη: Έπανελλήνισις


Γίνεται πολύς λόγος περί της νεοελληνικής πολιτισμικής ταυτότητος και οί υπέρμαχοι της συνεχίσεως του θανάσιμου δια τον Έλληνισμόν εναγκαλισμού Κράτους-Έκκλησίας την επικαλούνται ώς Όρθόδοξον και Χριστιανικήν, δμως ή αλήθεια είναι ότι ΟΥΔΕΝ στοιχείον χριστιανικόν έχει ή ταυτότης τοΰ νεοελληνικού λαϊκού πολιτισμού! 'Άς ιδούμε τάς παραμέτρους του θέματος:

Α' Άς παραδώσωμε εις οίονδήποτε έρευνητήν το σώμα των δημοτικών τραγουδιών και άς τον έρωτήσωμε, ό λαός όστις τα κατασκεύασε ποίαν Κοσμοθέασιν είχε; Την έλληνικήν όμηρικήν "παγανιστικήν" κοσμοθέασιν η τον Χριστιανισμόν; Ή άς γίνομε πλέον συγκεκριμένοι! Υπάρχει, ενα, έστω ενα, χριστιανικόν στοιχείον εις όλόκληρον το σώμα των δημοτικών τραγουδιών; Αναμφιβόλως όχι! Ό Χριστιανισμός τα άφορίςει διότι ομνύουν «στον "Ηλιον, τον ούρανόν ή άλλα παρόμοια» (κανών 84, ΣΤ' Συνόδου: τους ομνύοντας όρκους ελληνικούς άφορισμόν όρίξομεν)!Β' Μήπως είναι χριστιανικά έθιμα, τα ολίγα λαϊκά έθιμα πού τελούνται εν ονόματι του Χριστιανισμού; Αναμφιβόλως όχι! Λέγει το Πηδάλιον: «οί Χριστιανοί οπού κάμνουν κατά την α' Ιανουαρίου τά ονομαζόμενα Κάλαντα [εξηγεί πριν ότι είναι συνέχεια τών αρχαίων Καλανδών], παίζοντες παιχνίδια, χορεύοντες, περιπατοϋντες, και πολλάς φλυαρίας και ιστορίας γελοιώδεις, και στίχους τινάς τάχα προς τον Μέγαν Βασίλειον τραγωδοϋντες, πρέπει να έμποδίζωνται να μή κάμνουν τα τοιαύτα Ελληνικά πραγματα».« Οι Κλήδονες κατά το γενέσιον του Προδρόμου, καθώς και αϊ πυρκαϊαι έμπροσθεν της κάθε οικίας, πρέπει νά εμποδιστούν με έπιτίμια αφορισμών, ομοίως και οι Μάϊοι, ήτοι τά διάφορα άνθη και λουλούδια όπου βάνουσι τινές εις τάς θύρας των τη α' Μαίου, επειδή και αύτη είναι συνήθεια Ελληνική και αλλότρια από τους χριστιανούς, καθώς και ό άοίδιμος Πατριάρχης Μιχαήλ κατήργησε πάντα τά τοιαύτα σατανικά και Ελληνικά επιτηδεύματα». Ώς παρατηρεί ό Ν. Πολίτης είναι «λείψανα της λατρείας τοϋ Ηλίου τά κατά τάς θερινάς τροπάς αυτού τελούμενα, αι πυραι και οι κλήδονες [Ομηρικόν= κλεηδών]...».

Γ' Μήπως είναι χριστιανικά τά υπόλοιπα λαϊκά έθιμα; Τά εις την πλειονότητα των έ'θιμα «λατρείας του φαλλοϋ και τής γονιμότητος» εις τήν οποίαν λατρείαν ήτο ειδικώς αφιερωμένη ή 1 η Μαίου; «1η Μαΐου: Μάης ή μαγιόξυλο: φαλλός έκ ξύλου ή πηλού, στολισμένος με άνθη και χλόην. Περιφορά του φαλλοϋ, καταχύσματα δημητριακών καρπών, περισυλλογή δώρων. Χοροί και "κύλισμα" γυναικών και κορασιών έπι της χλόης, νίψις αυτών μέ τήν δρόσον της πρωίας, περίζωσις της όσφύος με λυγαριάν ή μολόχαν, εναγκαλισμός χονδρών δένδρων, κατάποσις μικρού πρασίνου καρύου (ΓΑ. Μέγα, Ζητήματα Ελληνικής Λαογοαφίας)». Μήπως αί πάμπολλαι αποκλειστικώς γυναικείαι εορται (όπως τά ανωτέρω αποκλειστικώς γυναικεία έθιμα της Πρωτομαγιάς) πού μας παραπέμπουν στά αρχαία Θεσμοφόρια; Μήπως είναι χριστιανικά τά καθαρώς θρησκευτικά έθιμα της πυροβασίας; Τά Αναστενάρια; κ.ο.κ. (περισσότερα διά τά λαϊκά μας έ'θιμα, ϊδέ το περί λαϊκού πολιτισμού άρθρον εις τ. 2 τοϋ «Ελληνικού Πανθέου»).

Δ' Μήπως είναι χριστιανικά τά βασικά κοινωνικά και οικογενειακά έθιμα, αυτά τοϋ γάμου και τής κηδείας, άτινα είναι κατά τήν λαϊκην άντίληψιν φορείς ιδιαιτέρας ίερότητος (όπως επεσήμανε ό Κ. Ρωμαίος «ό γάμος, καθώς σημαδεύει τήν κορυφή τής ανθρώπινης ευτυχίας και μαζί τήν κρισιμώτερη στιγμή της έχει περιβληθή μέ ένα πλήθος τελετουργικά έθιμα»); Ασφαλώς όχι! Αυτά αποτελούν πιστήν άναπαραγωγήν τών εθίμων τής όμηρικής-κλασσικής εποχής! Τί νά πρωτοαναφέρωμεν διά τον γάμον; Το λούσιμον τής νύφης, τήν λουτροφορία δηλαδή τών Αρχαίων, τήν χρήσιν μάλιστα τής έπιχωρίου κρήνης, το λούσιμον του γαμβρού, το όποιον και εϊχε στενώτατον σύνδεσμον μετά τής Θεότητος του γειτονικού ποταμού; Τά περί τήν ύποδοχήν τής νύφης, το τραπέζι του γάμου, το μέλι, αί κομμώσεις, οί κεφαλόδεσμοι, ό ερυθρός πέπλος, ό όποιος μας ανάγει εις τάς άπωτάτας παραδόσεις τών Αρίων; Νά όμιλήσωμεν διά το στεφάνωμα μήπως, του οποίου τήν χρήσιν καταδικάζει ό Κλήμης ό Άλεξανδρεύς χαρακτηρίζοντας την "πάροινον και κωμαστικήν", ενώ αργότερα ήναγκάσθησαν οί χριστιανοί νά τήν επιτρέψουν; Οσον διά τά έθιμα του θανάτου τά όποια αποτελούν τον καθρέπτην τών μεταφυσικών δοξασιών μιας κοινωνίας, όπως θά άντιληφθεί ό αναγνώστης άπό τά άρθρα του «Ελληνικού Πανθέου» περί τών Βυζαντινών εθίμων του θανάτου 9τ. 27) και άπό αυτό περί τών Νεοελληνικών εθί¬μων (τ. 26), αί νεοελληνικαι πεποιθήσεις περί θανάτου-ψυχής και μετά θάνατον ζωής είναι αί αύται τής όμηρικής-κλασσικής εποχής! Έπ' αυτού του θέματος, του καθαρώς θρησκευτικού, ή επιρροή του Χριστιανισμού υπήρξε μηδενική! Ούτε ό Βυζαντινός, ούτε ό Νέος "Ελλην, προσδοκά ...Άνάστασιν νεκρών!

Ε' Μήπως είναι χριστιανικαί αί πανηγύρεις, αι όποίαι μόνον δια να τηρηθούν τα προσχήματα έτελοΰντο έπ' ευκαιρία χριστιανικών εορτών, η ή εις αύτάς τελετουργική εψησις ξφων, τα νεοελληνικά κουρμπάνια; Τα έθιμα της Απόκρεω; "Οχι φυσικά! Είναι τα υπολείμματα της αρχαίας δημοτελοϋς έορτής-θυσίας. «'Ώ της Ελληνικής πλάνης» αναφωνεί το Πηδάλιον] «Μήτε χοροί απλώς δημόσιοι γυναικών να γίνωνται, ούτε έορταί, και χοροί άπό άνδρας ή γυναίκας... μήτε με προσωπίδας Κωμικάς ή Τραγικάς ή Σατυρικάς... βδελύγματα είναι ταύτα εις τον Θεόν, και Ελληνικά τη άληθεία επιτηδεύματα και τών Χριστιανών αλλότρια (κανών 52, ΣΤ' Συνόδου)». Και πάλιν (κανών 89, ΣΤ' Συνόδου): «με σφοδρότατα έπιτίμια πρέπει νά εμποδίσουν οι Αρχιερείς άπό τους Χριστιανούς τά τουρκιστί λεγόμενα κουρμπάνια, όπου την σήμερον κάμνουσι, τά όποια είναι μία άνακαίνισις τών θυσιών τών Ελλήνων»! 'Άς προσέξωμε τον γνησίως άρχαιοελληνικόν πάνδημον χαρακτήρα της θυσίας: «εις τους συγγενείς και φίλους, επιστρέφοντες άπό τήν πανήγυριν, διά νά άγιασθοϋν εξ αύτοϋ προσφέρουσί τίνες μερίδας».
ς Άς παρατηρήσωμε το σύνολον τών λαϊκών μεταφυσικών πεποιθήσεων τών νεοελλήνων
ώς περισυνελέγη στην Νεοελληνική Μυθολογία του Νικολάου Πολίτου. Ποίαν Κοσμοθέασιν περιγράφουν; Τήν έλληνικήν όμηρικήν "παγανιστικήν" κοσμοθέασιν ή τον Χριστιανισμόν; Όχι μόνον είναι γνησίως "παγανιστική" ή Κοσμοθέασις της λαϊκής μυθολογίας, άλλα επιστρέφει σε άρχετυπικά Ινδοευρωπαϊκά σύμβολα, ώς το Δένδρον τής Ζωής (το γερμανικον Υ§§άΓ3.δίΙ), τήν έπίκλησιν τών Άνεμων, τήν προσωποποίησιν τής Ημέρας, τής Νυκτός, τών Μηνών.

Ζ' Μήπως είναι χριστιανικαί αί λαϊκαί δημώδεις διηγήσεις; Το άντίθετον! Ό μέγας Λένορμαν αποφαίνεται:«όλοι σχεδόν οι αρχαίοι μύθοι ένυπάρχουσιν έν αύταίς» και όντως απεκάλυψε αυτούσιας τάς ιστορίας τοΰ Διονύσου και τήν Μυθολογίαν τής Έλευσίνος.
Η' Μήπως είναι χριστιανική ή λαϊκή Τέχνη; Ή διακόσμησις τών προϊόντων τής άργυροχοίας, τής χρυσοχοΐας, τής ξυλογλυπτικής, τής υφαντικής, τής κεντητικής, έχει στοιχεία χριστιανικά; Οχι βεβαίως! Μία χριστιανική διακόσμησις θά προεκάλει τον γέλωτα! Αντιθέτως παντού προβάλλουν "παγανιστικά!" μορφαί και μοτίβα καθαρώς αρχαιοελληνικά, άπό τάς φανταστικάς αρχαίας ξωϊκάς μορφάς, σφίγγας, χίμαιρας κλπ, έως το δένδρον τής ζωής! Ακόμη και εις τήν ξυλογλυπτικήν τού τέμπλου τής εκκλησίας επέβαλε το λαϊκόν αίσθημα τήν άμπελον τού Διονύσου!
Θ' Μήπως όμως είναι χριστιανοί οί λαϊκοί Αγιοι
οι πλασθέντες κατά τήν Βυξαντινήν έποχήν και λατρευθέντες υπό τοΰ λαού ώς το &116Γ €§ο τών αρχαίων ηρώων και Θεών; 'Όχι! Αυτοί είναι μόνον προσχηματικώς χριστιανοί, ώς απέδειξε ό Κ. Σάθας. Παράδειγμα: «Ό διφυής τής Θεσσαλονίκης Κάβειρος, διότι είνε ό αυτός άγιος Γεώργιος και άγιος Δημήτριος, εκπροσωπών τάς δύο τού έτους μεγάλας ώρας, είναι ό κατ' εξοχήν μάρτυς τής ελλαδικής εκκλησίας... Ό άγιος Δημήτριος έξεικονίξετο ότέ μεν ώς μικρός παις, ότέ ώς πελώριος γίγας... Ό μικρογίγας ούτος Κάβειρος είνε αυτός ό κοιμώμενος βασιλεύς τού ελληνικού λαού, ή ό εκ πέτρας (Πέλλης) Μίθρας, ό μαρμαρωμένος βασιλείας, τον όποιον και ώς δικέρατον κύκνον λατρεύουσιν οί Στρατιώται... » (Ίδέ άνάλυσιν εις το περί Βυζαντίου άρθρον εις τ. 20 τού «Ελληνικού Πανθέου»).
I Μήπως είναι χριστιανικόν το μεσαιωνικόν άναγεννησιακόν μυθιστόρημα;
Κάθε άλλο! Αποτελεί γέννημα της διατηρησάσης καθαράν και αμιγή την άρχαίαν θρησκείαν Στρατιωτικής Εταιρείας ήτις εδημιουργησε την Ίταλικήν Άναγέννησιν, προσηλύτισε τον Σιγισμοϋνδο Μαλατέστα και ανέδειξε, μεταξύ άλλων, τον Βησσαρίωνα, τον Μάρουλο και τον Πλήθωνα. «Τα μυθιστορήματα ταύτα έιμυχαγώγησαν έν ολω τω μεσαιώνι τους έραστάς τοϋ Στρατιωτικού ήτοι ιπποτικού βίου, ήσαν δέ τό τελευταίον ευφυές όπλον της Αθηναϊκής σχολής εις προσηλυτισμόν της κοινωνικής τάξεως, ήτις έπι τω θεαθήναι ύποκύψασα εις τό θρησκευτικόν καθεστώς, εκ μόνης της αναγνώσεως ταύτης έμάνθανεν δτι έγένετό ποτέ ό άνθρωπος ευτυχέστερος και δεν πρέπει ν' άπελπίζηται περί αναγεννήσεως» μας λέγει ό Κ. Σάθας (ιδέ τό περί Βυζαντίου κεφ. εις «Ελληνισμός και Χριστιανισμός», σ. 352).