θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, September 24, 2011

Τί σημαίνει «είμεθα Έλληνες»;

Παν. Μαρίνη: Έπανελλήνισις

Ενα κίνημα αποσκοπούν εις την Έπανελλήνισιν πρέπει να έκφραση πάλιν δημοσίως την θεμελιώδη διακήρυξιν της ιδρυτικής του Κράτους μας Α' Εθνοσυνελεύσεως της Επιδαύρου, κατά την οποίαν «είμεθα απόγονοι του ενδόξου γένους των Ελλήνων». Τί σημαίνει δμως τούτο; Όφείλομε να δώσωμε σαφήν άπάντησι διότι κυκλοφορεί όλοέν και πλέον έντονος και μάλιστα εσχάτως περιεβλήθη και χαρακτήρα έπίσημον, ενταχθείσα εις την σχολικήν ύλην, ή άποψις oτι είμεθα οι χριστιανοί ελληνόφωνοι κάτοικοι του νοτίου άκρου της χερσονήσου του Αίμου (κατά την έκφρασιν του κ. Χρήστου Χωμενίδη), των όποιων ή τότε πνευματική "ελίτ", ήτοι οί Διαφωτισταί, «επέλεξαν ώς προγόνους τους Αρχαίους Έλληνες». Προφανώς ή σημερινή μας "ελίτ" κρίνει εξ ιδίων τά αλλότρια• επειδή τά μέλη της απεφάσισαν να μεταλλάξουν τήν έθνικήν ταυτότητα των Ελλήνων, έκριναν ότι και οί Διαφώτισταί κάτι παρόμοιον έπραξαν (εκ του αντιθέτου)... [Όσον και αν φαίνεται άπίστευτον, τον ορον "έλιτ" τον αποδίδουν οι ίδιοι εις τους εαυτούς των και δη με άπροκάλυπτον άλαζονίαν• γράφει καθηγητής της Παντείου σχολιάζων την έκτεταμένην άντίδρασιν διά το βιβλίον ιστορίας: «Τι μπορεί να σημαίνει αυτό το χάσμα μεταξύ της ελίτ και των υπολοίπων; Κατ' αρχάς δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει, εφόσον η ελίτ εξ ορισμού προϋποθέτει τη διαφορά της από την πλειονότητα.» (Γ. Γιαννουλόπουλος, "Ελευθεροτυπία", 11-4-07)]Το πρόβλημα είναι — και έπ' αφορμή της διαμάχης περί το έγχειρίδιον Ιστορίας της ς Δημοτικού έφάνη σαφώς — ότι ή ερμηνεία τού Νέου Ελληνισμού ευρίσκεται μεταξύ Σκύλλης και Χαρύβδεως. Από την μίαν πλευράν ή έωλος και άντιεπιστημονική "ελληνοχριστιανική" θεώρησις καθ’ ην Χριστιανισμός και Ελληνισμός συνυπήρξαν άρμονικώς και οι υπόδουλοι Έλληνες ήσαν πλήρως συνειδητοποιη¬μένοι "Έλληνοχριστιανοί", οπότε και ό ρόλος των Διαφω¬τιστών ήτο περιττός, αν όχι και επιβλαβής, καθώς επεχείρησε να τους άπομακρύνη άπό τήν πίστιν των. Άπό τήν άλλην πλευράν έχομε τήν άποψιν μερίδος νεοφανών ιστορικών οί οποίοι βασιζόμενοι εις το ότι το όνομα 'Έλλην δεν ητο ευρέως χρησιμοποιούμενον κατά τήν προεπαναστατικήν περίοδον, καθώς και ότι ό λαός ήτο βυθισμένος εις τήν άμάθειαν, εν συνδυασμώ προς τήν αυτονόητον δι' αυτούς — πλην όμως άνευ τεκμηρίων ώς εικός — έπίκλησιν της ελλείψεως φυλετικής συνεχείας, ευκόλως καταλήγουν εις το συμπέρασμα δτι είμεθα ένας ακόμη Βαλκάνιος λαός, "ορφανά" τού Βυζαντίου, οί όποιοι "μεγαλοπιανόμέθα" ώς δήθεν απόγονοι τών Αρχαίων Ελλήνων. Άμφότεραι αί δύο αύται ακραίαι απόψεις, εκπρόσωποι τών οποίων διασταυρώνουν συχνά τά ξίφη των, βασίζονται εν μέρει εις αληθή γεγονότα, πλην όμως, ώς ερμηνευτικά σχήματα είναι ψευδείς και παραπλανητικαί. Και εξηγούμεθα: Ώς προς τό "έλληνοχριστιανικόν" σχήμα ερμηνείας της ελληνικής Ιστορίας εις πλείστα κείμενα μας έχομε έξηγήσει λεπτομερώς διατί είναι λανθασμένον. Έδώ ας άναφερθή μόνον ότι μέγιστον τεκμήριον, περί τού ότι ουδέν έλληνικόν ηθέλησε νά λάβη ουδέποτε ή Ο.Ε., είναι ότι τό ίδιο τό όνομα Έλλην είχε ξεχασθή έπι αιώνας, κατάντησαν ύβρις έπι Βυζαντίου και μετέπειτα, ιδίως στην έκκλησιαστικήν ιδιολεκτον. Κατά δέ τήν Τουρκοκρατίαν (και κατόπιν, εις απομεμακρυσμένα μέρη) διαδεδομένη ήτο ή άντίληψις ότι οί "Ελληνες" ήσαν υπερφυσική τις φυλή, τήν οποίαν "ξεβαρέθηκε" ό Θεός, οί δέ κάτοικοι τής Ελλάδος έδήλωνον "χριστιανοί", εις αντίθεσιν προς τό ..."παπικός" (βλ. Ί. Θ. Κακριδή, «Οί αρχαίοι "Ελληνες στή νεοελληνική λαϊκή παράδοση»)! Έξ ίσου αληθές είναι ότι ή επίσημος εκκλησία δεν ηθέλησε νά διαφώτιση τον λαόν (μύθος φυσικά είναι τό "κρυφό σχολειό", βλ. τό σχετικόν βιβλίον τού "Αλκή Αγγέλου), άλλ' αντιθέτως, διά τών Χρονικών, τής επισήμου Ιστορίας της, τον άποσυνέδεε άπό τό άρχαιολληνικόν παρελθόν του. Ώστόσον, αυτό ΔΕΝ σημαίνει δτι οί κάτοικοι αύτοι τής Ελλάδος είχαν τόσην σχέσιν προς τήν άρχαίαν Ελλάδα όσην έχουν οί ...Σέρβοι ή οί Μαυροβούνιοι. Σαφώς και όχι, διά τους εξής λόγους.Πρώτον, ναί μεν τό όνομα Έλλην δεν έχρησιμοποιείτο, όμως ούτε τό Ρωμαίος (Ρωμιός) έχρησιμοποιείτο παγίως• υπήρχε μία γενική σύγχυσις. Ώστόσον, ένδεικτικόν είναι πώς όταν οί Διαφωτισταί, ώς ό Θεόφιλος Κα'ί'ρης, (ομίλη¬σαν εις τους υπόδουλους διά τό άρχαίον κλέος και τους έκάλεσαν νά υιοθετήσουν ελληνικά ονόματα, εκείνοι ασμένως έδέχθησαν (παρά τήν σχετικήν άρνητικήν έγκύκλιον τού Πατριαρχείου!). Ή σχέσις τών υποδούλων Ελλήνων με τήν αρχαιότητα ήτο άμφίθυμος. Ναί μεν δεν έταυτίζοντο μετ' αυτής, άλλ' ύπήρχον ανοικτοί δίαυλοι επικοινωνίας. Έπι παραδείγματι, διαρκές δημοφιλές ανάγνωσμα ήτο έπι αιώνας (άπό τής ελληνιστικής εποχής) ή Μυθιστορία ή, κατόπιν, Φυλλάδα τού Μεγαλέξανδρου. Επίσης, δεν ήσαν όλοι οί υπόδουλοι αγράμματοι• ας μηνόδηγήσωμε εις τά άκρα την αντίθεσιν. Οι λόγιοι του Βυζαντίου (έστω και ως μικρά "ελίτ") επαναφέρουν ήδη δειλά-δειλά απο τον 12ον αιώνα το όνομα Έλλην , κατόπιν δε μετ' επιτάσεως τον 14ον και 15ον αιώνα (με αποκορύφωμα τον Πλήθωνα). Υπήρχε μία έντονος ζύμωσις εις τους κύκλους τών διανοουμένων, ιδίως κατά τάς τελευταίας δεκαετίας του Βυζαντίου, δτε ή άλλοτε αυτοκρατορία είχε περιορισθη εις την Άνατολικήν Θράκην και τον Μωρέα, καθώς είχε αρχίσει ή άποστασιοποίησις μεταξύ κράτους και εκκλησίας, δεδομένου ότι ή τελευταία είχε προβή εις συνεννόησιν προ πολλού με τους Όθωμανούς και άπήλαυε ύπ' αυτούς μεγαλυτέρας αυτονομίας άπ' ότι εις το "Ρωμαϊκόν κράτος" [βλ. σχετικώς το βιβλίον της Τώνιας Κιουσοπούλου, «Βασιλεύς η Οικονόμος»].Έχομε δηλαδή ένα τραγικώς συρρικνωμένον κράτος, το οποίον ναι μεν δεν θέλει νά εγκατάλειψη τους αυτοκρατορικούς του τίτλους (ως συνέχεια της βασιλείας τών Ρωμαίων), άλλα ταυ τοχρόνως συνειδητοποιεί ότι αν κάτι το διακρίνει από τους άλλους λαούς, τούτο είναι ή "έλληνικότης" του. Ούτως, ό αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος ΙΑ' ό Παλαιολόγος εις τον τελευταίον λόγον του προς τους ύπερασπιστάς της Πόλης τους χαρακτηρίζει «απογόνους Ελλήνων και Ρωμαίων ». Ή τάσις αύτη έσυνεχίσθη και εις τους λογίους κύκλους της Τουρκοκρατίας, εύρούσα την όριστικήν της εκφρασιν εις τον Διαφωτισμόν. Συμπέρασμα: πλείστοι τών ύποδούλοον ειχον έπαφήν με τους λογίους κύκλους και είχον κατά το μάλλον ή ήττον "έλληνικήν" συνείδησιν• ας μη γενικεύωμε έξάγοντες συμπεράσματα εκ του πλέον αγραμμάτου.Δεύτερον, δεν εξαντλούνται όλα ούτε εις ένα όνομα ούτε εις την ύπαρξιν ενός συγκεκριμένου σχήματος εθνικής αυτοσυνειδησίας. Δηλαδή ακόμη και αυτός "ό πλέον αγράμματος" μετέχει εις ένα Λαϊκόν Πολιτισμόν ό οποίος, ώς έχομε δείξει λεπτομερώς, είναι απευθείας απόγονος του αρχαίου (ίδέ το θεμελιώδες κείμενον «Ή νεοελληνική πολιτισμική ταυτότης»): άπό τά έθιμα της Πρωτομαγιάς μέχρι τήν κοσμοθεωρίαν τών δημοτικών τραγουδιών. Και ό πλέον "ανυποψίαστος", λοιπόν, μετέχει εις τήν έλληνικήν Κοσμοθέασιν, έστω και αν νομίζει ότι είναι "καλός χριστιανός" [προφανώς το νομίζει εις τήν περίπτωσιν πού ό οικείος επίσκοπος "περί άλλα τυρβάζει" και επιδεικνύει άμέλειαν περί τήν έφαρμογήν τών Συνοδικών Κανόνων και τήν κατάπνιξιν τών «σατανικών και ελληνικών» ,— κατά το Πηδάλιον— εθίμων...].Τρίτον, κάθε "'Έλλην" της Τουρκοκρατίας είναι φορεύς της ελληνικής γλώσσης και φυσικά αυτό είναι το βασικόν του διακριτικόν χαρακτηριστικόν εν σχέσει προς άλλους λαούς, ώς οί Βούλγαροι (και αύτοι ορθόδοξοι).Τέταρτον, ή περιοχή της κυρίως Ελλάδος, και πάς άλλος συμπαγής ελληνικός πληθυσμός, έχαρακτηρίζετο ύπό ενδογαμίας, ή οποία και εισέτι παρατηρείται έντονος εις τήν έλληνικήν ύπαιθρον. Επομένως ό Ελληνισμός διετήρησε τήν φυλετικην του ύπόστασιν. Δεν υπάρχει μία (1) άπόδειξις ότι συνέβησαν άξιαι λόγου έπιμιξίαι κατά τους μακρούς βυζαντινούς και οθωμανικούς αιώνας. Όταν μας λέγουν το γνωστόν, ότι «είναι άστείον νά ομιλούμε περί φυλετικής συνεχείας» πρέπει όχι μόνον νά μή φοβούμεθα τυχόν "ρετσινιά",έπι ρατσισμώ, άλλα νά καλούμε τον είπόντα νά μάς διευκρίνιση δύο τινά: α) ποίαι είναι αϊ επιστημονικαί έργασίαι αι άποδεικνύουσαι ότι διεσπάσθη ή φυλετική συνέχεια του ελληνικού χώρου και β) κατά πόσον τούτο ισχύει δι' όλους τους λαούς ή μόνον δι' ημάς. Έάν είναι μία "καθολική αλήθεια" τότε παρέλκει ή μνεία της• έάν όχι, νά μάς ύποδειχθή (πάλιν βάσει επιστημονικών εργασιών) ποίοι είναι εκείνοι οί λαοί οί όποιοι δια τηρούν τήν φυλετικην των συνεχειαν και επομένως έχουν δικαίωμα εις τήν έθνικήν των αύτοσυνειδησίαν (εν αντι θέσει δηλαδή προς τους "Ελληνας...).
Τα τέσσερα ανωτέρω σημεία καταδεικνύουν σαφώς την συνέχειαν του Ελληνισμού. Δεν πρέπει, λοιπόν, έπ' ούδενί να πέσωμε εις την ύπουλον παγίδα την οποίαν έστησαν διάφοροι άναθεωρηται (δηλ. διαστρεβλωταί) της Ιστορίας ιστορικοί οί όποιοι υποστηριζόμενοι από το έξουσιαστικόν "κατεστημένο" έχουν αλώσει πανεπιστημιακάς σχολάς και μας "βομβαρδίζουν" από τα μεγάλα μέ¬σα ενημερώσεως. Τεχνηέντως εκμεταλλεύονται τάς ίστορικάς μελετάς παλαιοτέρων διαπρεπών Αριστερών ιστορικών, ώς του "Αλκή Αγγέλου η του Φιλίππου Ηλιού, προκειμένου να προβάλλουν την ίδικήν των ίδέαν περί υποτιθεμένης "ασυνέχειας" του Ελληνισμού. [Οί ημιμαθείς αυτοί, επίδοξοι διαμορφωταί της κοινής γνώμης, επιχειρούν μάλιστα (και έχουν εν μέρει κατορθώσει!) να προ¬σεταιρισθούν πολίτας φιλελευθέρου φρονήματος, επειδή απορρίπτουν ώρισμένους εκ τών μύθων τους οποίους διασπείρει ή Όρθόδοξος Εκκλησία• ας μη μας παραπλανή¬σουν: το πράττουν άποσπασματικώς και μόνον, προκειμένου να υπηρετήσουν διαφανείς πλέον πολιτικούς σκοπούς...]


**ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: υπήρχε ένας λαός, απόγονος τών αρχαίων Ελλήνων, με ελληνικά έθιμα και Κοσμοθέασιν, τού οποίου όμως ή εθνική αυτοσυνειδησία είχε άλλοιωθή συνεπεία της επιβολής τού Χριστιανισμού. Διετήρησε όμως, και δή εις πείσμα τής εκκλησίας, το μέγιστον τμήμα τής πολιτισμικής του ίδιοπροσωπίας και πρακτικώς όλο το κοσμοθεωρητικόν της ύπόβαθρον. Φυσικά έτέλει εν συγχύσει• ή ταύτισις προς την σχεδόν μυθικήν φυλήν τών Ελλήνων προφανώς δεν ήτο αυτονόητος δι' όλους. Ηρκεσαν όμως ολίγα έτη Διαφωτισμού ώστε νά υίοθετηθή εύκολώτατα το όνομα Ελλην. Ό ιδιαιτέρως θρήσκος, καταντήσας και θρησκόληπτος κατόπιν, Μακρυγιάννης λέγει πότε "Ελληνες", πότε "Ρωμαίγοι" δεν υποθέτει καμμίαν αντίθεσιν μεταξύ τών δύο. Συνέβη, όμως, το εξής: καθώς οί Διαφωτισταί δεν επέλεξαν τήν "δομικήν" άντιπαράθεσιν προς το χριστιανικόν δόγμα — με εξαιρέσεις τον Χριστόδουλον Παμπλέκην και τον Θεόφιλον Καίρην —, ή εκκλησία κατώρθωσε τεχνηέντως νά παρουσίαση «το ήττον κρείττον» μετεπαναστατικώς, με αποτέλεσμα νά ύπονομευθη το έργον τού Διαφωτισμού και νά κρυσταλλωθή εν τέλει ή νεοελληνική συνείδησις εις μίαν «ελληνο¬πρεπή» σύγχυσιν άντίστοιχον τής Παλαιολογείου εποχής. Με τήν διαφοράν όμως ότι τουλάχιστον τώρα υίοθετηθη καθολικώς το όνομα "'Έλλην". [Είναι άκρως ένδεικτικόν ότι σήμερον το όνομα "Ρωμιός" επιμένουν νά το χρησιμοποιούν όλίγιστοι κληρικοί, οί όποιοι λίαν αποκαλυπτικούς ομολογούν ότι «είναι πρώτα Χριστιανοί Όρθόδοξοι και μετά Ελληνες»... , Ας μή παραπλανώμεθα δέ: διά τού ονόματος "Ρωμιός" δεν μνημονεύεται ή Ρώμη, άλλα ό χαρακτηρισμός "Ρούμ", ό όποιος συνώδευε το εύπειθές "ποίμνιον" τής Χ.Ο. εκκλησίας κατά τους μακρούς Όθωμανικούς αιώνας.]
* Ρόλος, λοιπόν, σήμερον του κινήματος τής Έπανελληνίσεως είναι ο,τι σημαίνει ή λέξις: νά φθάσωμε εις πλήρη άποδοχήν και υίοθεσίαν του κλασσικού Ελληνικού Ιδεώδους. Εχοντες, δηλαδή, ώς βάσιν τήν θεμελιώδη, ίδρυτικήν διακήρυξιν τού κράτους μας, ότι δηλαδή είμεθα «απόγονοι του ενδόξου Γένους τών Ελλήνων», ας εργασθούμε διά το έπόμενον βήμα: άπό Κράτος τών Ελλήνων νά γίνωμε και Κράτος-έστία τού (αύτο-πραγματωθέντος) Ελληνικού Πολιτισμού. Νά όλοκληρωθή ό Ιστορικός Κύκλος τής Άφυπνίσεως και νά άρχίση μία νέα, λαμπρά περίοδος παραγωγής πολιτισμού.—