θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Friday, September 16, 2011

Ή Ελληνική Θρησκεία τού Δωδεκαθέου είναι ό απαραίτητος μοχλός δια την έπίτευξιν της Ελληνικής Αναγεννήσεως!

Η Ελληνική Θρησκεία αποτελεί, κατ' αρχάς, πεποίθησιν έσωτερικήν της συνειδήσεως περί των ακροτελεύτιων φιλοσοφικών ερωτημάτων επί της βαθυτέρας ουσίας του Άνθρωπου και του Κόσμου αποτελεί φιλοσοφικόν σύστημα πλήρες καί συγχρόνως τρόπον αντιλήψεως του Κόσμου, τουτέστιν ίδιαιτέραν Κοσμοθέασιν• αποτελεί θρησκείαν υπό την πλήρη έΥνοιαν αυτής διότι άφ' ενός διαθέτει απαντήσεις επί των Μεταφυσικών θεμάτων καί άφ' έτερου διαθέτει πλουσίαν λατρευτικήν πρακτικήν.Ύπ' αυτήν την έννοιαν ή Ελληνική Θρησκεία είναι θρησκεία ή οποία ικανοποιεί τάς άτομικάς άνάγκας του συγχρόνου σκεπτόμενου άνθρωπου• επειδή δε αϊ άλήθειαι τής διδασκαλίας της διαθέτουν το κύρος τής αληθείας ανεξαρτήτως χρόνου καί τόπου αποτελεί θρησκείαν κατάλληλον δια κάθε άνθρωπο τής Υφηλίου. Βεβαίως δέν πρέπει νά παραγνωρίζεται ότι οί εξωτερικοί της τύποι, ή εικονογραφία της καί αί λατρευτικαί πρακτικαί της είναι προσηρμοσμέναι εις την Έλληνικήν ίδιοσυστασίαν καί ώς εκ τούτου δέν επιθυμεί νά έπεκταθή εις πληθυσμούς ευρισκομένους έκτος τής σφαίρας του Ελληνικού-δυτικού Πολιτισμού άλλ' αντιθέτως φιλοδοξεί νά συμπλήρωση καί νά έκφωτίση τάς παραδοσιακάς θρησκείας τών πληθυσμών αυτών. Το γεγονός τούτο δέν είναι ύποθετικόν άλλ' απεδείχθη κατά τήν έλληνικήν έπέκτασιν τής Ελληνιστικής Εποχής προς τους λαούς τής Ανατολής, ή οποία δέν έσήμανε τόν προσηλυτισμόν των εις τήν Έλληνικήν Θρησκείαν άλλ' αντιθέτως διά τής επαφής μετά τών ελληνικών θρησκευτικών ίδεών καί τύπων επήλθε ή Άναγέννησις τών θρησκειών τής Ανατολής. Φαεινά παραδείγματα τών ανωτέρω αποτελούν τόσον ή Άναγέννησις τής Αιγυπτιακής θρησκείας καί ή εκφρασίς της εις τήν θεολογίαν τής Ίσιδος καί του Σεράπιδος όσον καί ή καθαρώς φιλοσοφική έκφρασις τής Περσικής θρησκείας ή γνωστή, ώς Μιθραϊσμός. Σήμερον ή Ελληνική Θρησκεία διαθέτει πιστούς εις ολόκληρο τον δυτικό κόσμο άλλ' επίσης διαφωτίζει και καθοδηγεί πλήθος φίλων της εις τήν Άνατολήν. Τα διδάγματα της συνάδοντα πάντοτε και εξ ορισμού μετά τής επιστήμης και δεχόμενα πάντοτε έπιστημονικήν-λογικήν άνάλυσιν τήν αναδεικνύουν ώς τήν θρησκείαν τού συγχρόνου άνθρωπου και τής νέας εποχής τής Άνθρωπότητος.Έδώ ας άνοίξωμε μία παρένθεσι: λέγουν πολλοί, έφ' όσον ή Ελληνική Θρησκεία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ή τελεία και υπέρτατη έκφρασις τής Λογικής και τής Επιστήμης διατί νά ονομάζωμε όσους τήν ακολουθούν πιστούς; Ή απάντησις είναι απλή! Βεβαίως όσοι τήν ακολουθούν είναι πιστοί διότι αί ακροτελεύτιοι λογικαί επεκτάσεις τής Επιστήμης περί τής φύσεως τού Κόσμου πάντοτε και έξ ορισμού θά στερούνται άμεσου αποδείξεως και επομένως διά νά ύπαρξη εδραία πεποίθησις δι' αύτάς θά απαι¬τείται πάντοτε ή εσωτερική διαισθητική βεβαιότης πού αποκαλείται πίστις.Όμιλούμε λοιπόν διά τήν θρησκείαν ώς άτομικήν θρησκευτικήν πεποίθησιν.Όμως πέραν τούτου αί θρησκείαι αποτελούν κοινωνικάς πραγματικότητας και ιδεολογίας πού διαπλάθουν τήν όψιν των κοινωνιών. Εχομε συνηθίσει νά όμιλούμε διά διάπλασι τών κοινωνιών υπό ιδεολογικών συνόλων μερικών και περιωρισμένης πνευματικής εμβελείας ώς είναι αί ίδεολογίαι τών διαφόρων πολιτικών κομμάτων διό και συνήθως μας διαφεύγει ή μεγίστη ιδεολογική επιρροή πού ασκούν αί θρησκείαι αί όποίαι αποτελούν πραγμα¬τικούς Πολιτισμούς, δηλαδή Κοσμοθεάσεις πλήρεις αϊτινες περιβάλλουν κάθε πτυχήν τού ανθρωπίνου βίου.Ύπ' αυτήν τήν εννοιαν εις τον έλληνικόν χώρον άπό τήν έποχήν τού Ιουστινιανού και έως τής σήμερον έγένετο και γίνεται προσπάθεια υπό τού Κράτους —εϊτε αυτό είναι βυζαντινόν, είτε όθωμανικόν, είτε νεοελληνικόν— νά έπιβληθή εις τάς έλληνικάς συνειδήσεις ώς κρατικώς επιβαλλομένη ιδεολογία ή ανατολική-χριστιανική Κοσμοθέασις ή οποία αποτελεί πολιτιστικόν σύνολον και έθνισμόν, τον Όρθόδοξον Άνατολικόν.Πρέπει δμως νά όμολογηθή δτι οι Ελληνικοί πληθυσμοί ουδέποτε ήδυνήθησαν νά ενστερνισθούν τήν χριστιανικήν Κοσμοθέασιν διότι αυτή αποτελούσα δημιούργημα τού πολιτιστικού περιθωρίου τής Μέσης Ανατολής κατά τήν έποχήν τής Υστέρας Αρχαι¬ότητος είναι δημιούργημα τελείως ξένον προς τον Κλασσικόν Πο-λιτισμόν και τήν ίδιοσυστασίαν τής ελληνικής ψυχής. Δημιούργημα τελείως ξένον προς τήν ίδιοσυστασίαν τής ελληνικής ψυχής: ας μείνωμε έπ' ολίγον έδώ. Ποία είναι ή ιδιοσυστασία τής ελληνικής ψυχής; Αυτή εκφράζεται έναργώς εις το δημιούργημα της, τον Κλασσικό πολιτισμό: ροπή προς τήν δημιουργική εργασία, τάσις δι' άνάπτυξι τών Καλών Τεχνών, σκέψις ορθολογική πού οδηγεί εις πραγματικόν πάθος δι' άνάπτυξιν τής Επιστήμης, φροντίς διά τόν Άνθρωπον ή οποία καταλήγει εις τήν εναγώνιο άπασχόλησι μέ τά δικαιώματα τού Άνθρωπου και τά είδη τού αρίστου πολιτεύματος. Ό άνθρωπος νοείται μόνον ώς κοινωνικόν ον έξελισσόμενον διά τής εργασίας και τής επιστήμης και έχον ώς σκοπόν τήν παραγωγήν Πολιτισμού. Ή φυσιολατρία, ή φροντίς διά το περιβάλλον, ή κατάφασις προς τήν Ζωήν και άπάσας τάς εκδηλώσεις αυτής αποτελούν επίσης βασικά συστατικά τής ελληνικής ψυχής.Ή χριστιανική Κοσμοθέασις αποτελεί τους αντίποδας ολων τών ανωτέρω, ή χριστιανική ιδιοσυστασία αποτελεί τό άκρον άντίθετον τής ελληνικής τοιαύτης. Όλοι έχομε λάβει τήν ύποχρεωτικήν κρατικήν κατήχησιν είς τά δημόσια σχολεία και γνωρίζομε τάς χριστιανικάς αντιλήψεις, δέν χρειάζεται να όμιλήσωμε περί αυτών.Ακριβώς επειδή ή ελληνική ψυχή αντιδρά βιαίως και δέν προσλαμβάνει τήν χριστιανικήν ίδεολογίαν διά τούτο ή χριστιανική εθνική ταυτότης είναι έως σήμερον προϊόν συνεχούς κρατικού καταναγκασμού.Είχομεν προσφάτως τήν άπόφασιν τής Αρχής προστασίας προσωπικών δεδομένων διά τήν προσαρμογήν τών θρησκευτικών μαθημάτων και λοιπών σχολικών εκδηλώσεων είς τήν Εύρωπαϊκήν Σύμβασιν Δικαιωμάτων τού Ανθρώπου —τήν οποίαν βεβαίως έχει υπογράψει και ή Ελλάς— και παρέστημεν μάρτυρες τόσον τής βιαίας αντιδράσεως τής ΑΟΕΕ όσον και τής αρνήσεως τής κυβερνήσεως εφαρμογής τής αποφάσεως — και βεβαίως νά μήν λησμο¬νούμε ότι εις τήν Ελλάδα στερούμεθα τού μεγαλυτέρου μέρους τού ανθρωπίνου δικαιώματος τής θρησκευτικής ελευθερίας. Υπάρχει μόνον τό δικαίωμα τού ευκτήριου οίκου διά τών νόμων-έμποδίων τών ετών 1938-39-42 και οτι είς τήν αϊτησίν μας δι' ίδρυσιν ευκτήριου οίκου το ΥΠΕΠΘ τώρα μετά πάροδον τριών ετών δέν έχει απαντήσει, δηλαδή, μας λέγει ότι ακόμη και οί ανελεύθεροι αυτοί νόμοι δέν πρέπει νά έφαρμόζωνται• πρέπει η νά είμεθα Χ.Ο. η νά μην ύπάρχωμε καθόλου λέγει ή Ελληνική Κυβέρνησις διά τής εύγλωττου σιωπής του!Τί σημαίνουν όλα αυτά; ότι ακριβώς η ελληνική ψυχή αντιδρά και αποκρούει τήν χριστιανική Κοσμοθέασι και διά τούτο παρά τήν μακράν και τυραννικήν πλύσιν εγκεφάλου κατά τους βυζαντι¬νούς και οθωμανικούς χρόνους δέν κατέστη δυνατόν ή χριστιανι¬κή κοσμοαντίληψις νά άποτελέση μέρος τής ελληνικής μας ψυχής και τού φυλετικού μας ασυνειδήτου. Σημαίνουν ακόμη ότι ή ελληνική ψυχή αντιδρά βιαίως εις τήν χριστιανικήν κοσμοαντίληψιν και ότι τούτο γνωρίζει καλώς τόσον ή ΑΟΕΕ όσον και αί κυβερνήσεις τής Ελλάδος και επομένως προσπαθούν πάση θυσία διά τής πλύσεως εγκεφάλου εις τους ανηλίκους μαθητάς και διά τής κοινωνικής καί γενικωτέρας καταπιέσεως —έχομε δημοσιεύσει έπιστολήν επισκόπου τού 1974 προς άλλαξοπιστήσαντα πού τόν απειλεί μέ έξορίαν!— νά επιβάλουν τόν χριστιανισμόν ώς κρατικήν πλέον ίδεολογίαν!Όμως ό χριστιανισμός δέν αποτελεί μόνον ξένην προς τήν έλληνικήν ψυχήν κοσμοαντίληψιν, άλλ' έχει προσέτι αποδείξει ότι μόνον διά τής καταπιέσεως καί τής βίας δύναται νά επιβάλλεται εις τους Έλληνας. Ούτως έγέννησε καθεστώτα στραγγαλισμού τών ελληνικών ιδεωδών, βυζαντινά και άθέμιστα εχθρικά προς τήν άνάπτυξιν τού πολιτισμού καί τών ιδεών.Εις το νεοελληνικόν κράτος ό χριστιανισμός έδίχασε τήν έθνικήν ψυχήν, έβαλε φρένο εις τήν έπάνοδον είς τόν Κλασσικόν Πολιτισμόν τόν οποίον περιώρισε εις τήν έκπαίδευσιν εις μερικά «λεξίδια» ώς λέγει ό Κοραής, καί έτορπίλλισε κάθε προσπάθειαν δημιουργίας μιας ελληνικής εθνικής ταυτότητος, γεγονός το οποίον αποτελεί τό μέγα μειονέκτημα τής τωρινής Ελλάδος.Πράγματι, ενώ όλαι αί άλλαι χώραι, ακόμη καί αί νεοπαγείς τής Αφρικής, δημιουργούν έκ τού μηδενός καί διά μυθευμάτων έθνοποιητική διαδικασία καί εθνική ταυτότητα έδώ συνειδητώς άπα-ξιούται ό Ελληνικός Πολιτισμός, διατυμπανίζεται ότι δέν είμεθα ούτε Έλληνες ούτε τίποτε, άλλα θλιβερά οντάρια άνευ Ιστορίας πού έφωτίσθησαν άπό τήν χριστιανική κοσμοαντίληψι, ότι είμεθα απλώς οί χριστιανοί πού κατοικούν στον γεωγραφικό τόπο πού τυχαίως λέγεται Ελλάς, διό υπάρχει ή έξίσωσις, «Ελλάς ίσον χριστιανισμός» καί τό μόνον διά τό οποίον δύνανται νά καυχώνται αί Αθήναι κατά τόν άρχιεπισκοπικόν λόγον είναι ότι πέρασε από έδώ ό Απόστολος Παύλος!Τοιουτοτρόπως, άνευ εθνικής ταυτότητος, χωρίς νά γνωρίζωμε τό τί είμεθα καί ποίοι οί εθνικοί μας στόχοι πελαγοδρομούμε άνευ σκοπού: Είμεθα Έλληνες καί ένδιαφερόμεθα διά τόν Πολιτισμό, τήν Επιστήμη, τήν οικονομική άνάπτυξι καί κυρίως τήν διαφύλαξι καί ίσχυροποίησι τής ελληνικής Πατρίδος καί τής συνεχείας τού Ελληνισμού ή είμεθα Χ.Ο. οπότε έξαίρομε τό Αγιον Ορος — όπως προσφάτως είς έκπομπήν τής κρατικής τηλεοράσεως—επειδή είναι «ή άρνησις κάθε πολιτισμού», αδιαφορούμε διά τήν πατρίδα μας ενδιαφερόμενοι διά τήν «επουράνιο Ιερουσαλήμ», διατηρούμε μέ κρατικά έξοδα ίεραποστολάς άπό Κένυας έως Κορέας, προσηλυτίζομε «κάνοντας Έλληνας» τους Κορεάτας καί τό μόνον πρότυπον πού έχομε πρόχειρο διά νά δώσωμε είς τους νέους είναι — κατά τόν αρχιεπισκοπικό λόγο είς συγκέντρωσιν νεολαίας— αυτό τού «πατρός Παϊσίου»;Θαυμάζομε τάς επιτυχίας τών γειτόνων μας καί δέν γνωρίζομε πού νά τάς άποδώσωμε, όμως αύται οφείλονται είς τήν δημιουργίαν σαφούς εθνικής ταυτότητος όριζούσης τήν έννοιαν τού έθνους, τής καταγωγής, τής πατρίδος και τών εθνικών στόχων. Μίαν τοιαύτην ίσχυράν ταυτότητα έδωσε ό Κεμαλισμός είς τήν Τουρκίαν μέ αποτέλεσμα τήν ούσιαστικήν Άναγέννησίν της.Έδώ ας σταματήσωμε διά νά έξετάσωμε τό ερώτημα: διατί υπάρχει ανάγκη διά μία Ελληνική Άναγέννησι; Διότι, απλούστατα, χωρούντες άνευ τής πυξίδος τής εθνικής ταυτότητος προσεγγίζομε ήδη τά όρια τού αφανισμού τού Ελληνισμού. Ή βαθύτατη απαξία τών ελληνικών άξιων πού διαποτίζει τήν βυζαντινή άντίληψι τής κοινωνίας ευρίσκει έκφρασι είς τήν άπαξίωσι τών ελληνικών γραμμάτων, τής εγκυκλίου παιδείας και τού ιδεώδους τού καλλιεργημένου άνθρωπου. Τό βυζαντινόν ιδεώδες τού αγραμμάτου «αγίου άνθρωπου» αντανακλάται είς τήν χρησιμοθηρική 12ετή βασική παιδεία πού πρέπει νά είναι έστραμμένη είς τόν επαγγελματικό προσανατολισμό• ή ελληνική ψυχή πού αγωνιά καί λέγει «μάθε παιδί μου γράμματα» παροράται άπό τήν βυζαντινή καθεστηκυία τάξι. Παραλλήλως τό πολίτευμα καί τά δικαιώματα τού άνθρωπου ταλαιπωρούνται και παραβιάζονται καί τήν ασέβεια τών κυβερνώντων προς τον εύτακτο βίο καθοδηγεί ή βυζαντινή πίστις προς το άθέμιστον βυζαντινόν πολίτευμα. Βυζαντιναί καταστάσεις με «φίλους τού Kαίσαρος», «παρακοιμώμενους» και «ευνοουμένους» δημιουργούνται συνεχώς εις κάθε δημοσία υπηρεσία. Ή Ελλάς επιπροσθέτως δυσκολεύεται νά προσαρμοσθη εις τους συγχρόνους ρυθμούς της δημιουργικής εργασίας διότι συγκρατείται ακόμη από το έρμα της παραδόσεως τού αργού βίου τών βυζαντινών μονα¬στηριών, ενώ ή ασχολία με τάς Καλάς Τέχνας προσκρούει πάντο¬τε εις τίιν χριστιανική άπαξίωσί των.Σήμερον, πού ή χώρα προσπαθεί νά επιβίωση εντός τών νέων ευρωπαϊκών οικονομικών συνθηκών η ΑΟΕΕ εμφανίζει και πάλιν τον άρνητικόν και στείρον λόγον της• καταφέρεται κατά της «παγκοσμιοποιήσεως», ζητεί νά έκμεταλλευθη την δικαιολογημενην άνησυχίαν τού λαού ενώπιον τών νέων συνθηκών εργασίας και οικονομίας, όμως δεν παρουσιάζει κάποια εναλλακτική λύσι, απλώς κινεί την νοσταλγία δι' έναν ωραιοποιημένο μεσαίωνα λαμπροφορεμένων επισκόπων και αφελούς απαίδευτου λαού. Συγχρόνως δε ρίπτει μύδρους κατά τού κυριάρχου σήμερον ρεύματος τής έπανελληνίσεως προβάλλουσα πιεστικώς την χριστιανική ορθόδοξη εθνική ταυτότητα πού ματαίως προσεπάθησε παντί,σθένει νά έπιβάλλη έπί πολλούς αιώνας. Γράφουν οί περιηγηταί εις τά τέλη τού 18ου αιώνος: «Όταν ερωτάς τους κατοίκους τής Ελλάδος ποία ή έθνικότης των αυτοί απαντούν ότι είναι Χριστιανοί και με αυτό εννοούν ότι είναι ορθόδοξοι και δεν είναι παπικοί διότι κατ' αυτούς ό Πάπας δεν είναι Χριστιανός»!Τί σημαίνει λοιπόν Ελληνική Άναγέννησις; Σημαίνει, προ πάντων, καθορισμός τής εθνικής μας ταυτότητος, προσδιορισμός τού χαρακτηρισμού Έλλην, καθορισμός τής στάσεως μας έναντι τής ελληνικής ιστορίας και τής σχέσεως μας μετά τού Κλασσικού Πολιτισμού, ορισμός τής εννοίας τής πατρίδος και εδαφικός προσδιο¬ρισμός τών ορίων της, σχεδιασμός τών εθνικών στόχων και τής διπλωματικής στρατηγικής.Έάν έρωτήσωμε σήμερον τον οιονδήποτε Έλληνα διά το τί θεωρεί αυτός ως εθνική ταυτότητα θά μας δώση τάς απαντήσεις πού προσδοκά μία θεώρησις τού Ελληνισμού ώς αδιάσπαστου, πολιτιστικής, Ιστορικής, βιολογικής και κυρίως ψυχικής συνεχείας.Κυρίως ψυχικής συνεχείας: ό καθείς ανακαλύπτει εις τήν σημερινή ελληνική ψυχή τήν αγάπη διά τήν επιστήμη, τήν καλλιτεχνία, το άριστον πολίτευμα, τά δικαιώματα τού ανθρώπου, τήν οικολογική συνείδησι, τήν πολυθεϊστική θεώρησι τής Φύσεως και τού βίου. Πολλάκις αναφέρεται ώς κύριον προϊόν τής λαϊκής ψυχής και τής ελληνικής παραδόσεως τό δημοτικό τραγούδι: δεν ανιχνεύεται ούτε καν ή ελαχίστη χριστιανική έπίδρασις εις τό δημοτι¬κό τραγούδι, αντιθέτως παντού κυριαρχεί πλήρως ή αρχαιοελληνική πολυθεϊστική και πανθεϊστική —ίσως ήδυνάμεθα νά είπωμεν— Κοσμοθέασις.Όμως αυτήν τήν αμιγώς έλληνικήν έθνικήν ταυτότητα δεν παραδέχεται ούτε ή Εκκλησία, ούτε οί διάφοροι πολιτικοί σχηματισμοί πού επιζητούν νά μας προσδέσουν εις άλλας ταυτότητας επίσης κοσμοπολιτικάς ώς « αγνώστου καταγωγής και άνευ πατρίδος πολίτης τού κόσμου - οπαδός τού ατομικιστικού καπιταλισμού» κ.ο.κ.Κατ' αυτόν τον καιρόν κλείει μία εποχή τόσον είς τήν Ελλάδα όσον και είς τήν Εύρώπην, τελειώνει ή Μεταπολίτευσις και μία γενικωτέρα μεταπολίτευσις πού ήκολούθησε τό τέλος τού πολέμου. Αϊ προσδοκίαι δι' ένα «Σοβιετικό παράδεισο» η «καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο» και τά οράματα μιας «ενοποιημένης Ευρώπης» ή ενός «τριτοκοσμικού σοσιαλισμού» έχουν πλέον εύρει τήν θέσιν των είς τό «χρονοντούλαπο τής ιστορίας» μαζί μέ τήν «χριστιανοδημοκρατία», τήν «σοσιαλδημοκρατία» καί όλα τά υπόλοι¬πα —βεβαίως ουδείς συζητεί διά τό όραμα τής ΑΟΕΕ διά μία άναγέννησι τής βυζαντινής θεοκρατίας! Ότι υπάρχει καπιταλισμός ή σοσιαλισμός εμφανίζεται ουχί ώς πανάκεια άλλ' ώς «τό μή χείρον βέλτιστον».Οί λαοί τής Ευρώπης διαπορούν διότι μετά αυτόν τόν λεγόμενο «θάνατο τών ιδεολογιών» δέν ευρίσκουν πλέον πνευματικά στηρίγματα, όμως εμείς οί Έλληνες είμεθα τυχηροί διότι είμεθα ό μόνος λαός πού διαθέτει πραγματική εθνική ταυτότητα καί ιδού διατί ακριβώς τήν έποχήν τού «θανάτου τών ιδεολογιών» πού τό πεδίον έμεινε δι' ολίγον ελεύθερον, άνευ τής ασφυκτικής προπαγάνδας τών διαφόρων κοσμοπολίτικων ιδεολογιών, ήδυνήθη νά άνέλθη είς τήν έπιφάνειαν τής εθνικής ζωής τό μέγα καί ζωογόνον ρεύμα τών Ελληνικών Ιδεών.Όποτε τώρα εννοούμε ότι τό ρεύμα τών Ελληνικών Ιδεών απο¬τελεί τό μοναδικό ζών ίδεολογικόν ρεύμα τής σήμερον καί κατανοούμε τόν βίαιο καί απέλπιδα αγώνα όλων τών εκπροσώπων των ιδεολογιών, πού έχουν προ πολλού αποβιώσει, εναντίον του.Ιδεολογίες πού έχουν προ πολλού αποβιώσει — μήπως ύπερβάλλομε;'Άς ιδούμε τον αρχιεπισκοπικό λόγο πού εκφωνείται τουλάχιστον τετράκις ημερησίως: ούτος ασχολείται με κάθε είδους θέμα¬τα, πολιτικά και κοινωνικά, όμως ουδέποτε, πράγματι ουδέποτε, υπήρξε μία ομιλία δι' ενα Ίδεολογικόν θέμα, να έξηγή φερ' ειπείν την έννοιαν τών «τριών υποστάσεων» η των «δύο φύσεων της θεότητος».Άς ιδούμε τους άλλους κυριάρχους πολιτικούς λόγους — πάλιν ή ιδία σιωπή: ούτε μία ομιλία διά την οίκοδόμησι τού τριτοκοσμικού σοσιαλισμού κανταφικού τύπου τού «πρασίνου βιβλίου τού ΠΑΣΟΚ» π.χ. ή διά «την πορεία προς την αταξική κοινωνία».Όμως, το ρεύμα τών Ελληνικών Ιδεών είναι αντικειμενικώς σπουδαίον; υπερτερεί τών παλαιών Ιδεολογιών πού έχάθησαν πλέον; Άς δώσωμε μία βραχεία άπάντησι: Κάθε ιδεολογία και κά¬θε Κοσμοθέασις αποκτούν αξία εφόσον βελτιώνουν την ξωήν τών ανθρώπων και τών κοινωνιών. Αποτελεί διαστροφήν το νά υπάρχουν Ίδεολογίαι φετίχ πού ίδεοληπτικώς οί άνθρωποι θά τάς υπηρετούν διά νά δυστυχούν οί ίδιοι και αύται "νά είναι καλά"• αποτελεί όμαδικήν ψύχωσιν νά έξαίρωμε π.χ. τό Βυζάντιον λέγοντες ότι ημπορεί νά ήσαν οί άνθρωποι εξαθλιωμένοι άλλ' ό Χριστιανισμός έθριάμβευε. Όθεν κάθε ιδεολογία αξιολογείται άπό τους καρπούς της, άπό τον τύπον τών κοινωνιών πού δημιουργεί: καρπός τών Ελληνικών Ιδεών υπήρξε ό Κλασσικός Πολιτισμός —χρειάζεται νά ειπούμε τίποτε άλλο;Βεβαίως, όλοι αντιλαμβανόμεθα ότι τό σύνολον τών Ελληνικών Ιδεών δέν είναι τίποτε άλλο παρά αυτό πού όνομάζομε Ελληνική Θρησκεία. Λέγομε λοιπόν: Ελληνική Άναγέννησις διά τής αποδοχής ώς κυριάρχων εθνικών και κοινωνικών άξιων τών Ελληνικών Ιδεών ή ταυτολογούντες: Ελληνική Άναγέννησις διά τής αποδοχής ώς κυριάρχων εθνικών και κοινωνικών αξιών τών Ιδεών τής Ελληνικής Θρησκείας τού Δωδεκαθέου.

Από το βιβλίο του Παν. Μαρίνη: «Φωνή εξυπνισμού εν τω αιώνι της νυκτός»