θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα
θεοῖς σωτῆρσιν ἔθυον καὶ ἀναθήματα ἀνέθηκα

NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

NOT IN THIS "NEW GREECE"  - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"
NOT IN THIS "NEW GREECE" - ΟΧΙ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ"

Saturday, September 03, 2011

Ό Ελληνισμός στό Βυζάντιον




Ό Ελληνισμός στό Βυζάντιον

Παν. Μαρίνη

"Ό βυζαντινισμός άπέθανεν, Ό δ' ελληνισμός είνε αθάνατος. Ό μεν ηρώτος είνε ο υπό του αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου αποκαλούμενος θάνατος εν τη ζωη, Ό δε δεύτερος ή εν τω θανάτω ζωη. Βυζαντινισμός σημαίνει χριστιανικήν υποκρισίαν, Ό δ' ελληνισμός... είνε το εν τη σκοτία λάμπον φως, αυτό το επί των άβύσσων φερόμενον πνεύμα... Το πνεύμα τοΰτο εζεικόνισαν οι αρχαίοι δια του εν τω σκότει όρώντος πτηνού".
Κ. Θ. Σάθας


Το θέμα της σχέσεως του Βυζαντίου με τόν Έλληνισμόν και τό νεοελληνικόν κράτος άρχισε να συζητείται άπό τα μέσα τοϋ παρελθόντος αιώνος. Έως εκείνη την έποχη τοιούτον θέμα δεν ετίθετο διότι:

Πρώτον, κατά την ιδία την βυζαντινή περίοδον οί Έλληνες έθεώρουν αυτονόητον οτι ευρίσκονται ύπό την κατοχην τών διαδόχων τοΰ αύθέντου της Ρώμης Κωνσταντίνου ό όποιος άφοΰ έλαβε την έξουσίαν παρανόμως, καθότι στασιάσας κατέλυσε τό έγκαθιδρυθέν υπό τοΰ Διοκλητιανοϋ νόμιμον πολίτευμα, κατόπιν ήφάνισε τό σύνολον τών αρχαίων ρωμαϊκών θεσμων καΐ τόν κλασσικόν πολιτισμόν δια να άλλάξη την ιδίαν την σύστασιν τοϋ κράτους και άπό αύτοκρατορίαν τοϋ κλασσικού πολιτισμού να τό μεταβάλλη εις παγκόσμιον κράτος της Ίουδαιοχριστιανικής κουλτούρας.
Ο ζυγός τού εγκατεστημένου πλέον εις την Πόλη Ιουδαιοχρι-στιανού ήγεμόνος ητο όχι μόνον οικονομικώς καΐ κοινωνικώς εξοντωτικός, άλλα πρωτίστως ητο λίαν απεχθής ψυχικώς διότι ό ήγεμών αυτός δεν ηρκείτο εις τό άθεμίστως διοικείν άλλα έπεζήτει προσέτι την πνευματικην συντριβην τών υπηκόων του άναγκάζων αύτούς• δια τού «πίστευσον η σέ φονεύω» να ασπασθούν την Ιου-δαιοχριστιανικην κοσμοθέασιν!
Τότε μεγάλος αριθμός Έλληνιζόντων κατέφευγε εις άπομεμο-νωμένους καΐ απόκρημνους τόπους δια νά άποφύγη τόν έλεεινόν βιασμόν της συνειδήσεως του.«Κάθεται μόνος σαν Έλληνας» λέγει ή κυπριακή, παροιμιώδης φράσις. Τί να πρωτογράψωμε από τήν τυραννική εποχή της «βυζαντινής μουμίας», ώς την αποκαλεί ό Κ. Σάθας; "Ισως μία μικρά φράσις αρκεί δια να δείξη τό κατά τοϋ Ελληνισμού μένος (Μεσαιωνική. Βφλιοθήκη, σ. ιγ'):
«Είς την μακράν καί περίεργον περιγραφήν τοϋ τε βίου και των Ιξεων τών αίμοβόρων καί φιλαρπάγων τούτων ψευδοκαλογήρων ... έ'τερος στρατοκαλόγηρος διαδραματίσας άπαίσιον πρόσωπον έν τω έλληνικώ δράματι είνε ό Ιδρυτής τής έν Πάτμω μονής τοΰ Θεολόγου άγιος Χριστόδουλος, όστις μετά τοϋ ύπ' αυτόν μέλανος στρατού διέτρεχε τάς νήσους τοϋ Αίγαίου μέχρις Ευβοίας, καταστρέφων ελληνικά μνημεία, έν οΐς ρητώς μνημονεύει η βιογραφία του τό έν Πάτμω άγαλμα της Αφροδίτης "καμωμένον με πολλήν τέχνην." "Οταν οί άγγλοι Σταυροφόροι επεσκέφθησαν την Ρόδον έξεπλάγησαν έπί τοίς άποκειμένοις έ'τι έν τη νήσω σωροΐς τών ερειπίων.

Δέν ήτο όμως τό βυζαντινόν κράτος μόνον εχθρός του Ελληνικού Πολιτισμού, ητο συγχρόνως πολιτεία βάρβαρος άνευ παιδείας και πολιτισμού: Ιδού τί ομολογεί είς άκαδημαϊκόν έναρκτήριον λόγον του (1859) ό καθηγητής τοΰ Εκκλησιαστικού Δικαίου Μιχαήλ Ποτλής: Ούτος παρατηρεί ότι οί Βυζαντινοί δεν έχουν γράψει πονήματα Εκκλησιαστικού Δικαίου και συνεχίζει
«Άλλα τήν πρώτην ταύτην έκπληξιν ημών θέλει διαδεχθή άλλη έ'τι μεγαλύτερα, όταν τήν ίστορίαν εξετάζοντες, και τά περισωθέντα εις ημάς κείμενα της βυζαντινής φιλολογίας άναδιφώντες, πληροφορηθώμεν ότι τό ελάττωμα τούτο τών Βυζαντινών δέν περιορίζεται εις μόνον τό Έκκλησιαστικόν Δίκαιον... άλλ' ότι ουδεμία επιστημονική έπίδοσις καί ενέργεια αναφαίνεται καθ' όλην τήν μακράν ταύτην περίοδον. Έκτος ολίγων εξαιρέσεων, νους στείρος καί άγονος, μάθησις ώς έπί τό πολύ ατελής, συνήθως δέ επιπόλαιος, έπί πάσι δέ, έλλειψις κρίσεως, μεθόδου καί καλλιτεχνίας είναι ό έν γένει χαρακτήρ τών Βυζαντινών καθ' όλους σχεδόν τους κλάδους τής επιστήμης είς ους έπεδόθησαν».

Πράγματι, εάν κάποιος επιθυμεί νά χαρακτηρίση τό Βυζάντιον, ιδού μία ιστορική άποτίμησίς του: Τό 1841 ό Πρόεδρος τής Αρχαιολογικής Εταιρείας, ό Ιάκωβος Ρίζου Νερουλός, ό οποίος καί θεωρείται ό πλέον τυπικός εκπρόσωπος τών Φαναριωτών στην Ελλάδα, ομιλών στην επίσημο συνέλευσι τών εταίρων της έπί τής Ακροπόλεως, δέν έδίστασε νά παραδεχθή ότι:


«Ή βυζαντινή Ιστορία είναι αλληλένδετος σχεδόν, καί μακρότατη σειρά πράξεων μωρών, καί αίσχρών βιαιοτήτων τοϋ είς τό Βυζάντιον μετεμφυτευθέντος Ρωμαϊκού Κράτους. Είναι στηλογραφία έπονείδιστος τής εσχάτης άθλιότητος καί έξουθενώσεως τών Ελλήνων
Έπιγραμματικώτερα καί απλούστερα έγράφη άπό τόν Εμμανουήλ Αντωνιάδη (εφ. Άθηνά) στά 1857, διά τους Βυζαντινούς:
«'Εγώ νομίζω ότι οί άνθρωποι αυτοί ήσαν προωρισμένοι νά ευνουχίσουν τόν άνθρώπινον νουν»!
Αυτό ητο λοιπόν τό Βυζάντιον καί απετέλεσε ευτύχημα ότι — διά νά ενθυμηθούμε καί πάλι τόν Σάθα:
«έν τούτοις έν μέσω τής ζοφεράς εκείνης αγροικίας διετηρήθη ώς καθαρός άδάμας ό ελληνικός νους».
Δεύτερον, κατά τό τέλος τοϋ 18ου αίώνος οί Διαφωτισταί υπό τό αυτό πρίσμα άντεμετώπισαν τό Βυζάντιον. Παρατηρεί ό Κ. Θ. Δημαράς (Ό Νεοελληνικός Διαφωτισμός, έκδ. Ερμής σ. 397):
«Αξίζει νά σημειωθούν δύο κοινοί τόποι τοϋ κινήματος... Ό ένας είναι ότι ό ελληνισμός σε κάποια στιγμή έπαυσε νά φαίνεται μέσα στον χώρο τής ιστορίας, καί κατόπιν έξαναφανερώθηκε μέ τήν Ελληνική Επανάσταση. Ό άλλος είναι ότι στά βυζαντινά χρόνια έζούσε ένα έθνος ελληνικό πού διαστέλλεται άπό τήν ίστορία τοϋ Βυζαντίου- διαστέλλεται, δηλαδή, τό Βυζάντιο άπό τήν Ελλάδα»,
Όμως, μετά τήν έπιτυχίαν τής Εθνεγερσίας ή Όρθόδοξος εκκλησία έθεσε ώς σκοπόν της τήν επιβολή της έπί τοΰ νέου κράτους, οπότε τό πατριαρχεΐον τής Πόλης έξεπόνησεν σχέδιον έν συνεργασία μετά τής Ρωσσίας ή οποία έχάλκευε τήν μέσω του φιλο-ρωσσικού κόμματος έπιρροήν της είς τό νεοσύστατον κράτος. Τό σχέδιον τούτο έφαρμοσθέν άπό τού 1834 έως τοΰ 1870 έστέφθη ύπό πλήρους έπιτυχίας καθότι όχι μόνον ητο πλήρες καί καλώς μελετημένον αλλά καί συνετηρείτο διά πακτωλοΰ ρωσσικών χρημάτων καί διά τής ρωσσικής πολιτικής επιρροής συντονιζόμενον εκ τής ρωσσικής πρεσβείας. Κύριος υπεύθυνος διά τήν έκτέλεσιν τοΰ σχεδίου τούτου ήτο ό έκ Ρωσσίας αποσταλείς Κωνσταντίνος Οικονόμος.
Μεταξύ τών πτυχών τοΰ σχεδίου τούτου ύπήρχον καί έπιστημονικοφανείς θέσεις, ιδρυθείσης της ζαμπελιο-παπαρρηγοπου-λείου ιστορικής σχολής (κατά τον είρωνικόν όρον τον πλασθέντα ύπό τοϋ Στεφάνου Κουμανούδη) ή οποία δια πρώτη φορά υπεστήριξε την «ελληνικότητα» τοϋ Βυζαντίου καΐ κατεσκεύασε τόν κενό, στρεψόδικον καΐ προσβάλλοντα το κοινόν αίσθημα όρον «ελληνοχριστιανικός» (1852), όπισθεν τοϋ οποίου καλυπτόμενη ή'Ορθόδοξος εκκλησία επέτυχε νά επικράτηση και νά καταστήση εν τέλει τό νεοελληνικόν κράτος ένα θεοκρατικόν όρθόδοξον κράτος.
Είναι δυνατόν νά κρύπτεται κόκκος έστω άληθείας πίσω άπό τόν οξύμωρο αυτόν όρο;
"Οχι βέβαια! ή Όρθόδοξος εκκλησία μαινόμενη κατέστρεψε κάθε επίτευγμα του Ελληνικού Πολιτισμού, δεν εδέχθη καν τα καθαρώς επιστημονικά του επιτεύγματα! Σήμερον εις πολλούς Έλληνας αρέσει νά διαβάζουν άρθρα διά τό πώς έπρώτευσαν οί Έλληνες είς όλας τάς έπιστήμας, ακόμη και εις τάς πλέον άπαι-τητικάς ώς ή Αστρονομία, όμως όταν εκκλησιάζονται, χαίρονται, μαζί με τόν ύμνωδόν, πού επέτυχε ό χριστιανισμός νά φιμώση «τόν Άρατον, τόν τρισκατάρατον»!
Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. συνεχίζων την Όρθόδοξον έπίθεσιν κατά του Διαφωτισμού εις έπίσημον πανηγυρικόν τοϋ Πανεπιστημίου τω 1982 κατηγόρησε τόν Κοραή διότι «διεμόρφωσε και διετύπωσε τήν έθνοπροδοτική, απίστευτη θεωρία, πού μέχρι σήμερα δημιουργεί σύγχυση, ότι δηλαδή ό Βυζαντινός Ελληνισμός δεν αποτελεί τμήμα τής ελληνικής πολιτιστικής Ιστορίας, αλλά εποχή σκλαβιάς και δουλείας»!
Δυστυχώς, τό πράγμα είναι "έτσι ακριβώς", και ορθώς διετυπώθη ή άποψις τού Κοραή και ή αλήθεια είναι ότι τό Βυζάντιον αποτελεί εποχή σκλαβιάς και δουλείας!
Λέγουν κάποιοι εκ τού πλαγίου ύποστηρικται των φιλορθοδόξων θέσεων: «Απεμπολούμε χίλια έτη τής Ελληνικής Ιστορίας;»
«Θέλοντας ή όχι είμαστε δεμένοι με τό Βυζάντιο» ή όπως συνήθιζε νά λέγη ό ίδιος ό Παπαρρηγόπουλος, θά απορρίψουμε τό Βυζάντιο και θά συνδέσουμε τόν αρχαίο ελληνισμό με τόν νέο «ώς δι εναερίου τινός γέφυρας»;
Παρομοίως θά έλεγαν ύποστηρικται τών φιλοθωμανικών θέσεων διά τήν Τουρκοκροπίαν: «Απεμπολούμε τετρακόσια χρόνια της Ελληνικής Ιστορίας;» ή «Θέλοντας ή όχι είμαστε δεμένοι με τους -Οθωμανούς» ή, διά νά παραφράσουμε τόν Παπαρρηγόπουλο, θά απορρίψουμε τήν Όθωμανική αυτοκρατορία και θά συνδέσουμε τό Βυζάντιο με τόν νέο ελληνισμό «ώς δι' εναερίου τινός γέφυρας»; Παρομοίους διά τήν περίοδον 1940-1944: «Απεμπολούμε τέσσαρα χρόνια τής Έλληνικής Ιστορίας;» ή «Θέλοντας ή όχι είμαστε δεμένοι με τους Γερμανούς» ή, διά νά παραφράσουμε τόν Παπαρρηγό-οτουλο, θά απορρίψουμε τήν Γερμανική κατοχή και θά συνδέσουμε τόν προπολεμικό ελληνισμό μέ τόν μεταπολεμικό «ώς δι' εναερίου τινός γέφυρας»;
Λοιπόν, τό πόσον έωλα είναι τά επιχειρήματα αυτά φαίνεται άπό τήν χιουμοριστικήν έφαρμογήν τους είς άλλας ανάλογους καταστάσεις.
Ό Ελληνισμός ευρέθη επί μίαν χιλιετίαν νά άποτελή μέρος τοϋ εχθρικού τόσον τής εθνικής του όσον και τής πολιτιστικής του ! ταυτότητος βυζαντινού κράτους τής Χριστιανικής κουλτούρας.
Προσοχή εδώ! Ένω οί Όθωμανοί ήσαν αδιάφοροι ώς προς τήν φυλετικήν έλληνικήν ταυτότητα και άπό αδιάφοροι έως εύνοϊκώς διατεθειμένοι έναντι τής ελληνικής πολιτιστικής ταυτότητος, οί Βυζαντινοί ήσαν άκρως εχθρικοί διότι:
Πρώτον, οι "Ελληνες και μόνον μέ τήν φυλετικήν ύπαρξη των, ώς- λαός αρχαιότατος και μέ έντονο καί άρχαιοτέρα τών Ιουδαίων φυσική και πολιτιστική παρουσία εις τήν Παλαιστίνη, αμφισβητούσαν τόν θεμέλιο λίθο τής βυζαντινής εθνικής ίδεολογίας: "Οτι οί προπάτορές των οί Ιουδαίοι ήσαν τό άρχαιότερον έθνος τής γής!
Δεύτερον, ή πλούσια, μεγάλη καί παγκοσμίου ακτινοβολίας καί επιβολής ελληνική πολιτιστική παράδοσις όσον διεκρίνοντο εστω καί ίχνη της έγελοιοποιοϋσε τον έτερο θεμέλιο λίθο τής βυζαντινής εθνικής ιδεολογίας: Ότι οί προπάτορές των οί Ιουδαίοι ήσαν τό μόνον πεπολιτισμένον έθνος τής γής!
Δεν απεμπολούμε λοιπόν ούτε τά χίλια, ούτε τά τετρακόσια, ούτε τά τέσσαρα χρόνια τής Ελληνικής Ιστορίας!
Ή ιστορία του
Ελληνισμού κατά τήν περίοδο τής Τουρκοκρατίας περιλαμβάνει τό πώς κατώρθωσε ό Ελληνισμός νά επιβίωση ή νά διάσωση τήν ίδεολογίαν του καί ψήγματα τών πολιτιστικών επιτευγμάτων του ενώ εύρίσκετο ύπό τό βάρος σκληράς καί άπεχθούς διττής δουλείας! Αποτελεί δεινή ύβρι κατά τοϋ
το να αναφέρεται ώς ελληνική Ιστορία τό πόσον πλούσια και με γαλοπρεπής ητο ή ζωή είς τά ανάκτορα τοϋ Τοπ Καπί!
Αναλόγως η Ιστορία τοΰ Ελληνισμού κατά την περίοδο τοΰ Βυζαντίου περιλαμβάνει τό πώς κατόρθωσε ό Ελληνισμός νά επιβίωση και νά διάσωση την Ιδεολογίαν του καί ψήγματα τών πολιτιστικών επιτευγμάτων του, ένφ εύρίσκετο υπό τό βάρος σκληράς και άπεχθοϋς δουλείας και προσέτι υπό πλήρη πνευματικό καταναγκασμό, έξευτελιζόμενος και άναγκαζόμενος νά άναθεματίζη όρθιος καί άσκεπης τάς «έλληνικάς δόξας»! Αποτελεί δεινή ΰβρι κατά του Έλληνισμοϋ τό νά εμφανίζονται βιβλία που νά αναφέρουν ώς έλληνικήν ίστορίαν τά πεπραγμένα της Ο. Ε. καί τάς καλλιτεχνικάς επιδόσεις της Θεοδώρας, τάς βυζαντινός συνωμοσίας και τους φόνους στά πλήρη χλιδής καί μεγαλοπρέπειας ανάκτορα του Βουκολέοντος!
Ναί! Θέλοντας ή όχι είμεθα δεμένοι μέ τους Βυζαντινούς καί τους Όθωμανούς!
Ή σκλαβιά μας έμαθε ότι διά νά έπιβιώσωμε πρέπει νά σκύβωμε την κεφαλή εμπρός στον δεσπότη, νά μαζεύωμε τά δάκρυα μας καί νά φωνάζωμε τό «ανάθεμα», νά είμεθα πρόβατα, ραγιάδες, δούλοι! Ναί, μεταφέρομε αυτή τήν κληρονομιά και πρέπει νά τήν άποβάλωμε! Πρέπει ό Ελληνισμός νά ύψωση και πάλι τό γι-γαντώδες πνευματικόν του ανάστημα! Πρέπει ή Αγορά νά έπανεύρη τους «δεινούς συζητητάς»! Πρέπει νά απελευθερωθούμε! Σε τί διαφέρουν οι δούλοι άπό τους ελευθέρους; Εις τό ότι δέν αποκαλύπτουν τά φρονήματα των, κατά τό εύριπίδειον: «Δούλου τόδ' είπας, μή λέγειν ά τις φρονεί»! Ιδού τί μας δένει μέ τό Βυζάντιο καί τό κάνει νά είναι ζωντανό άναμεσά μας! Ή παράδοσις ραγιαδισμού πού ακόμη δέν έχομε κατορθώση ν' άποτινάξωμε!

Όχι, δέν συνδέει τάς περιόδους τής ελληνικής Ιστορίας. καμμία αερογέφυρα, τάς συνδέουν "τά βάσανα πού τραβήξαμε", οί ποταμοί αίματος, δακρύων καί εθνικών ατυχιών, ή κακοδαιμονία του δεσποτισμού καί ραγιαδισμού, τά αριστεία τής θυσίας τών Ηρώων του Ελληνισμού καί τό μεγάλο μας επίτευγμα: Νά φθάσουμε έδώ σήμερα έχοντες τήν Ελληνική Ιδεολογία ζώσα και φωτεινή, σέβασμα τής Άνθρωπότητος καί φάρο τηλαυγή τής ορθής πορείας του Ελληνισμού!